Library › Latin: Philosophy › De Providentia
De Providentia, ‘On Providence’, is a short dialogue that Seneca addressed to Lucilius, the friend to whom he also wrote the Epistulae Morales and the Naturales Quaestiones, which suggests a date late in his life. Lucilius has asked why, if providence rules the world, so many misfortunes befall good men. Seneca answers that adversity is the training ground of virtue, that God tests those he loves as a strict father tests his sons, and that the good man is never truly harmed.
The dialogue is a classic statement of the Stoic theodicy and one of the most rhetorically powerful of Seneca’s writings. Its portrayal of the good man as a spectacle worthy of the gods, struggling against misfortune, and its examples of Roman heroes such as Mucius Scaevola, Regulus and Cato, were widely admired. The work’s closing defence of suicide as an open door also reflects Seneca’s thought on freedom, and it influenced Christian discussions of suffering.
About this edition. The Latin text comes from the Perseus Digital Library (edition: John William Basore, 1928), licensed CC BY-SA. Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.
Latin · Philosophy
De Providentia
Seneca, Lucius Annaeus · every word parsed
1.1.1
Quaesisti a me, Lucili, quid ita, si prouidentia mundus regeretur, multa bonis uiris mala acciderent. Hoc commodius in contextu operis redderetur, cum praeesse uniuersis prouidentiam probaremus et interesse nobis deum ; sed quoniam a toto particulam reuelli placet et unam contradictionem manente lite integra soluere, faciam rem non difficilem, causam deorum agam.
1.1.2
Superuacuum est in praesentia ostendere non sine aliquo custode tantum opus stare nec hunc siderum coetum discursumque fortuiti impetus esse, et quae casus incitat saepe turbari et cito arietare, hanc inoffensam uelocitatem procedere aeternae legis imperio tantum rerum terra marique gestantem, tantum clarissimorum luminum et ex disposito relucentium ; non esse materiae errantis hunc ordinem nec quae temere coierunt tanta arte pendere, ut terrarum grauissimum pondus sedeat immotum et circa se properantis caeli fugam spectet, ut infusa uallibus maria molliant terras nec ullum incrementum fluminum sentiant, ut ex minimis seminibus nascantur ingentia.
1.1.3
Ne illa quidem quae uidentur confusa et incerta, pluuias dico nubesque et elisorum fulminum iactus et incendia ruptis montium uerticibus effusa, tremores labantis soli aliaque quae tumultuosa pars rerum circa terras mouet, sine ratione, quamuis subita sint, accidunt, sed suas et illa causas habent non minus quam quae alienis locis conspecta miraculo sunt, ut in mediis fluctibus calentes aquae et noua insularum in uasto exsilientium mari spatia.
1.1.4
Iam uero si quis obseruauerit nudari litora pelago in se recedente eademque intra exiguum tempus operiri, credet caeca quadam uolutatione modo contrahi undas et introrsum agi, modo erumpere et magno cursu repetere sedem suam, cum interim illae portionibus crescunt et ad horam ac diem subeunt ampliores minoresque, prout illas lunare sidus elicuit, ad cuius arbitrium oceanus exundat. Suo ista tempori re- seruentur, eo quidem magis quod tu non dubitas de prouidentia sed querens.
1.1.5
In gratiam te reducam cum diis aduersus optimos optimis. Neque enim rerum natura patitur ut umquam bona bonis noceant ; inter bonos uiros ac deos amicitia est conciliante uirtute. Amicitiam dico ? Immo etiam necessitudo et similitudo, quoniam quidem bonus tempore tantum a deo differt, discipulus eius aemulatorque et uera progenies, quam parens ille magnificus, uirtutum non lenis exactor, sicut seueri patres, durius educat.
1.1.6
Itaque cum uideris bonos uiros acceptosque diis laborare, sudare, per arduum escendere, malos autem lasciuire et uoluptatibus fluere, cogita filiorum nos modestia delectari, uernularum licentia, illos disciplina tristiori contineri, horum ali audaciam. Idem tibi de deo liqueat. Bonum uirum in deliciis non habet, experitur, indurat, sibi illum parat.
