Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Anonymous: Vita Sanctae Marinae

Library › Latin: Biography › Vita Sanctae Marinae

This short Life, preserved among the Vitae Patrum, tells the story of Marina, who lived as a monk under the name Marinus. A layman with an only little daughter wished to enter religious life and entrusted her to a relative, then went to a monastery thirty-two miles from the city. Grieving for his child, he told the abbot that he had a son left behind, and was allowed to bring the child into the monastery, where she lived disguised as a boy. Later, falsely accused of fathering the child of an innkeeper’s daughter, Marinus does not reveal the secret but accepts the blame, living for three years in penance before the monastery gate and then raising the child left there.

Marina’s patience under false accusation, revealed only when her body was prepared for burial, made her story one of the most popular of the legends of women disguised as monks, read in both Eastern and Latin traditions. Its simple style suited monastic reading. The Latin translator and date are unknown. The narrative turns on the contrast between the monks’ harsh judgment and Marina’s silent humility, and ends with the community’s remorse when the truth is discovered.

About this edition. The Latin text comes from Corpus Corporum, the Latin text repository of the University of Zurich (edition: Jacques-Paul Migne, Patrologia Latina, vol. 73, Parisiis 1849), reused with attribution for non-commercial purposes (CC BY-NC-SA). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · Biography
Vita Sanctae Marinae
Anonymous · every word parsed
1
CAPUT PRIMUM.– 393 Erat quidam saecularis habens unicam filiam paruulam. Ipse conuerti cupiens, commendauit eam cuidam parenti suo, et abiit ad monasterium, quod longe erat de ciuitate milliaria triginta duo. Et ingressus perficiebat omne opus quod erat monasterii, ita ut abbas eius amplius eum quam caeteros qui in monasterio erant diligeret, eo quod fidelis esset et obediens. Contigit autem, post aliquod tempus, ut recordaretur charitatis filiae suae, et coepit contristari atque affligi intra se. Et cum per multos dies hoc faceret, uidit eum abbas eius tribulantem, et dixit ei: Quid habes, frater, quod sic tristis ambulas? dic mihi, et Deus qui consolatur omnes, dabit tibi auxilium. Tunc ille procidens cum lacrymis ad pedes eius, dixit: Habeo unum filium in ciuitate quem reliqui paruulum, et recordatus, affligor propter eum. Et noluit indicare ei quod puella esset. Abbas uero eius ignorans quod esset, et nolens eum amittere, quia necessarius erat monasterio, dicit ei: Si diligis eum, uade, et adduc eum hoc, et sit tecum. Et abiens adduxit eam, dicebaturque Marina. Et mutauit ei nomen, et uocauit eam Marinum. Et dedit eam ad discendas litteras intra monasterium, et erat cum ea: nullusque agnouit de fratribus quod puella esset, sed uocabant eam omnes Marinum. Et dum esset annorum quatuordecim, coepit eam docere pater suus uiam Domini, et dicebat ei: Uide, filia, ut nullus cognoscat mysterium tuum usque in finem tuum, et sollicita sis ab insidiis diaboli, ne seducaris ab eo, et istud sanctum monasterium uideatur per nos solui, ut in conspectu Christi cum sanctis angelis eius coronam, et non cum impiis aeternam damnationem accipiamus. Et alia multa docebat eam per singulos dies de regno Dei.
CAP. II.–Dum autem facta esset annorum decem et septem, defunctus est pater eius. Remansit uero haec sola in cella patris sui, et ipsa obseruauit se in omnibus doctrinis patris sui, et erat obediens omnibus in monasterio, ita ut ab abbate suo et ab omnibus diligeretur. Habebat autem monasterium par boum et carrum, quia uicinum habebat mare, ubi erat emporium ad millia tria; et ibant monachi, et afferebant quae necessaria erant monasterio. Una uero die dicit abbas eius: Frater Marine, quare et tu non uadis cum fratribus et adiuuas eos? Quae respondit: Iussisti, Pater? Erat autem in ipso emporio pandochium. Coepit ergo frater Marinus frequenter pergere cum carro, et si faciebat tarde ad reuertendum, manebat in ipso pandochio cum caeteris monachis.
