Ancient Library
The Greek and Latin classics — every word parsed, every form defined

Hesychius of Alexandria: Lexicon (Α–Ο)

Library › Greek: Grammar & Reference › Lexicon (Α–Ο)

This is the first part of the Lexicon of Hesychius of Alexandria, covering the letters Alpha to Omicron. Hesychius was a grammarian who probably lived in the fifth or sixth century AD. His dictionary, the largest surviving ancient Greek lexicon, explains tens of thousands of rare and difficult words, drawn from poetry, from the Greek dialects and from technical and everyday usage. It survives in a single fifteenth-century manuscript.

Hesychius is an indispensable source for the Greek language. Many of his entries record words found nowhere else, dialect forms and quotations from lost authors, so modern lexicographers, dialectologists and editors of poetry constantly depend on him. Even in its abridged and corrupted state, the Lexicon preserves the work of generations of earlier Greek scholars.

About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Latte, Hesychii Alexandrini Lexicon I–II (1953–1966)). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).

Ancient Greek · Grammar & Reference
Lexicon (Α–Ο)
Hesychius of Alexandria · Part 1 · every word parsed
alpha 1
Α· Τὸ α περισπασθὲν δηλοῖ εἴθε, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ (P. Ox. 2079,33, fr. 1,33)· ʼἆ πάντως ἵνα γῆρασʼ. καὶ τὸ ὦ ἄρθρον, ὡς παρʼ Ὁμήρῳ· ἆ δειλοί (υ 351). καὶ ψιλούμενον στέρησιν, ὡς ὅταν λέγωμεν ἄνανδρον. καὶ τὸ μέγα, ὡς τὸ ʼἀχανὲς πέλαγοσʼ. καὶ τὸ πολύ, ὡς ʼἐν ἀξύλῳ ὕλῃʼ (Λ 155) καὶ τὸ ὁμοῦ, ὡς τὸ ἀδελφός. ὁμόδελφον γὰρ σημαίνομεν. δελφὺς δέ ἐστι ἡ μήτρα. καὶ τὸ κακόν, ὡς τὸ ἀμήχανε, ἀντὶ τοῦ κακομήχανε. δασυνόμενον δὲ σημαίνει ἅτινα καὶ ὅσα. καὶ ἄρθρον ὑποτακτικὸν οὐδετέρου γένους πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ πτώσεως εὐθείας. α α· ἐπὶ τοῦ μεγάλου. [5]
alpha 2
ἔστι δὲ καὶ σχετλιαστικὸν ἐπιφώνημα. δασυνθὲν δὲ γέλωτα δηλοῖ. [Α· φωνῆεν.
alpha 3
ἢ ἅτινα, ἢ ἅπερ, ἢ ὅσα. καὶ ἄρθρον ὑποτακτικὸν οὐδετέρου γένους πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ πτώσεως εὐθείας. καὶ ψιλούμενον στέρησιν δηλοῖ, ὡς ὅταν λέγωμεν ἄνανδρον.] ἄ ἄ· * σχετλιαστικὸν ἐπιφώνημα v ἢ σύστημα ὕδατος n ἀάατο ν· τὸ ἀβλαβὲς καὶ εὐχερές (Ξ 271), ἢ ἄνευ ἄτης (φ 91), * ἢ ἀπλήρωτον (vg) * ἀάβακτο ι· ἀβλαβεῖς (vg) d Mosq.
alpha 7
ἀαγέ ς· * ἄθραυστον, ἰσχυρόν vg πάνυ 〈σκληρόν〉 Mosq. (λ 575) * ἀαδέ η· ὑεία κόπρος vg ἀαδέ ς· ἀηδές Mosq.
alpha 9
(v) * ἀαδεῖ ν· ὀχλεῖν, vg λυπεῖσθαι, ἀδικεῖν· ἀπορεῖν, vg ἀσιτεῖν v ἄδδ α· ἔνδεια Λάκωνες.