1.2.1
" Quare multa bonis uiris aduersa eueniunt ? " Nihil accidere bono uiro mali potest ; non miscentur contraria. Quemadmodum tot amnes, tantum superne deiectorum imbrium, tanta medicatorum uis fontium non mutant saporem maris, ne remittunt quidem, ita aduersarum impetus rerum uiri fortis non uertit ani- mum. Manet in statu et quicquid euenit in suum colorem trahit ; est enim omnibus externis potentior.
1.2.2
Nec hoc dico : non sentit illa, sed uincit et alioqui quietus placidusque contra incurrentia attollitur. Omnia aduersa exercitationes putat. Quis autem, uir modo et erectus ad honesta, non est laboris adpetens iusti et ad officia eum periculo promptus ? Cui non industrio otium poena est ?
1.2.3
Athletas uidemus, quibus uirium cura est, eum fortissimis quibusque confligere et exigere ab is per quos certamini praeparantur, ut totis contra ipsos uiribus utantur ; caedi se uexarique patiuntur et si non inueniunt singulos pares, pluribus simul obiciuntur. Marcet sine aduersario uirtus;
1.2.4
tunc apparet quanta sit quantumque polleat, cum quid possit patientia ostendit. Scias licet idem uiris bonis esse faciendum, ut dura ac difficilia non reformident nec de fato querantur, quicquid accidit boni consulant, in bonum uertant. Non quid sed quemadmodum feras interest.
1.2.5
Non uides quanto aliter patres, aliter matres indulgeant ? Illi excitari iubent liberos ad studia obeunda mature, feriatis quoque diebus non patiuntur esse otiosos et sudorem illis et interdum lacrimas excutiunt; at matres fouere in sinu, continere in umbra uolunt, numquam contristari, numquam flere, num- quam laborare.
1.2.6
Patrium deus habet aduersus bonos uiros animum et illos fortiter amat et " Operibus," inquit, " doloribus, damnis exagitentur, ut uerum colligant robur." Languent per inertiam saginata nec labore tantum sed motu et ipso sui onere deficiunt. Non fert ullum ictum inlaesa felicitas ; at cui assidua fuit cum incommodis suis rixa, callum per iniurias duxit nec ulli malo cedit sed etiam si cecidit de genu pugnat.
1.2.7
Miraris tu, si deus ille bonorum amantissimus, qui illos quam optimos esse atque excellentissimos uult, fortunam illis cum qua exerceantur adsignat ? Ego uero non miror, si aliquando impetum capiunt spectandi magnos uiros conluctantis cum aliqua calamitate.
1.2.8
Nobis interdum uoluptati est, si adulescens constantis animi irruentem feram uenabulo excepit, si leonis incursum interritus pertulit, tantoque hoc spectaculum est gratius, quanto id honestior fecit. Non sunt ista, quae possint deorum in se uultum conuertere, puerilia et humanae oblecta- menta leuitatis.
1.2.9
Ecce spectaculum dignum ad quod respiciat intentus operi suo deus, ecce par deo dignum, uir fortis cum fortuna mala compositus, utique si et prouocauit. Non uideo, inquam, quid habeat in terris Iuppiter pulchrius, si eo conuertere animum uelit, quam ut spectet Catonem iam partibus non semel fractis stantem nihilo minus inter ruinas publicas rectum.
1.2.10
" Licet," inquit, "omnia in unius dicionem concesserint, custodiantur legionibus terrae, classibus maria, Caesarianus portas miles obsideat ; Cato qua exeat habet ; una manu latam libertati uiam faciet. Ferrum istud, etiam ciuili bello purum et innoxium, bonas tandem ac nobiles edet operas : libertatem, quam patriae non potuit, Catoni dabit. Aggredere, anime, diu meditatum opus, eripe te rebus humanis. Iam Petreius et Iuba concucurrerunt iacentque alter alterius manu caesi. Fortis et egregia fati conuentio, sed quae non deceat magnitudinem nostram ; tam turpe est Catoni mortem ab ullo petere quam uitam."
1.2.11
Liquet mihi cum magno spectasse gaudio deos, dum ille uir, acerrimus sui uindex, alienae saluti consulit et instruit discedendum fugam, dum studia etiam nocte ultima tractat, dum gladium sacro pectori infigit, dum uiscera spargit et illam sanctissimam animam indignamque quae ferro contaminaretur manu educit.