CAP. III.–Contigit autem per insidias inimici, ut pandox ille haberet filiam uirginem. Ad quam ingressus miles aliquis, concubuit cum ea, et concepit puella de illo milite. Et dum cognitum fuisset a parentibus eius, coeperunt affligere puellam, dicentes: Dic nobis de quo concepisti? Respondit eis: De illo monacho, qui dicitur frater Marinus, qui hic frequenter cum carro mansit, ipse me oppressit, et concepi. Statim autem perrexerunt parentes eius ad monasterium, et dicunt abbati: Ecce, domine abba, quid fecit monachus tuus Marinus? quo modo decepit filiam nostram? Dicit eis abbas: Sinite, uideamus si manifesta sunt quae dicitis. Et ueniente eo dicit ei abbas eius: Frater Marine, tu hoc scelus operatus es in filia eorum? Stans diutius cogitauit, intra se ingemiscens dixit: Peccaui, Pater, poenitentiam ago huic peccato; ora pro me. Ad iracundiam autem commotus abbas, iussit eum contundi et affligi. Et ait: In ueritate dico, quia tu qui hoc malum operatus es, non manebis in hoc monasterio. Et iactauit eam foras. Ipsa uero nunquam ulli confessa est mysterium suum, sed abiens iactauit se ante fores monasterii, et iacebat super terram in poenitentia, affligens se tanquam 394 ipsa peccasset, et ab ingredientibus fratribus postulabat ut uel una boccella panis ei daretur. Hoc faciens per tres annos, non recessit de monasterio. Pandochis uero filia peperit filium masculum, et ablactauit, et adduxit eum mater puellae secum, et iactauit eum ibi ante monasterium, et dicit ei: Ecce, frater Marine, quomodo nosti nutrica filium tuum. Et reliquit eum ibi, et abiit. Sancta uirgo suscipiens, tanquam proprium filium, de ipsa buccella panis, quam accipiebat ab introeuntibus in monasterium, nutricabat filium alienum. Factum est hoc per alios duos annos.
CAP. IU.–Postmodum autem uidentes fratres, misericordia compuncti, ingressi ad abbatem rogare coeperunt ut eum reciperet in monasterium, dicentes: Abba, indulge et suscipe fratrem Marinum. Ecce quinque anni sunt, quod in poenitentia ante ianuam monasterii iacet, et non recessit unquam hinc. Suscipe eum in poenitentiam, sicut Dominus noster Iesus Christus praecepit. Uix autem coegerunt eum, et iussit eum ingredi, et uocauit eum ad se, et ait: Pater tuus fuit uir sanctus, quod tu nosti, et paruulum introduxit te in hoc sanctum monasterium, et non est operatus quidquam mali, quod tu cogitasti, et fecisti: nec aliquis in hoc sancto monasterio. Nunc autem ingressus es cum filio tuo, quem de adulterio habes, unde oportet te poenitere. Graue enim peccatum fecisti. Et hoc tibi iubeo, ut omnes munditias monasterii tu solus quotidie facias, et aquam ad necessaria purganda portes, et calcearium omnibus per singulos dies tu perficias, omnibusque seruias, in hoc enim habebis meam gratiam. Sancta uero libenti animo suscipiens, omne opus quod ei iussum perficiebat.
5
CAP. U.–Contigit autem eam intra paucos dies dormire in Domino. Euntes uero fratres, nuntiauerunt abbati dicentes: Frater Marinus defunctus est. Dici eis abbas: Uidete, fratres, quale peccatum fuit, ut nec meruerit poenitentiam. Sed tamen ite, lauate cum et sepelite longe a monasterio. Et euntes, dum lauant eum, cognouerunt eum quia femina esset. Et coeperunt omnes emittere uoces, et tundentes se, clanabant: Quia talis conuersatio et patientia sancta inuenta est in ea, cuius mysterium nullus agnouit, et sic ab eis afflicta fuisset. Et uenientes cum lacrymis dicunt abbati: Abba, ueni et uide fratrem Marinum. Dicit eis: Quid est hoc? Fratres dicunt iterum: Ueni et uide mirabilia Dei, et uide quid de te agas. Ille territus perrexit, et uenit ad corpus. Et leuans pallium, unde coopertum erat, uidit quia mulier esset; et mox cecidit, et caput suum percutiebat in terram, et uociferabatur dicens: Coniuro te per Iesum Christum Dominum, ne me condemnes ante conspectum Dei eo quod afflixerim te, quia ignorans feci. Tu, domina, non dixisti mysterium tuum, et ego non cognoui in ueritate sanctam conuersationem tuam. Et iussit sanctum corpus eius intra monasterium in oratorio reponi.
CAP. UI.–Eadem uero die puella illa arrepta a daemonio uenit ad monasterium, et confitebatur crimen quod admiserat, et de quo concepisset. Et in septima die repausationis eius in Domino, ibi intra oratorium liberata est a daemonio. Audientes autem qui erant in ipso emporio, et uicina monasteria, mirabilia quae facta fuerant, accipientes cruces et cereos, cum hymnis et canticis et psalmis, benedicentes Deum, uenerunt in eodem monasterio, et oratorium ingressi ubi corpus eius requiescebat, benedixerunt Deum. Ubi usque modo Christus orationibus sanctae uirginis multa facit mirabilia, ad laudem nominis sui. Qui cum Patre et Spiritu sancto uiuit et regnat Deus, per omnia saecula saeculorum. Amen.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top