Library › Greek: Tragedy › Rhesus
Transmitted among the plays of Euripides, Rhesus is an Ancient Greek tragedy whose authorship has been debated since antiquity; many scholars assign it to an unknown fourth-century BC dramatist. It dramatizes the night episode of the tenth book of Homer’s Iliad: Odysseus and Diomedes raid the Trojan camp and kill the newly arrived Thracian king Rhesus, stealing his famous horses.
Whatever its origin, the play is the only surviving tragedy drawn directly from an episode of the Iliad, and the shortest tragedy to come down to us. Its unusual night setting and its value for the study of the Euripidean corpus and its transmission make it a work of continuing scholarly interest.
About this edition. The Greek text is that of the Perseus Digital Library. Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Tragedy
Rhesus
Euripides · every word parsed
0
1
— Βᾶθι πρὸς εὐνὰς τὰς Ἑκτορέους.
τίς ὑπασπιστῶν ἄγρυπνος βασιλέως,
ἢ τευχοφόρων;
— δέξαιτο νέων κληδόνα μύθων,
5
οἳ τετράμοιρον νυκτὸς φυλακὴν
πάσης στρατιᾶς προκάθηνται.
— ὄρθου κεφαλὴν πῆχυν ἐρείσας,
λῦσον βλεφάρων γοργωπὸν ἕδραν,
λεῖπε χαμεύνας φυλλοστρώτους,
10
Ἕκτορ· καιρὸς γὰρ ἀκοῦσαι.
τίς ὅδʼ; ἦ φίλιος φθόγγος· τίς ἀνήρ;
τί τὸ σῆμα; θρόει·
τίνες ἐκ νυκτῶν τὰς ἡμετέρας
κοίτας πλάθουσʼ; ἐνέπειν χρή.
15
φύλακες στρατιᾶς.
15b
τί φέρῃ θορύβῳ;
θάρσει.
16b
θαρσῶ.
μῶν τις λόχος ἐκ νυκτῶν;
17b
οὐκ ἔστι.
17c
τί σὺ γὰρ
φυλακὰς προλιπὼν κινεῖς στρατιάν,
εἰ μή τινʼ ἔχων νυκτηγορίαν;
20
οὐκ οἶσθα δορὸς πέλας Ἀργείου
νυχίαν ἡμᾶς
κοίταν πανόπλους κατέχοντας;
— ὁπλίζου χέρα· συμμάχων,
Ἕκτορ, βᾶθι πρὸς εὐνάς,
25
ὄτρυνον ἔγχος αἴρειν, ἀφύπνισον.
— πέμπε φίλους ἰέναι ποτὶ σὸν λόχον,
ἁρμόσατε ψαλίοις ἵππους.
— τίς εἶσʼ ἐπὶ Πανθοΐδαν,
ἢ τὸν Εὐρώπας, Λυκίων ἀγὸν ἀνδρῶν;
30
— ποῦ σφαγίων ἔφοροι;
— ποῦ δὲ γυμνήτων μόναρχοι
τοξοφόροι τε Φρυγῶν;
— ζεύγνυτε κερόδετα τόξα νευραῖς.
τὰ μὲν ἀγγέλλεις δείματʼ ἀκούειν,
35
τὰ δὲ θαρσύνεις, κοὐδὲν καθαρῶς.
ἀλλʼ ἦ Κρονίου Πανὸς τρομερᾷ
μάστιγι φοβῇ; φυλακὰς δὲ λιπὼν
κινεῖς στρατιάν. τί θροεῖς; τί σε φῶ
νέον ἀγγέλλειν; πολλὰ γὰρ εἰπὼν
40
οὐδὲν τρανῶς ἀπέδειξας.
— πύρʼ αἴθει στρατὸς Ἀργόλας,
Ἕκτορ, πᾶσαν ἀνʼ ὄρφναν,
διειπετῆ δὲ ναῶν πυρσοῖς σταθμά.
πᾶς δʼ Ἀγαμεμνονίαν προσέβα στρατὸς
45
ἐννύχιος θορύβῳ σκηνάν,
νέαν τινʼ ἐφιέμενοι
βάξιν. οὐ γάρ πω πάρος ὧδʼ ἐφοβήθη
ναυσιπόρος στρατιά.
σοὶ δʼ, ὑποπτεύων τὸ μέλλον,
50
ἤλυθον ἄγγελος, ὡς
μήποτʼ ἐς ἐμέ τινα μέμψιν εἴπῃς.
ἐς καιρὸν ἥκεις, καίπερ ἀγγέλλων φόβον·
ἅ νδρες γὰρ ἐκ γῆς τῆσδε νυκτέρῳ πλάτῃ
λαθόντες ὄμμα τοὐμὸν ἀρεῖσθαι φυγὴν
55
μέλλουσι· σαίνει μʼ ἔννυχος φρυκτωρία.
ὦ δαῖμον, ὅστις μʼ εὐτυχοῦντʼ ἐνόσφισας
θοίνης λέοντα, πρὶν τὸν Ἀργείων στρατὸν
σύρδην ἅπαντα τῷδʼ ἀναλῶσαι δορί.
εἰ γὰρ φαεννοὶ μὴ ξυνέσχον ἡλίου
60
λαμπτῆρες, οὔτἂν ἔσχον εὐτυχοῦν δόρυ,
πρὶν ναῦς πυρῶσαι καὶ διὰ σκηνῶν μολεῖν
κτείνων Ἀχαιοὺς τῇδε πολυφόνῳ χερί.
κἀ γὼ μὲν ἦ πρόθυμος ἱέναι δόρυ
ἐν νυκτὶ χρῆσθαί τʼ εὐτυχεῖ ῥύμῃ θεοῦ·
65
ἀλλʼ οἱ σοφοί με καὶ τὸ θεῖον εἰδότες
μάντεις ἔπεισαν ἡμέρας μεῖναι φάος
κἄπειτʼ Ἀχαιῶν μηδένʼ ἐν χέρσῳ λιπεῖν.
οἳ δʼ οὐ μένουσι τῶν ἐμῶν θυοσκόων
βουλάς· ἐν ὄρφνῃ δραπέτης μέγα σθένει.
70
ἀλλʼ ὡς τάχιστα χρὴ παραγγέλλειν στρατῷ
τεύχη πρόχειρα λαμβάνειν λῆξαί θʼ ὕπνου,
ὡς ἄν τις αὐτῶν καὶ νεὼς θρῴσκων ἔπι
νῶτον χαραχθεὶς κλίμακας ῥάνῃ φόνῳ,
οἳ δʼ ἐν βρόχοισι δέσμιοι λελημμένοι
75
Φρυγῶν ἀρούρας ἐκμάθωσι γαπονεῖν.
Ἕκτορ, ταχύνεις πρὶν μαθεῖν τὸ δρώμενον·
ἅ νδρες γὰρ εἰ φεύγουσιν οὐκ ἴσμεν τορῶς.
τίς γὰρ πύρʼ αἴθειν πρόφασις Ἀργείων στρατόν;
οὐκ οἶδʼ· ὕποπτον δʼ ἐστὶ κάρτʼ ἐμῇ φρενί.
80
πάντʼ ἂν φοβηθεὶς ἴσθι, δειμαίνων τόδε.
οὔπω πρὶν ἧψαν πολέμιοι τοσόνδε φῶς.
οὐδʼ ὧδέ γʼ αἰσχρῶς ἔπεσον ἐν τροπῇ δορός.
σὺ ταῦτʼ ἔπραξας· καὶ τὰ λοιπὰ νῦν σκόπει.
ἁπλοῦς ἐπʼ ἐχθροῖς μῦθος ὁπλίζειν χέρα.
85
καὶ μὴν ὅδʼ Αἰνέας καὶ μάλα σπουδῇ ποδὸς
στείχει, νέον τι πρᾶγμʼ ἔχων φίλοις φράσαι.
Ἕκτορ, τί χρῆμα νύκτεροι κατὰ στρατὸν
τὰς σὰς πρὸς εὐνὰς φύλακες ἐλθόντες φόβῳ
νυκτηγοροῦσι καὶ κεκίνηται· στρατός;
90
Αἰνέα, πύκαζε τεύχεσιν δέμας σέθεν.
τί δʼ ἔστι; μῶν τις πολεμίων ἀγγέλλεται
δόλος κρυφαῖος ἑστάναι κατʼ εὐφρόνην;
φεύγουσιν ἅ νδρες κἀπιβαίνουσιν νεῶν.
τί τοῦδʼ ἂν εἴποις ἀσφαλὲς τεκμήριον;
95
αἴθουσι πᾶσαν νύκτα λαμπάδας πυρός·
καί μοι δοκοῦσιν οὐ μενεῖν ἐς αὔριον,
ἀλλʼ ἐκκέαντες πύρσʼ ἐπʼ εὐσέλμων νεῶν
φυγῇ πρὸς οἴκους τῆσδʼ ἀφορμήσειν χθονός.
σὺ δʼ ὡς τί δράσων πρὸς τάδʼ ὁπλίζῃ χέρας;
100
φεύγοντας αὐτοὺς κἀπιθρῴσκοντας νεῶν
λόγχῃ καθέξω κἀπικείσομαι βαρύς·
αἰσχρὸν γὰρ ἡμῖν, καὶ πρὸς αἰσχύνῃ κακόν,
θεοῦ διδόντος πολεμίους ἄνευ μάχης
φεύγειν ἐᾶσαι πολλὰ δράσαντας κακά.
105
εἴθʼ ἦσθʼ ἀνὴρ εὔβουλος ὡς δρᾶσαι χερί.
ἀλλʼ οὐ γὰρ αὑ τὸς πάντʼ ἐπίστασθαι βροτῶν
πέφυκεν· ἄλλῳ δʼ ἄλλο πρόσκειται γέρας,
σὲ μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ βουλεύειν καλῶς·
ὅστις πυρὸς λαμπτῆρας ἐξήρθης κλύων
110
φλέγειν Ἀχαιούς, καὶ στρατὸν μέλλεις ἄγειν
τάφρους ὑπερβὰς νυκτὸς ἐν καταστάσει.
καίτοι περάσας κοῖλον αὐλώνων βάθος,
εἰ μὴ κυρήσεις πολεμίους ἀπὸ χθονὸς
φεύγοντας, ἀλλὰ σὸν βλέποντας ἐς δόρυ,
115
νικώμενος μὲν οὔτι μὴ μόλῃς πάλιν·
πῶς γὰρ περάσει σκόλοπας ἐν τροπῇ στρατός;
πῶς δʼ αὖ γεφύρας διαβαλοῦσʼ ἱππηλάται,
ἢν ἆρα μὴ θραύσαντες ἀντύγων χνόας;
νικῶν δʼ ἔφεδρον παῖδʼ ἔχεις τὸν Πηλέως,
120
ὅς σʼ οὐκ ἐάσει ναυσὶν ἐμβαλεῖν φλόγα,
οὐδʼ ὧδʼ Ἀχαιούς, ὡς δοκεῖς, ἀναρπάσαι.
