Library › Greek: Tragedy › Suppliants
An Ancient Greek tragedy of the 420s BC, Suppliants by Euripides begins at Eleusis, where the mothers of the Seven who fell attacking Thebes beg for the recovery of their sons’ bodies, which the Thebans refuse to bury. Theseus, king of Athens, first questions and then champions their cause, defeating Thebes and granting the dead their funeral rites.
The play joins a great patriotic theme — Athens as defender of Panhellenic law — to searching debate on democracy, war, and grief, including a famous exchange on forms of government. Its funeral orations and the suicide of Evadne on her husband’s pyre make it a somber meditation on the cost of battle.
About this edition. The Greek text is that of the Perseus Digital Library. Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Tragedy
Suppliants
Euripides · every word parsed
1
Δήμητερ ἑστιοῦχʼ Ἐλευσῖνος χθονὸς
τῆσδʼ, οἵ τε ναοὺς ἔχετε πρόσπολοι θεᾶς,
εὐδαιμονεῖν με Θησέα τε παῖδʼ ἐμὸν
πόλιν τʼ Ἀθηνῶν τήν τε Πιτθέως χθόνα,
5
ἐν ᾗ με θρέψας ὀλβίοις ἐν δώμασιν
Αἴθραν πατὴρ δίδωσι τῷ Πανδίονος
Αἰγεῖ δάμαρτα, Λοξίου μαντεύμασιν.
ἐς τάσδε γὰρ βλέψασʼ ἐπηυξάμην τάδε
γραῦς, αἳ λιποῦσαι δώματʼ Ἀργείας χθονὸς
10
ἱκτῆρι θαλλῷ προσπίτνουσʼ ἐμὸν γόνυ,
πάθος παθοῦσαι δεινόν· ἀμφὶ γὰρ πύλας
Κάδμου θανόντων ἑπτὰ γενναίων τέκνων
ἄπαιδές εἰσιν, οὕς ποτʼ Ἀργείων ἄναξ
Ἄδραστος ἤγαγʼ, Οἰδίπου παγκληρίας
15
μέρος κατασχεῖν φυγάδι Πολυνείκει θέλων
γαμβρῷ. νεκροὺς δὲ τοὺς ὀλωλότας δορὶ
θάψαι θελουσῶν τῶνδε μητέρων χθονὶ
εἴργουσιν οἱ κρατοῦντες οὐδʼ ἀναίρεσιν
δοῦναι θέλουσι, νόμιμʼ ἀτίζοντες θεῶν.
20
κοινὸν δὲ φόρτον ταῖσδʼ ἔχων χρείας ἐμῆς
Ἄδραστος ὄμμα δάκρυσιν τέγγων ὅδε
κεῖται, τό τʼ ἔγχος τήν τε δυστυχεστάτην
στένων στρατείαν ἣν ἔπεμψεν ἐκ δόμων·
ὅς μʼ ἐξοτρύνει παῖδʼ ἐμὸν πεῖσαι λιταῖς
25
νεκρῶν κομιστὴν ἢ λόγοισιν ἢ δορὸς
ῥώμῃ γενέσθαι καὶ τάφου μεταίτιον,
μόνον τόδʼ ἔργον προστιθεὶς ἐμῷ τέκνῳ
πόλει τʼ Ἀθηνῶν. τυγχάνω δʼ ὑπὲρ χθονὸς
ἀρότου προθύουσʼ, ἐκ δόμων ἐλθοῦσʼ ἐμῶν
30
πρὸς τόνδε σηκόν, ἔνθα πρῶτα φαίνεται
φρίξας ὑπὲρ γῆς τῆσδε κάρπιμος στάχυς.
δεσμὸν δʼ ἄδεσμον τόνδʼ ἔχουσα φυλλάδος
μένω πρὸς ἁγναῖς ἐσχάραις δυοῖν θεαῖν
Κόρης τε καὶ Δήμητρος, οἰκτίρουσα μὲν
35
πολιὰς ἄπαιδας τάσδε μητέρας τέκνων,
σέβουσα δʼ ἱερὰ στέμματʼ. οἴχεται δέ μοι
κῆρυξ πρὸς ἄστυ δεῦρο Θησέα καλῶν,
ὡς ἢ τὸ τούτων λυπρὸν ἐξέλῃ χθονός,
ἢ τάσδʼ ἀνάγκας ἱκεσίους λύσῃ, θεοὺς
40
ὅσιόν τι δράσας· πάντα γὰρ διʼ ἀρσένων
γυναιξὶ πράσσειν εἰκός, αἵτινες σοφαί.
— ἱκετεύω σε, γεραιά,
γεραιῶν ἐκ στομάτων, πρὸς
γόνυ πίπτουσα τὸ σόν·
45
— ἄνομοι — τέκνα λῦσαι. — φθιμένων
νεκύων οἳ καταλείπουσι μέλη
θανάτῳ λυσιμελεῖ θηρσὶν ὀρείοισι βοράν·
— ἐσιδοῦσʼ οἰκτρὰ μὲν ὄσσων
δάκρυʼ ἀμφὶ βλεφάροις, ῥυ –
50
σὰ δὲ σαρκῶν πολιᾶν
καταδρύμματα χειρῶν· τί γάρ; ἃ
φθιμένους παῖδας ἐμοὺς οὔτε δόμοις
προθέμαν οὔτε τάφων χώματα γαίας ἐσορῶ.
— ἔτεκες καὶ σύ ποτʼ, ὦ πότνια, κοῦρον
55
φίλα ποιησαμένα λέ –
κτρα πόσει σῷ· μετά νυν
δὸς ἐμοὶ σᾶς διανοίας,
μετάδος δʼ, ὅσσον ἐπαλγῶ μελέα ʼγὼ
φθιμένων οὓς ἔτεκον·
60
παράπεισον δὲ σόν, ὤ, λισσόμεθʼ, ἐλθεῖν
τέκνον Ἰσμηνὸν ἐμάν τʼ ἐς χέρα θεῖναι
νεκύων θαλερᾷ σώματʼ ἀλαίνοντʼ ἄταφα.
— ὁσίως οὔχ, ὑπʼ ἀνάγκας δὲ προπίπτου –
σα προσαιτοῦσʼ ἔμολον δε –
64a
ξιπύρους θεῶν θυμέλας·
65
ἔχομεν δʼ ἔνδικα, καὶ σοί
τι πάρεστι σθένος ὥστʼ εὐτεκνίᾳ δυσ –
τυχίαν τὰν παρʼ ἐμοὶ
καθελεῖν· οἰκτρὰ δὲ πάσχουσʼ ἱκετεύω
σὸν ἐμοὶ παῖδα ταλαίνᾳ ʼν χερὶ θεῖναι
70
νέκυν, ἀμφιβαλεῖν λυγρὰ μέλη παιδὸς ἐμοῦ.
— ἀγὼν ὅδʼ ἄλλος ἔρχεται γόων γόων
διάδοχος, ἀχοῦσι προσπόλων χέρες.
ἴτʼ ὦ ξυνῳδοὶ κτύποι,
ἴτʼ ὦ ξυναλγηδόνες,
75
χορὸν τὸν Ἅιδας σέβει,
διὰ παρῇδος ὄνυχα λευκὸν
αἱματοῦτε χρῶτά τε φόνιον·
τὰ γὰρ φθιτῶν
78a
τοῖς ὁρῶσι κόσμος.
— ἄπληστος ἅδε μʼ ἐξάγει χάρις γόων
80
πολύπονος, ὡς ἐξ ἀλιβάτου πέτρας
ὑγρὰ ῥέουσα σταγὼν
ἄπαυστος αἰεί· γόων,
τὸ γὰρ θανόντων τέκνων
ἐπιπονόν τι κατὰ γυναῖκας
85
ἐς γόους πέφυκε πάθος. ἒ ἔ.
θανοῦσα τῶνδʼ
86a
ἀλγέων λαθοίμαν.
τίνων γόων ἤκουσα καὶ στέρνων κτύπον
νεκρῶν τε θρήνους, τῶνδʼ ἀνακτόρων ἄπο
ἠχοῦς ἰούσης; ὡς φόβος μʼ ἀναπτεροῖ
90
μή μοί τι μήτηρ, ἣν μεταστείχω ποδί,
χρονίαν ἀποῦσαν ἐκ δόμων ἔχῃ νέον.
ἔα·
92a
τί χρῆμα; καινὰς ἐσβολὰς ὁρῶ λόγων·
μητέρα γεραιὰν βωμίαν ἐφημένην
ξένους θʼ ὁμοῦ γυναῖκας, οὐχ ἕνα ῥυθμὸν
95
κακῶν ἐχούσας· ἔκ τε γὰρ γερασμίων
ὄσσων ἐλαύνουσʼ οἰκτρὸν ἐς γαῖαν δάκρυ,
κουραί τε καὶ πεπλώματʼ οὐ θεωρικά.
τί ταῦτα, μῆτερ; σὸν τὸ μηνύειν ἐμοί,
ἡμῶν δʼ ἀκούειν· προσδοκῶ τι γὰρ νέον.
100
ὦ παῖ, γυναῖκες αἵδε μητέρες τέκνων
τῶν κατθανόντων ἀμφὶ Καδμείας πύλας
ἑπτὰ στρατηγῶν· ἱκεσίοις δὲ σὺν κλάδοις
φρουροῦσί μʼ, ὡς δέδορκας, ἐν κύκλῳ, τέκνον.
τίς δʼ ὁ στενάζων οἰκτρὸν ἐν πύλαις ὅδε;
105
Ἄδραστος, ὡς λέγουσιν, Ἀργείων ἄναξ.
οἱ δʼ ἀμφὶ τόνδε παῖδες; ἦ τούτων τέκνα;
οὔκ, ἀλλὰ νεκρῶν τῶν ὀλωλότων κόροι.
τί γὰρ πρὸς ἡμᾶς ἦλθον ἱκεσίᾳ χερί;
οἶδʼ· ἀλλὰ τῶνδε μῦθος οὑντεῦθεν, τέκνον.
110
σὲ τὸν κατήρη χλανιδίοις ἀνιστορῶ.
λέγʼ ἐκκαλύψας κρᾶτα καὶ πάρες γόον·
πέρας γὰρ οὐδὲν μὴ διὰ γλώσσης ἰόν.
ὦ καλλίνικε γῆς Ἀθηναίων ἄναξ,
Θησεῦ, σὸς ἱκέτης καὶ πόλεως ἥκω σέθεν.
115
τί χρῆμα θηρῶν καὶ τίνος χρείαν ἔχων;
οἶσθʼ ἣν στρατείαν ἐστράτευσʼ ὀλεθρίαν.
οὐ γάρ τι σιγῇ διεπέρασας Ἑλλάδα.
ἐνταῦθʼ ἀπώλεσʼ ἄνδρας Ἀργείων ἄκρους.
τοιαῦθʼ ὁ τλήμων πόλεμος ἐξεργάζεται.
120
τούτους θανόντας ἦλθον ἐξαιτῶν πόλιν.
κήρυξιν Ἑρμοῦ πίσυνος, ὡς θάψῃς νεκρούς;
κἄπειτά γʼ οἱ κτανόντες οὐκ ἐῶσί με.
τί γὰρ λέγουσιν, ὅσια χρῄζοντος σέθεν;
τί δʼ; εὐτυχοῦντες οὐκ ἐπίστανται φέρειν.
125
ξύμβουλον οὖν μʼ ἐπῆλθες; ἢ τίνος χάριν;
κομίσαι σε, Θησεῦ, παῖδας Ἀργείων θέλων.
τὸ δʼ Ἄργος ἡμῖν ποῦ ʼστιν; ἢ κόμποι μάτην;
σφαλέντες οἰχόμεσθα. πρὸς σὲ δʼ ἥκομεν.
ἰδίᾳ δοκῆσάν σοι τόδʼ ἢ πάσῃ πόλει;
130
πάντες σʼ ἱκνοῦνται Δαναΐδαι θάψαι νεκρούς.
ἐκ τοῦ δʼ ἐλαύνεις ἑπτὰ πρὸς Θήβας λόχους;
δισσοῖσι γαμβροῖς τήνδε πορσύνων χάριν.
τῷ δʼ ἐξέδωκας παῖδας Ἀργείων σέθεν;
οὐκ ἐγγενῆ συνῆψα κηδείαν δόμοις.
135
ἀλλὰ ξένοις ἔδωκας Ἀργείας κόρας;
Τυδεῖ γε Πολυνείκει τε τῷ Θηβαιγενεῖ.
τίνʼ εἰς ἔρωτα τῆσδε κηδείας μολών;
Φοίβου μʼ ὑπῆλθε δυστόπαστʼ αἰνίγματα.
τί δʼ εἶπʼ Ἀπόλλων παρθένοις κραίνων γάμον;
140
κάπρῳ με δοῦναι καὶ λέοντι παῖδʼ ἐμώ.
σὺ δʼ ἐξελίσσεις πῶς θεοῦ θεσπίσματα;
ἐλθόντε φυγάδε νυκτὸς εἰς ἐμὰς πύλας —
τίς καὶ τίς; εἰπέ· δύο γὰρ ἐξαυδᾷς ἅμα.
Τυδεὺς μάχην ξυνῆψε Πολυνείκης θʼ ἅμα.
145
ἦ τοῖσδʼ ἔδωκας θηρσὶν ὣς κόρας σέθεν;
μάχην γε δισσοῖν κνωδάλοιν ἀπεικάσας.
ἦλθον δὲ δὴ πῶς πατρίδος ἐκλιπόνθʼ ὅρους;
Τυδεὺς μὲν αἷμα συγγενὲς φεύγων χθονός.