1.2.12
Inde crediderim fuisse parum certum et efficax uulnus ; non fuit diis immortalibus satis spectare Catonem semel. Retenta ac reuocata uirtus est, ut in difficiliore parte se ostenderet ; non enim tam magno animo mors initur quam repetitur. Quidni libenter spectarent alumnum suum tam claro ac memorabili exitu euadentem ? Mors illos consecrat, quorum exitum et qui timent laudant.
1.3.1
Sed iam procedente oratione ostendam, quam non sint quae uidentur mala. Nunc illud dico, ista quae tu uocas aspera, quae aduersa et abominanda, primum pro ipsis esse quibus accidunt, deinde pro uniuersis, quorum maior diis cura quam singulorum est, post hoc uolentibus accidere ac dignos malo esse, si nolint. His adiciam fato ista sic et recte eadem lege bonis euenire qua sunt boni. Persuadebo deinde tibi, ne umquam boni uiri miserearis; potest enim miser dici, non potest esse.
1.3.2
Difficillimum ex omnibus quae proposui uidetur quod primum dixi, pro ipsis esse quibus e ueniunt ista quae horremus ac tremimus. " Pro ipsis est," inquis, " in exilium proici, in egestatem deduci, liberos coniugem ecferre, ignominia affici, debilitari ? " Si miraris haec pro aliquo esse, miraberis quosdam ferro et igne curari nec minus fame ac siti. Sed si cogitaueris tecum remedii causa quibusdam et radi ossa et legi et extrahi uenas et quaedam amputari membra quae sine totius pernicie corporis haerere non poterant, hoc quoque patieris probari tibi, quaedam incommoda pro is esse quibus accidunt, tam me hercules quam quaedam quae laudantur atque appetuntur contra eos esse quos delectauerunt, simillima cruditatibus ebrietatibusque et ceteris quae necant per uoluptatem.
1.3.3
Inter multa magnifica Demetri nostri et haec uox est, a qua recens sum ; sonat adhuc et uibrat in auribus meis : " Nihil," inquit, " mihi uidetur infelicius eo, cui nihil umquam euenit aduersi." Non licuit enim illi se experiri. Ut ex uoto illi fluxerint omnia, ut ante uotum, male tamen de illo dii iudicauerunt. Indignus uisus est a quo uinceretur aliquando fortuna, quae ignauissimum quemque refugit, quasi dicat : " Quid ego istum mihi aduersarium adsumam ? Statim arma submittet; non opus est in illum tota potentia mea, leui comminatione pelletur, non potest sustinere uultum meum. Alius circumspiciatur cum quo conferre possimus manum ; pudet congredi cum homine uinci parato.
1.3.4
" Ignominiam iudicat gladiator cum inferiore componi et scit eum sine gloria uinci, qui sine periculo uincitur. Idem facit fortuna : fortissimos sibi pares quaerit, quosdam fastidio transit. Contumacissimum quemque et rectissimum aggreditur, aduersus quem uim suam intendat: ignem experitur in Mucio, paupertatem in Fabricio, exilium in Rutilio, tormenta in Regulo, uenenum in Socrate, mortem in Catone. Magnum exemplum nisi mala fortuna non inuenit.
1.3.5
Infelix est Mucius, quod dextra ignes hostium premit et ipse a se exigit erroris sui poenas ? Quod regem, quem armata manu non potuit, exusta fugat ? Quid ergo ? Felicior esset, si in sinu amicae foueret manum ?
1.3.6
Infelix est Fabricius, quod rus suum, quantum a re publica uacauit, fodit ? Quod bellum tam eum Pyrrho quam eum diuitiis gerit ? Quod ad focum cenat illas ipsas radices et herbas quas in repurgando agro triumphalis senex uulsit ? Quid ergo ? Felicior esset, si in uentrem suum longinqui litoris pisces et peregrina aucupia congereret, si conchylis superi atque inferi maris pigritiam stomachi nausiantis erigeret, si ingenti pomorum strue cingeret primae formae feras, captas multa caede uenantium ?