αἴθων γὰρ ἁ νὴρ καὶ πεπύργωται χερί.
ἀλλὰ στρατὸν μὲν ἥσυχον παρʼ ἀσπίδας
εὕδειν ἐῶμεν ἐκ κόπων ἀρειφάτων,
125
κατάσκοπον δὲ πολεμίων, ὃς ἂν θέλῃ,
πέμπειν δοκεῖ μοι· κἂν μὲν αἴρωνται φυγήν,
στείχοντες ἐμπέσωμεν Ἀργείων στρατῷ·
εἰ δʼ ἐς δόλον τινʼ ἥδʼ ἄγει φρυκτωρία,
μαθόντες ἐχθρῶν μηχανὰς κατασκόπου
130
βουλευσόμεσθα· τήνδʼ ἔχω γνώμην, ἄναξ.
τάδε δοκεῖ, τάδε μεταθέμενος νόει.
σφαλερὰ δʼ οὐ φιλῶ στρατηγῶν κράτη.
τί γὰρ ἄμεινον ἢ
ταχυβάταν νεῶν κατόπταν μολεῖν
135
πέλας ὅ τί ποτʼ ἄρα δαΐοις
πυρὰ κατʼ ἀντίπρῳρα ναυστάθμων δαίεται;
νικᾶτʼ, ἐπειδὴ πᾶσιν ἁνδάνει τάδε.
στείχων δὲ κοίμα συμμάχους· τάχʼ ἂν στρατὸς
κινοῖτʼ ἀκούσας νυκτέρους ἐκκλησίας.
140
ἐγὼ δὲ πέμψω πολεμίων κατάσκοπον.
κἂν μέν τινʼ ἐχθρῶν μηχανὴν πυθώμεθα,
σὺ πάντʼ ἀκούσῃ καὶ παρὼν εἴσῃ λόγον·
ἐὰν δʼ ἀπαίρωσʼ ἐς φυγὴν ὁρμώμενοι,
σάλπιγγος αὐδὴν προσδοκῶν καραδόκει,
145
ὡς οὐ μενοῦντά μʼ· ἀλλὰ προσμείξω νεῶν
ὁλκοῖσι νυκτὸς τῆσδʼ ἐπʼ Ἀργείων στρατῷ.
πέμφʼ ὡς τάχιστα· νῦν γὰρ ἀσφαλῶς φρονεῖς.
σὺν σοὶ δʼ ἔμʼ ὄψῃ καρτεροῦνθʼ, ὅταν δέῃ.
τίς δῆτα Τρώων οἳ πάρεισιν ἐν λόγῳ
150
θέλει κατόπτης ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν;
τίς ἂν γένοιτο τῆσδε γῆς εὐεργέτης;
τίς φησιν; οὔτοι πάντʼ ἐγὼ δυνήσομαι
πόλει πατρῴᾳ συμμάχοις θʼ ὑπηρετεῖν.
ἐγὼ πρὸ γαίας τόνδε κίνδυνον θέλω
155
ῥίψας κατόπτης ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν,
καὶ πάντʼ Ἀχαιῶν ἐκμαθὼν βουλεύματα
ἥξω· ἐπὶ τούτοις τόνδʼ ὑφίσταμαι πόνον.
ἐπώνυμος μὲν κάρτα καὶ φιλόπτολις
Δόλων· πατρὸς δὲ καὶ πρὶν εὐκλεᾶ δόμον
160
νῦν δὶς τόσως ἔθηκας εὐκλεέστερον.
οὐκοῦν πονεῖν μὲν χρή, πονοῦντα δʼ ἄξιον
μισθὸν φέρεσθαι. παντὶ γὰρ προσκείμενον
κέρδος πρὸς ἔργῳ τὴν χάριν τίκτει διπλῆν.
ναί, καὶ δίκαια ταῦτα κοὐκ ἄλλως λέγω.
165
τάξαι δὲ μισθόν, πλὴν ἐμῆς τυραννίδος.
οὐ σῆς ἐρῶμεν πολιόχου τυραννίδος.
σὺ δʼ ἀλλὰ γήμας Πριαμιδῶν γαμβρὸς γενοῦ.
οὐδʼ ἐξ ἐμαυτοῦ μειζόνων γαμεῖν θέλω.
χρυσὸς πάρεστιν, εἰ τόδʼ αἰτήσεις γέρας.
170
ἀλλʼ ἔστʼ ἐν οἴκοις· οὐ βίου σπανίζομεν.
τί δῆτα χρῄζεις ὧν κέκευθεν Ἴλιος;
ἑλὼν Ἀχαιοὺς δῶρά μοι ξυναίνεσον.
δώσω· σὺ δʼ αἴτει πλὴν στρατηλάτας νεῶν.
κτεῖνʼ, οὔ σʼ ἀπαιτῶ Μενέλεω σχέσθαι χέρα.
175
οὐ μὴν τὸν Ἰλέως παῖδά μʼ ἐξαιτῇ λαβεῖν;
κακαὶ γεωργεῖν χεῖρες εὖ τεθραμμέναι.
τίνʼ οὖν Ἀχαιῶν ζῶντʼ ἀποινᾶσθαι θέλεις;
καὶ πρόσθεν εἶπον· ἔστι χρυσὸς ἐν δόμοις.
καὶ μὴν λαφύρων γʼ αὐτὸς αἱρήσῃ παρών.
180
θεοῖσιν αὐτὰ πασσάλευε πρὸς δόμοις.
τί δῆτα μεῖζον τῶνδέ μʼ αἰτήσεις γέρας;
ἵππους Ἀχιλλέως· χρὴ δʼ ἐπʼ ἀξίοις πονεῖν
ψυχὴν προβάλλοντʼ ἐν κύβοισι δαίμονος.
καὶ μὴν ἐρῶντί γʼ ἀντερᾷς ἵππων ἐμοί·
185
ἐξ ἀφθίτων γὰρ ἄφθιτοι πεφυκότες
τὸν Πηλέως φέρουσι θούριον γόνον·
δίδωσι δʼ αὐτοὺς πωλοδαμνήσας ἄναξ
Πηλεῖ Ποσειδῶν, ὡς λέγουσι, πόντιος.
ἀλλʼ οὔ σʼ ἐπάρας ψεύσομαι· δώσω δέ σοι,
190
κάλλιστον οἴκοις κτῆμʼ, Ἀχιλλέως ὄχον.
αἰνῶ· λαβὼν δʼ ἄν φημι κάλλιστον Φρυγῶν
δῶρον δέχεσθαι τῆς ἐμῆς εὐσπλαγχνίας.
σὲ δʼ οὐ φθονεῖν χρή· μυρίʼ ἔστιν ἄλλα σοι,
ἐφʼ οἷσι τέρψῃ τῆσδʼ ἀριστεύων χθονός.
195
μέγας ἀγών, μεγάλα δʼ ἐπινοεῖς ἑλεῖν·
μακάριός γε μὴν κυρήσας ἔσῃ.
πόνος ὅδʼ εὐκλεής·
μέγα δὲ κοιράνοισι γαμβρὸν πέλειν.
τὰ θεόθεν ἐπιδέτω Δίκα,
200
τὰ δὲ παρʼ ἀνδράσιν τέλειά σοι φαίνεται.
στείχοιμʼ ἄν· ἐλθὼν δʼ ἐς δόμους ἐφέστιος
σκευῇ πρεπόντως σῶμʼ ἐμὸν καθάψομαι,
κἀκεῖθεν ἥσω ναῦς ἐπʼ Ἀργείων πόδα.
ἐπεὶ τίνʼ ἄλλην ἀντὶ τῆσδʼ ἕξεις στολήν;
205
πρέπουσαν ἔργῳ κλωπικοῖς τε βήμασι.
σοφοῦ παρʼ ἀνδρὸς χρὴ σοφόν τι μανθάνειν·
λέξον, τίς ἔσται τοῦδε σώματος σαγή;
λύκειον ἀμφὶ νῶτʼ ἐνάψομαι δορὰν
καὶ χάσμα θηρὸς ἀμφʼ ἐμῷ θήσω κάρᾳ,
210
βάσιν τε χερσὶ προσθίαν καθαρμόσας
καὶ κῶλα κώλοις, τετράπουν μιμήσομαι
λύκου κέλευθον πολεμίοις δυσεύρετον,
τάφροις πελάζων καὶ νεῶν προβλήμασιν.
ὅταν δʼ ἔρημον χῶρον ἐμβαίνω ποδί,
215
δίβαμος εἶμι· τῇδε σύγκειται δόλος.
ἀλλʼ εὖ σʼ ὁ Μαίας παῖς ἐκεῖσε καὶ πάλιν
πέμψειεν Ἑρμῆς, ὅς γε φηλητῶν ἄναξ.
ἔχεις δὲ τοὔργον· εὐτυχεῖν μόνον σε δεῖ.
σωθήσομαί γε καὶ κτανὼν Ὀδυσσέως
220
οἴσω κάρα σοι — σύμβολον δʼ ἔχων σαφὲς
φήσεις Δόλωνα ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν —
ἢ παῖδα Τυδέως· οὐδʼ ἀναιμάκτῳ χερὶ
ἥξω πρὸς οἴκους πρὶν φάος μολεῖν χθόνα.
Θυμβραῖε καὶ Δάλιε καὶ Λυκίας
225
ναὸν ἐμβατεύων
Ἄπολλον, ὦ δία κεφαλά, μόλε τοξή –
ρης, ἱκοῦ ἐννύχιος
καὶ γενοῦ σωτήριος ἀνέρι πομπᾶς
230
ἁγεμὼν καὶ ξύλλαβε Δαρδανίδαις,
ὦ παγκρατές, ὦ Τροΐας
τείχη παλαιὰ δείμας.
μόλοι δὲ ναυκλήρια, καὶ στρατιᾶς
Ἑλλάδος διόπτας
235
ἵκοιτο, καὶ κάμψειε πάλιν θυμέλας οἴ –
κων πατρὸς Ἰλιάδας.
Φθιάδων δʼ ἵππων ποτʼ ἐπʼ ἄντυγα βαίη,
δεσπότου πέρσαντος Ἀχαιὸν Ἄρη,
240
τὰς πόντιος Αἰακίδᾳ
Πηλεῖ δίδωσι δαίμων.