ὁ δʼ Οἰδίπου τί, τίνι τρόπῳ Θήβας λιπών;
150
ἀραῖς πατρῴαις, μὴ κασίγνητον κτάνοι.
σοφήν γʼ ἔλεξας τήνδʼ ἑκούσιον φυγήν.
ἀλλʼ οἱ μένοντες τοὺς ἀπόντας ἠδίκουν.
οὔ πού σφʼ ἀδελφὸς χρημάτων νοσφίζεται;
ταύτῃ δικάζων ἦλθον· εἶτʼ ἀπωλόμην.
155
μάντεις δʼ ἐπῆλθες ἐμπύρων τʼ εἶδες φλόγα;
οἴμοι; διώκεις μʼ ᾗ μάλιστʼ ἐγὼ ʼσφάλην.
οὐκ ἦλθες, ὡς ἔοικεν, εὐνοίᾳ θεῶν.
τὸ δὲ πλέον, ἦλθον Ἀμφιάρεώ γε πρὸς βίαν.
οὕτω τὸ θεῖον ῥᾳδίως ἀπεστράφης;
160
νέων γὰρ ἀνδρῶν θόρυβος ἐξέπλησσέ με.
εὐψυχίαν ἔσπευσας ἀντʼ εὐβουλίας.
ὃ δή γε πολλοὺς ὤλεσε στρατηλάτας.
ἀλλʼ, ὦ καθʼ Ἑλλάδʼ ἀλκιμώτατον κάρα,
ἄναξ Ἀθηνῶν, ἐν μὲν αἰσχύναις ἔχω
165
πίτνων πρὸς οὖδας γόνυ σὸν ἀμπίσχειν χερί,
πολιὸς ἀνὴρ τύραννος εὐδαίμων πάρος·
ὅμως δʼ ἀνάγκη συμφοραῖς εἴκειν ἐμαῖς.
σῶσον νεκρούς μοι, τἀμά τʼ οἰκτίρας κακὰ
καὶ τῶν θανόντων τάσδε μητέρας τέκνων,
170
αἷς γῆρας ἥκει πολιὸν εἰς ἀπαιδίαν,
ἐλθεῖν δʼ ἔτλησαν δεῦρο καὶ ξένον πόδα
θεῖναι μόλις γεραιὰ κινοῦσαι μέλη,
πρεσβεύματʼ οὐ Δήμητρος ἐς μυστήρια,
ἀλλʼ ὡς νεκροὺς θάψωσιν, ἃς αὐτὰς ἐχρῆν
175
κείνων ταφείσας χερσὶν ὡραίων τυχεῖν.
σοφὸν δὲ πενίαν τʼ εἰσορᾶν τὸν ὄλβιον,
πένητά τʼ εἰς τοὺς πλουσίους ἀποβλέπειν
ζηλοῦνθʼ, ἵνʼ αὐτὸν χρημάτων ἔρως ἔχῃ,
τά τʼ οἰκτρὰ τοὺς μὴ δυστυχεῖς δεδοικέναι.
180
τόν θʼ ὑμνοποιὸν αὐτὸς ἃν τίκτῃ μέλη
χαίροντα τίκτειν· ἢν δὲ μὴ πάσχῃ τόδε,
οὔτοι δύναιτʼ ἂν οἴκοθέν γʼ ἀτώμενος
τέρπειν ἂν ἄλλους· οὐδὲ γὰρ δίκην ἔχει.
τάχʼ οὖν ἂν εἴποις· Πελοπίαν παρεὶς χθόνα
185
πῶς ταῖς Ἀθήναις τόνδε προστάσσεις πόνον;
ἐγὼ δίκαιός εἰμʼ ἀφηγεῖσθαι τάδε.
Σπάρτη μὲν ὠμὴ καὶ πεποίκιλται τρόπους,
τὰ δʼ ἄλλα μικρὰ κἀσθενῆ· πόλις δὲ σὴ
μόνη δύναιτʼ ἂν τόνδʼ ὑποστῆναι πόνον·
190
τά τʼ οἰκτρὰ γὰρ δέδορκε καὶ νεανίαν
ἔχει σὲ ποιμένʼ ἐσθλόν· οὗ χρείᾳ πόλεις
πολλαὶ διώλοντʼ, ἐνδεεῖς στρατηλάτου.
κἀ γὼ τὸν αὐτὸν τῷδέ σοι λόγον λέγω,
Θησεῦ, διʼ οἴκτου τὰς ἐμὰς λαβεῖν τύχας.
195
ἄλλοισι δὴ ʼπόνησʼ ἁμιλληθεὶς λόγῳ
τοιῷδʼ. ἔλεξε γάρ τις ὡς τὰ χείρονα
πλείω βροτοῖσίν ἐστι τῶν ἀμεινόνων·
ἐγὼ δὲ τούτοις ἀντίαν γνώμην ἔχω,
πλείω τὰ χρηστὰ τῶν κακῶν εἶναι βροτοῖς·
200
εἰ μὴ γὰρ ἦν τόδʼ, οὐκ ἂν ἦμεν ἐν φάει.
αἰνῶ δʼ ὃς ἡμῖν βίοτον ἐκ πεφυρμένου
καὶ θηριώδους θεῶν διεσταθμήσατο,
πρῶτον μὲν ἐνθεὶς σύνεσιν, εἶτα δʼ ἄγγελον
γλῶσσαν λόγων δούς, ὥστε γιγνώσκειν ὄπα,
205
τροφήν τε καρποῦ τῇ τροφῇ τʼ ἀπʼ οὐρανοῦ
σταγόνας ὑδρηλάς, ὡς τά γʼ ἐκ γαίας τρέφῃ
ἄρδῃ τε νηδύν· πρὸς δὲ τοῖσι χείματος
προβλήματʼ, αἶθρον ἐξαμύνασθαι θεοῦ,
πόντου τε ναυστολήμαθʼ, ὡς διαλλαγὰς
210
ἔχοιμεν ἀλλήλοισιν ὧν πένοιτο γῆ.
ἃ δʼ ἔστʼ ἄσημα κ οὐ σαφῶς γιγνώσκομεν,
ἐς πῦρ βλέποντες καὶ κατὰ σπλάγχνων πτυχὰς
μάντεις προσημαίνουσιν οἰωνῶν τʼ ἄπο.
ἆρʼ οὐ τρυφῶμεν θεοῦ κατασκευὴν βίῳ
215
δόντος τοιαύτην, οἷσιν οὐκ ἀρκεῖ τάδε;
ἀλλʼ ἡ φρόνησις τοῦ θεοῦ μεῖζον σθένειν
ζητεῖ, τὸ γαῦρον δʼ ἐν φρεσὶν κεκτημένοι
δοκοῦμεν εἶναι δαιμόνων σοφώτεροι.
ἧς καὶ σὺ φαίνῃ δεκάδος, οὐ σοφὸς γεγώς,
220
ὅστις κόρας μὲν θεσφάτοις Φοίβου ζυγεὶς
ξένοισιν ὧδʼ ἔδωκας ὡς ζώντων θεῶν,
λαμπρὸν δὲ θολερῷ δῶμα συμμείξας τὸ σὸν
ἥλκωσας οἴκους· χρῆν γὰρ οὐδὲ σώματα
ἄδικα δικαίοις τὸν σοφὸν συμμιγνύναι,
225
εὐδαιμονοῦντας δʼ ἐς δόμους κτᾶσθαι φίλους.
κοινὰς γὰρ ὁ θεὸς τὰς τύχας ἡγούμενος
τοῖς τοῦ νοσοῦντος πήμασιν διώλεσε
τὸν συννοσοῦντα κοὐδὲν ἠδικηκότα.
ἐς δὲ στρατείαν πάντας Ἀργείους ἄγων,
230
μάντεων λεγόντων θέσφατʼ, εἶτʼ ἀτιμάσας
βίᾳ παρελθὼν θεοὺς ἀπώλεσας πόλιν,
νέοις παραχθείς, οἵτινες τιμώμενοι
χαίρουσι πολέμους τʼ αὐξάνουσʼ ἄνευ δίκης,
φθείροντες ἀστούς, ὁ μὲν ὅπως στρατηλατῇ,
235
ὁ δʼ ὡς ὑβρίζῃ δύναμιν ἐς χεῖρας λαβών,
ἄλλος δὲ κέρδους οὕνεκʼ, οὐκ ἀποσκοπῶν
τὸ πλῆθος εἴ τι βλάπτεται πάσχον τάδε.
τρεῖς γὰρ πολιτῶν μερίδες· οἳ μὲν ὄλβιοι
ἀνωφελεῖς τε πλειόνων τʼ ἐρῶσʼ ἀεί·
240
οἳ δʼ οὐκ ἔχοντες καὶ σπανίζοντες βίου
δεινοί, νέμοντες τῷ φθόνῳ πλέον μέρος,
ἐς τοὺς ἔχοντας κέντρʼ ἀφιᾶσιν κακά,
γλώσσαις πονηρῶν προστατῶν φηλούμενοι·
τριῶν δὲ μοιρῶν ἡ ʼν μέσῳ σῴζει πόλεις,
245
κόσμον φυλάσσουσʼ ὅντινʼ ἂν τάξῃ πόλις.
κἄπειτʼ ἐγώ σοι σύμμαχος γενήσομαι;
τί πρὸς πολίτας τοὺς ἐμοὺς λέγων καλόν;
χαίρων ἴθʼ· εἰ γὰρ μὴ βεβούλευσαι καλῶς,
αὐτὸς πιέζειν τὴν τύχην, ἡμᾶς δʼ ἐᾶν.
250
ἥμαρτεν· ἐν νέοισι δʼ ἀνθρώπων τόδε
ἔνεστι· συγγνώμην δὲ τῷδʼ ἔχειν χρεών.
ἀλλʼ ὡς ἰατρὸν τῶνδʼ, ἄναξ, ἀφίγμεθα.
οὔτοι δικαστήν σʼ εἱλόμην ἐμῶν κακῶν
οὐδʼ, εἴ τι πράξας μὴ καλῶς εὑρίσκομαι,
255
τούτων κολαστὴν κἀπιτιμητήν, ἄναξ,
ἀλλʼ ὡς ὀναίμην. εἰ δὲ μὴ βούλῃ τάδε,
στέργειν ἀνάγκη τοῖσι σοῖς· τί γὰρ πάθω;
ἄγʼ, ὦ γεραιαί, στείχετε, γλαυκὴν χλόην
αὐτοῦ λιποῦσαι, φυλλάδος καταστροφῇ
260
θεούς τε καὶ γῆν τήν τε πυρφόρον θεὰν
Δήμητρα θέμεναι μάρτυρʼ ἡλίου τε φῶς,
ὡς οὐδὲν ἡμῖν ἤρκεσαν λιταὶ θεῶν.
ὃς Πέλοπος ἦν παῖς, Πελοπίας δʼ ἡμεῖς χθονὸς
ταὐτὸν πατρῷον αἷμα σοὶ κεκτήμεθα.
265
τί δρᾷς; προδώσεις ταῦτα κἀκβαλεῖς χθονὸς
γραῦς οὐ τυχούσας οὐδὲν ὧν αὐτὰς ἐχρῆν;
μὴ δῆτʼ· ἔχει γὰρ καταφυγὴν θὴρ μὲν πέτραν,
δοῦλος δὲ βωμοὺς θεῶν, πόλις δὲ πρὸς πόλιν
ἔπτηξε χειμασθεῖσα· τῶν γὰρ ἐν βροτοῖς
270
οὐκ ἔστιν οὐδὲν διὰ τέλους εὐδαιμονοῦν.
βᾶθι, τάλαινʼ, ἱερῶν δαπέδων ἄπο Περσεφονείας,
βᾶθι καὶ ἀντίασον γονάτων ἔπι χεῖρα βαλοῦσα,
τέκνων τεθνεώτων κομίσαι δέμας, ὦ μελέα ʼγώ,
οὓς ὑπὸ τείχεσι Καδμείοισιν ἀπώλεσα κούρους.
275
ἰώ μοι· λάβετε φέρετε πέμπετε κρίνετε ταλαίνας χέρας γεραιάς.
πρός σε γενειάδος, ὦ φίλος, ὦ δοκιμώτατος Ἑλλάδι,
ἄντομαι ἀμφιπίτνουσα τὸ σὸν γόνυ καὶ χέρα δειλαία·
280
οἴκτισαι ἀμφὶ τέκνων μʼ ἱκέταν ἤ τινʼ ἀλάταν
οἰκτρὸν ἰήλεμον οἰκτρὸν ἱεῖσαν.
μηδʼ ἀτάφους, τέκνον, ἐν χθονὶ Κάδμου χάρματα θηρῶν
παῖδας ἐν ἁλικίᾳ τᾷ σᾷ κατίδῃς, ἱκετεύω.
βλέψον ἐμῶν βλεφάρων ἔπι δάκρυον, ἃ περὶ σοῖσι
285
γούνασιν ὧδε πίτνω τέκνοις τάφον ἐξανύσασθαι.
μῆτερ, τί κλαίεις λέπτʼ ἐπʼ ὀμμάτων φάρη
βαλοῦσα τῶν σῶν; ἆρα δυστήνους γόους
κλύουσα τῶνδε; κἀμὲ γὰρ διῆλθέ τι.
ἔπαιρε λευκὸν κρᾶτα, μὴ δακρυρρόει
290
σεμναῖσι Δηοῦς ἐσχάραις παρημένη.
αἰαῖ.
291b
τὰ τούτων οὐχὶ σοὶ στενακτέον.
ὦ τλήμονες γυναῖκες.
292b
οὐ σὺ τῶνδʼ ἔφυς.
εἴπω τι, τέκνον, σοί τε καὶ πόλει καλόν;
ὡς πολλά γʼ ἐστὶ κἀπὸ θηλειῶν σοφά.
