Library › Greek: Comedy › Samia
The Samia (The Woman from Samos) is a comedy by Menander of Athens (c. 342–c. 290 BC), the leading poet of Greek New Comedy. It survives nearly complete, chiefly in the Bodmer and Cairo papyri, with its opening damaged and a few gaps. Demeas returns from abroad to find his Samian partner Chrysis nursing a baby. It is in fact the child of his adopted son Moschion and the neighbour's daughter Plangon, and a chain of misunderstandings follows before the truth comes out.
After the Dyskolos, the Samia is Menander's best-preserved play, and it gives a clear view of his art: tightly plotted scenes, sympathetic characters of all stations and comedy that grows from people acting on partial knowledge. Chrysis, loyal and generous, is one of his most memorable figures, and the play is a key text for the domestic comedy that shaped Roman and later European drama.
About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Sandbach OCT, Samia). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Comedy
Samia
Menander · every word parsed
1
[ΜΟΣΧΙΩΝ]
1·2
(desunt uersus pauci)
1.1
[]περ[
1.2
[ ].νε· τί λυπῆσαί με δεῖ [
1.3
[……ὀδ]υνηρόν ἐστιν· ἡμάρτηκα γάρ.
1.4
[……]ο τοῦτο ἐσόμενον λογίζομαι,
5.1
μᾶλλον] δὲ τοῦτʼ ἂν εὐλόγως ὑμῖν ποεῖν
5.2
[……] τὸν ἐκείνου διεξελθὼν τρόπον.
5.3
οἷς μὲ]ν ἐτρύφησα τῶι τότʼ εὐθέως χρόνωι
5.4
ὢν παι]δίον, μεμνημένος σαφῶς ἐῶ·
5.5
εὐεργέ]τει γὰρ ταῦτά μʼ οὐ φρονοῦντά πω.
10.1
[……]εγράφην οὐδὲν διαφέρων οὐδενός,
10.2
τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο “τῶν πολλῶν τις ὤν”,
10.3
[……]α μέντοι, νὴ Δίʼ, ἀθλιώτερος·
10.4
[……] γάρ ἐσμεν. τῶι χορηγεῖν διέφερον
10.5
καὶ τῆι] φιλοτιμίαι· κύνας παρέτρεφέ μοι,
15.1
ἵππο]υς· ἐφυλάρχησα λαμπρῶς· τῶν φίλων
15.2
τοῖς δεομένοις τὰ μέτριʼ ἐπαρκεῖν ἐδυνάμην.
15.3
διʼ ἐκεῖνον ἦν ἄνθρωπος. ἀστείαν δʼ ὅμως
15.4
τούτων χάριν τινʼ ἀπεδίδουν· ἦν κόσμιος.
15.5
μετὰ τοῦτο συνέβη—καὶ γὰρ ἅμα τὰ πράγματα
20.1
ἡμῶν δίειμι πάντʼ· ἄγω γάρ πως σχολήν—
20.2
Σαμίας ἑταίρας εἰς ἐπιθυμίαν τινὰ
20.3
ἐλθεῖν ἐκεῖνον, πρᾶγμʼ ἴσως ἀνθρώπινον.
20.4
ἔκρυπτε τοῦτʼ, ἠισχύνετʼ· ἠισθόμην ἐγὼ
20.5
ἄκοντος αὐτοῦ διελογιζόμην θʼ ὅτι
25.1
ἂν μὴ γένηται τῆς ἑταίρας ἐγκρατής,
25.2
ὑπʼ ἀντεραστῶν μειρακίων ἐνοχλήσεται,
25.3
τοῦτο 〈δὲ〉 ποῆσαι διʼ ἔμʼ ἴσως αἰσχύνεται
25.4
[…]ω λαβεῖν ταύτην τὸ μεν..[.]..π.[
25.5
[…].οσε.[.].[
30.1
(desunt uersus fere xxiii)
30.2
[ ].φέροντʼ ἰδὼν
30.3
[ ]..τος προσετίθην πανταχοῦ
30.4
[ ].ησθε πρὸς τὸν γείτονα
30.5
[ ]α συνθλάσας τὸ σημεῖον σφόδρα
35.1
[ φ]ιλανθρώπως δὲ πρὸς τὴν τοῦ πατρὸς
35.2
Σαμί]αν διέκειθʼ ἡ τῆς κόρης μήτηρ, τά τε
35.3
πλεῖστʼ ἦν παρʼ αὐταῖς ἥδε, καὶ πάλιν ποτὲ
35.4
αὗται παρʼ ἡμῖν. ἐξ ἀγροῦ δὴ καταδραμὼν
35.5
ὡς ἔτυ]χ[έ] γʼ εἰς Ἀδώνιʼ αὐτὰς κατέλαβον
40.1
συνηγμένας ἐνθάδε πρὸς ἡμᾶς μετά τινων
40.2
ἄλλω]ν γυναικῶν· τῆς δʼ ἑορτῆς παιδιὰν
40.3
πολλὴ]ν ἐχούσης οἷον εἰκός, συμπαρὼν
40.4
ἐγινόμην οἶμαι θεατής· ἀγρυπνίαν
40.5
ὁ θόρυβος αὐτῶν ἐνεπόει γάρ μοι τινά·
45.1
ἐπὶ τὸ τέγος κήπους γὰρ ἀνέφερόν τινας,
45.2
ὠρχο]ῦντʼ, ἐπαννύχιζον ἐσκεδασμέναι.
45.3
ὀκνῶ λέγειν τὰ λοίπʼ, ἴσως δʼ αἰσχύνομαι οἷς] οὐδὲν ὄφελός ἐσθʼ· ὅμως αἰσχύνομαι.
45.4
ἐκύησεν ἡ παῖς· τοῦτο γὰρ φράσας λέγω καὶ τὴν πρὸ τούτου πρᾶξιν. οὐκ ἠρνησάμην
45.5
τὴν αἰτίαν σχών, ἀλλὰ πρότερος ἐνέτυχον
45.6
τῆι μητρὶ τῆς κόρης, ὑπεσχόμην γαμεῖν
45.7
[…]υν ἐπανέλθηι ποθʼ ὁ πατήρ, 〈ἐπ〉ώμοσα.
45.8
τὸ παιδίον γενόμενον εἴληφʼ οὐ πάλαι·
55.1
ἀπὸ ταὐτομάτου δὲ συμβέβηκε καὶ μάλʼ 〈εὖ·〉
55.2
ἔτικτε]ν ἡ Χρυσίς· καλοῦμεν τοῦτο γὰρ
55.3
[ ]ονεου πάλαι
55.4
(desunt uersus fere xxix)
55.5
[ΧΡΥΣΙΣ]
σπουδῆι πρὸς ἡμᾶς [
60.1
ἐγὼ δʼ ἀναμείναςʼ ὅ τι λέγουςʼ ἀ[κροάσομαι.
60.2
Μο ἑόρακας αὐτὸς τὸν πατέρα σύ, Παρμένων;
60.3
ΠΑΡΜΕΝΩΝ
οὔκουν ἀκούεις; φημί.
62.1
(Μο) καὶ τὸν γείτονα;
62.2
(Πα) πάρεισιν.
(Μο) εὖ γʼ ἐπόησαν.
63.1
(Πα) ἀλλʼ ὅπως ἔσει
63.2
ἀνδρεῖος εὐθύς τʼ ἐμβαλεῖς περὶ τοῦ γάμου
65
λόγον.
65.1
(Μο) τίνα τρόπον; δειλὸς ἤδη γίνομαι
65.2
ὡς πλησίον τὸ πρᾶγμα γέγονε.
66.1
(Πα) πῶς λέγεις;
66.2
(Μο) αἰσχύνομαι τὸν πατέρα.
67.1
(Πα) τὴν δὲ παρθένον
67.2
ἣν ἠδίκηκας τήν τε ταύτης μητέρα ὅπως—τρέμεις, ἀνδρόγυνε.
Χρ τί βοᾶις, δύσμορε;
70.1
Πα καὶ Χρυσὶς ἦν ἐνταῦθʼ. ἐρωταῖς δή με σὺ
70.2
τί βοῶ· γελοῖον· βούλομʼ εἶναι τοὺς γάμους
70.3
ἤδη, πεπαῦσθαι τουτονὶ πρὸς ταῖς θύραις
70.4
κλάοντα ταύταις, μηδʼ ἐκεῖνʼ ἀμνημονεῖν
70.5
ὧν ὤμοσεν· θύειν, στεφανοῦσθαι, σησαμῆν
75.1
κόπτειν παρελθών· αὐτὸς οὐχ ἱκανὰς ἔχειν
75.2
προφάσεις δοκῶ σοι;
76.1
(Μο) πάντα ποιήσω· τί δεῖ
76.2
λέγειν;
(Χρ) ἐγὼ μὲν οἴομαι.
77.1
(?Μο) τὸ παιδίον
77.2
οὕτως ἐῶμεν ὡς ἔχει ταύτην τρέφειν
77.3
αὐτήν τε φάσκειν τετοκέναι;
(Χρ) τί δὴ γὰρ οὔ;
80
(Μο) ὁ πατὴρ χαλεπανεῖ 〈σοι〉.
80.1
(Χρ) πεπαύσεται πάλιν.
80.2
ἐρᾶι γάρ, ὦ βέλτιστε, κἀκεῖνος κακῶς,
80.3
οὐχ ἧττον ἢ σύ· τοῦτο δʼ εἰς διαλλαγὰς
80.4
ἄγει τάχιστα καὶ τὸν ὀργιλώτατον.
80.5
πρότερον δʼ ἔγωγε πάντʼ ἂν ὑπομεῖναι δοκῶ
85
ἢ τοῦτο τίτθην ἐν συνοικίαι τινὶ
85·2
(desunt uersus fere xxiii)
88.1
[Μο] [βο]ύλομαι
88.2
[λά]βοις
90.1
[ γ]ὰρ ἀθλιώτερον
90.2
[ ]πάντων· οὐκ ἀπάγξομαι ταχύ;
90.3
[ ῥ]ήτωρ μόνος γὰρ φιλόφρονος. [ ]ότερός εἰμʼ ἔν γε τοῖς νυνὶ λόγοις.
90.4
[ ἀ]πελθὼν εἰς ἐρημίαν τινὰ
95.1
γυμν]άζομʼ· οὐ γὰρ μέτριος ἁγών ἐστί μοι.
95.2
[ΔΗΜΕΑΣ]
96.1
οὔκουν μεταβολῆς αἰσθάνεσθʼ ἤδη τόπου,
96.2
ὅσον διαφέρει ταῦτα τῶν ἐκεῖ κακῶν;
96.3
〈ΝΙΚΗΡΑΤΟΣ〉
98.1
Πόντος· παχεῖς γέροντες, ἰχθῦς ἄφθονοι,
98.2
ἀηδία τις πραγμάτων. Βυζάντιον· ἀψίνθιον, πικρὰ πάντʼ. Ἄπολλον. ταῦτα δὲ
98.3
καθαρὰ πενήτων ἀγαθά.