alpha 11
οὕτως Ἀριστοφάνης ἐν γλώσσαις (fr. 33) ἄαδα ν· ἐλύπησαν (κ 68) (n) [ ἀάθη ς· ἥμαρτες vn ἐβλάβης] (v) * ἀάθεκτο ν· ἄφθαρτον np ἀβλαβές ἄ α· σύστημα ὕδατος n * ἄακτο ν· ἄθραυστον np ὑγιές * ἀάλιο ν· ἄτακτον v ἀανέ ς· οὐ τελεσθησόμενον * ἀανή ς· χρήσιμος np ἀαναίμ α· πολλαχῇ χάρις Mosq.
alpha 21
ἀάνθ α· εἶδος ἐνωτίου παρὰ Ἀλκμᾶνι (fr. 120) ὡς Ἀριστοφάνης (fr. 91) * ἀάπτου ς· ἀπροσπελάστους, ὧν οὐ δύναταί τις ἅψασθαι vgn ἢ ἀπτοήτους ἄα ς· ἐς αὔριον Βοιωτοί.
alpha 23
οἱ δὲ εἰς τρίτην. ἀάσα ι· πολλαχῶς καὶ ἄγαν βλάψαι.
alpha 25
ἀασάμη ν· ἐβλάβην vgn 〈ἄτῃ〉 περιέπεσον (Ι 116 ..) * ἀάσατ ο· ἐβλάβη (Ι 537 .
alpha 26
.) n * ἀάσθη ς· ἐβλάβης (d) * ἀασίφρον ι· βλαψίφρονι, φρενοβλαβεῖ.
alpha 28
n (p) ἀάσαι γὰρ τὸ βλάψαι (φ 302) ἀάσατ ο· ἔβλαψεν * ἀασιφόρο ς· βλάβην φέρων vn ἀάσκε ι· βλάπτει np φθείρει p ἀαστό ν· ἀναμάρτητον, ἀβλαβές d ἀάστον α· ἀνεύφραντον n ἀάσχετο ν· ἀκατάσχετον, ἀνυπομόνητον (Ε 892) ἀᾶτα ι· ἄγαν βλάπτει (Τ 91 .
alpha 35
.) gn ἄατ ε· ἀπλήρωτε ἀάτοι ς· βλάπτουσιν [ ἄατο ν· ἐπιβλαβές, ἢ ἄνευ ἄτης n ἢ ἀπλήρωτον (n)] ἄατο ς· χαλεπός, δυσχερής· * ἀκόρεστος Pn, ἀχόρταστος ἀατύλο ν· ἀβλαβές ἄ β· ὁ Γορπιαῖος μήν ἄβ α· τροχός, ἢ βοή p [ ἀβακίμω ν· ἄλαλος] * ἀβακῆσα ι· ἀγνοῆσαι ἁμαρτάνειν gn ἄβαγν α· ῥόδα n Μακεδόνες ἀβακρό ν· λεπτόν n ἀβάθω ν· διδάσκαλος np Κύπριοι ἄβαθμ α· τὰ στρέμματα [ Ἄβαντε ς· Εὐβοεῖς καὶ κολοσοί, νεκροί] Ἄβα ι· περὶ τὴν Φωκίδα τόπος οὗ μαντεῖον Ἀπόλλωνος Ἀβαίου.