295
ἀλλʼ εἰς ὄκνον μοι μῦθος ὃν κεύθω φέρει.
αἰσχρόν γʼ ἔλεξας, χρήστʼ ἔπη κρύπτειν φίλοις.
οὔτοι σιωπῶσʼ εἶτα μέμψομαί ποτε
τὴν νῦν σιωπὴν ὡς ἐσιγήθη κακῶς,
οὐδʼ ὡς ἀχρεῖον τὰς γυναῖκας εὖ λέγειν
300
δείσασʼ ἀφήσω τῷ φόβῳ τοὐμὸν καλόν.
ἐγὼ δέ σʼ, ὦ παῖ, πρῶτα μὲν τὰ τῶν θεῶν
σκοπεῖν κελεύω μὴ σφαλῇς ἀτιμάσας·
τἄλλʼ εὖ φρονῶν γάρ, ἐν μόνῳ τούτῳ ʼσφάλης.
πρὸς τοῖσδε δʼ, εἰ μὲν μὴ ἀδικουμένοις ἐχρῆν
305
τολμηρὸν εἶναι, κάρτʼ ἂν εἶχον ἡσύχως·
νῦν δʼ ἴσθι σοί τε τοῦθʼ ὅσην τιμὴν φέρει,
κἀμοὶ παραινεῖν οὐ φόβον φέρει, τέκνον,
ἄνδρας βιαίους καὶ κατείργοντας νεκροὺς
τάφου τε μοίρας καὶ κτερισμάτων λαχεῖν
310
ἐς τήνδʼ ἀνάγκην σῇ καταστῆσαι χερί,
νόμιμά τε πάσης συγχέοντας Ἑλλάδος
παῦσαι· τὸ γάρ τοι συνέχον ἀνθρώπων πόλεις
τοῦτʼ ἔσθʼ, ὅταν τις τοὺς νόμους σῴζῃ καλῶς.
ἐρεῖ δὲ δή τις ὡς ἀνανδρίᾳ χερῶν,
315
πόλει παρόν σοι στέφανον εὐκλείας λαβεῖν,
δείσας ἀπέστης, καὶ συὸς μὲν ἀγρίου
ἀγῶνος ἥψω φαῦλον ἀθλήσας πόνον,
οὗ δʼ ἐς κράνος βλέψαντα καὶ λόγχης ἀκμὴν
χρῆν ἐκπονῆσαι, δειλὸς ὢν ἐφηυρέθης.
320
μὴ δῆτʼ ἐμός γʼ ὤν, ὦ τέκνον, δράσῃς τάδε.
ὁρᾷς, ἄβουλος ὡς κεκερτομημένη
τοῖς κερτομοῦσι γοργὸν ὄμμʼ ἀναβλέπει
σὴ πατρίς; ἐν γὰρ τοῖς πόνοισιν αὔξεται·
αἱ δʼ ἥσυχοι σκοτεινὰ πράσσουσαι πόλεις
325
σκοτεινὰ καὶ βλέπουσιν εὐλαβούμεναι.
οὐκ εἶ νεκροῖσι καὶ γυναιξὶν ἀθλίαις
προσωφελήσων, ὦ τέκνον, κεχρημέναις;
ὡς οὔτε ταρβῶ σὺν δίκῃ σʼ ὁρμώμενον,
Κάδμου θʼ ὁρῶσα λαὸν εὖ πεπραγότα,
330
ἔτʼ αὐτὸν ἄλλα βλήματʼ ἐν κύβοις βαλεῖν
πέποιθʼ· ὁ γὰρ θεὸς πάντʼ ἀναστρέφει πάλιν.
ὦ φιλτάτη μοι, τῷδέ τʼ εἴρηκας καλῶς
κἀμοί· διπλοῦν δὲ χάρμα γίγνεται τόδε.
ἐμοὶ λόγοι μέν, μῆτερ, οἱ λελεγμένοι
335
ὀρθῶς ἔχουσʼ ἐς τόνδε, κἀπεφηνάμην
γνώμην ὑφʼ οἵων ἐσφάλη βουλευμάτων·
ὁρῶ δὲ κἀ γὼ ταῦθʼ ἅπερ με νουθετεῖς,
ὡς τοῖς ἐμοῖσιν οὐχὶ πρόσφορον τρόποις
φεύγειν τὰ δεινά. πολλὰ γὰρ δράσας καλὰ
340
ἔθος τόδʼ εἰς Ἕλληνας ἐξελεξάμην,
ἀεὶ κολαστὴς τῶν κακῶν καθεστάναι.
οὔκουν ἀπαυδᾶν δυνατόν ἐστί μοι πόνους.
τί γάρ μʼ ἐροῦσιν οἵ γε δυσμενεῖς βροτῶν,
ὅθʼ ἡ τεκοῦσα χὑπερορρωδοῦσʼ ἐμοῦ
345
πρώτη κελεύεις τόνδʼ ὑποστῆναι πόνον;
δράσω τάδʼ· εἶμι καὶ νεκροὺς ἐκλύσομαι
λόγοισι πείθων· εἰ δὲ μή, βίᾳ δορὸς
ἤδη τόδʼ ἔσται κοὐχὶ σὺν φθόνῳ θεῶν.
δόξαι δὲ χρῄζω καὶ πόλει πάσῃ τόδε.
350
δόξει δʼ ἐμοῦ θέλοντος· ἀλλὰ τοῦ λόγου
προσδοὺς ἔχοιμʼ ἂν δῆμον εὐμενέστερον.
καὶ γὰρ κατέστησʼ αὐτὸν ἐς μοναρχίαν
ἐλευθερώσας τήνδʼ ἰσόψηφον πόλιν.
λαβὼν δʼ Ἄδραστον δεῖγμα τῶν ἐμῶν λόγων
355
ἐς πλῆθος ἀστῶν εἶμι· καὶ πείσας τάδε,
λεκτοὺς ἀθροίσας δεῦρʼ Ἀθηναίων κόρους
ἥξω· παρʼ ὅπλοις θʼ ἥμενος πέμψω λόγους
Κρέοντι νεκρῶν σώματʼ ἐξαιτούμενος.
ἀλλʼ, ὦ γεραιαί, σέμνʼ ἀφαιρεῖτε στέφη
360
μητρός, πρὸς οἴκους ὥς νιν Αἰγέως ἄγω,
φίλην προσάψας χεῖρα· τοῖς τεκοῦσι γὰρ
δύστηνος ὅστις μὴ ἀντιδουλεύει τέκνων —
κάλλιστον ἔρανον· δοὺς γὰρ ἀντιλάζυται
παίδων παρʼ αὑτοῦ τοιάδʼ ἃν τοκεῦσι δῷ.
365
— ἱππόβοτον Ἄργος, ὦ πάτριον ἐμὸν πέδον,
ἐκλύετε τάδʼ, ἐκλύετε
ἄνακτος ὅσια περὶ θεοὺς
καὶ μεγάλα Πελασγίᾳ
368a
καὶ κατʼ Ἄργος.
— εἰ γὰρ ἐπὶ τέρμα καὶ τὸ πλέον ἐμῶν κακῶν
370
ἱκόμενος ἔτι ματέρος
ἄγαλμα φόνιον ἐξέλοι,
γᾶν δὲ φίλιον Ἰνάχου
372a
θεῖτʼ ὀνήσας.
— καλὸν δʼ ἄγαλμα πόλεσιν εὐσεβὴς πόνος
χάριν τʼ ἔχει τὰν ἐς αἰεί.
375
τί μοι πόλις κρανεῖ ποτʼ; ἆρα φίλιά μοι
τεμεῖ, καὶ τέκνοις ταφὰς ληψόμεσθα;
— ἄμυνε ματρί, πόλις, ἄμυνε, Παλλάδος,
νόμους βροτῶν μὴ μιαίνειν.
σύ τοι σέβεις δίκαν, τὸ δʼ ἧσσον ἀδικίᾳ
380
νέμεις, δυστυχῆ τʼ ἀεὶ πάντα ῥύῃ.
τέχνην μὲν αἰεὶ τήνδʼ ἔχων ὑπηρετεῖς
πόλει τε κἀμοί, διαφέρων κηρύγματα·
ἐλθὼν δʼ ὑπέρ τʼ Ἀσωπὸν Ἰσμηνοῦ θʼ ὕδωρ
σεμνῷ τυράννῳ φράζε Καδμείων τάδε·
385
Θησεύς σʼ ἀπαιτεῖ πρὸς χάριν θάψαι νεκρούς,
συγγείτονʼ οἰκῶν γαῖαν, ἀξιῶν τυχεῖν,
φίλον τε θέσθαι πάντʼ Ἐρεχθειδῶν λεών.
κἂν μὲν θέλωσιν, αἰνέσας παλίσσυτος
στεῖχʼ· ἢν δʼ ἀπιστῶσʼ, οἵδε δεύτεροι λόγοι·
390
Κῶμον δέχεσθαι τὸν ἐμὸν ἀσπιδηφόρον.
στρατὸς δὲ θάσσει κἀξετάζεται παρὼν
Καλλίχορον ἀμφὶ σεμνὸν εὐτρεπὴς ὅδε.
— καὶ μὴν ἑκοῦσά γʼ ἀσμένη τʼ ἐδέξατο
πόλις πόνον τόνδʼ, ὡς θέλοντά μʼ ᾔσθετο.
395
ἔα· λόγων τίς ἐμποδὼν ὅδʼ ἔρχεται;
Καδμεῖος, ὡς ἔοικεν οὐ σάφʼ εἰδότι,
κῆρυξ. ἐπίσχες, ἤν σʼ ἀπαλλάξῃ πόνου
μολὼν ὕπαντα τοῖς ἐμοῖς βουλεύμασιν.
τίς γῆς τύραννος; πρὸς τίνʼ ἀγγεῖλαί με χρὴ
400
λόγους Κρέοντος, ὃς κρατεῖ Κάδμου χθονὸς
Ἐτεοκλέους θανόντος ἀμφʼ ἑπταστόμους
πύλας ἀδελφῇ χειρὶ Πολυνείκους ὕπο;
πρῶτον μὲν ἤρξω τοῦ λόγου ψευδῶς, ξένε,
ζητῶν τύραννον ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἄρχεται
405
ἑνὸς πρὸς ἀνδρός, ἀλλʼ ἐλευθέρα πόλις.
δῆμος δʼ ἀνάσσει διαδοχαῖσιν ἐν μέρει
ἐνιαυσίαισιν, οὐχὶ τῷ πλούτῳ διδοὺς
τὸ πλεῖστον, ἀλλὰ χὡ πένης ἔχων ἴσον.
ἓν μὲν τόδʼ ἡμῖν ὥσπερ ἐν πεσσοῖς δίδως
410
κρεῖσσον· πόλις γὰρ ἧς ἐγὼ πάρειμʼ ἄπο
ἑνὸς πρὸς ἀνδρός, οὐκ ὄχλῳ κρατύνεται·
οὐδʼ ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐκχαυνῶν λόγοις
πρὸς κέρδος ἴδιον ἄλλοτʼ ἄλλοσε στρέφει,
τὸ δʼ αὐτίχʼ ἡδὺς καὶ διδοὺς πολλὴν χάριν,
415
ἐσαῦθις ἔβλαψʼ, εἶτα διαβολαῖς νέαις
κλέψας τὰ πρόσθε σφάλματʼ ἐξέδυ δίκης.
ἄλλως τε πῶς ἂν μὴ διορθεύων λόγους
ὀρθῶς δύναιτʼ ἂν δῆμος εὐθύνειν πόλιν;
ὁ γὰρ χρόνος μάθησιν ἀντὶ τοῦ τάχους
420
κρείσσω δίδωσι. γαπόνος δʼ ἀνὴρ πένης,
εἰ καὶ γένοιτο μὴ ἀμαθής, ἔργων ὕπο
οὐκ ἂν δύναιτο πρὸς τὰ κοίνʼ ἀποβλέπειν.
ἦ δὴ νοσῶδες τοῦτο τοῖς ἀμείνοσιν,
ὅταν πονηρὸς ἀξίωμʼ ἀνὴρ ἔχῃ
425
γλώσσῃ κατασχὼν δῆμον, οὐδὲν ὢν τὸ πρίν.
κομψός γʼ ὁ κῆρυξ καὶ παρεργάτης λόγων.
ἐπεὶ δʼ ἀγῶνα καὶ σὺ τόνδʼ ἠγωνίσω,
ἄκουʼ· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.
οὐδὲν τυράννου δυσμενέστερον πόλει,
430
ὅπου τὸ μὲν πρώτιστον οὐκ εἰσὶν νόμοι
κοινοί, κρατεῖ δʼ εἷς τὸν νόμον κεκτημένος
αὐτὸς παρʼ αὑτῷ· καὶ τόδʼ οὐκέτʼ ἔστʼ ἴσον.
γεγραμμένων δὲ τῶν νόμων ὅ τʼ ἀσθενὴς
ὁ πλούσιός τε τὴν δίκην ἴσην ἔχει,
435
ἔστιν δʼ ἐνισπεῖν τοῖσιν ἀσθενεστέροις
τὸν εὐτυχοῦντα ταὔθʼ, ὅταν κλύῃ κακῶς,
νικᾷ δʼ ὁ μείων τὸν μέγαν δίκαιʼ ἔχων.
