Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Menander: Phasma

Library › Greek: Comedy › Phasma

The Phasma (The Apparition) is a comedy by Menander of Athens (c. 342–c. 290 BC), the leading poet of Greek New Comedy. The play is lost except for papyrus fragments, including part of a divine prologue. According to the Latin commentator Donatus, a young man glimpses his stepmother's secret daughter, raised next door and visited through a passage in the wall, and takes her for a ghost. The surviving scenes show the young man Pheidias, told by a servant that his only illness is idle comfort.

The Phasma was known in Rome, where Luscius Lanuvinus, a rival of Terence, adapted it. The papyrus lets us check Donatus' summary against Menander's own text, and shows how a situation with a touch of the uncanny is turned into a comedy of secrecy, love and family, resolved in the everyday world rather than the supernatural one.

About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Sandbach, Menandri Reliquiae Selectae (OCT), Phasma). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).

Ancient Greek · Comedy
Phasma
Menander · every word parsed
1
(ΘΕΟΣ)
1.1
[]υσιων[
1.2
[ ] ἐπιτελεῖν συλλαμβάνηις
1.3
[ ]ν νυμφίον σαυτὸν φρονεῖν
1.4
[ τῆ]ς παρθένου τὴν μητέρα
5.1
[ ἑτ]έρωι τοῦθʼ ὁμομητρίωι τινὶ
5.2
[ ] μὴ παραδῶις, πρὸς τῶν θεῶν,
5.3
[ ]α σαυτοῦ μηδεμίαν. οὕτω πόει”, [ τ]οῦτο· τί γὰρ ἄν τις πάθοι;
5.4
τὸ δʼ οὐχὶ φάσμʼ] ἔστʼ, ἀλλὰ παῖς ἀληθινή,
10.1
ἐν οἰκίαι τα]χθεῖσα τῆς γαμουμένης.
10.2
τίκτει γὰρ ἡ] μήτηρ πρὶν ἐλθεῖν ἐνθάδε
10.3
[ ] ταύτην δίδωσί τʼ ἐκτρέφειν
10.4
[ ]υν ἐστὶν ἐν τῶν γειτόνων
10.5
[ τρεφομ]ένη καὶ φυλαττομένη κόρη
15.1
ἁνὴρ ὅταν ἔλθηι] δεῦρο· τὸν δʼ ἄλλον χρόνον,
15.2
ὅτʼ οἴχετʼ εἰς ἀγρὸ]ν φυλακῆς τʼ ἐλάττονος
15.3
χρεία ʼστιν, ἣν εἴλη]χεν οἰκίαν τότε
15.4
εἴωθε καταλιπεῖν.] τίνʼ οὖν φαντάζεται
15.5
[ τ]ουτὶ γὰρ ἔτι ποθεῖτʼ ἴσως
20.1
μαθεῖν σαφέστερ]ον· πεπόηκεν ἡ γυνὴ
20.2
διελοῦσα τὸν τοῖχον] διέξοδόν τινα
20.3
[ ]παντʼ ἐπισκοπεῖν
20.4
[ κε]κάλυπται ταινίαις
20.5
[ μή τις πρ]οσελθὼν καταμάθηι.
25.1
[ ]τις ἔνδον τῆς θεοῦ
25.2
(desunt uersus aliquot)
25.3
[?ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ]
27.1
πῶς εἰσιν οἱ πυροὶ [κατʼ ἀγορὰν ὤνιοι;
27.2
(ΦΕΙΔΙΑΣ)
τί δʼ ἐμοὶ μέλει τοῦτο;
28.1
(?Πα) οὐθέν· [ἀλλὰ τῶι λόγωι
28.2
εἰς τὴν ἀλήθειαν καταχρήσα[σθʼ ἔστʼ ἴσως.
30.1
ἂν τίμιοι, δακέτω ςʼ ὑπὲρ ἐμ[οῦ τοῦτο τοῦ
30.2
πένητος· αἴσθου σαυτὸν ὄντα, [Φειδία,
30.3
ἄνθρωπον, ἄνθρωπον δὲ καὶ [τὸν ἐνδεῆ,
30.4
ἵνα μὴ ʼπιθυμῆις τῶν ὑπὲρ σ[ὲ πραγμάτων.
30.5
ὅταν δʼ ἀγρυπνεῖν εἴπηις, τίς ὁ [βίος σοῦ σκοπῶν
35.1
τὴν αἰτίαν γνώσει· περιπατεῖς [
35.2
εἰσῆλθες εὐθύς, ἂν κοπιάσηις τ[ὰ σκέλη·
35.3
μαλακῶς ἐλούσω· πάλιν ἀναστ[ὰς ἐνέφαγες
35.4
πρὸς ἡδονήν· ὕπνος αὐτὸς ὁ βί[ος ἐστί σου.