alpha 50
Σοφοκλῆς (O. T. 900) * ἀβάκη ν· ἀφελῆ n, ἀσύνετον n(p), ἡσύχιον, ἄπειρον, ἀδύνατον n(p) , ἄκακον n * ἀβακήμω ν· ἄλαλος vg ἀσύνετος Σ ἀβακή ς , ἄβα ξ· ἄφωνος σιωπηρός p καὶ ὄνομα ἀρχιτεκτονικόν, ὃ σκύθαι λέγουσιν ἄνδρα καλεῖν * ἀβάκησα ν· ἠγνόησαν (δ 249) (g)n [ ἄβακ ι· ἀγελαίσωνες] * ἀβάκτητο ν· ἀνεπίφθονον n Σ * ἄβακτον καὶ ἄβυκτο ν· τὸ μὴ μακαριστόν n Σ ἀβάκλινο ν· λινοῦν ὕφασμα p περιχειρίδιον Ἀβάκω ἄγκινο ι· Σικελῶν μοῖρά τις οὕτω καλουμένη ἆ βάλ ε· ὄφελον, εἴθε g [ἢ ἀχρεῖον] ἀβλάβει α· συγγραφή, np ὁμολογία p ἀβαλ ῆ· ἀχρεῖον Λάκωνες, οἱ δὲ νωθρόν (p) ἄβαλι ς· μοχθηρὰ ἐλαία ἀβάντασι ν· ἀναβᾶσιν (p) Ἄβαντ α· πόλις πλησίον Παρνασοῦ, ἔνθα ἱερὸν Ἀπόλλωνος Ἄβαντε ς· Εὐβοεῖς (Β 542) καὶ κολοσσοί, νεκροί p [ ἄβατο ς· ἀσύνετος] * ἄβαπτο ς· ἀστόμωτος (vg) Σ ἀβάπτιστο ν· τρυπάνου εἶδος ἰατρικοῦ d ἀβαρλεῖτα ι· ταράσσεται, κροτεῖ [ ἀβαρβαλαῖα ι· νύμφαι] Ἀβαρβαρέ η· ὄνομα νύμφης 〈ναΐδοσ〉 n πολλὰ δὲ εἴδη νυμφῶν (Ζ 22) [ ἀβαρή ς· ἀσύνετος] ἄβαρι ς· ὁ ἠπειρώτης καὶ μὴ ἔχων βᾶριν ἁβαριστά ν· γυναικιζομένην, καθαιρομένην καταμηνίοις.
alpha 75
Κύπριοι ἀβαρκν ᾷ· κομᾷ τὲ Μακεδόνες ἄβαρκν α· λιμός Ἀβαρνεύ ς· Φωκαέων φυλή ἀβάρνο υ· στένε, οἴμωζε (p) βόα Ἄβαρνο ς· πόλις Φωκαέων ἀβαρτα ί· πτηναί.
alpha 81
Κύπριοι ἄβαρτο ς· ἄπληστος, οἱ δὲ ἄμαργος ἀβαρτί α· ἀπληστία ἀβαρ ύ· ὀρίγανον Μακεδόνες ἀβά ς· εὐήθης.
alpha 85
καὶ ἱερὰ νόσος παρὰ Ταραντίνοις ἀβᾶσα ι· ἀριστῆσαι, καὶ ἐγερθῆναι ἀβαστάκτω ς· δυσβαστάκτως * ἀβασάνιστ α· ἀνεξέταστα (vg) ἀβασάνιστο ς· ἄτρωτος, μὴ κολαζόμενος, * ἀγύμναστος (vg) n ἀβάσκαντ α· χωρὶς βλάβης * ἄβατο ν· ἀκίνητον, ἀπρόσιτον (Eur.
alpha 91
Bacch. 10) vg [ἄβαστον p] ἄβατο ν· ἀβίαστον * ἄβατο ν· ἀδιόδευτον d ἀπέραντον (Lev.
alpha 93
16,22?) P ἀβδέλυκτ α· ἀμίαντα (Aesch.
alpha 94
fr. 137) * ἄβδελλο ν· ταπεινόν vgPpw ἄβδηλ α· ἄβατα ἄβδη ς· μάστιξ παρʼ Ἱππώνακτι (fr.
alpha 97
98) Ἀβδιο ύ· ἑρμηνεύεται δοῦλος ἐξομολογητός Ἀβδηρίτη ς· βορέας 〈ἄνεμοσ〉 nw [ ἄβελλο ν· ταπεινόν w] * ἀβέβηλο ν· καθαρόν vg (Pn) ἄβει ς· ἔχεις ἀβέλλε ι· στέφει (p) w ἀβελιακό ν· ἡλιακόν (p) Παμφύλιοι ἀβέλιο ν· ἥλιον (p) Κρῆτες * ἀβελτερί α· ἀφροσύνη Pn, ἄνοια vgPn ἄβε λ· πένθος * ἀβέλτερο ς· ἀνόητος q.
