Stephen of Chalmet: Epistola de Perseverantia Ordinis

Dilectissimis in Christo fratribus, BONOAMICO, et sociis eius apud Sanctum Sulpicium in annua examinatione positis, Stephanus de CHALMETO, Spiritu principali confirmari.

Quidam amici uestri rogauerunt me (supra id quod sum fortasse me existimantes) ut ad confirmandos, siue confortandos uos, quam possem operam impenderem. Unde ego uolens non tam subuenire necessitati uestrae, quam non deesse charitati, cum Dominum priorem consuluissem, uisum est ei ut haec schedula meo nomine ad uos dirigeretur. Igitur non ego tanquam emeritae militiae ueteranus, tyrones instruo, sed quasi miles adhuc ad noua bella rudis, quae ad meam, sicut ad uestram aeque uel confirmationem uel exhortationem ualeant, profero. Debemus ergo, tam ego quam uos, diuinae circa nos misericordiae opera sollicita pietate considerare. Primum quidem, quod non conclusit nos in manibus inimici, sicut merueramus, ut qui in sordibus eramus, adhuc sordesceremus; sed contra merita nostra, non solum misericorditer, uerum etiam potenter eduxit nos de lacu miseriae, et de luto faecis, ubi iacebamus. Deinde quod tantam nobis sobrie et iuste, et pie uiuendi opportunitatem concessit; praeueniente nos gratia sua, ut non faciliora et leuiora quaeque pusillanimitatis spiritu eligeremus, sed eam potissimum seruiendi Domino uiam constanter aggrederemur, quae quanto arctior, tanto ad salutem certior, quanto magis ardua, tanto securior, et ad perueniendum compendiosior. Pro quibus omnibus debitam quotidie gratiarum actionem ei, qui nos uocauit exhibentes audiamus Apostolum dicentem: Hortamur uos ne in uacuum gratiam Dei recipiatis . In uacuum gratiam Dei recipit quisquis prout ab eo praeparationem siue opportunitatem accepit gratiae Dei, non operatur. In uacuum etiam Dei gratiam recipit, qui missa manu ad aratrum retro respicit , quales (dicente Domino) non sunt digni nec apti regno Dei: habentes (iuxta Apostolum) damnationem, quoniam primam fidem irritam fecerunt . Cum magno pondere et tremenda diuinae uocis denuntiatione dictum est: Mementote uxoris Loth (Luc. XUII, 31). Noli retro respicere, ait angelus ad Lot, nec steteris in omni loco circa regionem, sed in monte saluum te fac . Qui uocante nos diuina gratia montem conscendimus, id est, arduum atque supremum uirtutis atque iustitiae iter arripuimus, ( Iustitia, inquit, tua sicut montes Dei non debemus ad campestria regionis descendere, id est, ad faciliora quaelibet et minus laboriosa declinare, ne forte inuoluant nos incendia Sodomorum, aut ne sicut Abel a Cain, ita nos a diabolo trucidemur. In campo quippe Abel occisus est. Campus autem est lata et spatiosa uia, quae ducit ad mortem et perditionem. Licet ergo mors Abel pretiosa fuerit in conspectu Domini, non incongrue tamen eorum exitium intelligitur significare, qui nihil arduum uel laboriosum aggredientes, in campo id est, in lata mundi uia a diabolo perimuntur. Ait ergo Dominus ad Moysem: Non coques haedum in lacte matris suae . Nomine igitur haedi, intelliguntur peccatores. Haedi quippe ad sinistram in iudicio stabunt, et in lege hircus pro peccato iubetur offerri . Lac uero matris est facilior Ecclesiae doctrina, secundum quam merito permittuntur uiuere, qui nulla grauia delicta commiserunt. Nos ergo quanto minus abstinemus ab illicitis, tanto iustius nobis amputauimus licita, ad lac matris Ecclesiae pertinentia: ut dignos poenitentiae fructus faciendo, ueniam a Domino et misericordiam consequamur. Igitur iuxta apostolicam exhortationem, uideamus, ne forte sit in aliquo nostrum cor malum incredulitatis, discedendi a Deo uiuo et uero : sed adhortemur nosmetipsos per singulos dies, ut non obduretur quis ex nobis fallacia peccati. Si non capiant nos blandimenta, quae suggerit tentator, ut seducat: si non terreant nos ea quae difficilia et intolerabilia esse proponit, ut frangat; adiuuante Domino, qui refugium factus est nobis, facile omnes tentationum laqueos superabimus. In ipso enim sperantes non