101.1
〈Δη〉 Ἀθῆναι φίλταται,
101.2
πῶς ἂν γένοιθʼ ὑμῖν ὅσων ἔστʼ ἄξιαι,
101.3
ἵνʼ ὦμεν ἡμεῖς πάντα μακαριώτατοι
101.4
οἱ τὴν πόλιν φιλοῦντες. —εἴσω παράγετε
105.1
ὑμεῖς. ἀπόπληχθʼ, ἕστηκας ἐμβλέπων ἐμοί;
105.2
Νι ἐκεῖνʼ ἐθαύμαζον μάλιστα, Δημέα,
105.3
τῶν περὶ ἐκεῖνον τὸν τόπον· τὸν ἥλιον
105.4
οὐκ ἦν ἰδεῖν ἐνίοτε παμπόλλου χρόνου·
105.5
ἀὴρ παχύς τις, ὡς ἔοικʼ, ἐπεσκότει.
110.1
(Δη) οὔκ, ἀλλὰ σεμνὸν οὐδὲν ἐθεᾶτʼ αὐτόθι,
110.2
ὥστʼ αὐτὰ τἀναγκαῖʼ ἐπέλαμπε τοῖς ἐκεῖ.
110.3
(Νι) νὴ τὸν Διόνυσον, εὖ λέγεις.
112.1
〈Δη〉 καὶ ταῦτα μὲν
112.2
ἑτέροις μέλειν ἐῶμεν· ὑπὲρ ὧν δʼ ἐλέγομεν
112.3
τί δοκεῖ ποεῖν σοι;
(Νι) τὰ περὶ τὸν γάμον λέγεις
115
τῶι μειρακίωι σου;
115·2
(Δη) πάνυ γε.
115.1
〈Νι〉 ταὔτʼ ἀεὶ λέγω.
115.2
ἀγαθῆι τύχηι πράττωμεν, ἡμέραν τινὰ
115.3
θέμενοι.
(Δη) δέδοκται ταῦτα;
117·2
〈Νι〉 ἐμοὶ γοῦν.
117.1
(Δη) ἀλλὰ μὴν
117.2
κἀμοὶ προτέρωι σου.
118.1
(Νι) παρακάλει μʼ ὅταν ἐξίηις.
118.2
(Δη) [ ὀλ]ίγα στ[
(desunt uersus fere xiv)
119·2
ΧΟΡΟΥ
120
…
120.1
[Μο] [ ]ντο εἰ καὶ δι.[ ].ν
120.2
ἐ]γὼ μελετήσας ὧν τό[τʼ ἐνόουν ..]..μαι.
120.3
ὡς ἐγενόμην γὰρ ἐκτὸ[ς ἄστεως μ]όνος,
120.4
ἔθυον, ἐπὶ τὸ δεῖπνον [ἐκάλουν τοὺς φίλ]ους,
120.5
ἐπὶ λούτρʼ ἔπεμπον τὰς γ[υναῖκας,] περιπατῶν
125.1
τὴν σησαμῆν διένεμον, η[……]οτε
125.2
ὑμέναιον, ἐτερέτιζον· ἦν ἀβέλτερος,
125.3
ὡς δʼ οὖν ἐνεπλήσθην—ἀλλʼ, Ἄπολλον, οὑτοσὶ
125.4
ὁ πατήρ. ἀκήκοʼ ἆρα. χαῖρέ μοι, πάτερ.
125.5
(Δη) νὴ καὶ σύ γʼ, ὦ παῖ.
(Μο) τί σκυθρωπάζεις;
129·2
(Δη) τί γάρ;
130.1
γαμετὴν ἑταίραν, ὡς ἔοικʼ, ἐλάνθανον
130.2
ἔχων.
131.1
(Μο) γαμετήν; πῶς; ἀγνοῶ 〈γὰρ〉 τὸν λόγον.
131.2
(Δη) λάθ]ριό[ς τι]ς ὑ〈όσ〉, ὡς ἔοικε, γέγονέ μοι.
131.3
[…] ἐς κόρακας ἄπεισιν ἐκ τῆς οἰκίας
131.4
ἤ]δη λαβ[ο]ῦσα.
(Μο) μηδαμῶς.
134·2
(Δη) πῶς μηδαμῶς;
135.1
ἄλλωι με θρέψειν ἔνδον ὑὸν προσδοκᾶις
135.2
νόθον; […..]ν γʼ οὐ τοῦ τρόπου τοὐμοῦ λέγεις.
135.3
(Μο) τίς δʼ ἐστὶν ἡμῶν γνήσιος, πρὸς τῶν θεῶν,
135.4
ἢ τίς νόθος, γενόμενος ἄνθρωπος;
138.1
(Δη) σὺ μὲν
138.2
παίζεις.
(Μο) μὰ τὸν Διόνυσον, 〈ἀλλʼ〉 ἐσπούδακα·
140.1
οὐθὲν γένος γένους γὰρ οἶμαι διαφέρειν,
140.2
ἀλλʼ εἰ δικαίως ἐξετάσαι τις, γνήσιος
140.3
ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος
142a
καὶ δοῦλοσ[
142b
λεγων εαν[
142b·2
‵—′
142c
ἀλλʼ ἀργύριον [
142d
ἔστʼ αὐτὸ μειν[
142e
εἶναι πολ[
142e·2
‵—′
142f
σὺ ταῦτα συλλ[
142g
τοῦτον λαβ..[
142g·2
‵—′
142h
ἄδηλον ειπ[
142i
πᾶσαν ἀπο[
142i·2
‵—′
142j
πολὺ μ[ᾶλλον
142k
τοιοῦτον [
142l
κατα[
142l·2
(desunt uersus fere xvi)
145.1
[Δη] [] ἐσπούδακας.
145.2
(Μο) [ ]ν γαμεῖν ἐρῶ
145.3
[ ]ν μὴ τοὺς γάμους
145.4
[Δη] [ ].ως, παῖ.
148.1
(Μο) βούλομαι
148.2
[ ]δοκεῖν.
149.1
(Δη) καλῶς ποεῖς. (Μο) [ ][Δη] ..αν διδωςʼ ουτοι γαμεῖς.
149.2
(Μο) πῶς ἄν, π]υθόμενος μηδὲ ἓν τοῦ πράγματος,
149.3
ἐσπουδακότα μʼ αἴσθοιο συλλάβοις τέ μοι;
149.4
(Δη) ἐσπουδακότα; μηδὲν πυθόμενος; καταν[οῶ
149.5
τὸ πρᾶγμα, Μοσχίων, ὃ λέγεις· ἤδη τρέχω
155.1
πρὸς τουτονὶ καὶ τοὺς γάμους αὐτῶι φράσω
155.2
ποεῖν· τὰ παρʼ ἡμῶν γὰρ παρέσται ταῦ[
155.3
λέγεις. περιρρανάμενος ἤδη παρα[γαγών,
155.4
σπείσας τε καὶ λιβανωτὸν ἐπιθείς—
158.1
[Μο] [τὴν κόρην
158.2
μέτειμι.
(Δη) μήπω δὴ βάδιζʼ, ἄχ[ρι ἂν μάθω
160.1
εἰ ταῦτα συγχωρήσεθʼ ἡμῖ[ν
160.2
(Μο) οὐκ ἀντερεῖ σοι· παρενοχλε[ῖν δʼ
160.3
ἐμὲ συμπαρόντʼ ἐστʼ ἀπρε[πές
160.4
(Δη) ταὐτόματόν ἐστιν ὡς ἔοικέ που θεὸς
160.5
σώιζει τε πολλὰ τῶν ἀοράτων πραγμάτων·
165.1
ἐγὼ γὰρ οὐκ εἰδὼς ἔχον[τα τουτονὶ
165.2
ἐρωτικῶς, ταῦ[τʼ
166.1
(desunt uersus fere xxvii)
166.2
[ ] ἐκεῖνον βού[λομαι
166.3
[ δεῦ]ρʼ εἰς τὸ πρόσθεν δ[ʼ ἔ]ρχομαι
166.4
(Νι) [ ] ἐπὶ τί;
(Δη) χαῖρε πολλὰ σύ.
170
(Νι) [ ]ν.
170.1
(Δη) μνημονεύεις, εἰπέ μοι,
170.2
[ ]ν ἐθέμεθʼ ἡμέραν;
171.1
(Νι) ἐγώ.
171.2
[ ] [Δη] .υτ[.].τὴν τήμερον
171.3
[ ἴ]σθʼ ἀκριβῶς.
173.1
(Νι) ποῦ; πότε;
173.2
(Δη) [ γ]ίνεσθαι ταχύ,
175
[τήμ]ερον.
175.1
(Νι) τρόπωι τίνι;
175.2
(Δη) [ ] [Νι]· ἀλλʼ ἐστʼ ἀδύνατον.
175.3
(Δη) [ ἐ]μοί, σοὶ δʼ οὐδὲ ἕν.
175.4
[ ]γειν.
178.1
(?) ὦ Ἡράκλεις,
178.2
[ ]ς· οὕτω σοι φράσαι
180.1
[ ].ν· ἀλλὰ 〈δεῖ〉 τοδὶ λέγειν·
180.2
(Νι) [ ]ν· πρὶν εἰπεῖν τοῖς φίλοις
180.3
[ ] δοκεῖν.
182.1
(Δη) Νικήρατε,
182.2
[ ] χάρις.
183.1
(Νι) πῶς γνώσομαι;
183.2
[ ]. τυχόντος μοι φίλον.
185.1
[ ] τοῦτʼ ἐσπούδακας;
185.2
[ ἀ]λλὰ συγχωροῦντά σοι
185.3
[ ἐ]στιν φιλονικεῖν.
187.1
(Δη) νοῦν [ἔχ]εις
187.2
[ ]ν συνοίσει σοι.
188.1
(Νι) λέγεις
188.2
[ ]ς.
(Δη) Παρμένων, παῖ, Παρμένων,
190.1
[ στε]φάνους, ἱερεῖον, σήσαμα
190.2
[ ] πάντα τἀξ ἀγορᾶς ἁπλῶς
190.3
πριάμενος ἧ]κε.
192.1
(Πα) πάντʼ; ἐμοὶ 〈 〉, Δημέα
192.2
[ ]αλίπηι.
193.1
(Δη) καὶ ταχέως· ἤδη λέγω.
193.2
ἄγε καὶ μ]άγειρον.
(Πα) καὶ μάγειρον; πριάμενος
195
τἆλλα;
195·2
(Δη) π]ριάμενος.
195.1
(Πα) ἀργύριον λαβὼν τρέχω.
195.2
(Δη) σὺ δʼ οὐδ]έπω, Νικήρατε;
196.1
(Νι) εἰσιὼν φράσας
196.2
πρὸς τὴν γυναῖκα τἄνδον εὐτρεπῆ ποεῖν
196.3
διώξομʼ εὐθὺς τοῦτον.
198.1
(Πα) οὐκ οἶδʼ οὐδὲ ἕν,
198.2
πλὴν προστέτακται ταῦτα συντείνω τʼ ἐκεῖ ἤδη. Δη τὸ πεῖσαι τὴν γυναῖκα πράγματα
198.3
αὐτῶι παρέξει· δεῖ δὲ μὴ δοῦναι λόγον
198.4
μηδὲ χρόνον ἡ[μ]ᾶς. παῖ, διατρίβεις. οὐ δραμεῖ;
198.5
[ ]ρος ἡ γυνὴ
198.6
[ ] ἱκετεύω· τί οὖν;
(desunt uersus fere x, inter quos stetit
204·2
[ΧΟΡΟΥ])
206.1
[Δη] [ ]. δρόμου καλοῦ
206.2
χειμὼν ἀπροσδόκητος ἐξαίφνης [
206.3
ἐλθών. ἐκεῖνος τοὺς ἐν εὐδίαι ποτὲ
206.4
θέοντας ἐξήραξε κἀνεχαίτισεν.