τοὐλεύθερον δʼ ἐκεῖνο· Τίς θέλει πόλει
χρηστόν τι βούλευμʼ ἐς μέσον φέρειν ἔχων;
440
καὶ ταῦθʼ ὁ χρῄζων λαμπρός ἐσθʼ, ὁ μὴ θέλων
σιγᾷ. τί τούτων ἔστʼ ἰσαίτερον πόλει;
καὶ μὴν ὅπου γε δῆμος αὐθέντης χθονός,
ὑποῦσιν ἀστοῖς ἥδεται νεανίαις·
ἀνὴρ δὲ βασιλεὺς ἐχθρὸν ἡγεῖται τόδε,
445
καὶ τοὺς ἀρίστους οὕς τʼ ἂν ἡγῆται φρονεῖν
κτείνει, δεδοικὼς τῆς τυραννίδος πέρι.
πῶς οὖν ἔτʼ ἂν γένοιτʼ ἂν ἰσχυρὰ πόλις,
ὅταν τις ὡς λειμῶνος ἠρινοῦ στάχυν
τόλμας ἀφαιρῇ κἀπολωτίζῃ νέους;
450
κτᾶσθαι δὲ πλοῦτον καὶ βίον τί δεῖ τέκνοις
ὡς τῷ τυράννῳ πλείονʼ ἐκμοχθῇ βίον;
ἢ παρθενεύειν παῖδας ἐν δόμοις καλῶς,
τερπνὰς τυράννοις ἡδονάς, ὅταν θέλῃ,
δάκρυα δʼ ἑτοιμάζουσι; μὴ ζῴην ἔτι,
455
εἰ τἀμὰ τέκνα πρὸς βίαν νυμφεύσεται.
καὶ ταῦτα μὲν δὴ πρὸς τὰ σὰ ἐξηκόντισα.
ἥκεις δὲ δὴ τί τῆσδε γῆς κεχρημένος;
κλαίων γʼ ἂν ἦλθες, εἴ σε μὴ ῎πεμψεν πόλις,
περισσὰ φωνῶν· τὸν γὰρ ἄγγελον χρεὼν
460
λέξανθʼ ὅσʼ ἂν τάξῃ τις ὡς τάχος πάλιν
χωρεῖν. τὸ λοιπὸν δʼ εἰς ἐμὴν πόλιν Κρέων
ἧσσον λάλον σου πεμπέτω τινʼ ἄγγελον.
φεῦ φεῦ· κακοῖσιν ὡς ὅταν δαίμων διδῷ
καλῶς, ὑβρίζουσʼ ὡς ἀεὶ πράξοντες εὖ.
465
λέγοιμʼ ἂν ἤδη. τῶν μὲν ἠγωνισμένων
σοὶ μὲν δοκείτω ταῦτʼ, ἐμοὶ δὲ τἀντία.
ἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ πᾶς τε Καδμεῖος λεὼς
Ἄδραστον ἐς γῆν τήνδε μὴ παριέναι·
εἰ δʼ ἔστιν ἐν γῇ, πρὶν θεοῦ δῦναι σέλας,
470
λύσαντα σεμνὰ στεμμάτων μυστήρια
τῆσδʼ ἐξελαύνειν, μηδʼ ἀναιρεῖσθαι νεκροὺς
βίᾳ, προσήκοντʼ οὐδὲν Ἀργείων πόλει.
κἂν μὲν πίθῃ μοι, κυμάτων ἄτερ πόλιν
σὴν ναυστολήσεις· εἰ δὲ μή, πολὺς κλύδων
475
ἡμῖν τε καὶ σοὶ συμμάχοις τʼ ἔσται δορός.
σκέψαι δέ, καὶ μὴ τοῖς ἐμοῖς θυμούμενος
λόγοισιν, ὡς δὴ πόλιν ἐλευθέραν ἔχων,
σφριγῶντʼ ἀμείψῃ μῦθον ἐκ βραχιόνων·
ἐλπὶς γάρ ἐστʼ ἄπιστον, ἣ πολλὰς πόλεις
480
συνῆψʼ, ἄγουσα θυμὸν εἰς ὑπερβολάς.
ὅταν γὰρ ἔλθῃ πόλεμος ἐς ψῆφον λεώ,
οὐδεὶς ἔθʼ αὑτοῦ θάνατον ἐκλογίζεται,
τὸ δυστυχὲς δὲ τοῦτʼ ἐς ἄλλον ἐκτρέπει·
εἰ δʼ ἦν παρʼ ὄμμα θάνατος ἐν ψήφου φορᾷ,
485
οὐκ ἄν ποθʼ Ἑλλὰς δοριμανὴς ἀπώλλυτο.
καίτοι δυοῖν γε πάντες ἄνθρωποι λόγοιν
τὸν κρείσσονʼ ἴσμεν, καὶ τὰ χρηστὰ καὶ κακά,
ὅσῳ τε πολέμου κρεῖσσον εἰρήνη βροτοῖς·
ἣ πρῶτα μὲν Μούσαισι προσφιλεστάτη,
490
Ποιναῖσι δʼ ἐχθρά, τέρπεται δʼ εὐπαιδίᾳ,
χαίρει δὲ πλούτῳ. ταῦτʼ ἀφέντες οἱ κακοὶ
πολέμους ἀναιρούμεσθα καὶ τὸν ἥσσονα
δουλούμεθʼ, ἄνδρες ἄνδρα καὶ πόλις πόλιν.
σὺ δʼ ἄνδρας ἐχθροὺς καὶ θανόντας ὠφελεῖς,
495
θάπτων κομίζων θʼ ὕβρις οὓς ἀπώλεσεν;
οὔ τἄρʼ ἔτʼ ὀρθῶς Καπανέως κεραύνιον
δέμας καπνοῦται, κλιμάκων ὀρθοστάτας
ὃς προσβαλὼν πύλῃσιν ὤμοσεν πόλιν
πέρσειν θεοῦ θέλοντος ἤν τε μὴ θέλῃ;
500
οὐδʼ ἥρπασεν χάρυβδις οἰωνοσκόπον,
τέθριππον ἅρμα περιβαλοῦσα χάσματι,
ἄλλοι τε κεῖνται πρὸς πύλαις λοχαγέται
πέτροις καταξανθέντες ὀστέων ῥαφάς;
ἤ νυν φρονεῖν ἄμεινον ἐξαύχει Διός,
505
ἢ θεοὺς δικαίως τοὺς κακοὺς ἀπολλύναι.
φιλεῖν μὲν οὖν χρὴ τοὺς σοφοὺς πρῶτον τέκνα,
ἔπειτα τοκέας πατρίδα θʼ, ἣν αὔξειν χρεὼν
καὶ μὴ κατᾶξαι. σφαλερὸν ἡγεμὼν θρασύς·
νεώς τε ναύτης ἥσυχος, καιρῷ σοφός.
510
καὶ τοῦτʼ ἐμοὶ τἀνδρεῖον, ἡ προμηθία.
ἐξαρκέσας ἦν Ζεὺς ὁ τιμωρούμενος,
ὑμᾶς δʼ ὑβρίζειν οὐκ ἐχρῆν τοιάνδʼ ὕβριν.
ὦ παγκάκιστε —
513b
σῖγʼ, Ἄδραστʼ, ἔχε στόμα,
καὶ μὴ ʼπίπροσθεν τῶν ἐμῶν τοὺς σοὺς λόγους
515
θῇς· οὐ γὰρ ἥκει πρὸς σὲ κηρύσσων ὅδε,
ἀλλʼ ὡς ἔμʼ· ἡμᾶς κἀποκρίνασθαι χρεών.
καὶ πρῶτα μέν σε πρὸς τὰ πρῶτʼ ἀμείψομαι.
οὐκ οἶδʼ ἐγὼ Κρέοντα δεσπόζοντʼ ἐμοῦ
οὐδὲ σθένοντα μεῖζον, ὥστʼ ἀναγκάσαι
520
δρᾶν τὰς Ἀθήνας ταῦτʼ· ἄνω γὰρ ἂν ῥέοι
τὰ πράγμαθʼ οὕτως, εἰ ʼπιταξόμεσθα δή.
πόλεμον δὲ τοῦτον οὐκ ἐγὼ καθίσταμαι,
ὃς οὐδὲ σὺν τοῖσδʼ ἦλθον ἐς Κάδμου χθόνα·
νεκροὺς δὲ τοὺς θανόντας, οὐ βλάπτων πόλιν
525
οὐδʼ ἀνδροκμῆτας προσφέρων ἀγωνίας,
θάψαι δικαιῶ, τὸν Πανελλήνων νόμον
σῴζων. τί τούτων ἐστὶν οὐ καλῶς ἔχον;
εἰ γάρ τι καὶ πεπόνθατʼ Ἀργείων ὕπο,
τεθνᾶσιν, ἠμύνασθε πολεμίους καλῶς,
530
αἰσχρῶς δʼ ἐκείνοις, χ ἡ δίκη διοίχεται.
ἐάσατʼ ἤδη γῇ καλυφθῆναι νεκρούς,
ὅθεν δʼ ἕκαστον ἐς τὸ φῶς ἀφίκετο,
ἐνταῦθʼ ἀπελθεῖν, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰθέρα,
τὸ σῶμα δʼ ἐς γῆν· οὔτι γὰρ κεκτήμεθα
535
ἡμέτερον αὐτὸ πλὴν ἐνοικῆσαι βίον,
κἄπειτα τὴν θρέψασαν αὐτὸ δεῖ λαβεῖν.
δοκεῖς κακουργεῖν Ἄργος οὐ θάπτων νεκρούς;
ἥκιστα· πάσης Ἑλλάδος κοινὸν τόδε,
εἰ τοὺς θανόντας νοσφίσας ὧν χρῆν λαχεῖν
540
ἀτάφους τις ἕξει· δειλίαν γὰρ ἐσφέρει
τοῖς ἀλκίμοισιν οὗτος ἢν τεθῇ νόμος.
κἀμοὶ μὲν ἦλθες δείνʼ ἀπειλήσων ἔπη,
νεκροὺς δὲ ταρβεῖτʼ, εἰ κρυβήσονται χθονί;
τί μὴ γένηται; μὴ κατασκάψωσι γῆν
545
ταφέντες ὑμῶν; ἢ τέκνʼ ἐν μυχῷ χθονὸς
φύσωσιν, ἐξ ὧν εἶσί τις τιμωρία;
σκαιόν γε τἀνάλωμα τῆς γλώσσης τόδε,
φόβους πονηροὺς καὶ κενοὺς δεδοικέναι.
ἀλλʼ, ὦ μάταιοι, γνῶτε τἀνθρώπων κακά·
550
παλαίσμαθʼ ἡμῶν ὁ βίος· εὐτυχοῦσι δὲ
οἳ μὲν τάχʼ, οἳ δʼ ἐσαῦθις, οἳ δʼ ἤδη βροτῶν,
τρυφᾷ δʼ ὁ δαίμων· πρός τε γὰρ τοῦ δυστυχοῦς,
ὡς εὐτυχήσῃ, τίμιος γεραίρεται,
ὅ τʼ ὄλβιός νιν πνεῦμα δειμαίνων λιπεῖν
555
ὑψηλὸν αἴρει. γνόντας οὖν χρεὼν τάδε
ἀδικουμένους τε μέτρια μὴ θυμῷ φέρειν
ἀδικεῖν τε τοιαῦθʼ οἷα μὴ βλάψαι πόλιν.
πῶς οὖν ἂν εἴη; τοὺς ὀλωλότας νεκροὺς
θάψαι δὸς ἡμῖν τοῖς θέλουσιν εὐσεβεῖν.
560
ἢ δῆλα τἀνθένδʼ· εἶμι καὶ θάψω βίᾳ.
οὐ γάρ ποτʼ εἰς Ἕλληνας ἐξοισθήσεται
ὡς εἰς ἔμʼ ἐλθὼν καὶ πόλιν Πανδίονος
νόμος παλαιὸς δαιμόνων διεφθάρη.
θάρσει· τὸ γάρ τοι τῆς Δίκης σῴζων φάος
565
πολλοὺς ὑπεκφύγοις ἂν ἀνθρώπων ψόγους.
βούλῃ συνάψω μῦθον ἐν βραχεῖ σέθεν;
λέγʼ, εἴ τι βούλῃ· καὶ γὰρ οὐ σιγηλὸς εἶ.
οὐκ ἄν ποτʼ ἐκ γῆς παῖδας Ἀργείων λάβοις.
κἀμοῦ νυν ἀντάκουσον, εἰ βούλῃ, πάλιν.
570
κλύοιμʼ ἄν· οὐ γὰρ ἀλλὰ δεῖ δοῦναι μέρος.
θάψω νεκροὺς γῆς ἐξελὼν Ἀσωπίας.
ἐν ἀσπίσιν σοι πρῶτα κινδυνευτέον.
πολλοὺς ἔτλην δὴ χἁτέρους ἄλλους πόνους.
ἦ πᾶσιν οὖν σʼ ἔφυσεν ἐξαρκεῖν πατήρ;
575
ὅσοι γʼ ὑβρισταί· χρηστὰ δʼ οὐ κολάζομεν.
πράσσειν σὺ πόλλʼ εἴωθας ἥ τε σὴ πόλις.
τοιγὰρ πονοῦσα πολλὰ πόλλʼ εὐδαιμονεῖ.
ἔλθʼ, ὥς σε λόγχη σπαρτὸς ἐν πόλει λάβῃ.
τίς δʼ ἐκ δράκοντος θοῦρος ἂν γένοιτʼ Ἄρης;
580
γνώσῃ σὺ πάσχων· νῦν δʼ ἔτʼ εἶ νεανίας.
οὔτοι μʼ ἐπαρεῖς ὥστε θυμῶσαι φρένας
τοῖς σοῖσι κόμποις· ἀλλʼ ἀποστέλλου χθονός,
λόγους ματαίους οὕσπερ ἠνέγκω λαβών.
περαίνομεν γὰρ οὐδέν.