1.3.7
Infelix est Rutilius, quod qui illum damnauerunt causam dicent omnibus saeculis ? Quod aequiore animo passus est se patriae eripi quam sibi exilium ? Quod Sullae dictatori solus aliquid negauit et reuocatus tantum non retro cessit et longius fugit ? " Uiderint," inquit, " isti quos Romae deprehendit felicitas tua. Uideant largum in foro sanguinem et supra Seruilianum lacum (id enim proscriptionis Sullanae spoliarium est) senatorum capita et passim uagantis per urbem percussorum greges et multa milia ciuium Romanorum uno loco post fidem, immo per ipsam fidem trucidata ; uideant ista qui exulare non possunt." Quid ergo ?
1.3.8
Felix est L. Sulla, quod illi descendenti ad forum gladio summouetur, quod capita sibi consularium uirorum patitur ostendi et pretium caedis per quaestorem ac tabulas publicas numerat ? Et haec omnia facit ille, ille qui legem Corneliam tulit !
1.3.9
Ueniamus ad Regulum : quid illi fortuna nocuit, quod illum documentum fidei, documentum patientiae fecit ? Figunt cutem claui et quocumque fatigatum corpus reclinauit, uulneri incumbit, in perpetuam uigiliam suspensa sunt lumina. Quanto plus tormenti tanto plus erit gloriae. Uis scire quam non paeniteat hoc pretio aestimasse uirtutem ? Refice illum et mitte in senatum ; eandem sententiam dicet.
1.3.10
Feliciorem ergo tu Maecenatem putas, cui amoribus anxio et morosae uxoris cotidiana repudia deflenti somnus per symphoniarum cantum ex longinquo lene resonantium quaeritur ? Mero se licet sopiat et aquarum fragoribus auocet et mille uoluptatibus mentem anxiam fallat, tam uigilabit in pluma quam ille in cruce ; sed illi solacium est pro honesto dura tolerare et ad causam a patientia respicit, hunc uoluptatibus marcidum et felicitate nimia laborantem magis his quae patitur uexat causa patiendi.
1.3.11
Non usque eo in possessionem generis humani uitia uenerunt, ut dubium sit an electione fati data plures nasci Reguli quam Maecenates uelint; aut si quis fuerit, qui audeat dicere Maecenatem se quam Regulum nasci maluisse, idem iste, taceat licet, nasci se Terentiam maluit !
1.3.12
Male tractatum Socratem iudicas, quod illam potionem publice mixtam non aliter quam medicamentum immortalitatis obduxit et de morte disputauit usque ad ipsam ? Male cum illo actum est, quod gelatus est sanguis ac paulatim frigore inducto uenarum uigor constitit ?
1.3.13
Quanto magis huic inuidendum est quam illis quibus gemma ministratur, quibus exoletus omnia pati doctus exsectae uirilitatis aut dubiae suspensam auro niuem diluit ! Hi quicquid biberunt uomitu remetientur tristes et bilem suam regustantes, at ille uenenum laetus et libens hauriet.
1.3.14
Quod ad Catonem pertinet, satis dictum est summamque illi felicitatem contigisse consensus hominum fatebitur, quem sibi rerum natura delegit cum quo metuenda confideret. " Inimicitiae potentium graues sunt; opponatur simul Pompeio, Caesari, Crasso. Graue est a deterioribus honore anteiri; Uatinio postferatur. Graue est ciuilibus bellis interesse; toto terrarum orbe pro causa bona tam infeliciter quam pertinaciter militet. Graue est manus sibi afferre; faciat. Quid per haec consequar ? Ut omnes sciant non esse haec mala quibus ego dignum Catonem putaui."
1.4.1
Prosperae res et in plebem ac uilia ingenia deueniunt ; at calamitates terroresque mortalium sub iugum mittere proprium magni uiri est. Semper uero esse felicem et sine morsu animi transire uitam igno- rare est rerum naturae alteram partem.
1.4.2
Magnus uir es ; sed unde scio, si tibi fortuna non dat facultatem exhibendae uirtutis ? Descendisti ad Olympia, sed nemo praeter te ; coronam habes, uictoriam non habes. Non gratulor tamquam uiro forti, sed tanquam consulatum praeturamue adepto; honore auctus es.