210.1
τοιοῦτο γὰρ καὶ τοὐμόν ἐστι νῦν· ἐγὼ
210.2
ὁ τοὺς γάμους ποῶν, ὁ θύων τοῖς θεοῖς,
210.3
ὧι πάντα κατὰ νοῦν ἀρτίως ἐγίγνετο,
210.4
οὐδʼ εἰ βλέπω, μὰ τὴν Ἀθηνᾶν, οἶδ[α νῦν
210.5
καλῶς ἔτʼ· οὔκ, ἀλλʼ εἰς τὸ πρόσθεν π[ροάγομαι,
215.1
πληγ]ήν τινʼ ἀνυπέρβλητον ἐξ[αίφνης λαβών.
215.2
ἦ ʼστ[ὶ] πιθανόν; σκέψασθε πότερο[ν εὖ φρονῶ
215.3
ἢ μαίνομʼ, οὐδέν τʼ εἰς ἀκρίβειαν [τότε
215.4
λαβὼν ἐπάγομαι μέγʼ ἀτύχημα [
215.5
ὡς γὰρ τάχιστʼ εἰσῆλθον, ὑπερεσπουδακὼς
220.1
τὰ τοῦ γάμου πράττειν, φράσας τὸ πρᾶγμʼ ἁπλῶς
220.2
τοῖς ἔνδον ἐκέλευςʼ εὐτρεπίζειν πάνθʼ ἃ δεῖ,
220.3
καθαρὰ ποεῖν, πέττειν, ἐνάρχεσθαι κανοῦν.
220.4
ἐγίνετʼ ἀμέλει πάνθʼ ἑτοίμως, τὸ δὲ τάχος
220.5
τῶν πραττομένων ταραχήν τινʼ αὐτοῖς ἐνεπόει,
225.1
ὅπερ εἰκός. ἐπὶ κλίνης μὲν ἔρριπτʼ ἐκποδὼν
225.2
τὸ παιδίον κεκραγός· αἳ δʼ ἐβόων ἅμα
225.3
“ἄλευρʼ, ὕδωρ, ἔλαιον ἀπόδος, ἄνθρακας.”
225.4
καὐτὸς διδοὺς τούτων τι καὶ συλλαμβάνων
225.5
εἰς τὸ ταμιεῖον ἔτυχον εἰσελθών, ὅθεν
230.1
πλείω προαιρῶν καὶ σκοπούμενος [
230.2
οὐκ εὐθὺς ἐξῆλθον. καθʼ ὃν δʼ ἦν χρόνον ἐγὼ
230.3
ἐνταῦθα, κατέβαινʼ ἀφʼ ὑπερώιου τις γυνὴ
230.4
ἄνωθεν εἰς τοὔμπροσθε τοῦ ταμιειδίου
230.5
οἴκημα· τυγχάνει γὰρ ἱστεών τις ὤν,
235.1
ὥσθʼ ἥ τʼ ἀνάβασίς ἐστι διὰ τούτου τό τε
235.2
ταμιεῖον ἡμῖν. τοῦ δὲ Μοσχίωνος ἦν
235.3
τίτθη τις αὕτη, πρεσβυτέρα, γεγονυῖʼ ἐμὴ
235.4
θεράπαινʼ, ἐλευθέρα δὲ νῦν. ἰδοῦσα δὲ
235.5
τὸ παιδίον κεκραγὸς ἠμελημένον
240.1
ἐμέ τʼ οὐδὲν εἰδυῖʼ ἔνδον ὄντʼ, ἐν ἀσφαλεῖ
240.2
εἶναι νομίσασα τοῦ λαλεῖν, προσέρχεται
240.3
καὶ ταῦτα δὴ τὰ κοινὰ “φίλτατον τέκνον”
240.4
εἰποῦσα καὶ “μέγʼ ἀγαθόν· ἡ μάμμη δὲ ποῦ;”
240.5
ἐφίλησε, περιήνεγκεν. ὡς δʼ ἐπαύσατο
245.1
κλᾶον, πρὸς αὑτήν φησιν “ὦ τάλαινʼ ἐγώ, πρώην τοιοῦτον ὄντα Μοσχίωνʼ ἐγὼ
245.2
αὐτὸν ἐτιθηνούμην ἀγαπῶσα, νῦν δʼ ἐπεὶ
245.3
παιδίον ἐκείνου γέγονεν ἤδη καὶ τόδε
248.1
(desunt uersus ii uel iii)
248.2
[]α καὶ, [γεγο]νέναι.”
248.3
[ ] καὶ θεραπαινιδίωι τινὶ
248.4
ἔξωθεν εἰστρέχοντι, “λούσατʼ, ὦ τάλαν,
248.5
τὸ παιδίον” φησίν, “τί τοῦτʼ; ἐν τοῖς γάμοις
248.6
τοῖς τοῦ πατρὸς τὸν μικρὸν οὐ θεραπεύετε;”
255.1
εὐθὺς δʼ ἐκείνη “δύσμορʼ, ἡλίκον λαλεῖς”
255.2
φήςʼ· “ἔνδον ἐστὶν αὐτός.” “οὐ δήπου γε· ποῦ;”
255.3
“ἐν τῶι ταμιείωι”, καὶ παρεξήλλαξέ τι·
255.4
“αὐτὴ καλεῖ, τίτθη, σε” καὶ “βάδιζε καὶ
255.5
σπεῦδʼ· οὐκ ἀκήκοʼ οὐδέν· εὐτυχέστατα.”
260.1
εἰποῦςʼ ἐκείνη δʼ “ὦ τάλαινα τῆς ἐμῆς
260.2
λαλιᾶς”, ἀπῆιξεν ἐκποδών, οὐκ οἶδʼ ὅποι.
260.3
κἀγὼ προήιειν τοῦτον ὅνπερ ἐνθάδε
260.4
τρόπον ἀρτίως ἐξῆλθον, ἡσυχῆι πάνυ,
260.5
ὡς οὔτʼ ἀκούσας οὐδὲν οὔτʼ ἠισθημένος.
265.1
αὐτὴν δʼ ἔχουσαν αὐτὸ τὴν Σαμίαν ὁρῶ
265.2
ἔξω καθʼ αὑτὴν 〈καὶ〉 διδοῦσαν τιτθίον·
265.3
ὥσθʼ ὅτι μὲν αὐτῆς ἐστι τοῦτο γνώριμον
265.4
εἶναι, πατρὸς δʼ ὅτου ποτʼ ἐστίν, εἴτʼ ἐμὸν
265.5
εἴτ’—οὐ λέγω δʼ, ἄνδρες, πρὸς ὑμᾶς τοῦτʼ ἐγώ,
270.1
οὐχ ὑπονοῶ, τὸ πρᾶγμα δʼ εἰς μέσον φέρω
270.2
ἅ τʼ ἀκήκοʼ αὐτός, οὐκ ἀγανακτῶν οὐδέπω.
270.3
σύνοιδα γὰρ τῶι μειρακίωι, νὴ τοὺς θεούς,
270.4
καὶ κοσμίωι τὸν πρότερον ὄντι χρόνον ἀεὶ
270.5
καὶ περὶ ἔμʼ ὡς ἔνεστιν εὐσεβεστάτωι.
275.1
πάλιν δʼ, ἐπειδὰν τὴν λέγουσαν καταμάθω
275.2
τίτθην ἐκείνου πρῶτον οὖσαν, εἶτʼ ἐμοῦ
275.3
λάθραι λέγουσαν, εἶτʼ ἀποβλέψω πάλιν
275.4
εἰς τὴν ἀγαπῶσαν αὐτὸ καὶ βεβιασμένην
275.5
ἐμοῦ τρέφειν ἄκοντος, ἐξέστηχʼ ὅλως.
280.1
ἀλλʼ εἰς καλὸν γὰρ τουτονὶ προσιόνθʼ ὁρῶ
280.2
τὸν Παρμένοντʼ ἐκ τῆς ἀγορᾶς· ἐατέον
280.3
αὐτὸν παραγαγεῖν ἐστι τούτους οὓς ἄγει.
280.4
Πα μάγειρʼ, ἐγώ, μὰ τοὺς θεούς, οὐκ οἶδα σὺ
280.5
ἐφʼ ὅ τι μαχαίρας περιφέρεις· ἱκανὸς γὰρ εἶ
285
λαλῶν κατακόψαι πάντα πράγματα.
285.1
(ΜΑΓΕΙΡΟΣ) ἄθλιε
285.2
ἰδιῶτα.
(Πα) ἐγώ;
286.1
(Μα) δοκεῖς γέ μοι, νὴ τοὺς θεούς.
286.2
εἰ πυνθάνομαι πόσας τραπέζας μέλλετε
286.3
ποεῖν, πόσαι γυναῖκές εἰσι, πηνίκα
286.4
ἔσται τὸ δεῖπνον, εἰ δεήσει προσλαβεῖν
290.1
τραπεζοποιόν, εἰ κέραμός ἐστʼ ἔνδοθεν
290.2
ὑμῖν ἱκανός, εἰ τοὐπτάνιον κατάστεγον,
290.3
εἰ τἆλλʼ ὑπάρχει πάντα—
292.1
(Πα) κατακόπτεις γέ με,
292.2
εἰ λανθάνει σε, φίλτατʼ, εἰς περικόμματα,
292.3
οὐχ ὡς ἔτυχεν.
(Μα) οἴμωζε.
294·2
(Πα) καὶ σύ, τοῦτό γε
295
παντὸς ἕνεκʼ. ἀλλὰ παράγετʼ εἴσω.
295.1
Δη Παρμένων.
295.2
(Πα) ἐμέ τις κέκληκε;
(Δη) ναιχί.
296.1
(Πα) χαῖρε, δέσποτα.
296.2
(Δη) τὴν σφυρίδα καταθεὶς ἧκε δεῦρο.
297.1
(Πα) ἀγαθῆι τύχηι.
297.2
(Δη) τοῦτον γὰρ οὐδέν, ὡς ἐγὦιμαι, λανθάνοι
297.3
τοιοῦτον ἂν πραττόμενον ἔργον· ἔστι γὰρ περίεργος, εἴ τις ἄλλος. ἀλλὰ τὴν θύραν
297.4
προϊὼν πέπληχε.
301.1
(Πα) δίδοτε, Χρυσί, πάνθʼ ὅςʼ ἂν
301.2
ὁ μάγειρος αἰτῆι, τὴν δὲ γραῦν φυλάττετε
301.3
ἀπὸ τῶν κεραμίων, πρὸς θεῶν. τί δεῖ ποεῖν
301.4
δέσποτα;
(Δη) τί δεῖ ποεῖν 〈σε〉; δεῦρʼ ἀπὸ τῆς θύρας·
305
ἔτι μικρόν.
305·2
(Πα) ἤν.
305.1
(Δη) ἄκουε δή νυν, Παρμένων·
305.2
ἐγώ σε μαστιγοῦν, μὰ τοὺς δώδεκα θεούς,
305.3
οὐ βούλομαι διὰ πολλά.