ἐπεὶ πρό τʼ οἴκων πρό τε γᾶς ἔτλα μόνος
ναύσταθμα βὰς κατιδεῖν· ἄγαμαι
245
λήματος· ἦ σπανία τις
τῶν ἀγαθῶν, ὅταν ᾖ
δυσάλιος ἐν πελάγει
καὶ σαλεύῃ
250
πόλις. ἔστι Φρυγῶν τις ἔστιν ἄλκιμος·
ἔνι δὲ θράσος ἐν αἰχ –
μᾷ· πόθι Μυσῶν ὃς ἐμὰν
συμμαχίαν ἀτίζει;
τίνʼ ἄνδρʼ Ἀχαιῶν ὁ πεδοστιβὴς σφαγεὺς
255
οὐτάσει ἐν κλισίαις, τετράπουν
μῖμον ἔχων ἐπιγαίου
θηρός; ἕλοι Μενέλαν,
κτανὼν δʼ Ἀγαμεμνόνιον
κρᾶτʼ ἐνέγκοι
260
Ἑλένᾳ κακόγαμβρον ἐς χέρας γόον,
ὃς ἐπὶ πόλιν, ὃς ἐπὶ
γᾶν Τροΐαν χιλιόναυν
ἤλυθʼ ἔχων στρατείαν.
ἄναξ, τοιούτων δεσπόταισιν ἄγγελος
265
εἴην τὸ λοιπὸν οἷά σοι φέρω μαθεῖν.
ἦ πόλλʼ ἀγρώταις σκαιὰ πρόσκειται φρενί·
καὶ γὰρ σὺ ποίμνας δεσπόταις τευχεσφόροις
ἥκειν ἔοικας ἀγγελῶν ἵνʼ οὐ πρέπει.
οὐκ οἶσθα δῶμα τοὐμὸν ἢ θρόνους πατρός,
270
οἷ χρῆν γεγωνεῖν σʼ εὐτυχοῦντα ποίμνια;
σκαιοὶ βοτῆρές ἐσμεν· οὐκ ἄλλως λέγω.
ἀλλʼ οὐδὲν ἧσσον σοι φέρω κεδνοὺς λόγους.
παῦσαι λέγων μοι τὰς προσαυλείους τύχας·
μάχας πρὸ χειρῶν καὶ δόρη βαστάζομεν.
275
τοιαῦτα κἀ γὼ σημανῶν ἐλήλυθα·
ἀνὴρ γὰρ ἀλκῆς μυρίας στρατηλατῶν
στείχει φίλος σοὶ σύμμαχός τε τῇδε γῇ.
ποίας πατρῴας γῆς ἐρημώσας πέδον;
Θρῄκης· πατρὸς δὲ Στρυμόνος κικλήσκεται.
280
Ῥῆσον τιθέντʼ ἔλεξας ἐν Τροίᾳ πόδα;
ἔγνως· λόγου δὲ δὶς τόσου μʼ ἐκούφισας.
καὶ πῶς πρὸς Ἴδης ὀργάδας πορεύεται,
πλαγχθεὶς πλατείας πεδιάδος θʼ ἁμαξιτοῦ;
οὐκ οἶδʼ ἀκριβῶς· εἰκάσαι γε μὴν πάρα.
285
νυκτὸς γὰρ οὔτι φαῦλον ἐμβαλεῖν στρατόν,
κλύοντα πλήρη πεδία πολεμίας χερός.
φόβον δʼ ἀγρώσταις, οἳ κατʼ Ἰδαῖον λέπας
οἰκοῦμεν αὐτόρριζον ἑστίαν χθονός,
παρέσχε δρυμὸν νυκτὸς ἔνθηρον μολών.
290
πολλῇ γὰρ ἠχῇ Θρῄκιος ῥέων στρατὸς
ἔστειχε· θάμβει δʼ ἐκπλαγέντες ἵεμεν
ποίμνας πρὸς ἄκρας, μή τις Ἀργείων μόλῃ
λεηλατήσων καὶ σὰ πορθήσων σταθμά,
πρὶν δὴ διʼ ὤτων γῆρυν οὐχ Ἑλληνικὴν
295
ἐδεξάμεσθα καὶ μετέστημεν φόβου.
στείχων δʼ ἄνακτος προυξερευνητὰς ὁδοῦ
ἀνιστόρησα Θρῃκίοις προσφθέγμασι,
Τίς ὁ στρατηγὸς καὶ τίνος κεκλημένος
στείχει πρὸς ἄστυ Πριαμίδαισι σύμμαχος;
300
καὶ πάντʼ ἀκούσας ὧν ἐφιέμην μαθεῖν,
ἔστην· ὁρῶ δὲ Ῥῆσον ὥστε δαίμονα
ἑστῶτʼ ἐν ἵπποις Θρῃκίοις τʼ ὀχήμασι.
χρυσῆ δὲ πλάστιγξ αὐχένα ζυγηφόρον
πώλων ἔκλῃε χιόνος ἐξαυγεστέρων.
305
πέλτη δʼ ἐπʼ ὤμων χρυσοκολλήτοις τύποις
ἔλαμπε· Γοργὼν δʼ ὡς ἐπʼ αἰγίδος θεᾶς
χαλκῆ μετώποις ἱππικοῖσι πρόσδετος
πολλοῖσι σὺν κώδωσιν ἐκτύπει φόβον.
στρατοῦ δὲ πλῆθος οὐδʼ ἂν ἐν ψήφου λόγῳ
310
θέσθαι δυναίμην, ὡς ἄπλατον ἦν ἰδεῖν,
πολλοὶ μὲν ἱππῆς, πολλὰ πελταστῶν τέλη,
πολλοὶ δʼ ἀτράκτων τοξόται, πολὺς δʼ ὄχλος
γυμνὴς ὁμαρτῇ, Θρῃκίαν ἔχων στολήν.
τοιόσδε Τροίᾳ σύμμαχος πάρεστʼ ἀνήρ,
315
ὃν οὔτε φεύγων οὔθʼ ὑποσταθεὶς δορὶ
ὁ Πηλέως παῖς ἐκφυγεῖν δυνήσεται.
ὅταν πολίταις εὐσταθῶσι δαίμονες,
ἕρπει κατάντης ξυμφορὰ πρὸς τἀγαθά.
πολλούς, ἐπειδὴ τοὐμὸν εὐτυχεῖ δόρυ
320
καὶ Ζεὺς πρὸς ἡμῶν ἐστιν, εὑρήσω φίλους.
ἀλλʼ οὐδὲν αὐτῶν δεόμεθʼ, οἵτινες πάλαι
μὴ ξυμπονοῦσιν, ἡνίκʼ ἐξώστης Ἄρης
ἔθραυε λαίφη τῆσδε γῆς μέγας πνέων.
Ῥῆσος δʼ ἔδειξεν οἷος ἦν Τροίᾳ φίλος·
325
ἥκει γὰρ ἐς δαῖτʼ, οὐ παρὼν κυνηγέταις
αἱροῦσι λείαν οὐδὲ συγκαμὼν δορί.
ὀρθῶς ἀτίζεις κἀπίμομφος εἶ φίλοις·
δέχου δὲ τοὺς θέλοντας ὠφελεῖν πόλιν.
ἀρκοῦμεν οἱ σῴζοντες Ἴλιον πάλαι.
330
πέποιθας ἤδη πολεμίους ᾑρηκέναι;
πέποιθα· δείξει τοὐπιὸν σέλας θεοῦ.
ὅρα τὸ μέλλον· πόλλʼ ἀναστρέφει θεός.
μισῶ φίλοισιν ὕστερον βοηδρομεῖν.
ὃ δʼ οὖν, ἐπείπερ ἦλθε, σύμμαχος μὲν οὔ,
ξένος δὲ πρὸς τράπεζαν ἡκέτω ξένων·
χάρις γὰρ αὐτῷ Πριαμιδῶν διώλετο.
ἄναξ, ἀπωθεῖν συμμάχους ἐπίφθονον.
335
φόβος γένοιτʼ ἂν πολεμίοις ὀφθεὶς μόνον.
σύ τʼ εὖ παραινεῖς καὶ σὺ καιρίως σκοπεῖς.
340
ὁ χρυσοτευχὴς δʼ οὕνεκʼ ἀγγέλου λόγων
Ῥῆσος παρέστω τῇδε σύμμαχος χθονί.
Ἀδράστεια μὲν ἁ Διὸς
παῖς εἴργοι στομάτων φθόνον·
φράσω γὰρ δὴ ὅσον μοι ψυχᾷ
345
προσφιλές ἐστιν εἰπεῖν.
ἥκεις, ὦ ποταμοῦ παῖ,
ἥκεις, ἐπλάθης Φιλίου πρὸς αὐλὰν
ἀσπαστός, ἐπεί σε χρόνῳ
Πιερὶς μάτηρ ὅ τε καλλιγέφυ –
350
ρος ποταμὸς πορεύει
Στρυμών, ὅς ποτε τᾶς μελῳ –
δοῦ Μούσας διʼ ἀκηράτων
δινηθεὶς ὑδροειδὴς κόλπων
σὰν ἐφύτευσεν ἥβαν.
355
σύ μοι Ζεὺς ὁ φαναῖος
ἥκεις διφρεύων βαλιαῖσι πώλοις.
νῦν, ὦ πατρὶς ὦ Φρυγία,
ξὺν θεῷ νῦν σοι τὸν ἐλευθέριον
Ζῆνα πάρεστιν εἰπεῖν.
360
ἆρά ποτʼ αὖθις ἁ παλαιὰ Τροΐα
τοὺς προπότας παναμερεύ –
σει θιάσους ἐρώτων
ψαλμοῖσι καὶ κυλίκων οἰνοπλανή –
τοις ὑποδεξίαις ἁμίλ –
365
λαις κατὰ πόντον Ἀτρειδᾶν
Σπάρταν οἰχομένων
366a
Ἰλιάδος παρʼ ἀκτᾶς;
ὦ φίλος, εἴθε μοι
σᾷ χερὶ καὶ σῷ δορὶ πρά –
ξας τάδʼ ἐς οἶκον ἔλθοις.
370
ἐλθέ, φάνηθι, τὰν ζάχρυσον προβαλοῦ
Πηλεΐδα κατʼ ὄμμα πέλ –
ταν δοχμίαν πεδαίρων
σχιστὰν παρʼ ἄντυγα, πώλους ἐρεθί –
ζων δίβολόν τʼ ἄκοντα πάλ –
375
λων. σὲ γὰρ οὔτις ὑποστὰς
Ἀργείας ποτʼ ἐν Ἥ –
ρας δαπέδοις χορεύσει·
ἀλλά νιν ἅδε γᾶ
378a
καπφθίμενον Θρῃκὶ μόρῳ
φίλτατον ἄχθος οἴσει.
380
— ἰὼ ἰώ, μέγας ὦ βασιλεῦ.