1.4.3
Item dicere et bono uiro possum, si illi nullam occasionem difficilior casus dedit in qua una uim animi sui ostenderet : “Miserum te iudico, quod numquam fuisti miser. Transisti sine aduersario uitam ; nemo sciet quid potueris, ne tu quidem ipse.” Opus est enim ad notitiam sui experimento ; quid quisque posset nisi temptando non didicit. Itaque quidam ipsi ultro se cessantibus malis obtulerunt et uirtuti iturae in obscurum occasionem per quam enitesceret quaesierunt.
1.4.4
Gaudent, inquam, magni uiri aliquando rebus aduersis, non aliter quam fortes milites bello. Triumphum ego murmillonem sub Tib. Caesare de raritate munerum audiui querentem : " Quam bella," inquit, " aetas perit ! " Auida est periculi uirtus et quo tendat, non quid passura sit cogitat, quoniam etiam quod passura est gloriae pars est. Militares uiri gloriantur uulneribus, laeti fluentem meliori casu sanguinem ostentant ; idem licet fecerint qui integri reuertuntur ex acie, magis spectatur qui saucius redit.
1.4.5
Ipsis, inquam, deus consulit, quos esse quam honestissimos cupit, quotiens illis materiam praebet aliquid animose fortiterque faciendi, ad quam rem opus est aliqua rerum difficultate. Gubernatorem in tempestate, in acie militem intellegas. Unde possum scire quantum aduersus paupertatem tibi animi sit, si diuitiis diffluis ? Unde possum scire quantum aduersus ignominiam et infamiam odiumque populare constantiae habeas, si inter plausus senescis, si te inexpugnabilis et in- clinatione quadam mentium pronus fauor sequitur ? Unde scio quam aequo animo laturus sis orbitatem, si quoscumque sustulisti uides ? Audiui te, cum alios consolareris : tunc conspexissem, si te ipse consolatus esses, si te ipse dolere uetuisses.
1.4.6
Nolite, obsecro uos, expauescere ista, quae dii immortales uelut stimulos admouent animis : calamitas uirtutis occasio est. Illos merito quis dixerit miseros qui nimia felicitate torpescunt, quos uelut in mari lento tranquillitas iners detinet ; quicquid illis inciderit, nouum ueniet.
1.4.7
Magis urgent saeua inexpertos, graue est tenerae ceruici iugum. Ad suspicionem uulneris tiro pallescit, audacter ueteranus cruorem suum spectat, qui scit se saepe uicisse post sanguinem. Hos itaque deus quos probat, quos amat, indurat, recognoscit, exercet ; eos autem quibus indulgere uidetur, quibus parcere, molles Uenturis malis seruat. Erratis enim, si quem iudicatis exceptum. Ueniet et ad illum diu felicem sua portio ; quisquis uidetur dimissus esse, dilatus est. Quare deus optimum quemque aut mala ualetudine aut luctu aut aliis incommodis afficit ?
1.4.8
Quia in castris quoque periculosa fortissimis imperantur ; dux lectissimos mittit, qui nocturnis hostes aggrediantur insidiis aut explorent iter aut praesidium loco deiciant. Nemo eorum qui exeunt dicit : " Male de me imperator meruit," sed " bene iudicauit." Item dicant quicumque iubentur pati timidis ignauisque flebilia: " Digni uisi sumus deo in quibus experiretur quantum humana natura posset pati."
1.4.9
Fugite delicias, fugite eneruantem felicitatem, qua animi permadescunt et nisi aliquid interuenit quod humanae sortis admoneat, manent uelut perpetua ebrietate sopiti. Quem specularia semper ab afflatu uindicauerunt, cuius pedes inter fomenta subinde mutata tepuerunt, cuius cenationes subditus et parietibus circumfusus calor temperauit, hunc leuis aura non sine periculo stringet.
1.4.10
Cum omnia quae excesserunt modum noceant, periculosissima felicitatis intemperantia est : mouet cerebrum, in uanas mentes imagines euocat, multum inter falsum ac uerum mediae caliginis fundit. Quidni satius sit perpetuam infelicitatem aduocata uirtute sustinere quam infinitis atque immodicis bonis rumpi ? Lenior ieiunio mors est, cruditate dissiliunt.
