Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Walafrid Strabo: Visio Wettini

Library › Latin: Myth, Hymn & Religion › Visio Wettini

This poem in hexameters recounts the vision of Wetti, a monk and teacher of Reichenau who, in 824, shortly before his death, was led by an angel through the places of punishment and glory in the other world. Walafrid Strabo, then a young monk who had been Wetti’s pupil, versified the prose account written by Heito, former abbot of Reichenau and bishop of Basel, at the command of Abbot Adalgis. A prefatory letter dedicates the poem to the chaplain Grimald, Wetti’s kinsman. The poem begins with the history of the abbots of Reichenau, then narrates the vision, including the punishment of wicked priests, monks and counts, and an emperor (identified in an acrostic as Charlemagne) punished for his lust.

The Visio Wettini is one of the most important vision texts of the Carolingian age and a forerunner of the medieval literature of the other world that culminates in Dante. It uses the vision to criticise the clergy, monks and lay rulers of the day, and its veiled attack on Charlemagne is remarkable. It is also the first major work of Walafrid, written at about eighteen, and shows his early mastery of Latin verse.

About this edition. The Latin text comes from Corpus Corporum, the Latin text repository of the University of Zurich (edition: Jacques-Paul Migne, Patrologia Latina, vol. 114, Parisiis 1852), reused with attribution for non-commercial purposes (CC BY-NC-SA). Every word has been analyzed with LatinCy, a neural language model for Latin — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from Lewis & Short’s A Latin Dictionary.

Latin · Myth, Hymn & Religion
Visio Wettini
Walafrid Strabo · Praefatio ad Grimaldum Capellanum · every word parsed
1
Domino Patri, uereque felici, et purissima sinceritate uenerando GRIMALDO capellano, WALAFRIDUS STRABUS aeternae beatitudinis in Saluatore mundi salutem.
Ex quo, Pater beatissime, familiari quadam pietate exiguitatem meam dignati estis agnoscere, sedulo tenaci memoria amplexabar, cuius praesentiam summo ardore sitiebam, sicut et hactenus ago. Licet enim longa interiectae telluris spatia sequestrent, uasti montium et saltuum dirimant anfractus, animo tamen spiritali igne aestuans, quamuis absens, assidue uestros quasi quoddam speculum intueor obtutus. Denique iussu Adalgisi uenerandi Patris in Domino, uisionem Wettini propinqui uestri, quam beatus pater Hetto urbanae facundiae, mellifluis floribus adornans, prosaicis uerbis doctissime composuit, uersibus hexametris furtim exemplare coactus sum. Ideo nulli hoc ut placeat exhibeo, tantum illius uoluntati satisfeci, et maior erat obedientia quam facultas. Sciebam etenim quia qui spiritalibus uiris obtemperat, nunquam errat. Et si in pedum mensuris et synaloepharum positione fefelli, contra nullum luctamen inibo, quia ad rumusculos spargendos non egi, sed potius ob propositi mei conseruationem. Quippe cui nec aetas ad talia competit, nec scientia suppetit. Scintilla quaedam inest et eget fomite.
In hoc autem primitiuo carmine nec tempus morosum ad cautelam concessum est, nec proprii sermonis habui potestatem. Arbitror autem quod si per campos darentur uagandi induciae, quiuissem fortasse ramusculos aliquos decerpere, quibus mea rusticitas aliquantisper tegeretur. Unam itaque ob causam impossibilitatem superauit uoluntas. Comperimus etenim quosdam esse qui hoc nil amplius uanis somniis diiudicantes, nec habere aut credere aut audire dignantur. Hanc autem praesumptionem ut audierint, turgentes assumunt in manus, auidique uitia quibus redundat rimantes, uelint nolint, ipsum quod oderunt inuenient, dum quod sitiunt quaesierint. Compulsum tamen me sciant in hoc prorupisse, et quasi stimulis plerumque impulsum scriptitasse. Sed propter amorem eius qui haec uidit, et ista fieri desiderauit, et me haec fiducia animauit.
Quapropter, beatissime Pater, quaeso sanctitatem uestram ut emendare dignemini quidquid in hoc pittacio censura uestra aptum correctioni uel a uero discordans deliberauerit. Necesse enim est ut Erlebaldum dominum et Tattonem praeceptorem meum haec res non lateat, quia fas non est monacho suum quidquam celare abbatem. Si itaque considerantes nimiis nacti fuerint sordere mendaciis, statim pungent, non palpabunt. Et, ut uereor, qui pene octauum decimum iam annum transegi, dignis uerberibus uapulabo. Optime enim hac arte, sicut et in aliis imbuti sunt, sed minus diligunt. Ideo defendere dignemini utilitatem meam, et huius scedulae infirma tueri. Quaedam etiam nomina in contextu occultata, qui diligenter inuestigauerit, istis uersibus impressa reperiet. Bene ualentem, et Strabi memorem, te Deus omnipotens in aeterna felicitate conseruare dignetur, sanctissime Pater. Amen.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Lewis & Short (Perseus, CC BY-SA). Morphology: LatinCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top