307.1
(Πα) μαστιγοῦν; τί δὲ
307.2
πεπόηκα;
(Δη) συγκρύπτεις τι πρός μʼ, ἤισθημαι.
308.1
[Πα] ἐγώ;
308.2
μὰ τὸν Διόνυσον, μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτονί,
310.1
μὰ τὸν Δία τὸν Σωτῆρα, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν—
310.2
(Δη) παῦ· μηδὲν ὄμνυʼ· οὐ γὰρ εἰκάζων λέγω.
310.3
(Πα) ἢ μήποτʼ ἆρα—
(Δη) οὗτος, βλέπε δεῦρο.
312.1
(Πα) ἰδού, βλέπω.
312.2
(Δη) τὸ παιδίον τίνος ἐστίν;
(Πα) ἥν.
313.1
(Δη) τὸ παιδίον
313.2
τίνος ἐστʼ ἐρωτῶ.
(Πα) Χρυσίδος.
314·2
(Δη) πατρὸς δὲ τοῦ;
315
(Πα) σόν, φ[ησιν].
315·2
[Δη] ἀπόλωλας· φενακίζεις με.
315.1
(Πα) ἐγώ;
315.2
(Δη) εἰδότα γʼ ἀκριβῶς πάντα καὶ πεπυσμένον
315.3
ὅτι Μοσχίωνός ἐστιν, ὅτι σύνοισθα σύ,
315.4
ὅτι διʼ ἐκεῖνον αὐτὸ νῦν αὕτη τρέφει.
315.5
(Πα) τίς φησι;
(Δη) πάντες. ἀλλʼ ἀπόκριναι τοῦτό μοι·
320
ταῦτʼ ἐστίν;
320.1
(Πα) ἔστι, δέσποτʼ, ἀλλὰ λανθάνειν—
320.2
(Δη) τί “λανθάνειν”; ἱμάντα παίδων τις δότω
320.3
ἐπὶ τουτονί μοι τὸν ἀσεβῆ.
322.1
(Πα) μή, πρὸς θεῶν.
322.2
(Δη) στίξω σε, νὴ τὸν Ἥλιον.
323.1
(Πα) στίξεις ἐμέ;
323.2
(Δη) ἤδη γε.
(Πα) ἀπόλωλα.
324·2
(Δη) ποῖ σύ, ποῖ, μαστιγία;
325.1
λάβʼ αὐτόν. ὦ πόλισμα Κεκροπίας χθονός,
325.2
ὦ ταναὸς αἰθήρ, ὦ—τί, Δημέα, βοᾶις;
325.3
τί βοᾶις, ἀνόητε; κάτεχε σαυτόν, καρτέρει.
325.4
οὐδὲν γὰρ ἀδικεῖ Μοσχίων σε. παράβολος
325.5
ὁ λόγος ἴσως ἐστʼ, ἄνδρες, ἀλλʼ ἀληθινός.
330.1
εἰ μὲν γὰρ ἢ βουλόμενος ἢ κεκνισμένος
330.2
ἔρωτι τοῦτʼ ἔπραξεν ἢ μισῶν ἐμέ,
330.3
ἦν ἂν ἐπὶ τῆς αὐτῆς διανοίας ἔτι θρασὺς
330.4
ἐμοί τε παρατεταγμένος. νυνὶ δέ μοι
330.5
ἀπολελόγηται τὸν φανέντʼ αὐτῶι γάμον
335.1
ἄσμενος ἀκούσας. οὐκ ἐρῶν γάρ, ὡς ἐγὼ
335.2
τότʼ ὠιόμην, ἔσπευδεν, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν
335.3
Ἑλένην φυγεῖν βουλόμενος ἔνδοθέν ποτε· αὕτη γάρ ἐστιν αἰτία τοῦ γεγονότος·
335.4
παρέλαβεν αὐτόν που μεθύοντα δηλαδή,
340.1
οὐκ ὄντʼ ἐν ἑαυτοῦ· πολλὰ δʼ ἐξεργάζεται
340.2
ἀνόητʼ ἄκρατος καὶ νεότης, ὅταν λάβηι
340.3
τὸν συνεπιβουλεύσαντα τούτοις πλησίον.
340.4
οὐδενὶ τρόπωι γὰρ πιθανὸν εἶναί μοι δοκεῖ
340.5
τὸν εἰς ἅπαντας κόσμιον καὶ σώφρονα
345.1
τοὺς ἀλλοτρίους εἰς ἐμὲ τοιοῦτον γεγονέναι,
345.2
οὐδʼ εἰ δεκάκις ποητός ἐστι, μὴ γόνωι
345.3
ἐμὸς ὑός· οὐ γὰρ τοῦτο, τὸν τρόπον δʼ ὁρῶ.
345.4
χαμαιτύπη δʼ ἅνθρωπος, ὄλεθρος. ἀλλὰ τί;
345.5
οὐ γὰρ περιέσται. Δημέα, νῦν ἄνδρα χρὴ εἶναί ςʼ· ἐπιλαθοῦ τοῦ πόθου, πέπαυςʼ ἐρῶν,
345.6
καὶ τἀτύχημα μὲν τὸ γεγονὸς κρύφθʼ ὅσον
345.7
ἔνεστι διὰ τὸν ὑόν, ἐκ τῆς δʼ οἰκίας
345.8
ἐπὶ κεφαλὴν ἐς κόρακας ὦσον τὴν καλὴν
345.9
Σαμίαν. ἔχεις δὲ πρόφασιν ὅτι τὸ παιδίον
355.1
ἀνείλετʼ· ἐμφανίσηις γὰρ ἄλλο μηδὲ ἕν,
355.2
δακὼν δʼ ἀνάσχου, καρτέρησον εὐγενῶς.
355.3
(Μα) ἀλλʼ ἆρα πρόσθε τῶν θυρῶν ἐστʼ ἐνθάδε;
355.4
παῖ, Παρμένων. ἅνθρωπος ἀποδέδρακέ με,
355.5
ἀλλʼ οὐδὲ μικρὸν συλλαβών.
Δη ἐκ τοῦ μέσου
360
ἄναγε σεαυτόν.
360.1
(Μα) Ἡράκλεις. τί τοῦτο, παῖ;
360.2
μαινόμενος εἰσδεδράμηκεν εἴσω τις γέρων·
360.3
ἢ τί τὸ κακόν ποτʼ ἐστί; τί δέ μοι τοῦτο, παῖ;
360.4
νὴ τὸν Ποσειδῶ, μαίνεθʼ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ·
360.5
κέκραγε γοῦν παμμέγεθες. ἀστεῖον πάνυ
365.1
εἰ τὰς λοπάδας ἐν τῶι μέσωι μου κειμένας ὄστρακα ποήσαι πάνθʼ ὅμοια. τὴν θύραν
365.2
πέπληχεν. ἐξώλης ἀπόλοιο, Παρμένων,
365.3
κομίσας με δεῦρο. μικρὸν ὑπαποστήσομαι.
365.4
(Δη) οὔκουν ἀκούεις; ἄπιθι.
(Χρ) ποῖ γῆς, ὦ τάλαν;
370
(Δη) ἐς κόρακας ἤδη.
370·2
(Χρ) δύσμορος.
370.1
(Δη) ναί, δύσμορος.
370.2
ἐλεινὸν ἀμέλει τὸ δάκρυον. παύσω ςʼ ἐγώ,
370.3
ὡς οἴομαι—
(Χρ) τί ποοῦσαν;
372.1
(Δη) οὐδέν. ἀλλʼ ἔχεις
372.2
τὸ παιδίον, τὴν γραῦν· ἀποφθείρου ποτέ.
372.3
(Χρ) ὅτι τοῦτʼ ἀνειλόμην;
(Δη) διὰ τοῦτο καί—
374·2
(Χρ) τί “καί”;
375
(Δη) διὰ τοῦτο.
375.1
Μα τοιοῦτʼ ἦν τι τὸ κακόν· μανθάνω.
375.2
(Δη) τρυφᾶν γὰρ οὐκ ἠπίστασο.
376.1
Χρ οὐκ ἠπιστάμην;
376.2
τί δʼ ἐσθʼ ὃ λέγεις;
377.1
(Δη) καίτοι πρὸς ἔμʼ ἦλθες ἐνθάδε
377.2
ἐν σινδονίτηι, Χρυσί—μανθάνεις; —πάνυ
377.3
λιτῶι.
(Χρ) τί οὖν;
379·2
(Δη) τότʼ ἦν ἐγώ σοι πάνθʼ, ὅτε
380
φαύλως ἔπραττες.
380·2
(Χρ) νῦν δὲ τίς;
380.1
(Δη) μή μοι λάλει.
380.2
ἔχεις τὰ σαυτῆς πάντα· προστίθημί σοι
380.3
ἐγὼ θεραπαίνας, Χρυσί. ἐκ τῆς οἰκίας ἄπιθι.
383.1
Μα τὸ πρᾶγμʼ ὀργή τις ἐστί· προσιτέον.
383.2
βέλτισθʼ, ὅρα—
(Δη) τί μοι διαλέγει;
384·2
(Μα) μὴ δάκηις.
385.1
(Δη) ἑτέρα γὰρ ἀγαπήσει τὰ παρʼ ἐμοί, Χρυσί· νὴ
385.2
καὶ τοῖς θεοῖς θύσει.
Μα τί ἐστίν;
386.1
(Δη) ἀλλὰ σὺ
386.2
ὑὸν πεπόησαι· πάντʼ ἔχεις.
387.1
(Μα) οὔπω δάκνει.
387.2
ὅμως—
388.1
(Δη) κατάξω τὴν κεφαλὴν ἄνθρωπέ σου
388.2
ἄν μοι διαλέγηι.
(Μα) νὴ δικαίως γʼ· ἀλλʼ ἰδού,
390
εἰσέρχομʼ ἤδη.
390.1
(Δη) τὸ μέγα πρᾶγμʼ. ἐν τῆι πόλει
390.2
ὄψει σεαυτὴν νῦν ἀκριβῶς ἥτις εἶ.
390.3
οὐ κατά σε, Χρυσί, πραττόμεναι δραχμὰς δέκα
390.4
μόνας ἕτεραι τρέχουσιν ἐπὶ τὰ δεῖπνα καὶ
390.5
πίνουςʼ ἄκρατον ἄχρι ἂν ἀποθάνωσιν, ἢ
395.1
πεινῶσιν ἂν μὴ τοῦθʼ ἑτοίμως καὶ ταχὺ
395.2
ποῶσιν. εἴσει δʼ οὐδενὸς τοῦτʼ, οἶδʼ ὅτι,
395.3
ἧττον σύ, καὶ γνώσει τίς οὖςʼ ἡμάρτανες.
395.4
ἕσταθι.
398.1
(Χρ) τάλαινʼ ἔγωγε τῆς ἐμῆς τύχης.
398.2
Νι τουτὶ τὸ πρόβατον τοῖς θεοῖς μὲν τὰ νόμιμα ἅπαντα ποιήσει θυθὲν καὶ ταῖς θεαῖς.
398.3
αἷμα γὰρ ἔχει, χολὴν ἱκανήν, ὀστᾶ καλά, σπλῆνα μέγαν, ὧν χρεία ʼστι τοῖς Ὀλυμπίοις.
398.4
πέμψω δὲ γεύσασθαι κατακόψας τοῖς φίλοις
398.5
τὸ κώιδιον· λοιπὸν γάρ ἐστι τοῦτό μοι.