infirmabitur, nec delinquent omnes, qui sperant in eo. Fidelis namque, qui non patietur nos tentari supra id quod possumus; dicente Apostolo: Patientia uobis necessaria est, ut uoluntatem Dei facientes, reportetis promissiones . Per patientiam igitur curramus ad propositum nobis certamen : recogitantes quantam pro nobis, et patientiam, et obedientiam usque ad contumelias et mortem crucis, exhibuerit Christus; ut non fatigemur animis nostris deficientes. Non enim dictum est, qui coeperit, sed, qui perseuerauerit usque in finem, hic saluus erit . Cum autem ipsa infirmitatis nostrae experientia doceamur quam uera sit illa Domini sententia, qua dicit: Sine me nihil potestis facere ; cum misericordia eius praeuenerit nos, certum est quod ipse non subtrahet nobis auxilium gratiae suae, nisi ipsi prius subtraxerimus nos. Unde in persona ipsius Domini dicit Apostolus: Iustus autem meus ex fide uiuit . Quod si subtraxerit se, non placebit animae meae. Mox uero ex sua et electorum uoce subiungens Apostolus: Nos, inquit, fratres, non sumus subtractionis filii, in perditionem, sed fidei, in acquisitionem animae . Quibus uerbis satis terribiliter insinuauit, qui sint filii subtractionis, eos esse etiam filios perditionis. Nisi autem cum debita perseuerantia digne ambulauerimus uocatione qua uocati sumus, dicente apostolo Petro: Melius erat nobis non cognoscere uiam iustitiae, quam post cognitionem retrorsum conuerti . Unde etiam Salomon: Sicut canis qui reuertitur ad uomitum, sic imprudens, qui iterat stultitiam suam . Atque iterum: Uir qui errauerit a uia doctrinae, in coetu gigantum commorabitur . Hic uero nomine gigantum, superbi, atque a Deo alieni, uel daemones, uel homines significantur. Quia uero quidam cum ad nostrum uel uestrum propositum uenerint, solent uel de nostro ad uestrum, uel de uestro ad nostrum suspirare; ne uero et nobis huiusmodi suggestionibus tentator illudat, audiamus Apostolum dicentem: Unusquique in qua uocatione uocatus est, in ea permaneat . Unde Salomon: Sicut auis transmigrans de nido suo, ita et uir qui relinquit locum suum . Et iterum: Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne dimiseris . Quoniam autem abundante iniquitate refrigescit charitas multorum, et quidam a serpente seducti, et a uestro et a nostro proposito resilientes, plus nocent scandalo quam profuerant exemplo (non formidantes illam dominicae denuntiationis tremendam, terribilemque sententiam qua dicitur: Uae homini per quem scandalum uenit ; cauere ualde debemus ne plus perturbet nos paucorum retro abeuntium leuitas, et inconstantia, quam confirmet multorum perseuerantium grauitas et constantia. Imo uero sicut debet nos roborare bonorum perseuerantia, ut perseueranter atque uiriliter stemus; ita debet nos cautos et sollicitos reddere peruersorum apostasia, ne cadamus. Et iuxta Domini uocem in Euangelio, fiant nouissima nostra deteriora prioribus . De caetero Scripturis sanctis legendis, audiendis, meditandis, aure fidelissima debemus intendere, et quidquid in eis inuenerimus, de destruenda per humilitatem superbia, de superanda per mansuetudinis et patientiae lenitatem iracundia uel impatientia, de fuganda per feruorem spiritus torporis et teporis negligentia, de repellendo per benignitatis gratiam liuore inuidiae; de calcando per testimonium conscientiae appetitu inanis gloriae, de orationis instantia, de iugi cordis et oris custodia de apprehendendis quatuor uirtutibus, prudentia, temperantia, fortitudine, et iustitia; de obseruanda in incessu, in silentio, in colloquio, in omni statu et actu, grauitate et modestia; de uitando per sincerae obedientiae subiectionem, in obedientiae malo, de apprehendendo debite cum pio profectu perseuerantiae bono; postremo de ea, quae est omnis consummationis finis et legis plenitudo, charitate; debet quotidianis coram Deo profectibus et incrementis, in conuersatione et moribus nostris apparere. Ualete. Uestris et totius sancti conuentus orationibus, per interuentionem uestram me commendo.