584b
ὁρμᾶσθαι χρεὼν
585
πάντʼ ἄνδρʼ ὁπλίτην ἁρμάτων τʼ ἐπεμβάτην,
μοναμπύκων τε φάλαρα κινεῖσθαι στόμα
ἀφρῷ καταστάζοντα Καδμείαν χθόνα.
χωρήσομαι γὰρ ἑπτὰ πρὸς Κάδμου πύλας
590
αὐτὸς σίδηρον ὀξὺν ἐν χεροῖν ἔχων
αὐτός τε κῆρυξ. σοὶ δὲ προστάσσω μένειν,
Ἄδραστε, κἀμοὶ μὴ ἀναμίγνυσθαι τύχας
τὰς σάς. ἐγὼ γὰρ δαίμονος τοὐμοῦ μέτα
στρατηλατήσω καινὸς ἐν καινῷ δορί.
ἓν δεῖ μόνον μοι· τοὺς θεοὺς ἔχειν, ὅσοι
595
δίκην σέβονται· ταῦτα γὰρ ξυνόνθʼ ὁμοῦ
νίκην δίδωσιν. ἁρετὴ δʼ οὐδὲν λέγει
βροτοῖσιν, ἢ μὴ τὸν θεὸν χρῄζοντʼ ἔχῃ.
— ὦ μέλεαι μελέων ματέρες λοχαγῶν,
ὥς μοι ὑφʼ ἥπατι χλωρὸν δεῖμα θάσσει —
600
— τίνʼ αὐδὰν τάνδε προσφέρεις νέαν;
— στράτευμα πᾷ Παλλάδος κριθήσεται;
— διὰ δορὸς εἶπας, ἢ λόγων ξυναλλαγαῖς;
— γένοιτʼ ἂν κέρδος· εἰ δʼ ἀρείφατοι
φόνοι μάχαι στερνοτυπεῖς τʼ ἀνὰ πτόλιν
605
κτύποι φανήσονται, τάλαι –
να, τίνα λόγον, τίνʼ ἂν τῶνδʼ αἰτία λάβοιμι;
— ἀλλὰ τὸν εὐτυχίᾳ λαμπρὸν ἄν τις αἱροῖ
μοῖρα πάλιν· τόδε μοι θράσος ἀμφιβαίνει.
610
— δικαίους δαίμονας σύ γʼ ἐννέπεις.
— τίνες γὰρ ἄλλοι νέμουσι συμφοράς;
— διάφορα πολλὰ θεῶν βροτοῖσιν εἰσορῶ.
— φόβῳ γὰρ τῷ πάρος διόλλυσαι·
δίκα δίκαν δʼ ἐκάλεσε καὶ φόνος φόνον,
615
κακῶν δʼ ἀναψυχὰς θεοὶ
βροτοῖς νέμουσι, πάντων τέρμʼ ἔχοντες αὐτοί.
— τὰ καλλίπυργα πεδία πῶς ἱκοίμεθʼ ἄν,
Καλλίχορον θεᾶς ὕδωρ λιποῦσαι —
620
— ποτανὰν εἴ σέ τις θεῶν κτίσαι.
— διπόταμον ἵνα πόλιν μόλω.
— εἰδείης ἂν φίλων εἰδείης ἂν τύχας.
— τίς ποτʼ αἶσα, τίς ἄρα πότμος
ἐπιμένει τὸν ἄλκιμον
625
τᾶσδε γᾶς ἄνακτα;
— κεκλημένους μὲν ἀνακαλούμεθʼ αὖ θεούς·
— ἀλλὰ φόβων πίστις ἅδε πρώτα.
— ἰὼ Ζεῦ, τᾶς παλαιομάτορος
παιδογόνε πόριος Ἰνάχου.
630
— πόλει μοι ξύμμαχος γενοῦ τᾷδʼ εὐμενής.
— τὸ σὸν ἄγαλμα, τὸ σὸν ἵδρυμα
πόλεος, ἐκκομίζομαι
πρὸς πυρὰν ὑβρισθέν.
γυναῖκες, ἥκω πόλλʼ ἔχων λέγειν φίλα,
635
αὐτός τε σωθείς· ᾑρέθην γὰρ ἐν μάχῃ,
ἣν οἱ θανόντων ἑπτὰ δεσποτῶν λόχοι
ἠγωνίσαντο ῥεῦμα Διρκαῖον πάρα·
νίκην τε Θησέως ἀγγελῶν. λόγου δέ σε
μακροῦ ἀποπαύσω· Καπανέως γὰρ ἦ λάτρις,
640
ὃν Ζεὺς κεραυνῷ πυρπόλῳ καταιθαλοῖ.
ὦ φίλτατʼ, εὖ μὲν νόστον ἀγγέλλεις σέθεν
τήν τʼ ἀμφὶ Θησέως βάξιν· εἰ δὲ καὶ στρατὸς
σῶς ἐστʼ Ἀθηνῶν, πάντʼ ἂν ἀγγέλλοις φίλα.
σῶς, καὶ πέπραγεν ὡς Ἄδραστος ὤφελεν
645
πρᾶξαι ξὺν Ἀργείοισιν, οὓς ἀπʼ Ἰνάχου
στείλας ἐπεστράτευσε Καδμείων πόλιν.
πῶς γὰρ τροπαῖα Ζηνὸς Αἰγέως τόκος
ἔστησεν οἵ τε συμμετασχόντες δορός;
λέξον· παρὼν γὰρ οὐ παρόντας εὐφρανεῖς.
650
λαμπρὰ μὲν ἀκτὶς ἡλίου, κανὼν σαφής,
ἔβαλλε γαῖαν· ἀμφὶ δʼ Ἠλέκτρας πύλας
ἔστην θεατὴς πύργον εὐαγῆ λαβών.
ὁρῶ δὲ φῦλα τρία τριῶν στρατευμάτων·
τευχεσφόρον μὲν λαὸν ἐκτείνοντʼ ἄνω
655
Ἰσμήνιον πρὸς ὄχθον, ὡς μὲν ἦν λόγος,
αὐτόν τʼ ἄνακτα, παῖδα κλεινὸν Αἰγέως,
καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, δεξιὸν τεταγμένους
κέρας, παλαιᾶς Κεκροπίας τʼ οἰκήτορας,
ἴσους ἀριθμόν· ἁρμάτων δʼ ὀχήματα
αὐτόν τε Πάραλον ἐστολισμένον δορὶ
660
κρήνην παρʼ αὐτὴν Ἄρεος· ἱππότην δʼ ὄχλον
πρὸς κρασπέδοισι στρατοπέδου τεταγμένον.
Κάδμου δὲ λαὸς ἧστο πρόσθε τειχέων,
665
νεκροὺς ὄπισθεν θέμενος, ὧν ἔκειτʼ ἀγών,
ἔνερθε σεμνῶν μνημάτων Ἀμφίονος.
ἱππεῦσι δʼ ἱππῆς ἦσαν ἀνθωπλισμένοι
τετραόροισί τʼ ἀντίʼ ἅρμαθʼ ἅρμασιν.
κῆρυξ δὲ Θησέως εἶπεν ἐς πάντας τάδε·
Σιγᾶτε, λαοί· σῖγα, Καδμείων στίχες,
670
ἀκούσαθʼ· ἡμεῖς ἥκομεν νεκροὺς μέτα,
θάψαι θέλοντες, τὸν Πανελλήνων νόμον
σῴζοντες, οὐδὲν δεόμενοι τεῖναι φόνον.
κοὐδὲν Κρέων τοῖσδʼ ἀντεκήρυξεν λόγοις,
ἀλλʼ ἧστʼ ἐφʼ ὅπλοις σῖγα. ποιμένες δʼ ὄχων
675
τετραόρων κατῆρχον ἐντεῦθεν μάχης·
πέραν δὲ διελάσαντες ἀλλήλων ὄχους,
παραιβάτας ἔστησαν ἐς τάξιν δορός.
χοἳ μὲν σιδήρῳ διεμάχονθʼ, οἳ δʼ ἔστρεφον
πώλους ἐς ἀλκὴν αὖθις ἐς παραιβάτας.
680
ἰδὼν δὲ Φόρβας, ὃς μοναμπύκων ἄναξ
ἦν τοῖς Ἐρεχθείδαισιν, ἁρμάτων ὄχλον,
οἵ τʼ αὖ τὸ Κάδμου διεφύλασσον ἱππικόν,
συνῆψαν ἀλκὴν κἀκράτουν ἡσσῶντό τε.
λεύσσων δὲ ταῦτα κ οὐ κλύων — ἐκεῖ γὰρ ἦ
685
ἔνθʼ ἅρματʼ ἠγωνίζεθʼ οἵ τʼ ἐπεμβάται —
τἀκεῖ παρόντα πολλὰ πήματʼ, οὐκ ἔχω
τί πρῶτον εἴπω, πότερα τὴν ἐς οὐρανὸν
κόνιν προσαντέλλουσαν, ὡς πολλὴ παρῆν,
ἢ τοὺς ἄνω τε καὶ κάτω φορουμένους
690
ἱμᾶσιν, αἵματός τε φοινίου ῥοάς,
τῶν μὲν πιτνόντων, τῶν δὲ θραυσθέντων δίφρων
ἐς κρᾶτα πρὸς γῆν ἐκκυβιστώντων βίᾳ
πρὸς ἁρμάτων τʼ ἀγαῖσι λειπόντων βίον;
νικῶντα δʼ ἵπποις ὡς ὑπείδετο στρατὸν
695
Κρέων τὸν ἐνθένδʼ, ἰτέαν λαβὼν χερὶ
χωρεῖ, πρὶν ἐλθεῖν ξυμμάχοις δυσθυμίαν.
καὶ συμπατάξαντες μέσον πάντα στρατὸν
700
ἔκτεινον ἐκτείνοντο, καὶ παρηγγύων
κελευσμὸν ἀλλήλοισι σὺν πολλῇ βοῇ·
Θεῖνʼ· ἀντέρειδε τοῖς Ἐρεχθείδαις δόρυ.
καὶ μὴν τὰ Θησέως γʼ οὐκ ὄκνῳ διεφθάρη,
ἀλλʼ ἵετʼ εὐθὺς λάμπρʼ ἀναρπάσας ὅπλα·
λόχος δʼ ὀδόντων ὄφεος ἐξηνδρωμένος
δεινὸς παλαιστὴς ἦν· ἔκλινε γὰρ κέρας
705
τὸ λαιὸν ἡμῶν· δεξιοῦ δʼ ἡσσώμενον
φεύγει τὸ κείνων· ἦν δʼ ἀγὼν ἰσόρροπος.
κ ἀν τῷδε τὸν στρατηγὸν αἰνέσαι παρῆν·
οὐ γὰρ τὸ νικῶν τοῦτʼ ἐκέρδαινεν μόνον,
ἀλλʼ ᾤχετʼ ἐς τὸ κάμνον οἰκείου στρατοῦ.
710
ἔρρηξε δʼ αὐδήν, ὥσθʼ ὑπηχῆσαι χθόνα·
Ὦ παῖδες, εἰ μὴ σχήσετε στερρὸν δόρυ
σπαρτῶν τόδʼ ἀνδρῶν, οἴχεται τὰ Παλλάδος.
θάρσος δʼ ἐνῶρσε παντὶ Κραναϊδῶν στρατῷ.
αὐτός θʼ ὅπλισμα τοὐπιδαύριον λαβὼν
715
δεινῆς κορύνης διαφέρων ἐσφενδόνα
ὁμοῦ τραχήλους κἀπικείμενον κάρα,
κυνέας θερίζων κἀποκαυλίζων ξύλῳ.
μόλις δέ πως ἔτρεψαν ἐς φυγὴν πόδα.
ἐγὼ δʼ ἀνηλάλαξα κἀνωρχησάμην
720
κἄκρουσα χεῖρας. οἳ δʼ ἔτεινον ἐς πύλας.
βοὴ δὲ καὶ κωκυτὸς ἦν ἀνὰ πτόλιν
νέων γερόντων, ἱερά τʼ ἐξεπίμπλασαν
φόβῳ. παρὸν δὲ τειχέων ἔσω μολεῖν,
Θησεὺς ἐπέσχεν· οὐ γὰρ ὡς πέρσων πόλιν
725
μολεῖν ἔφασκεν, ἀλλʼ ἀπαιτήσων νεκρούς.
τοιόνδε τὸν στρατηγὸν αἱρεῖσθαι χρεών,
ὃς ἔν τε τοῖς δεινοῖσίν ἐστιν ἄλκιμος
μισεῖ θʼ ὑβριστὴν λαόν, ὃς πράσσων καλῶς
ἐς ἄκρα βῆναι κλιμάκων ἐνήλατα
730
ζητῶν ἀπώλεσʼ ὄλβον ᾧ χρῆσθαι παρῆν.
νῦν τήνδʼ ἄελπτον ἡμέραν ἰδοῦσʼ ἐγὼ
θεοὺς νομίζω, καὶ δοκῶ τῆς συμφορᾶς
ἔχειν ἔλασσον, τῶνδε τεισάντων δίκην.
ὦ Ζεῦ, τί δῆτα τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺς
735
φρονεῖν λέγουσι; σοῦ γὰρ ἐξηρτήμεθα
δρῶμέν τε τοιαῦθʼ ἃν σὺ τυγχάνῃς θέλων.