35.5
τὸ πέρας· κακὸν ἔχεις οὐδέν, ἡ ν[όσος δέ σου
40.1
ἔσθʼ ἣν διῆλθες. φορτικώτερο[ν δέ τι
40.2
ἐπέρχεταί μοι, τρόφιμε—συγγνώ[μην δʼ ἔχε.
40.3
τὸ δὴ λεγόμενον, οὐκ ἔχεις ὅπο[ι χέσηις
40.4
ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν, εὖ ἴσθι.
43.1
(Φε) μὴ ὥ[ρασι μὲν
43.2
ἵκοιο.
(?Πα) τἀληθῆ λέγω, νὴ τοὺς θεούς·
45
τοῦτʼ ἐστὶ τἀρρώστημα.
45.1
(Φε) καὶ μὴ[ν οὐ κρατῶ
45.2
ἀτόπως ἐμαυτοῦ καὶ βαρέως [ἔχω πάνυ.
45.3
[Πα] ἀσθενικόν ἐστι τἀνόητο[ν
45.4
[Φε] εἶἑν· πάνυ γὰρ ταυτὶ λελο[γισμένως λέγεις.
45.5
τί μοι παραινεῖς;
49.1
(?Πα) ὅ τι παρ[αινῶ; εἰ μέν τι κακὸν ἀληθὲς εἶχες, Φειδία,
49.2
ζητεῖν ἀληθὲς φάρμακον τούτου ςʼ ἔδει· νῦν δʼ οὐκ ἔχεις· κενὸν εὑρὲ καὶ τὸ φάρμακον
49.3
πρὸς τὸ κενόν, οἰήθητι δʼ ὠφελεῖν τί σε.
49.4
περιμαξάτωσάν ςʼ αἱ γυναῖκες ἐν κύκλωι
55.1
καὶ περιθεωσάτωσαν· ἀπὸ κρουνῶν τριῶν
55.2
ὕδατι περίρρανʼ ἐμβαλὼν ἅλας, φακούς.
55.3
[ ]ν ὑπεμελαγχόλη[ς –
55.4
[ ]τα νῦν ὑγιέστερο[
55.5
[ ]καὶ γαμεῖ πάλιν
60.1
[ ]εται τἄνδον (?) Σύρε,
60.2
[ ]γειν. (?) γαμεῖ πάλιν
60.3
[ ]ς ἀδελφήν. (?) οἴχομαι.
60.4
[ ὡ]σπερεὶ σὲ νῦν ὁρῶ.
60.5
[ ]ο τοῦ καπνοῦ βλέπω
65.1
[ ]ριον καθαρὰ μία
65.2
[ ]ἀπόλωλε. (?) πλησίον
65.3
[ ]. βέλτιστʼ, εἰπέ μοι
65.4
[ ]δετέραν. (?) ἀκούετε
65.5
[ ].ρα γὰρ μετέρχεται
70.1
[ ] αὐτόθεν κάλει
70.2
[ ἐ]ξώλης, Σύρε,
70.3
[ ]ιωνε[….] ἐμοί
70.4
[ ] ἐπισημαίνεσθʼ ἐὰν
70.5
ἡ σκευασία καθάρειος ἦι καὶ ποικίλη.
75.1
[ ] παντοδ[απ
75.2
[ ]υπερ[
75.3
[ ]εκ.ιτ.[
75.4
[ ⏕ ] νῦν ὄντων[
75.5
(Α) οἴχομαι. (Β) τὸ παιδίον [
80.1
αὐτός· οὐκ Ἔμβαρός ἐσ[τιν οὗ]τος· ὑπενόουν [
80.2
τὸ παραχρῆμʼ ὀρθῶς ε[….]α παντοδαπὰ λε[––
80.3
οὐθὲν […]υνθ… (?) κ[….]ν ἐμφρόνως ημ[––
80.4
ἐνέτυχεν. (?) τὸ πρᾶγμα [….ἐ]πινοῆσαί μοι δο[κε]ῖ
80.5
εἶτα πάλιν ἐπῆιξε.[… (Α) ἀναφρό]διτός εἰμί τις.
85.1
(Β) τῶν διδόντων δʼ ἐκτρ[οφήν γʼ εἶ, τρό]φιμε, κατακεκληιμέν[
85.2
ἂν τὸ κακὸν αὐτῶι παρα[στῆι, τῆς] κόρης τὴν 〈ῥῖνʼ ἴσωσ〉
85.3
ἀπέδεται καμών. (Α) Ἄπολλον, μηθαμῶς. (Β) νὴ τοὺς θεούς,
85.4
ἢ τὸ χεῖλος ἅμα φιλῶν τι. καὶ κράτιστα ταῦτʼ ἴσως
85.5
ἔστʼ· ἐρῶν παύσει γὰρ οὕτως ἂν [ἴδηις] αὐτὴν τότε.
90.1
(Α) καὶ παρασκώπτεις με; (Β) ἐγὼ σέ; μὰ τὸν Ἀπόλλω, ʼγὼ μὲν οὔ.
90.2
(Α) εἰσιὼν πρὸς τὴν ἀδελφὴν πά[ντʼ ἀκού]σομαι σαφῶς·
90.3
οἴομαι δʼ αὐτὴν ἀθυμεῖν [τῶι πο]ουμένωι γάμωι.
90.4
(Γ) [ ].υ τίς ἐστί; τίς καταισχ[ύνει ;
90.5
(Δ) [ ]θεν οὐκ οἶδʼ· οὖσα γὰρ [
95.1
[ παν]νυχίδος οὔσης καὶ χο[ρῶν
95.2
[ οὐ μ]ανθάνεις γάρ; τὴν οδ[
95.3
[ ]ελέγξεις· ἡ δʼ ἐρεῖ “Βρ[αυρων
95.4
[ ]ωνίοισʼ, σύ, ʼπηνίκʼ; οὐ π[
95.5
[ μόν]η πλανηθεῖςʼ ἡ τάλαι[ν [ ] ἐρωτήσεις τὰ προ[
95.6
[ πλ]εῖστον· εἶτα θαυ[μα
95.7
[ ]ον. ποῦ ποτʼ ὢν λ[
95.8
– φίλʼ] ἄνερ, γνώριμον τ[
95.9
[ ].ς γάρ ποτʼ ἐν Βραυ[ρωνι
105.1
[ ]αιδʼ ἐνθαδὶ τὰ π[⏕
105.2
[ ]αντι τῶν γεγ[ [ ]τʼ απαντησ[
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top