Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Anonymous: Encomium Emmae Reginae

Library › Latin: History › Encomium Emmae Reginae

This work, known as the Encomium Emmae Reginae, is a history written in praise of Emma of Normandy, queen of England as the wife first of Æthelred and then of Cnut. The anonymous author, a monk writing at Emma’s command, opens with a greeting to the queen, professing that he cannot do justice to her virtue, and reflecting on the historian’s duty never to stray from the path of truth. The work is divided into a prologue, an argument and books narrating the Danish conquest of England under Sweyn and Cnut, Cnut’s marriage to Emma, and the struggles that followed his death. The edition adds an extract from the chronicles of Thomas Rudborne concerning Emma.

The Encomium is a classic example of political history written for a patron: it presents events in the way most favourable to Emma and her sons, notably passing over her first marriage to Æthelred. It is generally thought to have been written by a monk of Saint-Bertin at Saint-Omer around 1041–1042. Despite its partisanship, it is a major source for the reign of Cnut and the succession crisis of the 1030s and 1040s, and it contains lively scenes, including speeches and battle narratives modelled on classical historians. It also offers rare insight into the self-presentation of an eleventh-century queen.

About this edition. The Latin text comes from Corpus Corporum, the Latin text repository of the University of Zurich (edition: Jacques-Paul Migne, Patrologia Latina, vol. 141, Parisiis 1853), reused with attribution for non-commercial purposes (CC BY-NC-SA). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · History
Encomium Emmae Reginae
Anonymous · Prologus · every word parsed
1
Salus tibi sit a Domino Iesu Christo, o regina, quae omnibus in hoc sexu positis praestas morum elegantia. Ego seruus tuus nobilitati tuae digna factis meis exhibere nequeo, quoque pacto uerbis saltem illi placere nescio. Quod enim cuiuslibet periti eloquentis de te uirtus tua praeeminet, omnibus a quibus cognosceris ipso solis iubare clarius lucet. Te igitur erga me adeo bene meritam magni facio, ut morti intrepidus occumberem, si in rem tibi prouenire crederem. Qua ex re mihi etiam, ut praecipis, memoriam rerum gestarum, rerum, inquam, tuo tuorumque honori attinentium litteris posteritati mandare gestio; sed ad hoc faciendum me mihi sufficere posse dubito. Hoc enim in Historia proprium exigitur ut nullo erroris diuerticulo a recto ueritatis tramite declinetur; quoniam cum quis alicuius gesta scribens, ueritati falsa quaedam seu errando, siue (ut saepe fit) ornatus gratia interserit, profecto unius tantum comperta admistione mendacii auditor facta uelut infecta ducit. Unde historicis magnopere cauendum esse censeo ne, ueritati quibusdam falso interpositis contraeundo, nomen etiam perdat quod uidetur habere ex officio. Res enim ueritati, ueritas quoque fidem facit rei. Haec mecum aliaque huiusmodi reputante, rubor animum uehementer excruciat; cum pariter considero quam pessime in talibus sese humana consuetudo habeat. Uidens enim aliquis quempiam pro exprimenda rei ueritate uerbis indulgentem, uanae loquacitatis eum mordaciter redarguit; alium uero quem dixi blasphemiam fugientem et aequo modestiorem in narratione, cum operta denudare debeat, aperta occuluisse dicit. Tali itaque angustia circumseptus, ab inuidentibus loquax dici timeo, si, neglecta uenustate dictaminis, Historiam scripturus multiplici narratione usus fuero. Quoniam uero, quin scripturus sim euadere me non posse uideo, unum horum quae proponam eligendum esse autumno, scilicet aut uariis iudiciis hominum subiacere, aut de his quae mihi a te, domina regina, praecepta sunt, praeripientem negligendo conticescere. Malo itaque a quibusdam de loquacitate redargui, quam ueritatem maxime memorabilis rei per me omnibus occultari. Quocirca iubentem dominam magni pendens, hanc mihi elegi uiam, excusabiles deinceps occasiones posthabens, hinc narrationis contextionem faciam.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top