Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Alessandro Braccesi: Carminum Appendix (I)

Library › Latin: Lyric & Elegy › Carminum Appendix (I)

This is a small appendix of elegiac poems by Alessandro Braccesi, the Florentine humanist who served in the chancery of the Florentine republic and wrote Latin verse in the circle of Lorenzo de’ Medici. The pieces are mostly love poems: in the first the poet asks when Hope and Faith, the companions of lovers, will die, and Cupid answers that they will perish while Love endures; in another the beloved Flora prays to the gods for a young man sick with fever; others praise a woman’s golden hair and bright eyes.

The poems show the conventional but fluent Ovidian and Tibullan elegy practised by Florentine humanists of the later fifteenth century, with personified abstractions and mythological ornament. As an appendix to Braccesi’s main collections, they fill out the picture of a working civil servant who wrote occasional and amatory verse alongside his official duties. They also show how closely such poets followed ancient models in theme and diction while adapting them to the social life of their own city. The text follows Alessandro Perosa’s 1943 edition of Braccesi’s poems.

About this edition. The Latin text comes from Musisque Deoque and its collection Poeti d’Italia in lingua latina (edition: A. Perosa, 1943, Musisque Deoque 2007), through Corpus Corporum (University of Zurich). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · Lyric & Elegy
Carminum Appendix (I)
Alessandro Braccesi · every word parsed
1
1. in amorem
Quando diem, haec claudet Spes blanda inimica supremum
Tempora quae uitae tristia semper alit,
Quae simul emoritur cum lux dulcisque nitensque
5
Ante oculos rediens pectora laeta, fouet?
Praestita quando Fides, cui Spes et amica sororque
Extat cara nimis et lachrymosa simul,
Alma Fides, cuius tam rarum cernimus usum,
Cum morietur? Amor en age, pande mihi!
10
Omutescis, Amor, leti cum sis mihi causa,
Hae uitae? His mortem sed tamen opto miser,
Et quod tu uiuas, error placidissime amantum.
Surridens Ueneris tunc mihi natus ait:
Est mea mors dulcis, uita harum plena doloris;
15
Hae cito succumbent, usque manebit Amor.
2. Flora loquitur
Cogimur, ecce, iterum uotis pia numina caeli
Poscere, uel precibus solicitare deos;
Ecce, iterum mea lux patitur suauissima febrem:
20
O pereas, febris, deficiasque, precor!
Parce pio iuueni, dentes in pectora saeuos
Candida non acuas, sed procul inde fuge!
Non hic tentauit sceleris committere quicquam,
Nec laedit sanctos lingua proterua deos,
25
Impius in caros non extitit ille parentes,
Nec manus in quenquam noxia mensue fuit.
Quatuor impleuit modo lustra uirentior aetas
Nec dum illi frontem ruga pusilla secat:
Est facies illi, qualis tibi, pulcher Apollo,
30
Fingitur, at uita non minus ille nitet.
Iuppiter, affecto iam iam succurre: quid ultra
Immeritum iuuenem febricitare sinis?
Quid fraudare iuuat cursum uenientibus annis,
Intempestiua uellere poma manu?
35
Nonne satis miseros mortales feruidus aether
Iam nunc incendit torridus atque canis?
Quod iuuenem febris torquet ardore sinistro,
Arctubus et fessis additur usque calor,
Hoc decet impuros, haec conuenit ira malignis:
40
Saeuior in sontes, Iuppiter, esse uelis!
Hunc praesta incolumem nobis propriamque salutem
Hoc in seruato tu mihi redde meam:
Si non unius tangunt te uota, duorum
Te moueant saltem, Iuppiter alme, preces.
45
Alter ab alterius dependat iure salute,
Sors cum fato eadem sit subeunda pari.
Tu quoque, Phoebe, adsis, medicinae inuentor et auctor,
Formoso iuueni proximus affer opem,
Corpore de toto morbos expelle molestos
50
Effice ne pallor roscida membra notet:
Intereat quodcunque mali sua pectora uexat,
