Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Gunther of Pairis: Historia Constantinopolitana

Library › Latin: History › Historia Constantinopolitana

Gunther, a monk of the Cistercian abbey of Pairis in the diocese of Basel, wrote this history of the capture of Constantinople by the Latins in 1204 during the Fourth Crusade. The text here opens with notes by the editors Canisius and Basnage, explaining that the manuscript bore only the title Historia Constantinopolitana and that the author’s name and monastery can be learned from the text, and that Gunther took his information from Martin, abbot of Pairis, who took part in the expedition. The author’s prologue follows, promising that his narrative contains nothing false or doubtful. The history then follows the crusaders to Constantinople; in the sample they camp outside the city awaiting the young emperor’s promised payments.

Gunther’s account is centred on Abbot Martin, who brought back a large collection of relics from Constantinople for his monastery, and its purpose is partly to authenticate these relics. It is nonetheless a valuable independent source for the Fourth Crusade, written within a few years of the events and based on an eyewitness, and it combines prose narrative with passages of verse.

About this edition. The Latin text comes from Corpus Corporum, the Latin text repository of the University of Zurich (edition: Jacques-Paul Migne, Patrologia Latina, vol. 212, Parisiis 1855), reused with attribution for non-commercial purposes (CC BY-NC-SA). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · History
Historia Constantinopolitana
Gunther of Pairis · Canisius ad Lectorem · every word parsed
1
In ms. codice alius titulus non erat, praeter hunc: Incipit Historia Constantinopolitana. Porro ex uerbis illis, quae sub finem ab alio quopiam adiecta sunt, patet auctoris nomen, qui cap. 24 non obscure innuit se monachum fuisse in coenobio Parisiensi, dioecesis Basiliensis, de quo cap. 2 plura. Item cap. 1 cum ait: Praesentis loci nostri felicitatem perpetuam, idipsum diserte testatur. Fuit hoc monasterium Cisterciensis ordinis in dioecesi Basileensi, ut patet ex cap. 2 et 4. Martinus ille abbas Parisiensis, qui expugnationi Constantinopolitanae interfuit, et ex cuius ore Guntherus hanc Historiam habet, uixit adhuc cum haec Guntherus scripserat, ut colligi potest ex cap. 5 et 1. Quanta autem fide sit conscripta, uel ex his uerbis capitis primi liquet: Nostrae narrationis pagina nil prorsus falsum uel ambiguum continebit, sed ueram ac certam rerum gestarum seriem persequetur, sicut idem uir, de quo plura dicturi sumus, humiliter satis ac uerecunde puram nobis ac simplicem enarrauit historiam. Scribit hanc ipsam captae Constantinopolis tragoediam Nicetas Acominatus Choniates, Magnus logotheta, in Annalibus Constantinopolitanis, quos Graeco–Latinos iterato editos anno 1593 haereticus quidam ineptiis et haereticis scholiis contaminauit. Ita nimirum illi nati sunt bonos libros male inquinatos dare. Cum autem hic frequentissima sit mentio Martini abbatis, redit in memoriam ille Martinus ordinis Praedicatorum, qui floruit sub Ludouico, anno 1320, eiusque opuscula enumerat Trithenius lib. De script. eccles., qui subdit haec uerba: Sunt item alii qui Cisterciensis ordinis collegio existiment aggregandum, quos aut ignorantia rerum obfuscauit, aut liuor. Haec Trithem. Sed forte Trithemius hic deceptus fuit, cum legit apud alios mentionem Martini, abbatis ordinis Cisterciensis. Certe hic noster Martinus Cisterciensis fuit, cuius, utpote celeberrimi uiri, si alii meminerunt, recte Cisterciensem uocauerunt. Licet erraret, quisquis hunc nostrum Martinum Cisterciensem, qui sub Philippo imp. floruit, miscere uellet cum illo Martino Praedicatorum, qui sub Ludouico claruit. In cap. 24 signatur annus Domini 1205, quo Argentinensis episcopus fuit Henricus. Fuit hic Henricus comes a Ueringen, inquit Bruschius in episcopo LIX Argentinensium, Sueuus; pius ac religiosus, pacis publicae et bonae inter omnes homines tranquillitatis auctor et custos, promotor et conseruator studiosissimus. Praefuit sapienter et utilissime uno et uiginti annis. Instaurauit iterum castrum Dagenstein pene collapsum, Dagoberti, Galliarum regis, olim sedem ac domicilium, ab eodem etiam exstructum. Decessit anno incarnati Uerbi 1223, undecima Martii. Sepelitur honorifice et magnifice in sacello S. Andreae, quod est in basilica cathedrali. Haec Bruschius.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top