380a
καλόν, ὦ Θρῄκη,
σκύμνον ἔθρεψας πολίαρχον ἰδεῖν.
ἴδε χρυσόδετον σώματος ἀλκήν,
κλύε καὶ κόμπους κωδωνοκρότους
παρὰ πορπάκων κελαδοῦντας.
385
θεός, ὦ Τροία, θεός, αὐτὸς Ἄρης
ὁ Στρυμόνιος πῶλος ἀοιδοῦ
Μούσης ἥκων καταπνεῖ σε.
χαῖρʼ, ἐσθλὸς ἐσθλοῦ παῖς, τύραννε τῆσδε γῆς,
Ἕκτορ· παλαιᾷ σʼ ἡμέρᾳ προσεννέπω.
390
χαίρω δέ σʼ εὐτυχοῦντα καὶ προσήμενον
πύργοισιν ἐχθρῶν· συγκατασκάψων δʼ ἐγὼ
τείχη πάρειμι καὶ νεῶν πρήσων σκάφη.
παῖ τῆς μελῳδοῦ μητέρος Μουσῶν μιᾶς
Θρῃκός τε ποταμοῦ Στρυμόνος, φιλῶ λέγειν
395
τἀληθὲς αἰεὶ κ οὐ διπλοῦς πέφυκʼ ἀνήρ.
πάλαι πάλαι χρῆν τῇδε συγκάμνειν χθονὶ
ἐλθόντα, καὶ μὴ τοὐπί σʼ Ἀργείων ὕπο
Τροίαν ἐᾶσαι πολεμίῳ πεσεῖν δορί.
οὐ γάρ τι λέξεις ὡς ἄκλητος ὢν φίλοις
400
οὐκ ἦλθες οὐδʼ ἤμυνας οὐδʼ ἐπεστράφης.
τίς γάρ σε κῆρυξ ἢ γερουσία Φρυγῶν
ἐλθοῦσʼ ἀμύνειν οὐκ ἐπέσκηψεν πόλει;
ποῖον δὲ δώρων κόσμον οὐκ ἐπέμψαμεν;
σὺ δʼ ἐγγενὴς ὢν βάρβαρός τε βαρβάρους
405
Ἕλλησιν ἡμᾶς προύπιες τὸ σὸν μέρος.
καίτοι σε μικρᾶς ἐκ τυραννίδος μέγαν
Θρῃκῶν ἄνακτα τῇδʼ ἔθηκʼ ἐγὼ χερί,
ὅτʼ ἀμφὶ Πάγγαιόν τε Παιόνων τε γῆν
Θρῃκῶν ἀρίστοις ἐμπεσὼν κατὰ στόμα
410
ἔρρηξα πέλτην, σοὶ δὲ δουλώσας λεὼν
παρέσχον· ὧν σὺ λακτίσας πολλὴν χάριν,
φίλων νοσούντων ὕστερος βοηδρομεῖς.
οἱ δʼ οὐδὲν ἡμῖν ἐν γένει πεφυκότες,
πάλαι παρόντες, οἳ μὲν ἐν χωστοῖς τάφοις
415
κεῖνται πεσόντες, πίστις οὐ σμικρὰ πόλει,
οἳ δʼ ἔν θʼ ὅπλοισι καὶ παρʼ ἱππείοις ὄχοις
ψυχρὰν ἄησιν δίψιόν τε πῦρ θεοῦ
μένουσι καρτεροῦντες, οὐκ ἐν δεμνίοις
πυκνὴν ἄμυστιν ὡς σὺ δεξιούμενοι.
420
ταῦθʼ, ὡς ἂν εἰδῇς Ἕκτορʼ ὄντʼ ἐλεύθερον,
καὶ μέμφομαί σοι καὶ λέγω κατʼ ὄμμα σόν.
τοιοῦτός εἰμι κ αὐτός, εὐθεῖαν λόγων
τέμνων κέλευθον, κ οὐ διπλοῦς πέφυκʼ ἀνήρ.
ἐγὼ δὲ μεῖζον ἢ σὺ τῆσδʼ ἀπὼν χθονὸς
425
λύπῃ πρὸς ἧπαρ δυσφορῶν ἐτειρόμην·
ἀλλʼ ἀγχιτέρμων γαῖά μοι, Σκύθης λεώς,
μέλλοντι νόστον τὸν πρὸς Ἴλιον περᾶν
ξυνῆψε πόλεμον· Εὐξένου δʼ ἀφικόμην
πόντου πρὸς ἀκτάς, Θρῇκα πορθμεύσων στρατόν.
430
ἔνθʼ αἱματηρὸς πέλανος ἐς γαῖαν Σκύθης
ἠντλεῖτο λόγχῃ Θρῄξ τε συμμιγὴς φόνος.
τοιάδε τοί μʼ ἀπεῖργε συμφορὰ πέδον
Τροίας ἱκέσθαι σύμμαχόν τέ σοι μολεῖν.
ἐπεὶ δʼ ἔπερσα, τῶνδʼ ὁμηρεύσας τέκνα
435
τάξας τʼ ἔτειον δασμὸν ἐς δόμους φέρειν,
ἥκω περάσας ναυσὶ πόντιον στόμα,
τὰ δʼ ἄλλα πεζὸς γῆς περῶν ὁρίσματα —
οὐχ ὡς σὺ κομπεῖς τὰς ἐμὰς ἀμύστιδας,
οὐδʼ ἐν ζαχρύσοις δώμασιν κοιμώμενος,
440
ἀλλʼ οἷα πόντον Θρῄκιον φυσήματα
κρυσταλλόπηκτα Παιόνας τʼ ἐπεζάρει,
ξὺν τοῖσδʼ ἄυπνος οἶδα τλὰς πορπάμασιν.
ἀλλʼ ὕστερος μὲν ἦλθον, ἐν καιρῷ δʼ ὅμως·
σὺ μὲν γὰρ ἤδη δέκατον αἰχμάζεις ἔτος
445
κοὐδὲν περαίνεις, ἡμέραν δʼ ἐξ ἡμέρας
πίπτεις κυβεύων τὸν πρὸς Ἀργείους Ἄρη·
ἐμοὶ δὲ φῶς ἓν ἡλίου καταρκέσει
πέρσαντι πύργους ναυστάθμοις ἐπεσπεσεῖν
κτεῖναί τʼ Ἀχαιούς· θατέρᾳ δʼ ἀπʼ Ἰλίου
450
πρὸς οἶκον εἶμι, συντεμὼν τοὺς σοὺς πόνους,
ὑμῶν δὲ μή τις ἀσπίδʼ ἄρηται χερί·
ἐγὼ γὰρ ἕξω τοὺς μέγʼ αὐχοῦντας δορὶ
πέρσας Ἀχαιούς, καίπερ ὕστερος μολών.
ἰὼ ἰώ.
455
φίλα θροεῖς, φίλος Διόθεν εἶ· μόνον
φθόνον ἄμαχον ὕπατος
Ζεὺς θέλοι ἀμφὶ σοῖς λόγοισιν εἴργειν.
τὸ δὲ νάιον Ἀργόθεν δόρυ
460
οὔτε πρίν τινʼ οὔτε νῦν
ἀνδρῶν ἐπόρευσε σέθεν κρείσσω. πῶς μοι
Ἀχιλεὺς τὸ σὸν ἔγχος ἂν δύναιτο,
πῶς δʼ Αἴας ὑπομεῖναι;
εἰ γὰρ ἐγὼ τόδʼ ἦμαρ εἰσίδοιμʼ, ἄναξ,
465
ὅτῳ πολυφόνου
χειρὸς ἀποινάσαιο λόγχᾳ.
τοιαῦτα μέν σοι τῆς μακρᾶς ἀπουσίας
πρᾶξαι παρέξω — σὺν δʼ Ἀδραστείᾳ λέγω —
ἐπειδἂν ἐχθρῶν τήνδʼ ἐλευθέραν πόλιν
470
θῶμεν θεοῖσί τʼ ἀκροθίνιʼ ἐξέλῃς,
ξὺν σοὶ στρατεύειν γῆν ἐπʼ Ἀργείων θέλω
καὶ πᾶσαν ἐλθὼν Ἑλλάδʼ ἐκπέρσαι δορί,
ὡς ἂν μάθωσιν ἐν μέρει πάσχειν κακῶς.
εἰ τοῦ παρόντος τοῦδʼ ἀπαλλαχθεὶς κακοῦ
475
πόλιν νεμοίμην ὡς τὸ πρίν ποτʼ ἀσφαλῆ,
ἦ κάρτα πολλὴν θεοῖς ἂν εἰδείην χάριν.
τὰ δʼ ἀμφί τʼ Ἄργος καὶ νομὸν τὸν Ἑλλάδος
οὐχ ὧδε πορθεῖν ῥᾴδιʼ, ὡς λέγεις, δορί.
οὐ τούσδʼ ἀριστέας φασὶν Ἑλλήνων μολεῖν;
480
κ οὐ μεμφόμεσθά γʼ, ἀλλʼ ἄδην ἐλαύνομεν.
οὐκ οὖν κτανόντες τούσδε πᾶν εἰργάσμεθα;
μή νυν τὰ πόρρω τἀγγύθεν μεθεὶς σκόπει.
ἀρκεῖν ἔοικέ σοι παθεῖν, δρᾶσαι δὲ μή.
πολλῆς γὰρ ἄρχω κἀνθάδʼ ὢν τυραννίδος.
485
ἀλλʼ εἴτε λαιὸν εἴτε δεξιὸν κέρας
εἴτʼ ἐν μέσοισι συμμάχοις πάρεστί σοι
πέλτην ἐρεῖσαι καὶ καταστῆσαι στρατόν.
μόνος μάχεσθαι πολεμίοις, Ἕκτορ, θέλω.
εἰ δʼ αἰσχρὸν ἡγῇ μὴ συνεμπρῆσαι νεῶν
490
πρύμνας, πονήσας τὸν πάρος πολὺν χρόνον,
τάξον μʼ Ἀχιλλέως καὶ στρατοῦ κατὰ στόμα.
οὐκ ἔστʼ ἐκείνῳ θοῦρον ἐντάξαι δόρυ.
καὶ μὴν λόγος γʼ ἦν ὡς ἔπλευσʼ ἐπʼ Ἴλιον.
ἔπλευσε καὶ πάρεστιν· ἀλλὰ μηνίων
495
στρατηλάταισιν οὐ συναίρεται δόρυ.
τίς δὴ μετʼ αὐτὸν ἄλλος εὐδοξεῖ στρατοῦ;
Αἴας ἐμοὶ μὲν οὐδὲν ἡσσᾶσθαι δοκεῖ
χὡ Τυδέως παῖς· ἔστι δʼ αἱμυλώτατον
κρότημʼ Ὀδυσσεύς, λῆμά τʼ ἀρκούντως θρασὺς
500
καὶ πλεῖστα χώραν τήνδʼ ἀνὴρ καθυβρίσας·
ὃς εἰς Ἀθάνας σηκὸν ἔννυχος μολὼν
κλέψας ἄγαλμα ναῦς ἐπʼ Ἀργείων φέρει.