405.1
ἀλλʼ, Ἡράκλεις, τί τοῦτο; πρόσθε τῶν θυρῶν
405.2
ἕστηκε Χρυσὶς ἥδε κλάουςʼ· οὐ μὲν οὖν
405.3
ἄλλη. τί ποτε τὸ γεγονός;
407.1
(Χρ) ἐκβέβληκέ με
407.2
ὁ φίλος ὁ χρηστός σου. τί γὰρ ἄλλο;
408.1
(Νι) ὦ Ἡράκλεις.
408.2
τίς; Δημέας;
(Χρ) ναί.
409·2
(Νι) διὰ τί;
409·3
(Χρ) διὰ τὸ παιδίον.
410.1
(Νι) ἤκουσα καὐτὸς τῶν γυναικῶν ὅτι τρέφεις
410.2
ἀνελομένη παιδάριον. ἐμβροντησία.
410.3
ἀλλʼ ἔστʼ ἐκεῖνος ἡδύς. οὐκ ὠργίζετο
410.4
εὐθύς; διαλιπὼν δʼ; ἀρτίως;
413.1
(Χρ) ὃς καὶ φράσας
413.2
εἰς τοὺς γάμους μοι τἆνδον εὐτρεπῆ ποεῖν
415.1
μεταξύ μʼ ὥσπερ ἐμμανὴς ἐπεισπεσὼν
415.2
ἔξωθεν ἐκκέκλεικε.
416.1
(Νι) Δημέας χολᾶι.
416.2
ὁ Πόντος οὐχ ὑγιεινόν ἐστι χωρίον.
416.3
πρὸς τὴν γυναῖκα δεῦρʼ ἀκολούθει τὴν ἐμήν.
416.4
θάρρει· τί βούλει; παύσεθʼ οὗτος ἀπομανεὶς
420
ὅταν λογισμὸν ὧν ποεῖ νυνὶ λάβηι.
420.1
ΧΟΡΟΥ
420.2
Νι παρατενεῖς, γύναι. βαδίζω νῦν ἐκείνωι προσβαλῶν. οὐδʼ ἂν ἐπὶ πολλῶι γενέσθαι τὸ γεγονός, μὰ τοὺς θεούς,
420.3
πρᾶγμʼ ἐδεξάμην. μεταξὺ τῶν γάμων ποουμένων
420.4
συμβέβηκʼ οἰωνὸς ἡμῖν ἄτοπος· ἐκβεβλημένη
425.1
εἰσελήλυθεν πρὸς ἡμᾶς παιδάριον ἔχουσά τις·
425.2
δάκρυα γίνεθʼ, αἱ γυναῖκες τεθορύβηνται. Δημέας
425.3
σκατοφαγεῖ. νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ θεούς, οἰμώξεται
425.4
σκαιὸς ὤν.
428.1
Μο οὐ μὴ δύηι ποθʼ ἥλιος. τί δεῖ λέγειν;
428.2
ἐπιλέλησθʼ ἡ νὺξ ἑαυτῆς. ὢ μακρᾶς δείλης. τρίτον
430
λούσομʼ ἐλθών· τί γὰρ ἔχοιμʼ ἂν ἄλλο ποιεῖν;
430.1
Νι Μοσχίων,
430.2
χαῖρε πολλά.
431.1
(Μο) νῦν ποοῦμεν τοὺς γάμους; ὁ Παρμένων
431.2
εἶπεν ἐν ἀγορᾶι περιτυχὼν ἄρτι μοι. τί κωλύει
431.3
μετιέναι τὴν παῖδά μʼ ἤδη;
433.1
(Νι) τἀνθάδʼ ἀγνοῶν πάρει;
433.2
(Μο) ποῖα;
(Νι) ποῖʼ; ἀηδία τις συμβέβηκεν ἔκτοπος.
435
(Μο) Ἡράκλεις· τίς; οὐ γὰρ εἰδὼς ἔρχομαι.
435.1
(Νι) τὴν Χρυσίδα
435.2
ἐξελήλακʼ ἔνδοθέν σου, φίλταθʼ, ὁ πατὴρ ἀρτίως.
435.3
(Μο) οἷον εἴρηκας.
(Νι) τὸ γεγονός.
437·2
(Μο) διὰ τί;
437.1
(Νι) διὰ τὸ παιδίον.
437.2
(Μο) εἶτα ποῦ ʼστι νῦν;
(Νι) παρʼ ἡμῖν ἔνδον.
438.1
(Μο) ὢ δεινὸν λέγων
438.2
πρᾶγμα καὶ θαυμαστόν.
(Νι) εἴ σοι δεινὸν εἶναι φαίνεται—
440.1
Δη ἂν λάβω ξύλον, ποήσω τὰ δάκρυʼ ὑμῶν ταῦτʼ ἐγὼ
440.2
ἐκκεκόφθαι. τίς ὁ φλύαρος; οὐ διακονήσετε
440.3
τῶι μαγείρωι; πάνυ γάρ ἐστιν ἄξιον, νὴ τὸν Δία,
440.4
ἐπιδακρῦσαι· μέγα γὰρ ὑμῖν ὤιχετʼ ἐκ τῆς οἰκίας ἀγαθόν· αὐτὰ τἆργα δηλοῖ. χαῖρʼ, Ἄπολλον φίλτατε,
445.1
ἐπʼ ἀγαθῆι τύχηι τε πᾶσι τοὺς γάμους 〈οὓσ〉 μέλλομεν
445.2
〈νῦν〉 ποεῖν ἡμῖν γενέσθαι δὸς σύ· μέλλω γὰρ ποεῖν
445.3
τοὺς γάμους, ἄνδρες, καταπιὼν τὴν χολήν· τήρ[ει δὲ σύ,
445.4
δέσποτʼ, αὐτὸς ἵνα γένωμαι μὴ ʼπίδηλος μηδ[ενί,
445.5
ἀλλὰ τὸν ὑμέναιον ἄιδειν εἰσανάγκασόν με σύ. [ ο]ὐκ ἄριστʼ ἐγὼ 〈〉 ὡς ἔχω νῦν. ἀλλὰ τί;
445.6
[ ]νέλθοι.
451.1
(Νι) σὺ πρότερος, Μοσχίων, πρόσελθέ μου.
451.2
(Μο) εἶἑν· ὦ π]άτερ, τί ποιεῖς ταῦτα;
452.1
(Δη) ποῖα, Μοσχίων;
452.2
(Μο) ποῖʼ, ἐρωτ]ᾶις; διὰ τί Χρυσὶς οἴχετʼ ἀπιοῦςʼ, εἰπέ μοι.
452.3
(Δη) [……] πρεσβεύεταί τις πρός με· δεινόν. —οὐχὶ σόν,
455.1
μὰ τὸν Ἀπόλλω, τοὖργον ἐστὶν ἀλλὰ παντελ[ῶς ἐμόν·
455.2
τίς ὁ φλύ]αρος; —δεινὸν ἤδη· συναδικεῖ μʼ οὗτος.
456.1
(Μο) [τί φήις;
456.2
(Δη) περιφα]νῶς· τί γὰρ προσέρχεθʼ ὑπὲρ ἐκείνης; ἀσ[μένωι
456.3
χρῆν γὰρ αὐτῶι τοῦτο δήπου γε[γονέναι.
458.1
[Μο] τί τ]οὺς φίλους
458.2
προσδοκᾶις ἐρεῖν πυθομένους;
(Δη) .[…..]κω Μοσχίων
460
τοὺς φίλους—ἔα με.
460.1
(Μο) ἀγεννὲς ἂν ποιοίην ἐπιτρέπων.
460.2
(Δη) ἀλλὰ κωλύσεις με;
(Μο) ἔγωγε.
461·2
(Δη) τοῦθʼ, ὁρᾶ[θʼ, ὑ]περβολή· τοῦτο τῶν δεινῶν ἐκείνων δεινότερον.
462.1
(Μο) οὐ πάντα γὰρ
462.2
ἐπιτρέπειν ὀργῆι προσήκει.
463.1
Νι Δημέα, καλῶς λέγει.
463.2
Μο ἀποτρέχειν αὐτῆι φράσον δεῦρʼ εἰσιών, Νικήρατε.
465.1
(Δη) Μοσχίων, ἔα μʼ, ἔα με, Μοσχίων· τρίτον λέγω
465.2
τουτογί· πάντʼ οἶδα.
(Μο) ποῖα πάντα;
466.1
(Δη) μή μοι διαλέγου.
466.2
(Μο) ἀλλʼ ἀνάγκη, πάτερ.
467.1
(Δη) ἀνάγκη; τῶν ἐμῶν οὐ κύριος
467.2
ἔσομʼ ἐγώ;
(Μο) ταύτην ἐμοὶ δὸς τὴν χάριν.
468.1
(Δη) ποίαν χάριν;
468.2
οἷον ἀξιοῖς μʼ ἀπελθεῖν αὐτὸν ἐκ τῆς οἰκίας
470.1
καταλιπόνθʼ ὑμᾶς δύʼ ὄντας. τοὺς γάμους ἔα ποεῖν,
470.2
τοὺς γάμους ἔα με ποιεῖν, ἂν ἔχηις νοῦν.
471.1
(Μο) ἀλλʼ ἐῶ·
471.2
βούλομαι δὲ συμπαρεῖναι Χρυσίδʼ 〈ἡμῖν.〉
472.1
(Δη) Χρυσίδα;
472.2
(Μο) ἕνεκα σοῦ σπεύδω μάλιστα τοῦτο.
473.1
(Δη) ταῦτʼ οὐ γνώριμα,
473.2
οὐ σαφῆ; μαρτύρομαί σε, Λοξία, συνόμνυται
475.1
τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς τις. οἴμοι· καὶ διαρραγήσομαι.
475.2
(Μο) τί δὲ λέγεις;
(Δη) βούλει φράσω σοι;
476·2
(Μο) πάνυ γε.
476·3
(Δη) δεῦρο δή.
476.1
(Μο)λέγε.
476.2
(Δη) ἀλλʼ ἐγώ. τὸ παιδίον σόν ἐστιν, οἶδʼ, ἀκήκοα
476.3
τοῦ συνειδότος τὰ κρυπτὰ Παρμένοντος· ὥστε μὴ
476.4
πρὸς ἐμὲ παῖζε.
(Μο) ἔπειτά ςʼ ἀδικεῖ Χρυσίς, εἰ τοῦτʼ ἔστʼ ἐμόν;
480
(Δη) ἀλλὰ τίς σύ;
480·2
(Μο) τί γὰρ ἐκείνη γέγονεν αἰτία;
480.1
(Δη) τί φήις;
480.2
οὐδὲν ἐνθυμεῖσθε;
(Μο) τί βοᾶις;
481.1
(Δη) ὅ τι βοῶ, κάθαρμα σύ;
481.2
τοῦτʼ ἐρωτᾶις; εἰς σεαυτὸν ἀναδέχει τὴν αἰτίαν,
481.3
εἰπέ μοι; καὶ τοῦτο τολμᾶις ἐμβλέπων ἐμοὶ λέγειν;
481.4
παντελῶς οὕτως ἀπεγνωκώς με τυγχάνεις;
(Μο) ἐγώ;
485
διὰ τί;
485·2
(Δη) “διὰ τί” φήις; ἐρωτᾶν δʼ ἀξιοῖς;
485.1
(Μο) τὸ πρᾶγμα γάρ
485.2
ἐστιν οὐ πάνδεινον, ἀλλὰ μυρίοι δήπου, πάτερ,
485.3
τοῦτο πεποήκασιν.