1.4.11
Hanc itaque rationem dii sequuntur in bonis uiris quam in discipulis suis praeceptores, qui plus laboris ab is exigunt, in quibus certior spes est. Numquid tu inuisos esse Lacedaemoniis liberos suos credis, quorum experiuntur indolem publice uerberibus admotis ? Ipsi illos patres adhortantur, ut ictus flagellorum fortiter perferant, et laceros ac semianimes rogant, perseuerent uulnera praebere uulne- ribus.
1.4.12
Quid mirum, si dure generosos spiritus deus temptat ? Numquam uirtutis molle documentum est. Uerberat nos et lacerat fortuna ; patiamur ! Non est saeuitia, certamen est, quod quo saepius adierimus, fortiores erimus. Solidissima corporis pars est quam frequens usus agitauit. Praebendi fortunae sumus, ut contra illam ab ipsa duremur ; paulatim nos sibi pares faciet, contemptum periculorum ad- siduitas periclitandi dabit.
1.4.13
Sic sunt nauticis corpora ferendo mari dura, agricolis manus tritae, ad excutienda tela militares lacerti ualent, agilia Sunt membra cursoribus ; id in quoque solidissimum est quod exercuit. Ad contemnendam patientiam malorum animus patientia peruenit; quae quid in nobis efficere possit scies, si aspexeris quantum nationibus nudis et inopia fortioribus labor praestet.
1.4.14
Omnes considera gentes in quibus Romana pax desinit. Germanos dico et quicquid circa Histrum uagarum gentium occursat. Perpetua illos hiemps, triste caelum premit, maligne solum sterile sustentat; imbrem culmo aut fronde defendunt, super durata glacie stagna persultant, in alimentum feras captant.
1.4.15
Miseri tibi uidentur ? Nihil miserum est quod in naturam consuetudo perduxit; paulatim enim uoluptati sunt quae necessitate coeperunt. Nulla illis domicilia nullaeque sedes sunt nisi quas lassitudo in diem posuit ; uilis et hic quaerendus manu uictus, horrenda iniquitas caeli, intecta corpora ; hoc quod tibi calamitas uidetur tot gentium uita est ! Quid miraris bonos uiros, ut confirmentur, concuti ?
1.4.16
Non est arbor solida nec fortis nisi in quam frequens uentus incursat ; ipsa enim uexatione constringitur et radices certius figit ; fragiles sunt quae in aprica ualle creuerunt. Pro ipsis ergo bonis uiris est, ut esse interriti possint, multum inter formidolosa uersari et aequo animo ferre quae non sunt mala nisi male sustinenti.
1.5.1
Adice nunc, quod pro omnibus est optimum quemque, ut ita dicam, militare et edere operas. Hoc est propositum deo quod sapienti uiro, ostendere haec quae uulgus appetit, quae reformidat, nec bona esse nec mala ; apparebit autem bona esse, si illa non nisi bonis uiris tribu erit, et mala esse, si tantum malis irrogauerit.
1.5.2
Detestabilis erit caecitas, si nemo oculos perdiderit, nisi cui eruendi sunt : itaque careant luce Appius et Metellus. Non sunt diuitiae bonum ; itaque habeat illas et Elius leno, ut homines pecuniam, cum in templis consecrauerint, uideant et in fornice. Nullo modo magis potest deus concupita traducere, quam si illa ad turpissimos defert, ab optimis abigit.
1.5.3
" At iniquum est uirum bonum debilitari aut configi aut alligari, malos integris corporibus solutos ac delicatos incedere." Quid porro ? Non est iniquum fortes uiros arma sumere et in castris pernoctare et pro uallo obligatis stare uulneribus, interim in urbe securos esse percisos et professos impudicitiam ? Quid porro ? Non est iniquum no- bilissimas uirgines ad sacra facienda noctibus excitari, altissimo somno inquinatas frui ?
1.5.4
Labor optimos citat. Senatus per totum diem saepe consulitur, cum illo tempore uilissimus quisque aut in campo Otium suum Oblectet aut in popina lateat aut tempus in aliquo circulo terat. Idem in hac magna re publica fit ; boni uiri laborant, impendunt, impenduntur et uolentes quidem ; non trahuntur a fortuna, sequuntur illam et aequant gradus. Si scissent, antecessissent.