Pristinus et redeat qui fuit ante uigor!
Adsis Phoebe, manusque meo concede salubres
Hippolyto et miseram, Phoebe, timore leua,
55
Non aliter cari metuit quae noxia amantis
Fata sui, quam si mors obeunda foret.
Laus tibi magna quidem, si per te uita medentem
In reduce hoc uno parta duobus erit.
Sed tu ne, mea lux, dubita, cum simus amantes
60
Cura deis superis: iam cito liber eris!
Dum modo non alios posthac secteris amores,
Dum modo nos inter mutuus adsit amor,
Assiduo solita teneamur uterque cathena,
Nos et nulla dies dissoluisse queat.
65
Ante aras sanctos fundemus thuris aceruos,
Atque sacros innos laetus uterque canet,
Uotaque seruatus persolues debita mecum,
Atque dies festus hic mihi semper erit.
3. ad Floram
70
Aurea me torquent facies oculique nitentes,
Atque premit niueus purpureusque color:
Urere non tantum mortalia pectora possis,
Sed quoque caelicolas solicitare queas.
Me miserum! Internas comburit flamma medullas,
75
Ignis habet semper tristia corda uorax.
Quam formosa, precor, tam sis quoque mitis amanti:
Da mihi, quod si des, usque beatus ero,
Da mihi quod maius gemmis, quod nectare credam
Dulcius atque auro ditius esse putem,
80
Quod me foelicem reddet, quod regibus aequet,
Quod uitae faciat tempora laeta, meae.
4. ad Floram
Cur modo tam tumida incedas fastuque superba,
Tempus erit quo te, stulta, dolore premes:
85
Nanque fugit uelox omnis, uelut umbra, iuuenta
Et serpit celeri cana senecta pede.
Herba uirens ortu solis, fit languida sero,
Arescunt uno lilia pulchra die:
Sic tua forma breui spatio euanescit inanis,
90
Ut cito soluuntur sole tepente niues.
Ulla diu foelix homini sua uita manere,
Sol radios semper purus habere nequit,
Non uiolae semper florent in uallibus ortae
Moeret in obscuro qui modo clarus erat.
95
Tempora mutantur, uariat fortuna tenorem:
Hic timet, hicc sperat, hic dolet, ille canit;
Usque adeo in terris non est durabile quicquam,
Mortali aeternum uiuit in orbe nihil.
Quare, age, ne imprudens tua tempora contere, Flora,
100
Dum potes utiliter uiuere, uiue, tibi!
Temporis est ulla haud maior iactura fugacis,
Nam uolat et nunquam sistere nouit alas.
In cassum quaeres, quod perdidit hora uel una,
Ut redeat totis uiribus efficere.
105
Utere temporibus: labuntur tempora furtim.
Est breue quod miseri uiuimus: ergo sapi!
Si te formosam fecerunt tempora, turpem
Haec eadem facient non reditura tibi;
Duritie in tanta tenuerunt tempora si te,
110
Haec eadem reddent mitia corda tibi;
Si te sublimem duxerunt tempora, in imum
Haec cadem propere, dura puella, trahent.
Tempora multa ferunt, adimunt et tempora multa,
Tempora laetitiam tristitiamque gerunt,
115
Tempora multa ligant, et tempora plurima soluunt,
Tempora damna simul, tempora lucra parant,
Illa uoluptates praebent atque illa dolorem,
Saeuitiam tempus, dulcia tempus alit.
Sunt insana modo, resipiscunt tempora rursus:
120
Denique cuncta domant, tempora cuncta regunt.
Ducere qui uitam cum tempore nouerit, ille
Compos erit uoti propositique sui;
Sed qui temporibus sese non commodat, ille
Assequitur nunquam, siqua tenere cupit.
125
Nam decet inceptis durare, haud dicere: Tempus
Obstat! Nanque uenit, cum datur ut ueniat.
Hoc sine nil possunt hominis pertingere uires:
Omnia fert tempus, omnia tempus habet.
Paenituisse tuum fuerit mihi finis amoris
130
Tempus: uindicta est nam tua mitis, Amor!
5. ad Bartholoeum Scalam
Dum tua de pomis ac siluis carmina totus
Intentusque lego, singula quaeque notans,
Saepe mihi dubiam uertit sententia mentem,
135
Ascraei ne foret siue Maronis opus.
Nescio quid melius possit, quid doctius illo
In genere aut grauius, Scala diserte, legi:
Priscorum nulli cedet, nec sentiet ullum
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top