ἡμῖν γὰρ ἦν τό τʼ Ἄργος οὐχ ὑποστατόν,
αὐτοί τε πολλοὶ καὶ νέοι βραχίοσιν·
Ἐτεοκλέους τε σύμβασιν ποιουμένου,
740
μέτρια θέλοντος, οὐκ ἐχρῄζομεν λαβεῖν,
κἄπειτʼ ἀπωλόμεσθα. ὁ δʼ αὖ τότʼ εὐτυχής,
λαβὼν πένης ὣς ἀρτίπλουτα χρήματα,
ὕβριζʼ, ὑβρίζων τʼ αὖθις ἀνταπώλετο
Κάδμου κακόφρων λαός. ὦ καιροῦ πέρα
745
τὸ τόξον ἐντείνοντες· ὦ κενοὶ βροτῶν,
καὶ πρὸς δίκης γε πολλὰ πάσχοντες κακά,
φίλοις μὲν οὐ πείθεσθε, τοῖς δὲ πράγμασιν·
πόλεις τʼ, ἔχουσαι διὰ λόγου κάμψαι κακά,
φόνῳ καθαιρεῖσθʼ, οὐ λόγῳ, τὰ πράγματα.
750
ἀτὰρ τί ταῦτα; κεῖνο βούλομαι μαθεῖν,
πῶς ἐξεσώθης· εἶτα τἄλλʼ ἐρήσομαι.
ἐπεὶ ταραγμὸς πόλιν ἐκίνησεν δορί,
πύλας διῆλθον, ᾗπερ εἰσῄει στρατός.
ὧν δʼ οὕνεχʼ ἁγὼν ἦν, νεκροὺς κομίζετε;
755
ὅσοι γε κλεινοῖς ἕπτʼ ἐφέστασαν δόμοις.
πῶς φῄς; ὁ δʼ ἄλλος ποῦ κεκμηκότων ὄχλος;
τάφῳ δέδονται πρὸς Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.
τοὐκεῖθεν ἢ τοὐνθένδε; τίς δʼ ἔθαψέ νιν;
Θησεύς, σκιώδης ἔνθʼ Ἐλευθερὶς πέτρα.
760
οὓς δʼ οὐκ ἔθαψε ποῦ νεκροὺς ἥκεις λιπών;
ἐγγύς· πέλας γὰρ πᾶν ὅ τι σπουδάζεται.
ἦ που πικρῶς νιν θέραπες ἦγον ἐκ φόνου;
οὐδεὶς ἐπέστη τῷδε δοῦλος ὢν πόνῳ.
φαίης ἄν, εἰ παρῆσθʼ ὅτʼ ἠγάπα νεκρούς.
765
ἔνιψεν αὐτὸς τῶν ταλαιπώρων σφαγάς;
κἄστρωσέ γʼ εὐνὰς κἀκάλυψε σώματα.
δεινὸν μὲν ἦν βάσταγμα κᾀσχύνην ἔχον.
τί δʼ αἰσχρὸν ἀνθρώποισι τἀλλήλων κακά;
οἴμοι· πόσῳ σφιν συνθανεῖν ἂν ἤθελον.
770
ἄκραντʼ ὀδύρῃ ταῖσδέ τʼ ἐξάγεις δάκρυ.
δοκῶ μέν, αὐταί γʼ εἰσὶν αἱ διδάσκαλοι.
ἀλλʼ εἶἑν· αἴρω χεῖρʼ ἀπαντήσας νεκροῖς
Ἅιδου τε μολπὰς ἐκχέω δακρυρρόους,
φίλους προσαυδῶν, ὧν λελειμμένος τάλας
775
ἔρημα κλαίω· τοῦτο γὰρ μόνον βροτοῖς
οὐκ ἔστι τἀνάλωμʼ ἀναλωθὲν λαβεῖν,
ψυχὴν βροτείαν· χρημάτων δʼ εἰσὶν πόροι.
— τὰ μὲν εὖ, τὰ δὲ δυστυχῆ.
πόλει μὲν εὐδοξία
780
καὶ στρατηλάταις δορὸς
διπλάζεται τιμά·
ἐμοὶ δὲ παίδων μὲν εἰσιδεῖν μέλη
πικρόν, καλὸν θέαμα δʼ, εἴπερ ὄψομαι,
τὰν ἄελπτον ἁμέραν
785
ἰδοῦσα, πάντων μέγιστον ἄλγος.
— ἄγαμόν μʼ ἔτι δεῦρʼ ἀεὶ
Χρόνος παλαιὸς πατὴρ
ὤφελʼ ἁμερᾶν κτίσαι.
τί γάρ μʼ ἔδει παίδων;
790
τὸ μὲν γὰρ ἤλπιζον ἂν πεπονθέναι
πάθος περισσόν, εἰ γάμων ἀπεζύγην,
νῦν δʼ ὁρῶ σαφέστατον
κακόν, τέκνων φιλτάτων στερεῖσα.
ἀλλὰ τάδʼ ἤδη σώματα λεύσσω
795
τῶν οἰχομένων παίδων· μελέα
πῶς ἂν ὀλοίμην σὺν τοῖσδε τέκνοις
κοινὸν ἐς Ἅιδην καταβᾶσα;
στεναγμόν, ὦ ματέρες,
τῶν κατὰ χθονὸς νεκρῶν
800
ἀύσατʼ ἀπύσατʼ ἀντίφωνʼ ἐμῶν
στεναγμάτων κλύουσαι.
— ὦ παῖδες, ὦ πικρὸν φίλων
προσηγόρημα ματέρων,
προσαυδῶ σε τὸν θανόντα.
805
ἰὼ ἰώ.
805b
τῶν γʼ ἐμῶν κακῶν ἐγώ.
αἰαῖ.
ἐπάθομεν ὤ
807b
τὰ κύντατʼ ἄλγη κακῶν.
ὦ πόλις Ἀργεία, τὸν ἐμὸν πότμον οὐκ ἐσορᾶτε;
— ὁρῶσι κἀμὲ τὰν τάλαι –
810
ναν, τέκνων ἄπαιδα.
προσάγετε τῶν δυσπότμων
σώμαθʼ αἱματοσταγῆ,
σφαγέντας οὐκ ἄξιʼ οὐδʼ ὑπʼ ἀξίων,
ἐν οἷς ἀγὼν ἐκράνθη.
815
— δόθʼ, ὡς περιπτυχαῖσι δὴ
χέρας προσαρμόσασʼ ἐμοῖς
ἐν ἀγκῶσι τέκνα θῶμαι.
ἔχεις ἔχεις.
818b
— πημάτων γʼ ἅλις βάρος.
αἰαῖ.
819b
τοῖς τεκοῦσι δʼ οὐ λέγεις;
820
ἀίετέ μου.
820b
στένεις ἐπʼ ἀμφοῖν ἄχη.
εἴθε με Καδμείων ἔναρον στίχες ἐν κονίαισιν.
— ἐμὸν δὲ μήποτʼ ἐζύγη
δέμας ἐς ἀνδρὸς εὐνάν.
ἴδετε κακῶν πέλαγος, ὦ
825
ματέρες τάλαιναι τέκνων.
— κατὰ μὲν ὄνυξιν ἠλοκίσμεθʼ, ἀμφὶ δὲ
σποδὸν κάρᾳ κεχύμεθα.
ἰὼ ἰώ μοί μοι·
κατά με πέδον γᾶς ἕλοι,
830
διὰ δὲ θύελλα σπάσαι,
πυρός τε φλογμὸς ὁ Διὸς ἐν κάρᾳ πέσοι.
— πικροὺς ἐσεῖδες γάμους,
πικρὰν δὲ Φοίβου φάτιν·
835
ἔρημά σʼ ἁ πολύστονος Οἰδιπόδα
δώματα λιποῦσʼ ἦλθʼ Ἐρινύς.
μέλλων σʼ ἐρωτᾶν, ἡνίκʼ ἐξήντλεις στρατῷ
γόους, ἀφήσω· τοὺς ἐκεῖ μὲν ἐκλιπὼν
840
εἴασα μύθους, νῦν δʼ Ἄδραστον εἰσορῶ·
πόθεν ποθʼ οἵδε διαπρεπεῖς εὐψυχίᾳ
θνητῶν ἔφυσαν; εἰπέ γʼ ὡς σοφώτερος
νέοισιν ἀστῶν τῶνδʼ· ἐπιστήμων γὰρ εἶ.
εἶδον γὰρ αὐτῶν κρείσσονʼ ἢ λέξαι λόγῳ
845
τολμήμαθʼ, οἷς ἤλπιζον αἱρήσειν πόλιν.
ἓν δʼ οὐκ ἐρήσομαί σε, μὴ γέλωτʼ ὄφλω,
ὅτῳ ξυνέστη τῶνδʼ ἕκαστος ἐν μάχῃ
ἢ τραῦμα λόγχης πολεμίων ἐδέξατο.
κενοὶ γὰρ οὗτοι τῶν τʼ ἀκουόντων λόγοι
850
καὶ τοῦ λέγοντος, ὅστις ἐν μάχῃ βεβὼς
λόγχης ἰούσης πρόσθεν ὀμμάτων πυκνῆς
σαφῶς ἀπήγγειλʼ ὅστις ἐστὶν ἁγαθός.
οὐκ ἂν δυναίμην οὔτʼ ἐρωτῆσαι τάδε
οὔτʼ αὖ πιθέσθαι τοῖσι τολμῶσιν λέγειν·
855
μόλις γὰρ ἄν τις αὐτὰ τἀναγκαῖʼ ὁρᾶν
δύναιτʼ ἂν ἑστὼς πολεμίοις ἐναντίος.
ἄκουε δή νυν· καὶ γὰρ οὐκ ἄκοντί μοι
δίδως ἔπαινον ὧν ἔγωγε βούλομαι
φίλων ἀληθῆ καὶ δίκαιʼ εἰπεῖν πέρι.
860
ὁρᾷς τὸν ἁβρόν, οὗ βέλος διέπτατο;
Καπανεὺς ὅδʼ ἐστίν· ᾧ βίος μὲν ἦν πολύς,
ἥκιστα δʼ ὄλβῳ γαῦρος ἦν· φρόνημα δὲ
οὐδέν τι μεῖζον εἶχεν ἢ πένης ἀνήρ,
φεύγων τραπέζαις ὅστις ἐξογκοῖτʼ ἄγαν
865
τἀρκοῦντʼ ἀτίζων· οὐ γὰρ ἐν γαστρὸς βορᾷ
τὸ χρηστὸν εἶναι, μέτρια δʼ ἐξαρκεῖν ἔφη.
φίλοις τʼ ἀληθὴς ἦν φίλος, παροῦσί τε
καὶ μὴ παροῦσιν· ὧν ἀριθμὸς οὐ πολύς.
ἀψευδὲς ἦθος, εὐπροσήγορον στόμα,
870
ἄκραντον οὐδὲν οὔτʼ ἐς οἰκέτας ἔχων
οὔτʼ ἐς πολίτας. τὸν δὲ δεύτερον λέγω
Ἐτέοκλον, ἄλλην χρηστότητʼ ἠσκηκότα·
νεανίας ἦν τῷ βίῳ μὲν ἐνδεής,
πλείστας δὲ τιμὰς ἔσχʼ ἐν Ἀργείᾳ χθονί.
875
φίλων δὲ χρυσὸν πολλάκις δωρουμένων
οὐκ εἰσεδέξατʼ οἶκον ὥστε τοὺς τρόπους
δούλους παρασχεῖν χρημάτων ζευχθεὶς ὕπο.
τοὺς δʼ ἐξαμαρτάνοντας, οὐχὶ τὴν πόλιν
ἤχθαιρʼ· ἐπεί τοι κοὐδὲν αἰτία πόλις
880
κακῶς κλύουσα διὰ κυβερνήτην κακόν.
ὁ δʼ αὖ τρίτος τῶνδʼ Ἱππομέδων τοιόσδʼ ἔφυ·
παῖς ὢν ἐτόλμησʼ εὐθὺς οὐ πρὸς ἡδονὰς
Μουσῶν τραπέσθαι πρὸς τὸ μαλθακὸν βίου,
ἀγροὺς δὲ ναίων, σκληρὰ τῇ φύσει διδοὺς
885
ἔχαιρε πρὸς τἀνδρεῖον, ἔς τʼ ἄγρας ἰὼν
ἵπποις τε χαίρων τόξα τʼ ἐντείνων χεροῖν,
πόλει παρασχεῖν σῶμα χρήσιμον θέλων.
ὁ τῆς κυναγοῦ δʼ ἄλλος Ἀταλάντης γόνος
παῖς Παρθενοπαῖος, εἶδος ἐξοχώτατος,
890
Ἀρκὰς μὲν ἦν, ἐλθὼν δʼ ἐπʼ Ἰνάχου ῥοὰς
παιδεύεται κατʼ Ἄργος. ἐκτραφεὶς δʼ ἐκεῖ
πρῶτον μέν, ὡς χρὴ τοὺς μετοικοῦντας ξένους,
λυπηρὸς οὐκ ἦν οὐδʼ ἐπίφθονος πόλει
οὐδʼ ἐξεριστὴς τῶν λόγων, ὅθεν βαρὺς
895
μάλιστʼ ἂν εἴη δημότης τε καὶ ξένος.
λόχοις δʼ ἐνεστὼς ὥσπερ Ἀργεῖος γεγὼς
ἤμυνε χώρᾳ, χὡπότʼ εὖ πράσσοι πόλις,
ἔχαιρε, λυπρῶς δʼ ἔφερεν, εἴ τι δυστυχοῖ.
πολλοὺς δʼ ἐραστὰς κἀπὸ θηλειῶν ὅσας
900
ἔχων ἐφρούρει μηδὲν ἐξαμαρτάνειν.
Τυδέως δʼ ἔπαινον ἐν βραχεῖ θήσω μέγαν·
οὐκ ἐν λόγοις ἦν λαμπρός, ἀλλʼ ἐν ἀσπίδι
δεινὸς σοφιστής, πολλά τʼ ἐξευρεῖν σοφά.