487.1
(Δη) ὦ Ζεῦ, τοῦ θράσους. ἐναντίον
487.2
δή ςʼ ἐρωτῶ τῶν παρόντων· ἐκ τίνος τὸ παιδίον
487.3
ἐστί σοι; Νικηράτωι τοῦτʼ εἶπον, εἰ μή σοι δοκεῖ
490
δεινὸν 〈εἶναι.〉
490.1
(Μο) νὴ Δίʼ, ἀλλὰ δεινὸν οὕτω γίγνεται
490.2
τοῦτο πρὸς τοῦτον λέγειν με· χαλεπανεῖ γὰρ πυθόμενος.
490.3
Νι ὦ κάκιστʼ ἀνδρῶν ἁπάντων· ὑπονοεῖν γὰρ ἄρχομαι
490.4
τὴν τύχην καὶ τἀσέβημα τὸ γεγονὸς μόλις ποτέ.
490.5
Μο τέλος ἔχω τοίνυν ἐγώ.
Δη νῦν αἰσθάνει, Νικήρατε;
495.1
(Νι) οὐ γάρ; ὢ πάνδεινον ἔργον· ὢ τὰ Τηρέως λέχη
495.2
Οἰδίπου τε καὶ Θυέστου καὶ τὰ τῶν ἄλλων, ὅσα
495.3
γεγονόθʼ ἡμῖν ἐστʼ ἀκοῦσαι, μικρὰ ποιήσας—
497.1
(Μο) ἐγώ;
497.2
(Νι) τοῦτʼ ἐτόλμησας σὺ πρᾶξαι, τοῦτʼ ἔτλης; Ἀμύντορος
497.3
νῦν ἐχρῆν ὀργὴν λαβεῖν σε, Δημέα, καὶ τουτονὶ ἐκτυφλῶσαι. (Δη) διά σε τούτωι γέγονε πάντα καταφανῆ.
497.4
(Νι) τίνος ἀπόσχοιʼ ἂν σύ; ποῖον οὐκ ἂν [
497.5
εἶτʼ ἐγώ σοι δῶ γυναῖκα τὴν ἐμαυτ[οῦ θυγατέρα;
497.6
πρότερον—εἰς κόλπον δέ φασι· τὴν Ἀδ[ράστειαν σέβω—
497.7
ἐπὶ Διομνήστωι γενοίμην νυμφίωι [
505
ὁμολογουμένην ἀτυχίαν.
505.1
(Δη) τα.[
505.2
ἠδικημένος κατεῖχον.
506.1
(Νι) ἀνδράποδ[ον εἶ, Δημέα.
506.2
εἰ γὰρ ἐμὸν ἤι[σχυνε λέ]κτρον, οὐκ ἂν εἰς ἄλλον ποτὲ
506.3
ὕβριςʼ οὐδʼ ἡ συγ[κλ]ιθεῖσα· παλλακὴν δʼ ἂν αὔριον
506.4
πρῶτος ἀνθρώπων ἐπώλουν, συναποκηρύττων ἅμα
510.1
ὑόν, ὥστε μηθὲν εἶναι μήτε κουρεῖον κενόν,
510.2
μὴ στοάν, καθημένους δὲ πάντας ἐξ ἑωθινοῦ
510.3
περὶ ἐμοῦ λαλεῖν λέγοντας ὡς ἀνὴρ Νικήρατος
510.4
γέγονʼ ἐπεξελθὼν δικαίως τῶι φόνωι.
513.1
(?Μο) ποίωι φόνωι;
513.2
(Νι) φόνον ἐγὼ κρίνω τὰ τοιαῦθʼ ὅστις ἐπαναστὰς ποεῖ.
515.1
Μο αὖός εἰμι καὶ πέπηγα τῶι κακῶι, νὴ τοὺς θεούς.
515.2
(Νι) ἀλλʼ ἐγὼ πρὸς τοῖσιν ἄλλοις τὴν τὰ δείνʼ εἰργασμένην
515.3
εἰσεδεξάμην μελάθροις τοῖς ἐμοῖς.
517.1
(Δη) Νικήρατε,
517.2
ἔκβαλʼ, ἱκετεύω· συναδικοῦ γνησίως ὡς ἂν φίλος.
517.3
(Νι) ὃς διαρραγήσομʼ 〈ἐπ〉ιδών. ἐμβλέπεις μοι, βάρβαρε,
520
Θρᾶιξ ἀληθῶς; οὐ παρήσεις;
520.1
Μο πάτερ ἄκουσον, πρὸς θεῶν.
520.2
(Δη) οὐκ ἀκούσομʼ οὐθέν.
521.1
(Μο) οὐδʼ εἰ μηδὲν ὧν σὺ προσδοκᾶις
521.2
γέγονεν; ἄρτι γὰρ τὸ πρᾶγμα κατανοῶ.
522.1
(Δη) πῶς μηδὲ ἕν;
522.2
(Μο) οὐχὶ Χρυσίς ἐστι μήτηρ οὗ τρέφει νῦν παιδίου,
522.3
ἀλλʼ ἐμοὶ χαρίζεται τοῦθʼ ὁμολογοῦςʼ αὑτῆς.
(Δη) τί φήις;
525
(Μο) τὰς ἀληθείας.
525.1
(Δη) διὰ τί δὲ τοῦτό σοι χαρίζεται;
525.2
(Μο) οὐχ ἑκὼν λέγω μέν, ἀλλὰ μείζονʼ αἰτίαν φυγὼν
525.3
λαμβάνω μικράν, ἐὰν σὺ τὸ γεγονὸς πύθηι σαφῶς.
525.4
(Δη) ἀλλʼ ἀποκτενεῖς πρὶν εἰπεῖν.
528.1
(Μο) ἔστι τῆς Νικηράτου
528.2
θυγατρός, ἐξ ἐμοῦ. λαθεῖν δὲ τοῦτʼ ἐβουλόμην ἐγώ.
530
(Δη) πῶς λέγεις;
530·2
(Μο) ὥσπερ πέπρακται.
530.1
(Δη) μή με βουκολεῖς ὅρα.
530.2
(Μο) οὗ λαβεῖν ἔλεγχόν ἐστι; καὶ τί κερδανῶ πλέον;
530.3
(Δη) οὐθέν. ἀλλὰ τὴν θύραν τις—
532.1
Νι ὦ τάλας ἐγώ, τάλας·
532.2
οἷον εἰσιδὼν θέαμα διὰ θυρῶν ἐπείγομαι
532.3
ἐμμανὴς ἀπροσδοκήτωι καρδίαν πληγεὶς ἄχει.
535
Δη τί ποτʼ ἐρεῖ;
535.1
(Νι) τὴν θυγατέρʼ 〈ἄρτι〉 τὴν ἐμὴν τῶι παιδίωι
535.2
τιτθίον διδοῦσαν ἔνδον κατέλαβον.
536.1
(Δη) τοῦτʼ ἦν ἄρα.
536.2
Μο πάτερ, ἀκούεις;
537.1
(Δη) οὐδὲν ἀδικεῖς Μοσχίων 〈μʼ〉· ἐγὼ δέ σε
537.2
ὑπονοῶν τοιαῦτα.
538.1
(Νι) πρός σε, Δημέα, πορεύομαι.
538.2
Μο ἐκποδὼν ἄπειμι.
(Δη) θάρρει.
539·2
(Μο) τουτονὶ τέθνηχʼ ὁρῶν.
540
(Δη) τί τὸ πάθος δʼ ἐστίν;
540.1
Νι διδοῦσαν τιτθίον τῶι παιδίωι
540.2
ἀρτίως ἔνδον κατέλαβον τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα.
540.3
(Δη) τυχὸν ἔπαιζεν.
(Νι) οὐκ ἔπαιζεν. ὡς γὰρ εἰσιόντα με εἶδεν, ἐξαίφνης κατέπεσεν.
543.1
(Δη) τυχὸν ἴσως ἔδοξε [γάρ—
543.2
(Νι) παρατενεῖς “τυχὸν” λέγων μοι πάντα.
(Δη) (τούτων αἴτιος
545
εἴμʼ ἐγώ.)
545·2
(Νι) τί φήις;
545.1
(Δη) ἄπιστον πρᾶγμά μοι δοκεῖς λέγειν.
545.2
(Νι) ἀλλὰ μὴν εἶδον.
(Δη) κορυζᾶις.
546.1
(Νι) οὗτος οὐκ ἔστιν λόγος.
546.2
ἀλλὰ πάλιν ἐλθών—
547.1
(Δη) τὸ δεῖνα· μικρόν, ὦ τᾶν—οἴχεται.
547.2
πάντα πράγματʼ ἀνατέτραπται, τέλος ἔχει. νὴ τὸν Δία,
547.3
οὑτοσὶ τὸ πρᾶγμʼ ἀκούσας χαλεπανεῖ, κεκράξεται· τραχὺς ἅνθρωπος, σκατοφάγος, αὐθέκαστος τῶι τρόπωι.
547.4
ἐμὲ γὰρ ὑπονοεῖν τοιαῦτα τὸν μιαρὸν ἐχρῆν, ἐμέ.
547.5
νὴ τὸν Ἥφαιστον, δικαίως ἀποθάνοιμʼ ἄν. Ἡράκλεις,
547.6
ἡλίκον κέκραγε. τοῦτʼ ἦν· πῦρ βοᾶι· τὸ παιδίον
547.7
φησὶν ἐμπρήσειν ἀπειλῶν. ὑιδοῦν ὀπτώμενον
555.1
ὄψομαι. πάλιν πέπληχε τὴν θύραν. στρόβιλος ἢ
555.2
σκηπτὸς ἅνθρωπός τις ἐστί.
556.1
Νι Δημέα, συνίσταται
556.2
ἐπʼ ἐμὲ καὶ πάνδεινα ποιεῖ πράγμαθʼ ἡ Χρυσίς.
557.1
(Δη) τί φήις;
557.2
(Νι) τὴν γυναῖκά μου πέπεικε μηθὲν ὁμολογεῖν ὅλως
557.3
μηδὲ τὴν κόρην, ἔχει δὲ πρὸς βίαν τὸ παιδίον
560.1
οὐ προήσεσθαί τε φησίν· ὥστε μὴ θαύμαζʼ, ἐὰν
560.2
αὐτόχειρ αὐτῆς γένωμαι.
561.1
Δη τῆς γυναικὸς αὐτόχειρ;
561.2
(Νι) πάντα γὰρ σύνοιδεν αὕτη.
(Δη) μηδαμῶς, Νικήρατε. (Νι) σοὶ δʼ ἐβουλόμην προειπεῖν.
563.1
(Δη) οὑτοσὶ μελαγχολᾶι.
563.2
εἰσπεπήδηκεν. τί τούτοις τοῖς κακοῖς τις χρήσεται;
565.1
οὐδεπώποτʼ εἰς τοιαύτην ἐμπεσών, μὰ τοὺς θεούς,
565.2
οἶδα ταραχήν. ἔστι μέντοι τὸ γεγονὸς φράσαι σαφῶς
565.3
πολὺ κράτιστον. ἀλλʼ, Ἄπολλον, ἡ θύρα πάλιν ψοφεῖ.