alpha 108
vgn, μωρός q. Σ, ὁ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκων q, ἠλίθιος [ ἀβέρβηλο ν· πολύ, ἐπαχθές, μέγα, βαρύ, ἀχάριστον, μάταιον] ἀβηδόν α· ἀηδόνα (p) ἀβέσσε ι· ἐπιποθεῖ (p) θορυβεῖ ἀβή ρ· οἴκημα στοὰς ἔχον, ταμεῖον Λάκωνες ἀβήρε ι· ᾄδει ἀβηροῦσ ι· ἄιδουσιν ἀβή ς· ἀναίσχυντος, ἀνόσιος, * ἀσύνετος, ἀνόητος gSPn ἀβήσσε ι· ἐπινοεῖ (p) ἀβ ί· ὑπό, Σκύθαις εἴρηται .
alpha 117
.. ἄβι α· οὐ βιώσιμα p ἢ βίαν οὐκ ἔχοντα [οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι, καὶ ὄνομα ἔθνους] ἀβίλλιο ν· ἀνδρεῖον p ἄβι ε· ἔβαλλον.
alpha 120
Σκύθαι ἄβι ν· ἐλάτην, οἱ δὲ πεύκη Ἀβίλλιο ν· οἶνον vgw (p) ἀβιάτακ α· μνήμονα.
alpha 123
Πέρσαι Ἀβιλυκ ή· στήλη ἐν Λιβύῃ ἄβιο ι· μὴ ἔχοντες τόξα vgn ἀπόλεμοι np οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι, καὶ ὄνομα ἔθνους (Ν 6) ἀβιόλ η· σπέρμα ἐμφερὲς .
alpha 126
.. ἄβιο ς· πλούσιος· ὡς Ἀντιφῶν ἐν Ἀληθείᾳ (fr.
alpha 127
43) ἀβίυκτο ν· ἐφʼ οὗ οὐκ ἐγένετο βοὴ ἀπολλυμένου * ἀβίωτο ν· κακόν, ἀηδῆ, ὀδυνηρόν (Eur.
alpha 129
Alc. 242) pd ἀβλαβύνιο ν· σειρὰ πλεκομένη παρʼ Αἰγυπτίοις ἐκ βύβλων, κάθαρσιν ποιοῦσα ἀβλαδέω ς· ἡδέως ἀβλά ξ· λαμπρῶς Κύπριοι ἄβλαρο ι· ξύλα ἄβλα ς· ἀσύνετος, ἀγνώμων ἄβλαυτο ς· ἀνυπόδητος (p) * ἀβλεπτήματ ι· ἁμαρτήματι vgn ἀβλεμέ ς· ἀσθενές, [ἀβλεπές] φαῦλον ἀβλεμή ς· ἄτολμος p ἀτερπής, παρειμένος, οἱ δὲ κακός ἀβλεπτ ῆ· τὸν ἀβλεπτοῦντα [ ἀβληρ ά· ἡνία] ἀβλήδη ν· ἐνδόσιμον ἀβλή ς· νεουργής, μὴ βληθείς (b) ἀβλῆτ α· καινόν vb [ἄτρωτα,] οὔπω ἄλλοτε βεβλημένον (Δ 117) (b) ἀβλητῆρε ς· μάρτυρες ἄβλητο ς· ἄτρωτος ἐκ βέλους (Δ 540) p ἀβλήχμω ν· ἀμβλύς * ἀβληχρή ν· ἀσθενῆ (Ε 337) (v) PΣ (np) οἱ δὲ ἁπαλὸν ἐπὶ τοῦ θανάτου (λ 134) (n) * ἀβληχρό ς· ἀμβλύς, καὶ ἀμαυρός n ἀβλίμαστο ν· ἄψαυστον ἀβλοπέ ς· ἀβλαβές Κρῆτες [ ἀλογε ῖ· σπεῖσον Μακεδόνες] ἀβλό η· σπένδε Μακεδόνες [ * ἀβλωθρίδι α· ἀτέλεστα ἐκτρώματα n w] ἀβοητ ί· ῥᾳδίως ἀβοα ί· εὐχαί ἄβολ α· κυβευτικοῦ βόλου ὄνομα ἀβολῆσα ι· ἀπαντῆσαι ἀβολήσει ν· συναντήσειν ἀβολήτορε ς· μάρτυρες, συνηλλαχότες (Antim.