1.5.5
Hanc quoque animosam Demetri fortissimi uiri uocem audisse me memini: " Hoc unum," inquit, " de uobis, di immortales, queri possum, quod non ante mihi notam uoluntatem uestram fecistis ; prior enim ad ista uenissem, ad quae nunc uocatus adsum. Uultis liberos sumere ? uobis illos sustuli. Uultis aliquam partem corporis ? sumite ; non magnam rem promitto, cito totum relinquam. Uultis spiritum ? quidni ? nullam moram faciam, quo minus recipiatis quod dedistis. A uolente feretis quicquid petieritis.
1.5.6
Quid ergo est ? Maluissem offerre quam tradere. Quid opus fuit auferre ? Accipere potuistis ; sed ne nunc quidem auferetis, quia nihil eripitur nisi retinenti." Nihil cogor, nihil patior inuitus nec seruio deo sed assentior, eo quidem magis, quod scio omnia certa et in aeternum dicta lege decurrere.
1.5.7
Fata nos ducunt et quantum cuique temporis restat prima nascentium hora disposuit. Causa pendet ex causa, priuata ac publica longus ordo rerum trahit. Ideo fortiter Omne patiendum est, quia non, ut putamus, incidunt cuncta sed ueniunt. Olim constitutum est quid gaudeas, quid fleas, et quamuis magna uideatur uarietate singulorum uita distingui, summa in unum uenit; accipimus peritura perituri. Quid itaque indignamur ?
1.5.8
Quid querimur ? Ad hoc parti sumus. Utatur ut uult suis natura corporibus ; nos laeti ad omnia et fortes cogitemus nihil perire de nostro. Quid est boni uiri ? Praebere se fato. Grande solacium est cum uniuerso rapi; quicquid est quod nos sic uiuere, sic mori iussit, eadem necessitate et deos alligat. Irreuocabilis humana pariter ac diuina cursus uehit. Ille ipse omnium conditor et rector scripsit quidem fata, sed sequitur ; semper paret, semel iussit.
1.5.9
" Quare tamen deus tam iniquus in distributione fati fuit, ut bonis uiris paupertatem et uulnera et acerba funera ascriberet ? " Non potest artifex mutare materiam ; hoc passa est. Quaedam separari a quibusdam non possunt, cohaerent, in- diuidua sunt. Languida ingenia et in somnum itura aut in uigiliam somno simillimam inertibus nectuntur elementis ; ut efficiatur uir cum cura dicendus, fortiore fato opus est. Non erit illi planum iter ; sursum oportet ac deorsum eat, fluctuetur ac nauigium in turbido regat. Contra fortunam illi tenendus est cursus ; multa accident dura, aspera, sed quae molliat et complanet ipse.
1.5.10
Ignis aurum probat, miseria fortes uiros. Uide quam alte escendere debeat uirtus ; scies illi non per secura uadendum : Ardua prima uia est et quam uix mane recentes enituntur equi; medio est altissima caelo, unde mare et terras ipsi mihi saepe uidere sit timor et pauida trepidet formidine pectus, ultima prona uia est et eget moderamine certo ; tunc etiam quae me subiectis excipit undis, ne ferar in praeceps. Tethys solet ima uereri.
1.5.11
Haec cum audisset ille generosus adulescens : " Placet," inquit, " uia ; escendo. Est tanti per ista ire casuro." Non desinit acrem animum metu territare : Utque uiam teneas nulloque errore traharis, per tamen aduersi gradieris cornua tauri Haemoniosque arcus uiolentique ora leonis. Post haec ait : " Iunge datos currus ! His quibus deterreri me putas incitor. Libet illic stare ubi ipse Sol trepidat." Humilis et inertis est tuta sectari; per alta uirtus it.
1.6.1
" Quare tamen bonis uiris patitur aliquid mali deus fieri ? " Ille uero non patitur. Omnia mala ab illis remouit, scelera et flagitia et cogitationes improbas et auida consilia et libidinem caecam et alieno imminentem auaritiam ; ipsos tuetur ac uindicat : numquid hoc quoque aliquis a deo exigit, ut bonorum uirorum etiam sarcinas seruet ? Remittunt ipsi hanc deo curam: externa contemnunt.