γνώμῃ δʼ ἀδελφοῦ Μελεάγρου λελειμμένος,
905
ἴσον παρέσχεν ὄνομα διὰ τέχνης δορός,
εὑρὼν ἀκριβῆ μουσικὴν ἐν ἀσπίδι·
φιλότιμον ἦθος πλούσιον, φρόνημα δὲ
ἐν τοῖσιν ἔργοις, οὐχὶ τοῖς λόγοις, ἴσον.
ἐκ τῶνδε μὴ θαύμαζε τῶν εἰρημένων,
910
Θησεῦ, πρὸ πύργων τούσδε τολμῆσαι θανεῖν.
τὸ γὰρ τραφῆναι μὴ κακῶς αἰδῶ φέρει·
αἰσχύνεται δὲ τἀγάθʼ ἀσκήσας ἀνὴρ
κακὸς γενέσθαι πᾶς τις. ἡ δʼ εὐανδρία
διδακτός, εἴπερ καὶ βρέφος διδάσκεται
915
λέγειν ἀκούειν θʼ ὧν μάθησιν οὐκ ἔχει.
ἃ δʼ ἂν μάθῃ τις, ταῦτα σῴζεσθαι φιλεῖ
πρὸς γῆρας. οὕτω παῖδας εὖ παιδεύετε.
ἰὼ τέκνον, δυστυχῆ σʼ
ἔτρεφον, ἔφερον ὑφʼ ἥπατος
920
πόνους ἐνεγκοῦσʼ ἐν ὠδῖσι· καὶ
νῦν Ἅιδας τὸν ἐμὸν
ἔχει μόχθον ἀθλίας,
ἐγὼ δὲ γηροβοσκὸν οὐκ ἔχω, τεκοῦσʼ
ἁ τάλαινα παῖδα.
925
καὶ μὴν τὸν Οἰκλέους γε γενναῖον τόκον
θεοὶ ζῶντʼ ἀναρπάσαντες ἐς μυχοὺς χθονὸς
αὐτοῖς τεθρίπποις εὐλογοῦσιν ἐμφανῶς·
τὸν Οἰδίπου τε παῖδα, Πολυνείκην λέγω,
ἡμεῖς ἐπαινέσαντες οὐ ψευδοίμεθʼ ἄν.
930
ξένος γὰρ ἦν μοι πρὶν λιπὼν Κάδμου πόλιν
φυγῇ πρὸς Ἄργος διαβαλεῖν αὐθαίρετος.
ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δρᾶσαι βούλομαι τούτων πέρι;
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, σοῖσι πείθεσθαι λόγοις.
τὸν μὲν Διὸς πληγέντα Καπανέα πυρὶ
935
ἦ χωρὶς ἱερὸν ὡς νεκρὸν θάψαι θέλεις;
ναί· τοὺς δέ γʼ ἄλλους πάντας ἐν μιᾷ πυρᾷ.
ποῦ δῆτα θήσεις μνῆμα τῷδε χωρίσας;
αὐτοῦ παρʼ οἴκους τούσδε συμπήξας τάφον.
οὗτος μὲν ἤδη δμωσὶν ἂν μέλοι πόνος.
940
ἡμῖν δέ γʼ οἵδε· στειχέτω δʼ ἄχθη νεκρῶν.
ἴτʼ, ὦ τάλαιναι μητέρες, τέκνων πέλας.
ἥκιστʼ, Ἄδραστε, τοῦτο πρόσφορον λέγεις.
πῶς; τὰς τεκούσας οὐ χρεὼν ψαῦσαι τέκνων;
ὄλοιντʼ ἰδοῦσαι τούσδʼ ἂν ἠλλοιωμένους.
945
πικρὰ γὰρ ὄψις αἷμα κὠτειλαὶ νεκρῶν.
τί δῆτα λύπην ταῖσδε προσθεῖναι θέλεις;
νικᾷς. μένειν χρὴ τλημόνως· λέγει γὰρ εὖ
Θησεύς· ὅταν δὲ τούσδε προσθῶμεν πυρί,
ὀστᾶ προσάξεσθε. ὦ ταλαίπωροι βροτῶν,
950
τί κτᾶσθε λόγχας καὶ κατʼ ἀλλήλων φόνους
τίθεσθε; παύσασθʼ, ἀλλὰ λήξαντες πόνων
ἄστη φυλάσσεθʼ ἥσυχοι μεθʼ ἡσύχων.
σμικρὸν τὸ χρῆμα τοῦ βίου· τοῦτον δὲ χρὴ
ὡς ῥᾷστα καὶ μὴ σὺν πόνοις διεκπερᾶν.
955
— οὐκέτʼ εὔτεκνος, οὐκέτʼ εὔ –
παις, οὐδʼ εὐτυχίας μέτε –
στίν μοι κουροτόκοις ἐν Ἀργείαις·
οὐδʼ Ἄρτεμις λοχία
προσφθέγξαιτʼ ἂν τὰς ἀτέκνους.
960
δυσαίων δʼ ὁ βίος,
πλαγκτὰ δʼ ὡσεί τις νεφέλα
πνευμάτων ὑπὸ δυσχίμων ἀίσσω.
— ἑπτὰ ματέρες ἑπτὰ κού –
ρους ἐγεινάμεθʼ αἱ ταλαί –
965
πωροι κλεινοτάτους ἐν Ἀργείοις·
καὶ νῦν ἄπαις ἄτεκνος
γηράσκω δυστανοτάτως,
οὔτʼ ἐν φθιμένοις
οὔτʼ ἐν ζωοῖσιν ἀριθμουμένη,
970
χωρὶς δή τινα τῶνδʼ ἔχουσα μοῖραν.
— ὑπολελειμμένα μοι δάκρυα·
μέλεα παιδὸς ἐν οἴκοις
κεῖται μνήματα, πένθιμοι
κουραὶ καὶ στέφανοι κόμας,
974a
λοιβαί τε νεκύων φθιμένων,
975
ἀοιδαί θʼ ἃς χρυσοκόμας
Ἀπόλλων οὐκ ἐνδέχεται·
γόοισι δʼ ὀρθρευομένα
δάκρυσι νοτερὸν ἀεὶ πέπλων
πρὸς στέρνῳ πτύχα τέγξω.
980
— καὶ μὴν θαλάμας τάσδʼ ἐσορῶ δὴ
Καπανέως ἤδη τύμβον θʼ ἱερὸν
μελάθρων τʼ ἐκτὸς
Θησέως ἀναθήματα νεκροῖς,
κλεινήν τʼ ἄλοχον τοῦ καπφθιμένου
985
τοῦδε κεραυνῷ πέλας Εὐάδνην,
ἣν Ἶφις ἄναξ παῖδα φυτεύει.
τί ποτʼ αἰθερίαν ἕστηκε πέτραν,
ἣ τῶνδε δόμων ὑπερακρίζει,
τήνδʼ ἐμβαίνουσα κέλευθον;
990
τί φέγγος, τίνʼ αἴγλαν
ἐδίφρευε τόθʼ ἅλιος
σελάνα τε κατʼ αἰθέρα,
λαμπάδʼ ἵνʼ ὠκυθόαι νύμφαι,
ἱππεύουσι διʼ ὀρφναίας,
995
ἁνίκα γάμων γάμων
τῶν ἐμῶν πόλις Ἄργους
ἀοιδάς, εὐδαιμονίας,
ἐπύργωσε καὶ γαμέτα
χαλκεοτευχοῦς, αἰαῖ, Καπανέως.
1000
πρός σʼ ἔβαν δρομὰς ἐξ ἐμῶν
οἴκων ἐκβακχευσαμένα,
πυρᾶς φῶς τάφον τε
βατεύσουσα τὸν αὐτόν,
ἐς Ἅιδαν καταλύσουσʼ ἔμμοχθον
1005
βίοτον αἰῶνός τε πόνους·
ἥδιστος γάρ τοι θάνατος
συνθνῄσκειν θνῄσκουσι φίλοις,
εἰ δαίμων τάδε κραίνοι.
καὶ μὴν ὁρᾷς τήνδʼ ἧς ἐφέστηκας πέλας
1010
πυράν, Διὸς θησαυρόν, ἔνθʼ ἔνεστι σὸς
πόσις δαμασθεὶς λαμπάσιν κεραυνίοις.
ὁρῶ δὴ τελευτάν,
ἵνʼ ἕστακα· τύχα δέ μοι
ξυνάπτοι ποδός· ἀλλὰ τᾶς
1015
εὐκλεΐας χάριν ἔνθεν ὁρ –
μάσω τᾶσδʼ ἀπὸ πέτρας πη –
δήσασα πυρὸς ἔσω,
σῶμά τʼ αἴθοπι φλογμῷ
1020
πόσει συμμείξασα, φίλον
χρῶτα χρωτὶ πέλας θεμένα,
Φερσεφονείας ἥξω θαλάμους,
σὲ τὸν θανόντʼ οὔποτʼ ἐμᾷ
προδοῦσα ψυχᾷ κατὰ γᾶς.
1025
ἴτω φῶς γάμοι τε·
ἴθʼ αἵτινες εὐναὶ
δικαίων ὑμεναίων ἐν Ἄργει
φανῶσιν τέκνοις· ὅσιος δʼ
ὅσιος εὐναῖος γαμέτας
1030
συντηχθεὶς αὔραις ἀδόλοις
1030a
γενναίας ψυχᾶς ἀλόχοιο.
καὶ μὴν ὅδʼ αὐτὸς σὸς πατὴρ βαίνει πέλας
γεραιὸς Ἶφις ἐς νεωτέρους λόγους,
οὓς οὐ κατειδὼς πρόσθεν ἀλγήσει κλύων.
ὦ δυστάλαιναι, δυστάλας δʼ ἐγὼ γέρων,
1035
ἥκω διπλοῦν πένθημʼ ὁμαιμόνων ἔχων,
τὸν μὲν θανόντα παῖδα Καδμείων δορὶ
Ἐτέοκλον ἐς γῆν πατρίδα ναυσθλώσων νεκρόν,
ζητῶν τʼ ἐμὴν παῖδʼ, ἣ δόμων ἐξώπιος
βέβηκε πηδήσασα Καπανέως δάμαρ,
1040
θανεῖν ἐρῶσα σὺν πόσει. χρόνον μὲν οὖν
τὸν πρόσθʼ ἐφρουρεῖτʼ ἐν δόμοις· ἐπεὶ δʼ ἐγὼ
φυλακὰς ἀνῆκα τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς,
βέβηκεν. ἀλλὰ τῇδέ νιν δοξάζομεν
μάλιστʼ ἂν εἶναι· φράζετʼ εἰ κατείδετε.
1045
τί τάσδʼ ἐρωτᾷς; ἥδʼ ἐγὼ πέτρας ἔπι
ὄρνις τις ὡσεὶ Καπανέως ὑπὲρ πυρᾶς
δύστηνον αἰώρημα κουφίζω, πάτερ.
τέκνον, τίς αὔρα; τίς στόλος; τίνος χάριν
δόμων ὑπεκβᾶσʼ ἦλθες ἐς τήνδε χθόνα;
1050
ὀργὴν λάβοις ἂν τῶν ἐμῶν βουλευμάτων
κλύων· ἀκοῦσαι δʼ οὔ σε βούλομαι, πάτερ.
τί δʼ; οὐ δίκαιον πατέρα τὸν σὸν εἰδέναι;
κριτὴς ἂν εἴης οὐ σοφὸς γνώμης ἐμῆς.
σκευῇ δὲ τῇδε τοῦ χάριν κοσμεῖς δέμας;
1055
θέλει τι κλεινὸν οὗτος ὁ στολμός, πάτερ.
ὡς οὐκ ἐπʼ ἀνδρὶ πένθιμος πρέπεις ὁρᾶν.
ἐς γάρ τι πρᾶγμα νεοχμὸν ἐσκευάσμεθα.
κἄπειτα τύμβῳ καὶ πυρᾷ φαίνῃ πέλας;
ἐνταῦθα γὰρ δὴ καλλίνικος ἔρχομαι.
1060
νικῶσα νίκην τίνα; μαθεῖν χρῄζω σέθεν.
πάσας γυναῖκας ἃς δέδορκεν ἥλιος.
ἔργοις Ἀθάνας ἢ φρενῶν εὐβουλίᾳ;
ἀρετῇ· πόσει γὰρ συνθανοῦσα κείσομαι.
τί φῄς; τί τοῦτʼ αἴνιγμα σημαίνεις σαθρόν;
1065
ᾄσσω θανόντος Καπανέως τήνδʼ ἐς πυράν.
ὦ θύγατερ, οὐ μὴ μῦθον ἐς πολλοὺς ἐρεῖς.
τοῦτʼ αὐτὸ χρῄζω, πάντας Ἀργείους μαθεῖν.
ἀλλʼ οὐδέ τοί σοι πείσομαι δρώσῃ τάδε.
ὅμοιον· οὐ γὰρ μὴ κίχῃς μʼ ἑλὼν χερί.
1070
καὶ δὴ παρεῖται σῶμα — σοὶ μὲν οὐ φίλον,
ἡμῖν δὲ καὶ τῷ συμπυρουμένῳ πόσει.
ἰώ, γύναι, δεινὸν ἔργον ἐξειργάσω.
ἀπωλόμην δύστηνος, Ἀργείων κόραι.
ἒ ἔ, σχέτλια τάδε παθών,
1075
τὸ πάντολμον ἔργον ὄψῃ τάλας.
οὐκ ἄν τινʼ εὕροιτʼ ἄλλον ἀθλιώτερον.
ἰὼ τάλας·
μετέλαχες τύχας Οἰδιπόδα, γέρον,
μέρος καὶ σὺ καὶ πόλις ἐμὰ τλάμων.