ἤδη δʼ ἀγύρτης πτωχικὴν ἔχων στολὴν
ἐσῆλθε πύργους, πολλὰ δʼ Ἀργείοις κακὰ
505
ἠρᾶτο, πεμφθεὶς Ἰλίου κατάσκοπος·
κτανὼν δὲ φρουροὺς καὶ παραστάτας πυλῶν
ἐξῆλθεν· αἰεὶ δʼ ἐν λόχοις εὑρίσκεται
Θυμβραῖον ἀμφὶ βωμὸν ἄστεως πέλας
θάσσων· κακῷ δὲ μερμέρῳ παλαίομεν.
510
οὐδεὶς ἀνὴρ εὔψυχος ἀξιοῖ λάθρᾳ
κτεῖναι τὸν ἐχθρόν, ἀλλʼ ἰὼν κατὰ στόμα.
τοῦτον δʼ ὃν ἵζειν φὴς σὺ κλωπικὰς ἕδρας
καὶ μηχανᾶσθαι, ζῶντα συλλαβὼν ἐγὼ
πυλῶν ἐπʼ ἐξόδοισιν ἀμπείρας ῥάχιν
515
στήσω πετεινοῖς γυψὶ θοινατήριον.
λῃστὴν γὰρ ὄντα καὶ θεῶν ἀνάκτορα
συλῶντα δεῖ νιν τῷδε κατθανεῖν μόρῳ.
νῦν μὲν καταυλίσθητε· καὶ γὰρ εὐφρόνη.
δείξω δʼ ἐγώ σοι χῶρον, ἔνθα χρὴ στρατὸν
520
τὸν σὸν νυχεῦσαι τοῦ τεταγμένου δίχα.
ξύνθημα δʼ ἡμῖν Φοῖβος, ἤν τι καὶ δέῃ·
μέμνησʼ ἀκούσας, Θρῃκί τʼ ἄγγειλον στρατῷ.
ὑμᾶς δὲ βάντας χρὴ προταινὶ τάξεων
φρουρεῖν ἐγερτὶ καὶ νεῶν κατάσκοπον
525
δέχθαι Δόλωνα· καὶ γάρ, εἴπερ ἐστὶ σῶς,
ἤδη πελάζει στρατοπέδοισι Τρωικοῖς.
— τίνος ἁ φυλακά; τίς ἀμείβει
τὰν ἐμάν; πρῶτα
δύεται σημεῖα καὶ ἑπτάποροι
530
Πλειάδες αἰθέριαι· μέσα δʼ αἰετὸς οὐρανοῦ ποτᾶται.
— ἔγρεσθε, τί μέλλετε; κοιτᾶν
ἔγρεσθε πρὸς φυλακάν.
οὐ λεύσσετε μηνάδος αἴγλαν;
535
— ἀὼς δὴ πέλας, ἀὼς
γίγνεται, καί τις προδρόμων
ὅδε γʼ ἐστὶν ἀστήρ.
— τίς ἐκηρύχθη πρώτην φυλακήν;
— Μυγδόνος υἱόν φασι Κόροιβον.
540
— τίς γὰρ ἐπʼ αὐτῷ; — Κίλικας Παίων
στρατὸς ἤγειρεν, Μυσοὶ δʼ ἡμᾶς.
— οὐκ οὖν Λυκίους πέμπτην φυλακὴν
βάντας ἐγείρειν
545
καιρὸς κλήρου κατὰ μοῖραν;
— καὶ μὴν ἀΐω· Σιμόεντος
ἡμένα κοίτας
φοινίας ὑμνεῖ πολυχορδοτάτᾳ
550
γήρυϊ παιδολέτωρ μελοποιὸν ἀηδονὶς μέριμναν.
— ἤδη δὲ νέμουσι κατʼ Ἴδαν
ποίμνια· νυκτιβρόμου
σύριγγος ἰὰν κατακούω.
— θέλγει δʼ ὄμματος ἕδραν
555
ὕπνος· ἅδιστος γὰρ ἔβα
βλεφάροις πρὸς ἀοῦς.
— τί ποτʼ οὐ πλάθει σκοπός, ὃν ναῶν
Ἕκτωρ ὤτρυνε κατόπταν;
— ταρβῶ· χρόνιος γὰρ ἄπεστιν.
560
— ἀλλʼ ἦ κρυπτὸν λόχον ἐσπαίσας
διόλωλε; — τάχʼ ἄν. φοβερόν μοι.
— αὐδῶ Λυκίους πέμπτην φυλακὴν
βάντας ἐγείρειν
ἡμᾶς κλήρου κατὰ μοῖραν.
565
Διόμηδες, οὐκ ἤκουσας — ἢ κενὸς ψόφος
στάζει διʼ ὤτων; — τευχέων τινὰ κτύπον;
οὔκ, ἀλλὰ δεσμὰ πωλικῶν ἐξ ἀντύγων
κλάζει σιδήρου· κἀμέ τοι, πρὶν ᾐσθόμην
δεσμῶν ἀραγμὸν ἱππικῶν, ἔδυ φόβος.
570
ὅρα κατʼ ὄρφνην μὴ φύλαξιν ἐντύχῃς.
φυλάξομαί τοι κ ἀν σκότῳ τιθεὶς πόδα.
ἢν δʼ οὖν ἐγείρῃς, οἶσθα σύνθημα στρατοῦ;
Φοῖβον Δόλωνος οἶδα σύμβολον κλύων.
ἔα·
574a
εὐνὰς ἐρήμους τάσδε πολεμίων ὁρῶ.
575
καὶ μὴν Δόλων γε τάσδʼ ἔφραζεν Ἕκτορος
κοίτας, ἐφʼ ᾧπερ ἔγχος εἵλκυσται τόδε.
τί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν λόχος βέβηκέ ποι;
ἴσως ἐφʼ ἡμῖν μηχανὴν στήσων τινά.
θρασὺς γὰρ Ἕκτωρ νῦν, ἐπεὶ κρατεῖ, θρασύς.
580
τί δῆτʼ, Ὀδυσσεῦ, δρῶμεν; οὐ γὰρ ηὕρομεν
τὸν ἄνδρʼ ἐν εὐναῖς, ἐλπίδων δʼ ἡμάρτομεν.
στείχωμεν ὡς τάχιστα ναυστάθμων πέλας.
σῴζει γὰρ αὐτὸν ὅστις εὐτυχῆ θεῶν
τίθησιν· ἡμῖν δʼ οὐ βιαστέον τύχην.
585
οὐκ οὖν ἐπʼ Αἰνέαν ἢ τὸν ἔχθιστον Φρυγῶν
Πάριν μολόντε χρὴ καρατομεῖν ξίφει;
πῶς οὖν ἐν ὄρφνῃ πολεμίων ἀνὰ στρατὸν
ζητῶν δυνήσῃ τούσδʼ ἀκινδύνως κτανεῖν;
αἰσχρόν γε μέντοι ναῦς ἐπʼ Ἀργείων μολεῖν
590
δράσαντε μηδὲν πολεμίους νεώτερον.
πῶς δʼ οὐ δέδρακας; οὐ κτανόντε ναυστάθμων
κατάσκοπον Δόλωνα σῴζομεν τάδε
σκυλεύματʼ; ἢ πᾶν στρατόπεδον πέρσειν δοκεῖς;
πείθεις, πάλιν στείχωμεν· εὖ δʼ εἴη τυχεῖν.
595
ποῖ δὴ λιπόντες Τρωικῶν ἐκ τάξεων
χωρεῖτε, λύπῃ καρδίαν δεδηγμένοι,
εἰ μὴ κτανεῖν σφῷν Ἕκτορʼ ἢ Πάριν θεὸς
δίδωσιν; ἄνδρα δʼ οὐ πέπυσθε σύμμαχον
Τροίᾳ μολόντα Ῥῆσον οὐ φαύλῳ τρόπῳ.
600
ὃς εἰ διοίσει νύκτα τήνδʼ ἐς αὔριον,
οὔτε σφʼ Ἀχιλλεὺς οὔτʼ ἂν Αἴαντος δόρυ
μὴ πάντα πέρσαι ναύσταθμʼ Ἀργείων σχέθοι,
τείχη κατασκάψαντα καὶ πυλῶν ἔσω
λόγχῃ πλατεῖαν ἐσδρομὴν ποιούμενον.
605
τοῦτον κατακτὰς πάντʼ ἔχεις. τὰς δʼ Ἕκτορος
εὐνὰς ἔασον καὶ καρατόμους σφαγάς·
ἔσται γὰρ αὐτῷ θάνατος ἐξ ἄλλης χερός.
δέσποινʼ Ἀθάνα, φθέγματος γὰρ ᾐσθόμην
τοῦ σοῦ συνήθη γῆρυν· ἐν πόνοισι γὰρ
610
παροῦσʼ ἀμύνεις τοῖς ἐμοῖς ἀεί ποτε·
τὸν ἄνδρα δʼ ἡμῖν, ποῦ κατηύνασται, φράσον·
πόθεν τέτακται βαρβάρου στρατεύματος;
ὅδʼ ἐγγὺς ἧσται κ οὐ συνήθροισται στρατῷ,
ἀλλʼ ἐκτὸς αὐτὸν τάξεων κατηύνασεν
615
Ἕκτωρ, ἕως ἂν νὺξ ἀμείψηται φάος.
πέλας δὲ πῶλοι Θρῃκίων ἐξ ἁρμάτων
λευκαὶ δέδενται, διαπρεπεῖς ἐν εὐφρόνῃ·
στίλβουσι δʼ ὥστε ποταμίου κύκνου πτερόν.
ταύτας, κτανόντες δεσπότην, κομίζετε,
620
κάλλιστον οἴκοις σκῦλον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου
τοιόνδʼ ὄχημα χθὼν κέκευθε πωλικόν.
Διόμηδες, ἢ σὺ κτεῖνε Θρῄκιον λεών,
ἢ ʼμοὶ πάρες γε, σοὶ δὲ χρὴ πώλους μέλειν.
ἐγὼ φονεύσω, πωλοδαμνήσεις δὲ σύ·
625
τρίβων γὰρ εἶ τὰ κομψὰ καὶ νοεῖν σοφός.
χρὴ δʼ ἄνδρα τάσσειν οὗ μάλιστʼ ἂν ὠφελοῖ.