1.6.2
Democritus diuitias proiecit onus illas bonae mentis existimans. Quid ergo miraris, si id deus bono uiro accidere patitur quod uir bonus aliquando uult sibi accidere ? Filios amittunt uiri boni; quidni, cum aliquando et occidant ? In exilium mittuntur; quidni, cum aliquando ipsi patriam non repetituri relinquant ? Occiduntur ; quidni, cum aliquando ipsi sibi manus afferant ? Quare quaedam dura patiuntur ? Ut alios pati doceant ;
1.6.3
nati sunt in exemplar. Puta itaque deum dicere : " Quid habetis quod de me queri possitis, uos, quibus recta placuerunt ? Aliis bona falsa circumdedi et animos inanes uelut longo fallacique somnio lusi. Auro illos et argento et ebore adornaui, intus boni nihil est.
1.6.4
Isti quos pro felicibus aspicis, si non qua occurrunt sed qua latent uideris, miseri sunt, sordidi, turpes, ad similitudinem parietum suorum extrinsecus culti; non est ista solida et sincera felicitas ; crusta est et quidem tenuis. Itaque dum illis licet stare et ad arbitrium suum ostendi, nitent et imponunt ; cum aliquid incidit quod disturbet ac detegat, tunc apparet quantum altae ac uerae foeditatis alienus splendor absconderit.
1.6.5
Uobis dedi bona certa, mansura, quanto magis uersauerit aliquis et undique inspexerit, meliora maioraque : permisi uobis metuenda contemnere, cupiditates fastidire ; non fulgetis extrinsecus, bona uestra introrsus obuersa sunt. Sic mundus exteriora contempsit spectaculo sui laetus. Intus omne posui bonum ; non egere felicitate felicitas uestra est.
1.6.6
' At multa incidunt tristia, horrenda, dura toleratu.' Quia non poteram uos istis subducere, animos uestros aduersus omnia armaui ; ferte fortiter. Hoc est quo deum antecedatis ; ille extra patientiam malorum est, uos supra patientiam. Contemnite paupertatem; nemo tam pauper uiuit quam natus est. Contemnite dolorem; aut soluetur aut soluet. Contemnite mortem; quae uos aut finit aut transfert. Contemnite for- tunam ; nullum illi telum quo feriret animum dedi.
1.6.7
Ante omnia caui, ne quid uos teneret inuitos ; patet exitus. Si pugnare non uultis, licet fugere. Ideo ex omnibus rebus quas esse uobis necessarias uolui nihil feci facilius quam mori. Prono animam loco posui ; trahitur, adtendite modo et uidebitis quam breuis ad libertatem et quam expedita ducat uia. Non tam longas in exitu uobis quam intrantibus moras posui ; alioqui magnum in uos regnum fortuna tenuisset, si homo tam tarde moreretur quam nascitur.
1.6.8
Omne tempus, omnis uos locus doceat quam facile sit renuntiare naturae et munus illi suum impingere ; inter ipsa altaria et sollemnes sacrificantium ritus, dum optatur uita, mortem condiscite. Corpora opima taurorum exiguo concidunt uulnere et magnarum uirium animalia humanae manus ictus impellit ; tenui ferro commissura ceruicis abrumpitur, et cum articulus ille qui caput collumque committit incisus est, tanta illa moles corruit.
1.6.9
Non in alto latet spiritus nec utique ferro eruendus est ; non sunt uulnere penitus impresso scrutanda praecordia : in proximo mors est. Non certum ad hos ictus destinaui locum ; quacumque uis peruium est. Ipsum illud quod uocatur mori, quo anima discedit a corpore, breuius est quam ut sentiri tanta uelocitas possit. Siue fauces nodus elisit, siue spiramentum aqua praeclusit, siue in caput lapsos subiacentis soli duritia comminuit, siue haustus ignis cursum animae remeantis interscidit ; quicquid est, properat. Ecquid erubescitis ? Quod tam cito fit, timetis diu ! "
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.