alpha 159
fr. 76 W.) ἀβολητύ ς· ἔντευξις Σ (Antim.
alpha 160
? fr. 161 W.) ἀβολητα ί· ἀνυπάντητοι, ἰσχυρῶς .
alpha 161
.. ἀβολλεῖ ς· περιβολαί ὑπὸ Σικελῶν ἄβολο ς· νέος, οὐδέπω ῥίψας ὀδόντα .
alpha 163
.. τὸν δὲ αὐτὸν καὶ κατηρτυκότα ἔλεγον ἀβόο ς· ἔξω Ταραντίνοις .
alpha 164
.. ἄβολο ν· ὄνομα στοιχείου ἄβοστο ι· οἱ αἴτησιν ὑπὸ Λακώνων ἄβοτο ι· αἱ μὴ κατανενεμημέναι βοτάναι ἢ οὐ φέρουσαι καρπόν ἀβούτη ς· ἀκτήμων ἀβούλητ α· ἀκούσια q * ἀβούλητο ν· ἀθέλητον PΣ ἀβουλί α· μωρία (Eur.
alpha 171
Med. 882.) * ἀβουλότατ α· ἀπροαίρετα (Hdt.
alpha 172
7,9 β1)w * ἀβούλω ς· ἀφρόνως vgn, ἀμαθῶς (Eur.
alpha 173
Rhes. 761) vg * ἀβουσκολε ῖ· θορυβεῖ Σ ἄβουτο ν· τὴν οὐλίαν Ἀργεῖοι ἄβρ α· δούλη, παλλακή (Men.
alpha 176
fr. 520) * ἁβρ ά· τρυφερά, μαλακά (Eur.
alpha 177
Phoen. 1486) q (Σ?) ἁβρὰ βαίνω ν· τρυφερόβιος (Eur.
alpha 178
Tro. 821) * ἄβρα ι· νέαι δοῦλαι (Gen.
alpha 179
24,61) vgP ἁβρα ί· τρυφεραί * Ἀβραμιαῖο ς· εἶδος ἔχων Ἀβραάμ, γιγαντιαῖος vg ἀβραμία ς· ὄνομα βόλου κυβευτικοῦ ἀβράνα ς· Κελτοὶ τοὺς κερκοπιθήκους ἀβρανίδα ς· κροκωτούς Λάκωνες * α βράχε ν· ἤχησεν (φ 48) w ἀβρεμή ς· ἀβλεπής Κύπριοι καὶ 〈Θεττ〉αλοί * ἁβρίζεσθα ι· [ἁβράβεσθαι] καλλωπίζεσθαι vgPn * ἀβριβέστερο ν· ἀληθέστερον n ἄβρικτο ν· * δύσκοφον gSn, ἄγρυπνον ἀβριν ά· κεκαθαρμένα p ἀβρί ξ· ἐγρηγόρως p ἀβριστή ν· μάστιγα (p) [ ἁβριάχετα ι· κοσμεῖται, θρύπτεται] * ἁβροδίαιτο ς· τρυφερὸς τὸν βίον (vgPn) περὶ τὴν δίαιταν δαψιλής ἁβρόκαρπο ν· ἁβρότονον * ἁβροκόμα ς· ὁ τὴν κόμην φαιδρὰν ἔχων vgnpw ἀβρομί α· σκοτεία (w) ἁβρομίτρα ς· λαμπροζώνους Ἀβρά μ· περάτης ἢ πατὴρ μετέωρος, Ἀβραὰμ δὲ πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν ἄβρομο ι· χωρὶς βρόμου, * ἢ ἄνευ θορύβου (Ν 41) gn ἄβρομο ν· ὀρίγανον, καὶ σιγηρόν, ἄψοφον * ἁβρό ν· τρυφερόν (Eur.
