Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

René Descartes: Regulae ad Directionem Ingenii

Library › Latin: Philosophy › Regulae ad Directionem Ingenii

The Rules for the Direction of the Mind is an unfinished treatise on method by René Descartes, written around 1628 but published only after his death, in 1701. It sets out a series of rules, each followed by explanation. The first states that the end of studies should be to direct the mind to make solid and true judgements about everything that presents itself. Descartes argues that the sciences are one, being all human wisdom, and should not be studied separately as the arts are. Later rules treat intuition and deduction, the order of inquiry, enumeration, and the use of imagination and the senses; the sample explains the role of the brain, the imagination and the nerves in perception and movement.

The Regulae is the earliest of Descartes’s philosophical works and shows the development of his method before the Discourse of 1637. Its ideal of a universal science modelled on mathematics, and its emphasis on clear and distinct intuition and orderly deduction, became central to his philosophy. The work circulated in manuscript before its publication, influenced the Port-Royal Logic, and was read with interest by Leibniz, who owned a copy.

About this edition. The Latin text comes from Corpus Corporum, the Latin text repository of the University of Zurich (edition: OCR by Peter King, Philosophica, Paris 1897-1913), reused with attribution for non-commercial purposes (CC BY-NC-SA). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · Philosophy
Regulae ad Directionem Ingenii
René Descartes · Regula I · every word parsed
BookRegula IRegula IIRegula IIIRegula IVRegula VRegula VIRegula VIIRegula VIIIRegula IXRegula XRegula XIRegula XIIRegula XIIIRegula XIVRegula XVRegula XVIRegula XVIIRegula XVIIIRegula XIXRegula XXRegula XXI
1
Studiorum finis esse debet ingenii directio ad solida et uera, de iis omnibus quae occurrunt, proferenda iudicia.
[1.01]
Ea est hominum consuetudo, ut, quoties aliquam similitudinem inter duas res agnoscunt, de utraque iudicent, etiam in eo in quo sunt diuersae, quod de alterutra uerum esse compererunt. Ita scientias, quae totae in animi cognitione consistunt, cum artibus, quae aliquem corporis usum habitumque desiderant, male conferentes, uidentesque non omnes artes simul ab eodem homine esse addiscendas, sed illum optimum artificem facilius euadere, qui unicam tantum exercet, quoniam eaedem manus agris colendis et citharae pulsandae, uel pluribus eiusmodi diuersis officiis, non tam commode quam unico ex illis possunt aptari: idem de scientiis etiam crediderunt, illasque pro diuersitate obiectorum ab inuicem distinguentes, singulas seorsim et omnibus aliis omissis quaerendas esse sunt arbitrati. In quo sane decepti sunt. Nam cum scientiae omnes nihil aliud sint quam humana sapientia, quae semper una et eadem manet, quantumuis differentibus subiectis applicata, nec maiorem ab illis distinctionem mutuatur, quam Solis lumen a rerum, quas illustrat, uarietate, non opus est ingenia limitibus ullis cohibere; neque enim nos unius ueritatis cognitio, ueluti unius artis usus, ab alterius inuentione dimouet, sed potius iuuat. Et profecto mirum mihi uidetur, plerosque hominum mores, plantarum uires, siderum motus, metallorum transmutationes, similiumque disciplinarum obiecta diligentissime perscrutari, atque interim fere nullos de bona mente, siue de hac uniuersali Sapientia, cogitare, cum tamen alia omnia non tam propter se, quam quia ad hanc aliquid conferunt, sint aestimanda. Ac proinde non immerito hanc regulam primam omnium proponimus, quia nihil prius a recta quaerendae ueritatis uia nos abducit, quam si non ad hunc finem generalem, sed ad aliquos particulares studia dirigamus. Non de peruersis loquor et damnandis, ut sunt inanis gloria uel lucrum turpe: ad hos enim perspicuum est fucatas rationes, et uulgi ingeniis accommodata ludibria, longe magis compendiosum iter aperire, quam possit solida ueri cognitio. Sed de honestis etiam intelligo et laudandis, quia ab his decipimur saepe subtilius: ut si quaeramus scientias utiles ad uitae commoda, uel ad illam uoluptatem, quae in ueri contemplatione reperitur, et quae fere unica est integra et nullis turbata doloribus in hac uita felicitas. Hos enim scientiarum fructus legitimos possumus quidem exspectare; sed, si de illis inter studendum cogitemus, saepe efficiunt, ut multa, quae ad aliarum rerum cognitionem necessaria sunt, uel quia prima fronte parum utilia, uel quia parum curiosa uidebuntur, omittamus. Credendumque est, ita omnes [scientiae] inter se esse connexas, ut longe facilius sit cunctas simul addiscere, quam unicam ab aliis separare. Si quis igitur serio rerum ueritatem inuestigare uult, non singularem aliquam debet optare scientiam: sunt enim omnes inter se coniunctae et a se inuicem dependentes; sed cogitet tantum de naturali rationis lumine augendo, non ut hanc aut illam scholae difficultatem resoluat, sed ut in singulis uitae casibus intellectus uoluntati praemonstret quid sit eligendum; et breui mirabitur se, et longe maiores progressus fecisse, quam qui ad particularia student, et non tantum eadem omnia quae alii cupiunt, esse adeptum, sed altiora etiam quam possint exspectare.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top