565.4
Χρ ὦ τάλαινʼ ἐγώ, τί δράσω; ποῖ φύγω; τὸ παιδίον
565.5
λήψεταί μου.
Δη Χρυσί, δεῦρο.
569·2
(Χρ) τίς καλεῖ με;
569·3
(Δη) εἴσω τρέχε.
570
Νι ποῖ σύ, ποῖ φεύγεις;
570.1
(Δη) Ἄπολλον, μονομαχήσω τήμερον,
570.2
ὡς ἔοικʼ, ἐγώ. τί βούλει; τίνα διώκεις;
571.1
(Νι) Δημέα,
571.2
ἐκποδὼν ἄπελθʼ· ἔα με γενόμενον τοῦ παιδίου
571.3
ἐγκρατῆ τὸ πρᾶγμʼ ἀκοῦσαι τῶν γυναικῶν.
573.1
(Δη) μηθαμῶς.
573.2
(Νι) ἀλλὰ τυπτήσεις με;
(Δη) ἔγωγε. —θᾶττον εἰσφθάρηθι σύ.
575
(Νι) ἀλλὰ μὴν κἀγώ σε.
575.1
(Δη) φεῦγε, Χρυσί· κρείττων ἐστί μου.
575.2
(Νι) πρότερος ἅπτει μου σὺ νυνί· ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
575.3
Δη σὺ δʼ ἐπʼ ἐλευθέραν γυναῖκα λαμβάνεις βακτηρίαν
575.4
καὶ διώκεις.
(Νι) συκοφαντεῖς.
578·2
(Δη) καὶ σὺ γάρ.
578.1
(Νι) τὸ παιδίον
578.2
ἐξένεγκέ μοι.
(Δη) γελοῖον· τοὐμόν.
579·2
(Νι) ἀλλʼ οὐκ ἔστι σόν.
580
(Δη) ἐμόν.
580·2
(Νι) ἰὼ ʼνθρωποι.
580·3
(Δη) κέκραχθι.
580.1
(Νι) τὴν γυναῖκʼ ἀποκτενῶ
580.2
εἰσιών· τί γὰρ ποήσω;
581.1
(Δη) τοῦτο μοχθηρὸν πάλιν.
581.2
οὐκ ἐάσω. ποῖ σύ; μένε δή.
582.1
(Νι) μὴ πρόσαγε τὴν χεῖρά μοι.
582.2
(Δη) κάτεχε δὴ σεαυτόν.
583.1
(Νι) ἀδικεῖς Δημέα με, δῆλος εἶ,
583.2
καὶ τὸ πρᾶγμα πᾶν σύνοισθα.
(Δη) τοιγαροῦν ἐμοῦ πυθοῦ,
585
τῆι γυναικὶ μὴ ʼνοχλήσας μηδέν.
585.1
(Νι) ἆρʼ ὁ σός με παῖς
585.2
ἐντεθρίωκεν;
586.1
(Δη) φλυαρεῖς· λήψεται μὲν τὴν κόρην,
586.2
ἔστι δʼ οὐ τοιοῦτον. ἀλλὰ περιπάτησον ἐνθαδὶ
586.3
μικρὰ μετʼ ἐμοῦ.
(Νι) περιπατήσω;
588.1
(Δη) καὶ σεαυτόν γʼ ἀνάλαβε.
588.2
οὐκ ἀκήκοας λεγόντων, εἰπέ μοι, Νικήρατε,
590.1
τῶν τραγωιδῶν ὡς γενόμενος χρυσὸς ὁ Ζεὺς ἐρρύη
590.2
διὰ τέγους καθειργμένην τε παῖδʼ ἐμοίχευσέν ποτε;
590.3
(Νι) εἶτα δὴ τί τοῦτο;
592.1
(Δη) ἴσως δεῖ πάντα προσδοκᾶν; σκόπει,
592.2
τοῦ τέγους εἴ σοι μέρος τι ῥεῖ.
593.1
(Νι) τὸ πλεῖστον. ἀλλὰ τί
593.2
τοῦτο πρὸς ἐκεῖνʼ ἐστί;
(Δη) τότε μὲν γίνεθʼ ὁ Ζεὺς χρυσίον,
595.1
τότε δʼ ὕδωρ. ὁρᾶις· ἐκείνου τοὖργον ἐστίν. ὡς ταχὺ
595.2
εὕρομεν.
(Νι) καὶ βουκολεῖς με.
596.1
(Δη) μὰ τὸν Ἀπόλλω, ʼγὼ μὲν οὔ.
596.2
ἀλλὰ χείρων οὐδὲ μικρὸν Ἀκρισίου δήπουθεν εἶ· εἰ δʼ ἐκείνην ἠξίωσε, τήν γε σήν—
598.1
(Νι) οἴμοι τάλας·
598.2
Μοσχίων ἐσκεύακέν με.
599.1
(Δη) λήψεται μέν, μὴ φοβοῦ τοῦτο· θεῖον δʼ ἐστʼ, ἀκριβῶς ἴσθι, τὸ γεγενημένον.
599.2
μυρίους εἰπεῖν ἔχω σοι περιπατοῦντας ἐν μέσωι
599.3
ὄντας ἐκ θεῶν· σὺ δʼ οἴει δεινὸν εἶναι τὸ γεγονός.
599.4
Χαιρεφῶν πρώτιστος οὗτος, ὃν τρέφουςʼ ἀσύμβολον,
599.5
οὐ θεός σοι φαίνετʼ εἶναι;
(Νι) φαίνεται· τί γὰρ πάθω;
605
οὐ μαχοῦμαί σοι διὰ κενῆς.
605.1
(Δη) νοῦν ἔχεις, Νικήρατε.
605.2
Ἀνδροκλῆς ἔτη τοσαῦτα ζῆι, τρέχει, πηδᾶι, πολὺ
605.3
πράττεται· μέλας περιπατεῖ· λευκὸς οὐκ ἂν ἀποθάνοι,
605.4
οὐδʼ ἂν εἰ σφάττοι τις αὐτόν. οὗτός ἐστιν—οὐ θεός;
605.5
ἀλλὰ ταῦτʼ εὔχου γενέσθαι συμφέροντα, θυμία,
610.1
[……..τὴ]ν κόρην μέτεισιν οὑμὸς ὑὸς αὐτίκα.
610.2
〈Νι〉 ἐξ ἀνάγκης ἐστὶ ταῦ[τ]α πομ[…]. μ[.]ι
611.1
〈Δη〉 ν[ο]ῦν ἔχει[ς.
611.2
(Νι) εἰ δʼ ἐλήφθη τότε—
612.1
(Δη) πέπαυσο· μὴ παροξύνου· πόει
612.2
τἄνδον εὐτρεπῆ.
(Νι) ποήσω.
613·2
(Δη) τὰ παρʼ ἐμοὶ δʼ ἐγώ.
613.1
(Νι) πόει.
613.2
(Δη) κομψὸς εἶ. —χάριν δὲ πολλὴν πᾶσι τοῖς θεοῖς ἔχω
615
οὐθὲν εὑρηκὼς ἀληθὲς ὧν τότʼ ὤιμην γεγονέναι.
615.1
ΧΟΡΟΥ
615.2
Μο ἐγὼ τότε μὲν ἧς εἶχον αἰτίας μάτην
615.3
ἐλεύθερος γενόμενος ἠγάπησα καὶ
615.4
τοῦθʼ ἱκανὸν εὐτύχημʼ ἐμαυτῶι γεγονέναι
615.5
ὑπέλαβον· ὡς δὲ μᾶλλον ἔννους γίνομαι
620.1
καὶ λαμβάνω λογισμόν, ἐξέστηκα νῦν
620.2
τελέως ἐμαυτοῦ καὶ παρώξυμμαι σφόδρα
620.3
ἐφʼ οἷς μʼ ὁ πατὴρ ὑπέλαβεν ἡμαρτηκέναι.
620.4
εἰ μὲν καλῶς οὖν εἶχε τὰ περὶ τὴν κόρην
620.5
καὶ μὴ τοσαῦτʼ ἦν ἐμποδών, ὅρκος, πόθος,
625.1
χρόνος, συνήθειʼ, οἷς ἐδουλούμην ἐγώ,
625.2
οὐκ ἂν παρόντα γʼ αὖτις ἠιτιάσατο
625.3
αὐτόν με τοιοῦτʼ οὐδέν, ἀλλʼ ἀποφθαρεὶς
625.4
ἐκ τῆς πόλεως ἂν ἐκποδὼν εἰς Βάκτρα ποι
625.5
ἢ Καρίαν διέτριβον αἰχμάζων ἐκεῖ·
630.1
νῦν δʼ οὐ ποήσω διὰ σέ, Πλαγγὼν φιλτάτη,
630.2
ἀνδρεῖον οὐθέν· οὐ γὰρ ἔξεστʼ οὐδʼ ἐᾶι
630.3
ὁ τῆς ἐμῆς νῦν κύριος γνώμης Ἔρως.
630.4
οὐ μὴν ταπεινῶς οὐδʼ ἀγεννῶς παντελῶς
630.5
παριδεῖν με δεῖ τοῦτʼ, ἀλλὰ τῶι λόγωι μόνον,
635.1
εἰ μηθὲν ἄλλʼ, αὐτὸν φοβῆσαι βούλομαι
635.2
φάσκων ἀπαίρειν. μᾶλλον εἰς τὰ λοιπὰ γὰρ
635.3
φυλάξεθʼ οὗτος μηθὲν εἴς μʼ ἀγνωμονεῖν,
635.4
ὅταν φέροντα μὴ παρέργως τοῦτʼ ἴδηι.
635.5
ἀλλʼ οὑτοσὶ γὰρ εἰς δέοντά μοι πάνυ
640.1
καιρὸν πάρεστιν ὃν μάλιστʼ ἐβουλόμην.
640.2
Πα νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον, ἀνόητόν τε καὶ
640.3
εὐκαταφρόνητον ἔργον εἴμʼ εἰργασμένος·
640.4
οὐθὲν ἀδικῶν ἔδεισα καὶ τὸν δεσπότην
640.5
ἔφυγον. τί δʼ ἦν τούτου πεποηκὼς ἄξιον;
645.1
καθʼ ἓν γὰρ οὑτωσὶ σαφῶς σκεψώμεθα.
645.2
ὁ τρόφιμος ἐξήμαρτεν εἰς ἐλευθέραν
645.3
κόρην· ἀδικεῖ δήπουθεν οὐδὲν Παρμένων.
645.4
ἐκύησεν αὕτη· Παρμένων οὐκ αἴτιος.
645.5
τὸ παιδάριον εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν τὴν ἡμετέραν· ἤνεγκʼ ἐκεῖνος, οὐκ ἐγώ.
645.6
τῶν ἔνδον ὡμολόγησε τοῦτό τις τεκεῖν·
645.7
τί Παρμένων ἐνταῦθα πεποίηκεν κακόν;
645.8
οὐθέν. τί οὖν οὕτως ἔφυγες, ἀβέλτερε
645.9
καὶ δειλότατε; γελοῖον. ἠπείληςʼ ἐμὲ
655.1
στίξειν· μεμάθηκας· διαφέρ[ει δʼ ἀ]λλʼ οὐδὲ γρῦ
655.2
ἀδίκως παθεῖν τοῦτʼ ἢ δικαίως, ἔστι δὲ
655.3
πάντα τρόπον οὐκ ἀστεῖον.