alpha 202
Bacch. 493 ..) (vgPn) * ἁβροσύν η· φαιδρότης, τρυφή (Eur.
alpha 203
Or. 349) g(P) * ἀβρόταξι ς· ἁμαρτία gn ἀβροτάξωμε ν· ἁμάρτωμεν, [ἀμφωδήσωμεν] ὅπερ ἡμεῖς λέγομεν διαμφοδήσωμεν, ἀπὸ τοῦ ἀποτυχεῖν τὸν βροτὸν τοῦ βροτοῦ κατὰ τὴν συνάντησιν (Κ 65) * ἀβροτήμω ν· ἁμαρτωλός g ἀβροτῆσα ι· νυκτὸς ἀπαντῆσαι ἀβρότ η· ἀμβρότη, θεία (Ξ 78) * ἁβρότητ ι· τρυφερότητι vgn ἁπαλότητι vg ἀβροτίν η· ἁμαρτωλή ἄβροτο ν· ἀπάνθρωπον (Aesch.
alpha 211
Prom. 2) ἁβρότονο ν· πόα τις ἀβροῦτε ς· ὀφρῦς p Μακεδόνες ἄβρυν α· συκάμινα * ἁβρύνετα ι· κοσμεῖται n 〈θρύπτεται〉 q.
alpha 215
vgn ἁβρυνόμενο ι· σεμνυνόμενοι, λαμπρυνόμενοι [ ἀβρυτο ί· ἐχίνων θαλασσίων εἶδος] ἄβρυστος ἢ ἄβροστος ἢ ὁ βιβρωσκόμενος ἄβρωμ α· στολῆς γυναικείας εἶδος * ἁβρῶ ς· ἀνθηρῶς v ἄβρωτο ς· ἀζήμιος p ἄβρομοι ἀυίαχο ι· [οἱ] σὺν βρόμῳ πολλῷ, οἷον μετὰ κραυγῆς μιᾶς, ἵνα ᾖ ἀντὶ τοῦ ὁμόβρομοι, ὅπερ δηλοῖ τοὺς ὁμοφώνως κεκραγότας, ὡς ἐπὶ τοῦ ἄκοιτις ἡ ὁμόκοιτις.
alpha 222
ἢ πολύβρομοι, ὅ ἐστιν πολυτάραχοι. βρόμος γάρ ἐστιν ποιὰ κραυγὴ κατὰ μίμησιν. καὶ ἀυίαχοι μετὰ ἰαχῆς μεγάλης, ὡς ἀχανὲς λέγεται τὸ μεγάλως κεχηνός, τοῦ υ πλεονάζοντος (Ν 41) Ἄβυδο ς· πόλις Τρωικῶν Ἑλλησπόντου (Β 836) Ἀβυδόθε ν· ἀπὸ Ἀβύδου vn ὄνομα πόλεως καρίας (Δ 500) ἀβυδοκόμα ς· ὁ ἐπὶ τῷ συκοφαντεῖν κομῶν (Ar. [5]
alpha 225
fr. 733) q [ Ἀβύδει ς· στήλη Ἡρακλέους] Ἀβυδηνὸν ἐπιφόρημ α· ἀπὸ τοῦ ὑπʼ αὐτῶν συκοφαντεῖσθαι τοὺς ξένους ἀβυδό ν· βαθύ ἀβύρβηλο ν· πολύ, μάταιον.
alpha 229
οἱ δὲ δασὺ καὶ συρφετῶδες, * ἢ ἀναίσχυντον, ἐπαχθές vgnΣ ἀβυρτακοποιο ῦ· τοῦ τρίμματα καὶ ἐμβάμματα κατασκευάζοντος ἄβυσσο ς· πέρας οὐκ ἔχον * ὕδατα ἄπειρα ἀκατάληπτα (Ps.