καὶ μὴν καθʼ ἡμᾶς τόνδʼ Ἀλέξανδρον βλέπω
στείχοντα, φυλάκων ἔκ τινος πεπυσμένον
δόξας ἀσήμους πολεμίων μεμβλωκότων.
630
πότερα σὺν ἄλλοις ἢ μόνος πορεύεται;
μόνος· πρὸς εὐνὰς δʼ, ὡς ἔοικεν, Ἕκτορος
χωρεῖ, κατόπτας σημανῶν ἥκειν στρατοῦ.
οὐκ οὖν ὑπάρχειν τόνδε κατθανόντα χρή;
οὐκ ἂν δύναιο τοῦ πεπρωμένου πλέον.
635
τοῦτον δὲ πρὸς σῆς χειρὸς οὐ θέμις θανεῖν.
ἀλλʼ ᾧπερ ἥκεις μορσίμους φέρων σφαγάς,
τάχυνʼ· ἐγὼ δέ, τῷδε σύμμαχος Κύπρις
δοκοῦσʼ ἀρωγὸς ἐν πόνοις παραστατεῖν,
σαθροῖς λόγοισιν ἐχθρὸν ἄνδρʼ ἀμείψομαι.
640
καὶ ταῦτʼ ἐγὼ μὲν εἶπον· ὃν δὲ χρὴ παθεῖν,
οὐκ οἶδεν οὐδʼ ἤκουσεν ἐγγὺς ὢν λόγου.
σὲ τὸν στρατηγὸν καὶ κασίγνητον λέγω,
Ἕκτορ, καθεύδεις; οὐκ ἐγείρεσθαί σε χρῆν;
ἐχθρῶν τις ἡμῖν χρίμπτεται στρατεύματι,
645
ἢ κλῶπες ἄνδρες ἢ κατάσκοποί τινες.
θάρσει· φυλάσσει σʼ ἥδε πρευμενὴς Κύπρις.
μέλει δʼ ὁ σός μοι πόλεμος, οὐδʼ ἀμνημονῶ
τιμῆς, ἐπαινῶ δʼ εὖ παθοῦσα πρὸς σέθεν.
καὶ νῦν ἐπʼ εὐτυχοῦντι Τρωικῷ στρατῷ
650
ἥκω πορεύουσʼ ἄνδρα σοι μέγαν φίλον,
τῆς ὑμνοποιοῦ παῖδα Θρῄκιον θεᾶς
Μούσης· πατρὸς δὲ Στρυμόνος κικλήσκεται.
αἰεί ποτʼ εὖ φρονοῦσα τυγχάνεις πόλει
κἀμοί, μέγιστον δʼ ἐν βίῳ κειμήλιον
655
κρίνας σέ φημι τῇδε προσθέσθαι πόλει.
ἥκω δʼ ἀκούσας οὐ τορῶς — φήμη δέ τις
φύλαξιν ἐμπέπτωκεν — ὡς κατάσκοποι
ἥκουσʼ Ἀχαιῶν. χὣ μὲν οὐκ ἰδὼν λέγει,
ὃ δʼ εἰσιδὼν μολόντας οὐκ ἔχει φράσαι·
660
ὧν οὕνεκʼ εὐνὰς ἤλυθον πρὸς Ἕκτορος.
μηδὲν φοβηθῇς· οὐδὲν ἐν στρατῷ νέον·
Ἕκτωρ δὲ φροῦδος Θρῇκα κοιμήσων στρατόν.
σύ τοί με πείθεις, σοῖς δὲ πιστεύων λόγοις
τάξιν φυλάξων εἶμʼ ἐλεύθερος φόβου.
665
χώρει· μέλειν γὰρ πάντʼ ἐμοὶ δόκει τὰ σά,
ὥστʼ εὐτυχοῦντας συμμάχους ἐμοὺς ὁρᾶν.
γνώσῃ δὲ καὶ σὺ τὴν ἐμὴν προθυμίαν.
ὑμᾶς δʼ ἀυτῶ τοὺς ἄγαν ἐρρωμένους,
Λαερτίου παῖ, θηκτὰ κοιμίσαι ξίφη.
670
κεῖται γὰρ ἡμῖν Θρῄκιος στρατηλάτης,
ἵπποι τʼ ἔχονται, πολέμιοι δʼ ᾐσθημένοι
χωροῦσʼ ἐφʼ ὑμᾶς· ἀλλʼ ὅσον τάχιστα χρὴ
φεύγειν πρὸς ὁλκοὺς ναυστάθμων. τί μέλλετε
σκηπτοῦ ʼπιόντος πολεμίων σῷσαι βίον;
675
— ἔα ἔα·
βάλε βάλε βάλε βάλε.
θένε θένε.
— τίς ἁ νήρ; λεύσσετε· τοῦτον αὐδῶ.
— κλῶπες οἵτινες κατʼ ὄρφνην τόνδε κινοῦσι στρατόν.
680
— δεῦρο δεῦρο πᾶς.
— τούσδʼ ἔχω, τούσδʼ ἔμαρψα.
— τίς ὁ λόχος; πόθεν ἔβας; ποδαπὸς εἶ;
οὔ σε χρὴ εἰδέναι· θανῇ γὰρ σήμερον δράσας κακῶς.
οὐκ ἐρεῖς ξύνθημα, λόγχην πρὶν διὰ στέρνων μολεῖν;
685
ἵστω. θάρσει.
685b
πέλας ἴθι. παῖε πᾶς.
ἦ σὺ δὴ Ῥῆσον κατέκτας;
686b
ἀλλὰ τὸν κτενοῦντα σὲ
ἴσχε πᾶς τις.
687b
οὐ μὲν οὖν.
687c
ἆ· φίλιον ἄνδρα μὴ θένῃς.
καὶ τί δὴ τὸ σῆμα;
688b
Φοῖβος.
688c
ἔμαθον· ἴσχε πᾶς δόρυ.
οἶσθʼ ὅποι βεβᾶσιν ἅ νδρες;
689b
τῇδέ πῃ κατείδομεν.
690
ἕρπω πᾶς κατʼ ἴχνος αὐτῶν. ἢ βοὴν ἐγερτέον;
ἀλλὰ συμμάχους ταράσσειν δεινὸν ἐκ νυκτῶν φόβῳ.
— τίς ἀνδρῶν ὁ βάς;
τίς ὁ μέγα θρασὺς ἐπεύξεται
χέρα φυγὼν ἐμάν;
695
πόθεν νιν κυρήσω;
τίνι προσεικάσω,
ὅστις διʼ ὄρφνης ἦλθʼ ἀδειμάντῳ ποδὶ
διά τε τάξεων καὶ φυλάκων ἕδρας;
Θεσσαλὸς ἢ
700
παραλίαν Λοκρῶν νεμόμενος πόλιν;
ἢ νησιώτην σποράδα κέκτηται βίον;
τίς ἦν; πόθεν; ποίας πάτρας;
ποῖον δʼ εὔχεται τὸν ὕπατον θεῶν;
— ἆρʼ ἔστʼ Ὀδυσσέως τοὔργον ἢ τίνος τόδε;
705
εἰ τοῖς πάροιθε χρὴ τεκμαίρεσθαι· τί μήν;
— δοκεῖς γάρ; — τί μὴν οὔ;
— θρασὺς γοῦν ἐς ἡμᾶς.
— τίνʼ ἀλκήν; τίνʼ αἰνεῖς; — Ὀδυσσῆ.
— μὴ κλωπὸς αἴνει φωτὸς αἱμύλον δόρυ.
710
ἔβα καὶ πάρος
κατὰ πόλιν, ὕπαφρον ὄμμʼ ἔχων,
ῥακοδύτῳ στολᾷ
πυκασθείς, ξιφήρης
κρύφιος ἐν πέπλοις.
715
βίον δʼ ἐπαιτῶν εἷρπʼ ἀγύρτης τις λάτρις,
ψαφαρόχρουν κάρα πολυπινές τʼ ἔχων·
πολλὰ δὲ τὰν
βασιλίδʼ ἑστίαν Ἀτρειδᾶν κακῶς
ἔβαζε δῆθεν ἐχθρὸς ὢν στρατηλάταις.
720
ὄλοιτʼ ὄλοιτο πανδίκως,
πρὶν ἐπὶ γᾶν Φρυγῶν ποδὸς ἴχνος βαλεῖν.
— εἴτʼ οὖν Ὀδυσσέως εἴτε μή, φόβος μʼ ἔχει·
Ἕκτωρ γὰρ ἡμῖν τοῖς φύλαξι μέμψεται.
— τί λάσκων; — δυσοίζων.
725
— τί δρᾶσαι; τί ταρβεῖς;
— καθʼ ἡμᾶς περᾶσαι — τίνʼ ἀνδρῶν;
— οἳ τῆσδε νυκτὸς ἦλθον ἐς Φρυγῶν στρατόν.
ἰὼ, ἰώ, δαίμονος τύχα βαρεῖα. φεῦ φεῦ.
ἔα, ἔα·
730
σῖγα πᾶς ὕφιζʼ· ἴσως γὰρ ἐς βόλον τις ἔρχεται.
ἰὼ ἰώ,
συμφορὰ βαρεῖα Θρῃκῶν.
732b
συμμάχων τις ὁ στένων.
ἰὼ ἰώ,
733a
δύστηνος ἐγώ· σύ τʼ, ἄναξ Θρῃκῶν,
ὦ στυγνοτάτην Τροίαν ἐσιδών,
735
οἷόν σε βίου τέλος εἷλεν.
τίς εἶ ποτʼ ἀνδρῶν συμμάχων; κατʼ εὐφρόνην
ἀμβλῶπες αὐγαὶ κοὔ σε γιγνώσκω τορῶς.
ποῦ τινʼ ἀνάκτων Τρωικῶν εὕρω;
ποῦ δῆθʼ Ἕκτωρ
740
τὸν ὑπασπίδιον κοῖτον ἰαύει;
τίνι σημήνω διόπων στρατιᾶς
οἷα πεπόνθαμεν, οἷά τις ἡμᾶς
δράσας ἀφανῆ φροῦδος, φανερὸν
Θρῃξὶν πένθος τολυπεύσας;
745
κακὸν κυρεῖν τι Θρῃκίῳ στρατεύματι
ἔοικεν, οἷα τοῦδε γιγνώσκω κλύων.
ἔρρει στρατιά, πέπτωκεν ἄναξ
δολίῳ πληγῇ.
ἆ ἆ ἆ ἆ,
750
οἵα μʼ ὀδύνη τείρει φονίου
τραύματος εἴσω. πῶς ἂν ὀλοίμην;
χρῆν γάρ μʼ ἀκλεῶς Ῥῆσόν τε θανεῖν,
Τροίᾳ κέλσαντʼ ἐπίκουρον;
τάδʼ οὐκ ἐν αἰνιγμοῖσι σημαίνει κακά·
755
σαφῶς γὰρ αὐδᾷ συμμάχους ὀλωλότας.