(Μο) οὗτος.
657.1
(Πα) χαῖρε σύ.
657.2
(Μο) ἀφεὶς ἃ φλυαρεῖς ταῦτα θᾶττον εἴσιθι
657.3
εἴσω.
(Πα) τί ποήσων;
659·2
(Μο) χλαμύδα καὶ σπάθην τινὰ
660
ἔνεγκέ μοι.
660·2
(Πα) σπάθην ἐγώ σοι;
660.1
(Μο) καὶ ταχύ.
660.2
(Πα) ἐπὶ τί;
661.1
(Μο) βάδιζε καὶ σιωπῆι τοῦθʼ ὅ σοι
661.2
εἴρηκα ποίει.
(Πα) τί δὲ τὸ πρᾶγμα;
662.1
(Μο) εἰ λήψομαι
662.2
ἱμάντα—
(Πα) μηδαμῶς· βαδίζω γάρ.
663.1
(Μο) τί οὖν
663.2
μέλλεις; —πρόσεισι νῦν ὁ πατήρ· δεήσεται
665.1
οὗτος καταμένειν δηλαδή. δεήσεται ἄλλως μέχρι τινός· δεῖ γάρ. εἶθʼ, ὅταν δοκῆι
665.2
πεισθήσομʼ αὐτῶι. πιθανὸν εἶναι δεῖ μόνον
665.3
ὃ μὰ τὸν Διόνυσον οὐ δύναμαι ποεῖν ἐγώ.
665.4
τοῦτʼ ἐστίν. ἐψόφηκε προϊὼν τὴν θύραν.
670.1
Πα ὑστερίζειν μοι δοκεῖς σὺ παντελῶς τῶν ἐνθάδε
670.2
πραγμάτων, εἰδώς τʼ ἀκριβῶς οὐθὲν οὔτʼ ἀκηκοὼς
670.3
διὰ κενῆς σαυτὸν ταράττεις εἰς ἀθυμίαν τʼ ἄγεις.
670.4
Μο οὐ φέρεις;
673.1
(Πα) ποῦσι γάρ σοι τοὺς γάμους· κεράννυται,
673.2
θυμιᾶτʼ, ἐνῆρκτʼ, ἀνῆπται θύμαθʼ Ἡφαίστου φλογί.
675
(Μο) οὗτος, οὐ φέρεις;
675.1
(Πα) σὲ γάρ, 〈σὲ〉 περιμένουςʼ οὗτοι πάλαι.
675.2
μετιέναι τὴν παῖδα μέλλεις; εὐτυχεῖς· οὐδὲν κακόν
675.3
ἐστί σοι. θάρρει· τί βούλει;
677.1
(Μο) νουθετήσεις μʼ, εἰπέ μοι,
677.2
ἱερόσυλε;
(Πα) παῖ, τί ποιεῖς, Μοσχίων;
678.1
(Μο) οὐκ εἰσδραμὼν
678.2
θᾶττον ἐξοίσεις ἅ φημι;
(Πα) διακέκομμαι τὸ στόμα.
680
(Μο) ἔτι λαλεῖς οὗτος;
680.1
(Πα) βαδίζω. νὴ Δίʼ ἐξεύρηκά γε
680.2
τόδε κακόν.
(Μο) μέλλεις;
681·2
(Πα) ἄγουσι τοὺς γάμους ὄντως.
681.1
(Μο) πάλιν;
681.2
ἕτερον ἐξάγγελλέ μοι τι. —νῦν πρόσεισιν· ἂν δέ μου
681.3
μὴ δέητʼ, ἄνδρες, καταμένειν, ἀλλʼ ἀποργισθεὶς ἐᾶι
681.4
ἀπιέναι—τουτὶ γὰρ ἄρτι παρέλιπον—τί δεῖ ποεῖν;
685.1
ἀλλʼ ἴσως οὐκ ἂν ποήσαι τοῦτʼ. ἐὰν δέ; πάντα γὰρ
685.2
γίνεται· γελοῖος ἔσομαι, νὴ Δίʼ, ἀνακάμπτων πάλιν.
685.3
Πα ἤν· χλαμὺς πάρεστιν αὕτη καὶ σπάθη· ταυτὶ λαβέ.
685.4
(Μο) δεῦρο δός. τῶν ἔνδον οὐθείς ςʼ εἶδεν;
(Πα) οὐθείς.
688.1
(Μο) οὐδὲ εἷς
688.2
παντελῶς;
(Πα) οὔ φημι.
689·2
(Μο) τί λέγεις; ἀλλά ςʼ ὁ Ζεὺς ἀπολέσαι.
690
(Πα) πρόαγʼ ὅποι μέλλεις· φλυαρεῖς.
690.1
(Δη) εἶτα ποῦ ʼστιν, εἰπέ μοι;
690.2
παῖ, τί τοῦτο;
(Πα) πρόαγε θᾶττον.
691.1
(Δη) ἡ στολὴ τί βούλεται;
691.2
τί τὸ πάθος; μέλλεις ἀπαίρειν, εἰπέ μ[οι,
691.3
(Πα) ὡς ὁρᾶις, ἤδη βαδίζει κἀστὶν ἐν ὁδῶ[ι. νῦν δὲ χρὴ
691.4
κἀμὲ τοὺς ἔνδον προσειπεῖν· ἔρχο[μʼ ἤδη.
[Δη] [Μοσχίων,
695.1
ὅτι μὲν ὀργίζει, φιλῶ σε, κοὐχ[
695.2
εἰ λελύπησαι γὰρ ἀδίκως αἰτίαν .[
695.3
ἀλλʼ ἐκεῖνʼ ὅμως θεώρει· τίνι πικρο[ ;
695.4
εἰμὶ γὰρ πατήρ· ε[…….]αλαβών σε παιδίον
695.5
ἐξέθρεψʼ· εἰ ς..[……]ς γέγονεν ἡδὺς τοῦ βίου, τοῦτόν εἰμʼ ὁ δοὺς [ἔγωγε], διʼ ὃν ἀνασχέσθαι ςʼ ἔδει
695.6
καὶ τὰ λυπήσαντα [παρʼ ἐ]μοῦ καὶ φέρειν τι τῶν ἐμῶν
695.7
ὡς ἂν ὑόν. οὐ δικαίως ἠιτιασάμην τί σε·
695.8
ἠγνόηςʼ, ἥμαρτον, ἐμάνην. ἀλλʼ ἐκεῖνο.[
695.9
εἴς γε τοὺς ἄλλους ἁμαρτὼν σοῦ πρόνοιαν ἡλίκη[ν
705.1
ἔσχον, 〈ἐν〉 ἐμαυτῶι τʼ ἐτήρουν τοῦθʼ ὃ δή ποτʼ ἠγνόουν· οὐχὶ τοῖς ἐχθροῖς ἔθηκα φανερὸν ἐπιχαίρειν· σὺ δὲ
705.2
τὴν ἐμὴν ἁμαρτίαν νῦν ἐκφέρεις καὶ μάρτυρας
705.3
ἐπʼ ἐμὲ τῆς ἐμῆς ἀνοίας λαμβάνεις· οὐκ ἀξιῶ,
705.4
Μοσχίων. μὴ μνημονεύσηις ἡμέραν μου τοῦ βίου
710.1
μίαν ἐν ἧι διεσφάλην τι, τῶν δὲ πρόσθεν ἐπιλάθηι.
710.2
πόλλʼ ἔχων λέγειν ἐάσω· καὶ γὰρ οὐ καλῶς ἔχει
710.3
πατρὶ μόλις πιθέσθʼ, ἀκριβῶς ἴσθι, τὸ δʼ ἑτοίμως καλόν.
710.4
Νι μὴ ʼνόχλει μοι· πάντα γέγονε· λουτρά, προτέλειʼ, οἱ γάμοι·
710.5
ὥστʼ ἐκεῖνος, ἄν ποτʼ ἔλθηι, τὴν κόρην ἄπειςʼ ἔχων.
715
παῖ, τί τοῦτο;
715·2
Δη οὐκ οἶδʼ ἔγωγε, μὰ Δία.
715.1
(Νι) πῶς οὐκ οἶσθα σύ;
715.2
χλαμύς· ἀπαίρειν οὑτοσί που διανοεῖται.
716.1
(Δη) φησὶ γοῦν.
716.2
(Νι) φησὶν οὗτος; τίς δʼ ἐάσει, μοιχὸν ὄντʼ εἰλημμένον,
716.3
ὁμολογοῦντʼ; ἤδη σε δήσω, μειράκιον, οὐκ εἰς μακράν.
716.4
(Μο) δῆσον, ἱκετεύω.
Νι φλυαρεῖς πρός μʼ ἔχων. οὐ καταβαλεῖς
720
τὴν σπάθην θᾶττον;
720.1
(Δη) κατάβαλε, Μοσχίων, πρὸς τῶν θεῶν,
720.2
μὴ παροξύνηις.
721.1
Μο ἀφείσθω· καταλελιπαρήκατε
721.2
δεόμενοί μου.
(Νι) σοῦ δεόμενοι; δεῦρο δή.
722.1
(Μο) δήσεις μʼ ἴσως;
722.2
(Δη) μηδαμῶς. ἔξω κόμιζε δεῦρο τὴν νύμφην.
723.1
Νι δοκεῖ;
723.2
Δη πάνυ μὲν οὖν.
Μο εἰ τοῦτʼ ἐποίεις εὐθύς, οὐκ ἂν πράγματα
725
εἶχες, ὦ πάτερ, φιλοσοφῶν ἄρτι.
725.1
Νι πρόαγε δὴ σύ μοι. —
725.2
μαρτύρων ἐναντίον σοι τήνδʼ ἐγὼ δίδωμʼ ἔχειν
725.3
γνησίων παίδων ἐπʼ ἀρότωι, προῖκα τἀμὰ πάνθʼ ὅταν
725.4
ἀποθάνω γʼ, ὃ μὴ γένοιτʼ, ἀλλʼ 〈εἰσ〉αεὶ ζώιην.
728.1
(Μο) ἔχω,
728.2
λαμβάνω, στέργω.
(Δη) τὸ λοιπόν ἐστι λουτρὰ μετιέναι·
730.1
Χρυσί, πέμπε τὰς γυναῖκας, λουτροφόρον, αὐλητρίδα.
730.2
δεῦρο δʼ ἡμῖν ἐκδότω τις δᾶιδα καὶ στεφάνους, ἵνα
730.3
συμπροπέμπωμεν.
(?Μο) πάρεστιν ὅδε φέρων.
732.1
(Δη) πύκαζε σὺ
732.2
κρᾶτα καὶ κόσμει σεαυτόν.
(Μο) ἀλλʼ ἐγώ.
733.1
(Δη) παῖδες καλοί,
733.2
μειράκια, γέροντες, ἄνδρες, πάντες εὐρώστως ἅμα
735.1
πεμψ[α]τʼ εὐνοίας προφήτην Βακχίωι φίλον κρότον.
735.2
ἡ δὲ καλλίστων ἀγώνων πάρεδρος ἄφθιτος θεὰ εὐμενὴς ἕποιτο Νίκη τοῖς ἐμοῖς ἀεὶ χοροῖς.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.