alpha 231
35,7) An ἔστι δὲ καὶ ἐν Ἄργει λίμνη οὕτω καλουμένη Ἀβυσταῖο ι· Λιβύων ἔθνος ἀβ ώ· πρωί.
alpha 233
Λάκωνες Ἀβώβα ς· ὁ Ἄδωνις ὑπὸ Περγαίων ἀβώ ρ· ἠώς Λάκωνες ἀβώ ς· ἄφθογγος ἄβωτο ς· ἀηδής ἀγάγα ς· ἀντὶ τοῦ ἀγαγών ἄγαγο ν· ἀντὶ τοῦ ἄγαγε, 〈ὁδήγησον, φέρε〉 ἀγαγύρτη ν· ἀγύρτην ἀγάζει · ἀγανακτε ῖ , βαρέως φέρει ἀγάζεσθα ι· βλάπτεσθαι * ἀγάζετα ι· σέβεται (npw) ἀγαζόμεθ α· πλεονάζομεν ἀγαζόμενο ι· κάμνοντες, λυπούμενοι, λιπαροῦντες Ἀγαθὴ Τύχ η· ἡ Νέμεσις καὶ ἡ Θέμις q ἀγαθίδε ς· σησαμίδες ἀγαθιζομέν η· ἀγαθὰ λέγουσα ἀγαθί ς· δέσμη 〈καὶ εἶδοσ〉 ῥάμματος ἢ στήμονος Ἀγαθοδαιμονιστα ί· οἱ ὀλιγοποτοῦντες ἀγαθοεργο ί· οἱ ἐκ τῶν ἱππέων ἐξιόντες πέντε ἑκάστου ἔτους, ὡς Ἡρόδοτος ἱστορεῖ (1,67,5) q οὕτω παρὰ Σπαρτιάταις 〈καὶ οἱ τῶν ἀρχόντων ὑπηρέται.
alpha 251
ἢ οἱ ἀγαθόν τι εἰργασμένοι〉 q ἄγαλμα Ἑκάτη ς· τὴν κύνα διὰ τὸ ἐκφέρεσθαι τῇ Ἑκάτῃ κύνας ἢ διότι καὶ αὐτὴν ἔνιοι κυνοκέφαλον πλάττουσιν (Ar.
alpha 252
fr. 594? Eur. fr. 968) ἀγάλαλ α· περιχειρίδιον ἀγάλαστο ς· ἀκόλαστος w ἁγάλακτο ς· ἡ ὁμόθηλος ἁγαλάκτορ α· παῖδα [Τυρηνοί] ἀγαλλητό ν· ἐφʼ ᾧ ἄν τις ἀγασθείη ἀγαλλιάζε ι· λοιδορεῖται 〈Ταραντῖνοι〉 * ἀγαλλίαμ α· δόξασμα vgA ἀγαλλί ς· ὑάκινθος ἢ θρυαλλὶς ἢ ἀναγαλλίς ἄγαλμ α· ξόανον, ἀφομοίωμα [εἰδώλων] εἰκόνων ἢ ἀνδριάντων (d) ἁγάλακτε ς· σύγγονοι, ἥλικες, ὁμογάλακτοι * ἄγαλμ α· πᾶν ἐφʼ ᾧ τις ἀγάλλεται Pn οὐχ ὡς ἡ συνήθεια τὸ ξόανον (Δ 144 .
alpha 263
.) n ἀγαλματικό ς· ἀκουστής ἀγαλμαῖο ς· .
alpha 265
….. ἀγάλματα πάτρι α· τὰ τῶν Εὐμενίδων ἀγαλματίτη ς· λίθου κόλλα ἀγαλμό ς· λοιδορία p ἀγλαότιμο ς· λαμπρῶς τετιμημένος ἀγάλλιο ς· λοίδορος p * ἀγαλλόμενο ς· ἀγαλλιῶν, χαίρων (Μ 114) vgAn ἁγάλα ξ· ὁμότιτθος ἀγαλλόμενα ι· σεμνυνόμεναι (Υ 222 .