κακῶς πέπρακται κἀπὶ τοῖς κακοῖσι πρὸς
αἴσχιστα· καίτοι δὶς τόσον κακὸν τόδε·
θανεῖν γὰρ εὐκλεῶς μέν, εἰ θανεῖν χρεών,
λυπρὸν μὲν οἶμαι τῷ θανόντι — πῶς γὰρ οὔ; —
760
τοῖς ζῶσι δʼ ὄγκος καὶ δόμων εὐδοξία.
ἡμεῖς δʼ ἀβούλως κἀκλεῶς ὀλώλαμεν.
ἐπεὶ γὰρ ἡμᾶς ηὔνασʼ Ἑκτόρεια χείρ,
ξύνθημα λέξας, ηὕδομεν πεδοστιβεῖ
κόπῳ δαμέντες, οὐδʼ ἐφρουρεῖτο στρατὸς
765
φυλακαῖσι νυκτέροισιν, οὐδʼ ἐν τάξεσιν
ἔκειτο τεύχη, πλῆκτρά τʼ οὐκ ἐπὶ ζυγοῖς
ἵππων καθήρμοσθʼ, ὡς ἄναξ ἐπεύθετο
κρατοῦντας ὑμᾶς κἀφεδρεύοντας νεῶν
πρύμναισι· φαύλως δʼ ηὕδομεν πεπτωκότες.
770
κἀ γὼ μελούσῃ καρδίᾳ λήξας ὕπνου
πώλοισι χόρτον, προσδοκῶν ἑωθινὴν
ζεύξειν ἐς ἀλκήν, ἀφθόνῳ μετρῶ χερί.
λεύσσω δὲ φῶτε περιπολοῦνθʼ ἡμῶν στρατὸν
πυκνῆς διʼ ὄρφνης· ὡς δʼ ἐκινήθην ἐγώ,
775
ἐπτηξάτην τε κἀνεχωρείτην πάλιν·
ἤπυσα δʼ αὐτοῖς μὴ πελάζεσθαι στρατῷ,
κλῶπας δοκήσας συμμάχων πλάθειν τινάς.
οἳ δʼ οὐδέν· οὐ μὴν οὐδʼ ἐγὼ τὰ πλείονα.
ηὗδον δʼ ἀπελθὼν αὖθις ἐς κοίτην πάλιν.
780
καί μοι καθʼ ὕπνον δόξα τις παρίσταται·
ἵππους γὰρ ἃς ἔθρεψα κἀδιφρηλάτουν
Ῥήσῳ παρεστώς, εἶδον, ὡς ὄναρ δοκῶν,
λύκους ἐπεμβεβῶτας ἑδραίαν ῥάχιν·
θείνοντε δʼ οὐρᾷ πωλικῆς ῥινοῦ τρίχα
785
ἤλαυνον, αἳ δʼ ἔρρεγκον ἐξ ἀντηρίδων
θυμὸν πνέουσαι κἀνεχαίτιζον φόβῳ.
ἐγὼ δʼ ἀμύνων θῆρας ἐξεγείρομαι
πώλοισιν· ἔννυχος γὰρ ἐξώρμα φόβος.
κλύω δʼ ἐπάρας κρᾶτα μυχθισμὸν νεκρῶν.
790
θερμὸς δὲ κρουνὸς δεσπότου πάρα σφαγαῖς
βάλλει με δυσθνῄσκοντος αἵματος νέου.
ὀρθὸς δʼ ἀνᾴσσω χειρὶ σὺν κενῇ δορός.
καί μʼ ἔγχος αὐγάζοντα καὶ θηρώμενον
παίει παραστὰς νεῖραν ἐς πλευρὰν ξίφει
795
ἀνὴρ ἀκμάζων· φασγάνου γὰρ ᾐσθόμην
πληγῆς, βαθεῖαν ἄλοκα τραύματος λαβών.
πίπτω δὲ πρηνής· οἳ δʼ ὄχημα πωλικὸν
λαβόντες ἵππων ἵεσαν φυγῇ πόδα.
798a
ἆ ἆ.
ὀδύνη με τείρει, κοὐκέτʼ ὀρθοῦμαι τάλας.
800
καὶ ξυμφορὰν μὲν οἶδʼ ὁρῶν, τρόπῳ δʼ ὅτῳ
τεθνᾶσιν οἱ θανόντες οὐκ ἔχω φράσαι,
οὐδʼ ἐξ ὁποίας χειρός. εἰκάσαι δέ μοι
πάρεστι λυπρὰ πρὸς φίλων πεπονθέναι.
ἡνίοχε Θρῃκὸς τοῦ κακῶς πεπραγότος,
805
μηδὲν δυσοίζου· πολέμιοι ῎δρασαν τάδε.
Ἕκτωρ δὲ κ αὐτὸς συμφορᾶς πεπυσμένος
χωρεῖ· συναλγεῖ δʼ, ὡς ἔοικε, σοῖς κακοῖς.
πῶς, ὦ μέγιστα πήματʼ ἐξειργασμένοι,
μολόντες ὑμᾶς πολεμίων κατάσκοποι
810
λήθουσιν αἰσχρῶς, καὶ κατεσφάγη στρατός,
κοὔτʼ εἰσιόντας στρατόπεδʼ ἐξαπώσατε
οὔτʼ ἐξιόντας; τῶνδε τίς τείσει δίκην
πλὴν σοῦ; σὲ γὰρ δὴ φύλακά φημʼ εἶναι στρατοῦ.
φροῦδοι δʼ ἄπληκτοι, τῇ Φρυγῶν κακανδρίᾳ
815
πόλλʼ ἐγγελῶντες τῷ στρατηλάτῃ τʼ ἐμοί.
εὖ νυν τόδʼ ἴστε — Ζεὺς ὀμώμοται πατήρ —
ἤτοι μάραγνά γʼ ἢ καρανιστὴς μόρος
μένει σε δρῶντα τοιάδʼ, ἢ τὸν Ἕκτορα
τὸ μηδὲν εἶναι καὶ κακὸν νομίζετε.
820
ἰὼ ἰώ,
μετὰ σέ, ναί, μετὰ σέ, ὦ πολίοχον κράτος,
τότʼ ἄρʼ ἔμολον, ὅτε σοι
ἄγγελος ἦλθον ἀμφὶ ναῦς πύρʼ αἴθειν·
825
ἐπεὶ ἄγρυπνον ὄμμʼ ἐν εὐφρόνῃ
οὔτʼ ἐκοίμισʼ οὔτʼ ἔβριξʼ,
οὐ τὰς Σιμοεντιάδας πηγάς· μή μοι
κότον, ὦ ἄνα, θῇς· ἀναίτιος γὰρ
ἔγωγε πάντων.
830
εἰ δὲ χρόνῳ παράκαιρον ἔργον ἢ λόγον
πύθῃ, κατά με γᾶς
ζῶντα πόρευσον· οὐ παραιτοῦμαι.
τί τοῖσδʼ ἀπειλεῖς βάρβαρός τε βαρβάρου
γνώμην ὑφαιρῇ τὴν ἐμήν, πλέκων λόγους;
835
σὺ ταῦτʼ ἔδρασας· οὐδένʼ ἂν δεξαίμεθα
οὔθʼ οἱ θανόντες οὔτʼ ἂν οἱ τετρωμένοι
ἄλλον· μακροῦ γε δεῖ σε καὶ σοφοῦ λόγου,
ὅτῳ με πείσεις μὴ φίλους κατακτανεῖν,
ἵππων ἐρασθείς, ὧν ἕκατι συμμάχους
840
τοὺς σοὺς φονεύεις, πόλλʼ ἐπισκήπτων μολεῖν.
ἦλθον, τεθνᾶσιν· εὐπρεπέστερον Πάρις
ξενίαν κατῄσχυνʼ ἢ σὺ συμμάχους κτανών.
μὴ γάρ τι λέξῃς ὥς τις Ἀργείων μολὼν
διώλεσʼ ἡμᾶς· τίς δʼ ὑπερβαλὼν λόχους
845
Τρώων ἐφʼ ἡμᾶς ἦλθεν, ὥστε καὶ λαθεῖν;
σὺ πρόσθεν ἡμῶν ἧσο καὶ Φρυγῶν στρατός.
τίς οὖν τέτρωται, τίς τέθνηκε συμμάχων
τῶν σῶν, μολόντων ὧν σὺ πολεμίων λέγεις;
ἡμεῖς δʼ ἑκὰς τετρώμεθʼ, οἳ δὲ μειζόνως
850
παθόντες οὐχ ὁρῶσιν ἡλίου φάος.
ἁπλῶς δʼ Ἀχαιῶν οὐδένʼ αἰτιώμεθα.
τίς δʼ ἂν χαμεύνας πολεμίων κατʼ εὐφρόνην
Ῥήσου μολὼν ἐξηῦρεν, εἰ μή τις θεῶν
ἔφραζε τοῖς κτανοῦσιν; οὐδʼ ἀφιγμένον
855
τὸ πάμπαν ᾖσαν· ἀλλὰ μηχανᾷ τάδε.
χρόνον μὲν ἤδη συμμάχοισι χρώμεθα
ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδʼ Ἀχαιικὸς λεώς,
κοὐδὲν πρὸς αὐτῶν οἶδα πλημμελὲς κλύων·
ἐν σοὶ δʼ ἂν ἀρχοίμεσθα. μή μʼ ἔρως ἕλοι
860
τοιοῦτος ἵππων ὥστʼ ἀποκτείνειν φίλους.
καὶ ταῦτʼ Ὀδυσσεύς· τίς γὰρ ἄλλος ἄν ποτε
ἔδρασεν ἢ ʼβούλευσεν Ἀργείων ἀνήρ;
δέδοικα δʼ αὐτὸν καί τί μου θράσσει φρένας,
μὴ καὶ Δόλωνα συντυχὼν κατακτάνῃ·
865
χρόνον γὰρ ἤδη φροῦδος ὢν οὐ φαίνεται.
οὐκ οἶδα τοὺς σοὺς οὓς λέγεις Ὀδυσσέας·
ἡμεῖς δʼ ὑπʼ ἐχθρῶν οὐδενὸς πεπλήγμεθα.
σὺ δʼ οὖν νόμιζε ταῦτʼ, ἐπείπερ σοι δοκεῖ.
ὦ γαῖα πατρίς, πῶς ἂν ἐνθάνοιμί σοι;
870
μὴ θνῇσχʼ· ἅλις γὰρ τῶν τεθνηκότων ὄχλος.
ποῖ δὴ τράπωμαι δεσποτῶν μονούμενος;
οἶκός σε κεύθων οὑ μὸς ἐξιάσεται.