1080
οἴμοι· τί δὴ βροτοῖσιν οὐκ ἔστιν τόδε,
νέους δὶς εἶναι καὶ γέροντας αὖ πάλιν;
ἀλλʼ ἐν δόμοις μὲν ἤν τι μὴ καλῶς ἔχῃ,
γνώμαισιν ὑστέραισιν ἐξορθούμεθα,
αἰῶνα δʼ οὐκ ἔξεστιν. εἰ δʼ ἦμεν νέοι
1085
δὶς καὶ γέροντες, εἴ τις ἐξημάρτανε,
διπλοῦ βίου λαχόντες ἐξωρθούμεθʼ ἄν.
ἐγὼ γὰρ ἄλλους εἰσορῶν τεκνουμένους
παίδων ἐραστὴς ἦ πόθῳ τʼ ἀπωλλύμην.
εἰ δʼ ἐς τόδʼ ἦλθον κἀξεπειράθην τέκνων
1090
οἷον στέρεσθαι πατέρα γίγνεται τέκνων,
οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τόδʼ ἦλθον εἰς ὃ νῦν κακόν·
ὅστις φυτεύσας καὶ νεανίαν τεκὼν
ἄριστον, εἶτα τοῦδε νῦν στερίσκομαι.
εἶἑν· τί δὴ χρὴ τὸν ταλαίπωρόν με δρᾶν;
1095
στείχειν πρὸς οἴκους; κᾆτʼ ἐρημίαν ἴδω
πολλῶν μελάθρων, ἀπορίαν τʼ ἐμῷ βίῳ;
ἢ πρὸς μέλαθρα τοῦδε Καπανέως μόλω;
ἥδιστα πρίν γε δῆθʼ, ὅτʼ ἦν παῖς ἥδε μοι.
ἀλλʼ οὐκέτʼ ἔστιν, ἥ γʼ ἐμὴν γενειάδα
1100
προσήγετʼ αἰεὶ στόματι καὶ κάρα τόδε
κατεῖχε χειρί· πατρὶ δʼ οὐδὲν ἥδιον
γέροντι θυγατρός· ἀρσένων δὲ μείζονες
ψυχαί, γλυκεῖαι δʼ ἧσσον ἐς θωπεύματα.
οὐχ ὡς τάχιστα δῆτά μʼ ἄξετʼ ἐς δόμους;
1105
σκότῳ δὲ δώσετʼ· ἔνθʼ ἀσιτίαις ἐμὸν
δέμας γεραιὸν συντακεὶς ἀποφθερῶ.
τί μʼ ὠφελήσει παιδὸς ὀστέων θιγεῖν;
ὦ δυσπάλαιστον γῆρας, ὡς μισῶ σʼ ἔχων,
μισῶ δʼ ὅσοι χρῄζουσιν ἐκτείνειν βίον,
1110
βρωτοῖσι καὶ ποτοῖσι καὶ μαγεύμασι
παρεκτρέποντες ὀχετὸν ὥστε μὴ θανεῖν·
οὓς χρῆν, ἐπειδὰν μηδὲν ὠφελῶσι γῆν,
θανόντας ἔρρειν κἀκποδὼν εἶναι νέοις.
— ἰὼ ἰώ·
1114a
τάδε δὴ παίδων καὶ δὴ φθιμένων
1115
ὀστᾶ φέρεται. λάβετʼ, ἀμφίπολοι,
γραίας ἀμενοῦς — οὐ γὰρ ἔνεστιν
ῥώμη παίδων ὑπὸ πένθους —
πολλοῦ τε χρόνου ζώσης μέτρα δὴ
καταλειβομένης τʼ ἄλγεσι πολλοῖς.
1120
τί γὰρ ἂν μεῖζον τοῦδʼ ἔτι θνητοῖς
πάθος ἐξεύροις
ἢ τέκνα θανόντʼ ἐσιδέσθαι;
— φέρω φέρω,
τάλαινα μᾶτερ, ἐκ πυρὸς πατρὸς μέλη,
1125
βάρος μὲν οὐκ ἀβριθὲς ἀλγέων ὕπερ,
ἐν δʼ ὀλίγῳ τἀμὰ πάντα συνθείς.
— ἰὼ ἰώ,
πᾶ φέρεις δάκρυα φίλᾳ
ματρὶ τῶν ὀλωλότων;
1130
σποδοῦ τε πλῆθος ὀλίγον ἀντὶ σωμάτων
εὐδοκίμων δήποτʼ ἐν Μυκήναις;
— ἄπαις, ἄπαις·
1132a
ἐγὼ δʼ ἔρημος ἀθλίου πατρὸς τάλας
ἔρημον οἶκον ὀρφανεύσομαι λαβών,
οὐ πατρὸς ἐν χερσὶ τοῦ τεκόντος.
1135
— ἰὼ ἰώ·
1135a
ποῦ δὲ πόνος ἐμῶν τέκνων,
ποῦ λοχευμάτων χάρις;
τροφαί τε ματρὸς ἄυπνά τʼ ὀμμάτων τέλη,
καὶ φίλιαι προσβολαὶ προσώπων;
— βεβᾶσιν, οὐκέτʼ εἰσίν· οἴμοι πάτερ·
1140
βεβᾶσιν.
1140b
αἰθὴρ ἔχει νιν ἤδη,
πυρὸς τετακότας σποδῷ·
ποτανοὶ δʼ ἤνυσαν τὸν Ἅιδαν.
— πάτερ, μῶν σῶν κλύεις τέκνων γόους;
ἆρʼ ἀσπιδοῦχος ἔτι ποτʼ ἀντιτάσσομαι
1145
σὸν φόνον — εἰ γὰρ γένοιτο — τεκνῶν;
— ἔτʼ ἂν θεοῦ θέλοντος ἔλθοι δίκα
πατρῷος·
1147b
οὔπω κακὸν τόδʼ εὕδει.
αἰαῖ γόων· ἅλις τύχας,
ἅλις δʼ ἀλγέων ἐμοὶ πάρεστι.
1150
— ἔτʼ Ἀσωποῦ με δέξεται γάνος
χαλκέοις ἐν ὅπλοις Δαναϊδῶν στρατηλάταν,
τοῦ φθιμένου πατρὸς ἐκδικαστάν.
— ἔτʼ εἰσορᾶν σε, πάτερ, ἐπʼ ὀμμάτων δοκῶ
— φίλον φίλημα παρὰ γένυν τιθέντα σόν.
1155
— λόγων δὲ παρακέλευσμα σῶν
ἀέρι φερόμενον οἴχεται.
— δυοῖν δʼ ἄχη, ματρί τʼ ἔλιπεν —
σέ τʼ οὔποτʼ ἄλγη πατρῷα λείψει.
— ἔχω τοσόνδε βάρος ὅσον μʼ ἀπώλεσεν.
1160
— φέρʼ, ἀμφὶ μαστὸν ὑποβάλω φίλαν σποδόν.
— ἔκλαυσα τόδε κλύων ἔπος
στυγνότατον· ἔθιγέ μου φρενῶν.
— ὦ τέκνον, ἔβας· οὐκέτι φίλον
φίλας ἄγαλμʼ ὄψομαί σε ματρός.
1165
Ἄδραστε καὶ γυναῖκες Ἀργεῖαι γένος,
ὁρᾶτε παῖδας τούσδʼ ἔχοντας ἐν χεροῖν
πατέρων ἀρίστων σώμαθʼ ὧν ἀνειλόμην·
τούτοις ἐγώ σφε καὶ πόλις δωρούμεθα.
ὑμᾶς δὲ τῶνδε χρὴ χάριν μεμνημένους
1170
σῴζειν, ὁρῶντας ὧν ἐκύρσατʼ ἐξ ἐμοῦ,
παισίν θʼ ὑπειπεῖν τούσδε τοὺς αὐτοὺς λόγους,
τιμᾶν πόλιν τήνδʼ, ἐκ τέκνων ἀεὶ τέκνοις
μνήμην παραγγέλλοντας ὧν ἐκύρσατε.
Ζεὺς δὲ ξυνίστωρ οἵ τʼ ἐν οὐρανῷ θεοὶ
1175
οἵων ὑφʼ ἡμῶν στείχετʼ ἠξιωμένοι.
Θησεῦ, ξύνισμεν πάνθʼ ὅσʼ Ἀργείαν χθόνα
δέδρακας ἐσθλὰ δεομένην εὐεργετῶν,
χάριν τʼ ἀγήρων ἕξομεν· γενναῖα γὰρ
παθόντες ὑμᾶς ἀντιδρᾶν ὀφείλομεν.
1180
τί δῆτʼ ἔθʼ ὑμῖν ἄλλʼ ὑπουργῆσαί με χρή;
χαῖρʼ· ἄξιος γὰρ καὶ σὺ καὶ πόλις σέθεν.
ἔσται τάδʼ· ἀλλὰ καὶ σὺ τῶν αὐτῶν τύχοις.
ἄκουε, Θησεῦ, τούσδʼ Ἀθηναίας λόγους,
ἃ χρή σε δρᾶσαι, δρῶντα δʼ ὠφελεῖν τάδε.
1185
μὴ δῷς τάδʼ ὀστᾶ τοῖσδʼ ἐς Ἀργείαν χθόνα
παισὶν κομίζειν ῥᾳδίως οὕτω μεθείς,
ἀλλʼ ἀντὶ τῶν σῶν καὶ πόλεως μοχθημάτων
πρῶτον λάβʼ ὅρκον. τόνδε δʼ ὀμνύναι χρεὼν
Ἄδραστον· οὗτος κύριος, τύραννος ὤν,
1190
πάσης ὑπὲρ γῆς Δαναϊδῶν ὁρκωμοτεῖν.
ὁ δʼ ὅρκος ἔσται, μήποτʼ Ἀργείους χθόνα
ἐς τήνδʼ ἐποίσειν πολέμιον παντευχίαν,
ἄλλων τʼ ἰόντων ἐμποδὼν θήσειν δόρυ.
ἢν δʼ ὅρκον ἐκλιπόντες ἔλθωσιν, πάλιν
1195
κακῶς ὀλέσθαι πρόστρεπʼ Ἀργείων χθόνα.
ἐν ᾧ δὲ τέμνειν σφάγια χρή σʼ, ἄκουέ μου.
ἔστιν τρίπους σοι χαλκόπους ἔσω δόμων,
ὃν Ἰλίου ποτʼ ἐξαναστήσας βάθρα
σπουδὴν ἐπʼ ἄλλην Ἡρακλῆς ὁρμώμενος
1200
στῆσαί σʼ ἐφεῖτο Πυθικὴν πρὸς ἐσχάραν.
ἐν τῷδε λαιμοὺς τρεῖς τριῶν μήλων τεμὼν
ἔγγραψον ὅρκους τρίποδος ἐν κοίλῳ κύτει,
κἄπειτα σῴζειν θεῷ δὸς ᾧ Δελφῶν μέλει,
μνημεῖά θʼ ὅρκων μαρτύρημά θʼ Ἑλλάδι.
1205
ᾗ δʼ ἂν διοίξῃς σφάγια καὶ τρώσῃς φόνον
ὀξύστομον μάχαιραν ἐς γαίας μυχοὺς
κρύψον παρʼ αὐτὰς ἑπτὰ πυρκαιὰς νεκρῶν·
φόβον γὰρ αὐτοῖς, ἤν ποτʼ ἔλθωσιν πόλιν,
δειχθεῖσα θήσει καὶ κακὸν νόστον πάλιν.
1210
δράσας δὲ ταῦτα πέμπε γῆς ἔξω νεκρούς.
τεμένη δʼ, ἵνʼ αὐτῶν σώμαθʼ ἡγνίσθη πυρί,
μέθες παρʼ αὐτὴν τρίοδον Ἰσθμίας θεοῦ·
σοὶ μὲν τάδʼ εἶπον· παισὶ δʼ Ἀργείων λέγω·
πορθήσεθʼ ἡβήσαντες Ἰσμηνοῦ πόλιν,
1215
πατέρων θανόντων ἐκδικάζοντες φόνον,
σύ τʼ ἀντὶ πατρός, Αἰγιαλεῦ, στρατηλάτης
νέος καταστάς, παῖς τʼ ἀπʼ Αἰτωλῶν μολὼν
Τυδέως, ὃν ὠνόμαζε Διομήδην πατήρ.
ἀλλʼ οὐ φθάνειν χρὴ συσκιάζοντας γένυν
1220
καὶ χαλκοπληθῆ Δαναϊδῶν ὁρμᾶν στρατὸν
ἑπτάστολον πύργωμα Καδμείων ἔπι·
πικροὶ γὰρ αὐτοῖς ἥξετʼ, ἐκτεθραμμένοι
σκύμνοι λεόντων, πόλεος ἐκπορθήτορες.
κοὐκ ἔστιν ἄλλως· Ἔκγονοι δʼ ἀνʼ Ἑλλάδα
1225
κληθέντες ᾠδὰς ὑστέροισι θήσετε·
τοῖον στράτευμα σὺν θεῷ πορεύσετε.
δέσποινʼ Ἀθάνα, πείσομαι λόγοισι σοῖς·
σὺ γάρ μʼ ἀνορθοῖς, ὥστε μὴ ʼξαμαρτάνειν·
καὶ τόνδʼ ἐν ὅρκοις ζεύξομαι· μόνον σύ με
1230
ἐς ὀρθὸν ἵστη· σοῦ γὰρ εὐμενοῦς πόλει
οὔσης τὸ λοιπὸν ἀσφαλῶς οἰκήσομεν.
στείχωμεν, Ἄδρασθʼ, ὅρκια δῶμεν
τῷδʼ ἀνδρὶ πόλει τʼ· ἄξια δʼ ἡμῖν
προμεμοχθήκασι σέβεσθαι.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.