καὶ πῶς με κηδεύσουσιν αὐθεντῶν χέρες;
ὅδʼ αὖ τὸν αὐτὸν μῦθον οὐ λήξει λέγων.
875
ὄλοιθʼ ὁ δράσας. οὐ γὰρ ἐς σὲ τείνεται
γλῶσσʼ, ὡς σὺ κομπεῖς· ἡ Δίκη δʼ ἐπίσταται.
λάζυσθʼ· ἄγοντες δʼ αὐτὸν ἐς δόμους ἐμούς,
οὕτως ὅπως ἂν μὴ ʼγκαλῇ πορσύνετε·
ὑμᾶς δʼ ἰόντας τοῖσιν ἐν τείχει χρεὼν
880
Πριάμῳ τε καὶ γέρουσι σημῆναι νεκροὺς
θάπτειν κελεύθου λεωφόρου πρὸς ἐκτροπάς.
τί ποτʼ εὐτυχίας ἐκ τῆς μεγάλης
Τροίαν ἀνάγει πάλιν ἐς πένθη
δαίμων ἄλλος, τί φυτεύων;
885
ἔα ἔα. ὦ ὦ.
τίς ὑπὲρ κεφαλῆς θεός, ὦ βασιλεῦ,
τὸν νεόκμητον νεκρὸν ἐν χειροῖν
φοράδην πέμπει;
ταρβῶ, λεύσσων τόδε, πῆμα.
890
ὁρᾶν πάρεστι, Τρῶες· ἡ γὰρ ἐν σοφοῖς
τιμὰς ἔχουσα Μοῦσα συγγόνων μία
πάρειμι, παῖδα τόνδʼ ὁρῶσʼ οἰκτρῶς φίλον
θανόνθʼ ὑπʼ ἐχθρῶν· ὅν ποθʼ ὁ κτείνας χρόνῳ
δόλιος Ὀδυσσεὺς ἀξίαν τείσει δίκην.
895
ἰαλέμῳ αὐθιγενεῖ,
τέκνον, σʼ ὀλοφύρομαι, ὦ
ματρὸς ἄλγος, οἵαν
ἔκελσας ὁδὸν ποτὶ Τροίαν·
ἦ δυσδαίμονα καὶ μελέαν,
900
ἀπομεμφομένας ἐμοῦ πορευθείς,
ἀπὸ δʼ ἀντομένου πατρὸς βιαίως.
ὤμοι ἐγὼ σέθεν, ὦ φιλία
φιλία κεφαλά, τέκνον, ὤμοι.
ὅσον προσήκει μὴ γένους κοινωνίαν
905
ἔχοντι λύπῃ τὸν σὸν οἰκτίρω γόνον.
ὄλοιτο μὲν Οἰνεΐδας,
ὄλοιτο δὲ Λαρτιάδας,
ὅς μʼ ἄπαιδα γέννας
ἔθηκεν ἀριστοτόκοιο·
910
ἅ θʼ Ἕλλανα λιποῦσα δόμον
Φρυγίων λεχέων ἔπλευσε πλαθεῖσʼ
ὑπʼ Ἰλίῳ ὤλεσε μὲν σʼ ἕκατι Τροίας,
φίλτατε, μυριάδας τε πόλεις
ἀνδρῶν ἀγαθῶν ἐκένωσεν.
915
ἦ πολλὰ μὲν ζῶν, πολλὰ δʼ εἰς Ἅιδου μολών,
Φιλάμμονος παῖ, τῆς ἐμῆς ἥψω φρενός·
ὕβρις γάρ, ἥ σʼ ἔσφηλε, καὶ Μουσῶν ἔρις
τεκεῖν μʼ ἔθηκε τόνδε δύστηνον γόνον.
περῶσα γὰρ δὴ ποταμίους διὰ ῥοὰς
920
λέκτροις ἐπλάθην Στρυμόνος φυταλμίοις,
ὅτʼ ἤλθομεν γῆς χρυσόβωλον ἐς λέπας
Πάγγαιον ὀργάνοισιν ἐξησκημέναι
Μοῦσαι μεγίστην εἰς ἔριν μελῳδίας
κείνῳ σοφιστῇ Θρῃκί, κἀκτυφλώσαμεν
925
Θάμυριν, ὃς ἡμῶν πόλλʼ ἐδέννασεν τέχνην.
κἀπεὶ σὲ τίκτω, συγγόνους αἰδουμένη
καὶ παρθενείαν, ἧκʼ ἐς εὐύδρου πατρὸς
δίνας· τρέφειν δέ σʼ οὐ βρότειον ἐς χέρα
Στρυμὼν δίδωσιν, ἀλλὰ πηγαίαις κόραις.
930
ἔνθʼ ἐκτραφεὶς κάλλιστα Παρθένων ὕπο,
Θρῄκης ἀνάσσων πρῶτος ἦσθʼ ἀνδρῶν, τέκνον.
καί σʼ ἀμφὶ γῆν μὲν πατρίαν φιλαιμάτους
ἀλκὰς κορύσσοντʼ οὐκ ἐδείμαινον θανεῖν·
Τροίας δʼ ἀπηύδων ἄστυ μὴ κέλσαι ποτε,
935
εἰδυῖα τὸν σὸν πότμον· ἀλλά σʼ Ἕκτορος
πρεσβεύμαθʼ αἵ τε μυρίαι γερουσίαι
ἔπεισαν ἐλθεῖν κἀπικουρῆσαι φίλοις.
καὶ τοῦδʼ, Ἀθάνα, παντὸς αἰτία μόρου,
— οὐδὲν δʼ Ὀδυσσεὺς οὐδʼ ὁ Τυδέως τόκος
940
ἔδρασε δράσας — μὴ δόκει λεληθέναι.
καίτοι πόλιν σὴν σύγγονοι πρεσβεύομεν
Μοῦσαι μάλιστα κἀπιχρώμεθα χθονί,
μυστηρίων τε τῶν ἀπορρήτων φανὰς
ἔδειξεν Ὀρφεύς, αὐτανέψιος νεκροῦ
945
τοῦδʼ ὃν κατακτείνεις σύ· Μουσαῖόν τε, σὸν
σεμνὸν πολίτην κἀπὶ πλεῖστον ἄνδρʼ ἕνα
ἐλθόντα, Φοῖβος σύγγονοί τʼ ἠσκήσαμεν.
καὶ τῶνδε μισθὸν παῖδʼ ἔχουσʼ ἐν ἀγκάλαις
θρηνῶ· σοφιστὴν δʼ ἄλλον οὐκ ἐπάξομαι.
950
μάτην ἄρʼ ἡμᾶς Θρῄκιος τροχηλάτης
ἐδέννασʼ, Ἕκτορ, τῷδε βουλεῦσαι φόνον.
ᾔδη τάδʼ· οὐδὲν μάντεων ἔδει φράσαι
Ὀδυσσέως τέχναισι τόνδʼ ὀλωλότα.
ἐγὼ δὲ γῆς ἔφεδρον Ἑλλήνων στρατὸν
955
λεύσσων, τί μὴν ἔμελλον οὐ πέμψειν φίλοις
κήρυκας, ἐλθεῖν κἀπικουρῆσαι χθονί;
ἔπεμψʼ· ὀφείλων δʼ ἦλθε συμπονεῖν ἐμοί.
οὐ μὴν θανόντι γʼ οὐδαμῶς συνήδομαι.
καὶ νῦν ἕτοιμος τῷδε καὶ τεῦξαι τάφον
960
καὶ ξυμπυρῶσαι μυρίων πέπλων χλιδήν·
φίλος γὰρ ἐλθὼν δυστυχῶς ἀπέρχεται.
οὐκ εἶσι γαίας ἐς μελάγχιμον πέδον·
τοσόνδε Νύμφην τὴν ἔνερθʼ αἰτήσομαι,
τῆς καρποποιοῦ παῖδα Δήμητρος θεᾶς,
965
ψυχὴν ἀνεῖναι τοῦδʼ· ὀφειλέτις δέ μοι
τοὺς Ὀρφέως τιμῶσα φαίνεσθαι φίλους.
κἀμοὶ μὲν ὡς θανών τε κ οὐ λεύσσων φάος
ἔσται τὸ λοιπόν· οὐ γὰρ ἐς ταὐτόν ποτε
οὔτʼ εἶσιν οὔτε μητρὸς ὄψεται δέμας·
970
κρυπτὸς δʼ ἐν ἄντροις τῆς ὑπαργύρου χθονὸς
ἀνθρωποδαίμων κείσεται βλέπων φάος,
Βάκχου προφήτης ὥστε Παγγαίου πέτραν
ᾤκησε, σεμνὸς τοῖσιν εἰδόσιν θεός.
ῥᾷον δὲ πένθος τῆς θαλασσίας θεοῦ
975
οἴσω· θανεῖν γὰρ καὶ τὸν ἐκ κείνης χρεών.
θρήνοις δʼ ἀδελφαὶ πρῶτα μὲν σὲ ὑμνήσομεν,
ἔπειτʼ Ἀχιλλέα Θέτιδος ἐν πένθει ποτέ.
οὐ ῥύσεταί νιν Παλλάς, ἥ σʼ ἀπέκτανεν·
τοῖον φαρέτρα Λοξίου σῴζει βέλος.
980
ὦ παιδοποιοὶ συμφοραί, πόνοι βροτῶν·
ὡς ὅστις ὑμᾶς μὴ κακῶς λογίζεται,
ἄπαις διοίσει κ οὐ τεκὼν θάψει τέκνα.
οὗτος μὲν ἤδη μητρὶ κηδεύειν μέλει·
σὺ δʼ εἴ τι πράσσειν τῶν προκειμένων θέλεις,
985
Ἕκτορ, πάρεστι· φῶς γὰρ ἡμέρας τόδε.
χωρεῖτε, συμμάχους δʼ ὁπλίζεσθαι τάχος
ἄνωχθε πληροῦν τʼ αὐχένας ξυνωρίδων.
πανοὺς δʼ ἔχοντας χρὴ μένειν Τυρσηνικῆς
σάλπιγγος αὐδήν· ὡς ὑπερβαλὼν στρατὸν
990
τείχη τʼ Ἀχαιῶν ναυσὶν αἶθον ἐμβαλεῖν
πέποιθα Τρωσί θʼ ἡμέραν ἐλευθέραν
ἀκτῖνα τὴν στείχουσαν ἡλίου φέρειν.
πείθου βασιλεῖ· στείχωμεν ὅπλοις
κοσμησάμενοι καὶ ξυμμαχίᾳ
995
τάδε φράζωμεν· τάχα δʼ ἂν νίκην
δοίη δαίμων ὁ μεθʼ ἡμῶν.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.