alpha 273
.) ἀγαλματοφορεῖσθα ι· καλλωπίζεσθαι * ἀγαλμητό ν· ἀσθενές vAn * ἀγαλματοφόρο ς· ὡς ἄγαλμα ἐν τῇ ψυχῇ 〈κεκτημένοσ〉 A * ἀγαθό ν· ἀνδρεῖον, γενναῖον (nw) ἀγάθοσμο ν· τήλινον Ἀγαθοῦ Δαίμονος πόμ α· τὸ μετὰ τὸ δεῖπνον ἄκρατον πινόμενον παρὰ Ἀθηναίοις· καὶ τὴν δευτέραν ἡμέραν οὕτως ἐκάλουν q Ἀγαθοῦσσ α· ἡ Τῆλος ἐκαλεῖτο πρότερον (Callim.
alpha 280
fr. 581) Ἀγαθώνειον αὔλησι ν· τὴν μαλακὴν 〈παρʼ Ἀριστοφάνει ἐν Γηρυτάδῃ (fr.
alpha 281
169)〉 Ἀγάθων γὰρ ὁ τραγικὸς ἐπὶ μαλακίᾳ διεβάλλετο [ * ἀγελαῖο ς· ἰδιώτης (vgA), ἀμαθής (g)] ἀγα ί· ᾐόνες (Soph.
alpha 283
fr.) 〈τρώσεισ〉 τραύματα (trag. ad.) d ἀγαιόμενο ν· ἐπίφθονον, θαυμάσιον, φθονερόν ἀγαῖο ν· ἐπίφθονον (n) ἀγαῖ ς· ζηλώσεσιν n Αἰσχύλος Θρῄσσαις (fr.
alpha 286
85) ἀγάκλειτο ι· ἄγαν ἔνδοξοι (γ 59 .
alpha 287
.) * ἀγακλεεῖ ς· ἄγαν ἔνδοξοι vgA ἀγάκλυτ α· * ἄγαν ἔνδοξα (vgA) ἢ ἄγαν διαβεβοημένα (γ 388) ἀγακλεῖο ς· ἄγαν εὐκλεοῦς, ὅ ἐστιν μεγάλως ἐνδόξου (Π 738 .
alpha 290
.) ἁγάλακτα ς· ὄνομα 〈συγγενικόν〉 * ἀγαλβά ς· ἀκρατής Ap, οἱ δὲ γελᾷς ἀγάλλετα ι· τέρπεται, γαυριᾷ q ἁγαλακτοσύν η· συγγένεια * ἀγάμενο ι· θαυμάσαντες vgAP ἀγαμένω ς· θαυμαστῶς (Plat.
alpha 296
Phaed. 89a) ἀγαμεμνόν η· θιδράξατο [ἢ θίδραξ] Ἀγαμεμνόνεια φρέατ α· ἱστοροῦσι τὸν Ἀγαμέμνονα περὶ τὴν Αὐλίδα καὶ πολλαχοῦ τῆς Ἑλλάδος φρέατα ὀρύξαι.
alpha 298
Κλείδημος δὲ ἐν τῇ δωδεκάτῃ τῆς Ἀτθίδος (fr. 9 M.) … ἀγαμέμνον α· τὸν αἰθέρα Μητρόδωρος (fr.
alpha 299
4, II p. 49 Diels) εἶπεν ἀλληγορικῶς ἀγάμητο ς· ἄγαμος ἄζυξ (Soph.
alpha 300
fr. 884; Com. ad. 315) ἀγαμίου ζημί α· παρὰ Σπαρτιάταις Ἀγάμμει α· 〈τόπος, ὄρος κρημνῶδεσ〉 ἔνθα αἱ παρθένοι ἐξετίθεντο τῷ κήτει τινές, οἱ δὲ πολίχνην * ἄγα ν· πάνυ [μνώδης], πολύ vgAP, μεγάλως nw, λίαν q.
alpha 303
vgAP ἁγάν α· σαγήνην Κύπριοι ἀγανακτεῖ ν· στένειν παρὰ Πλάτωνι (Phaed.
alpha 305
117d) ἀγάνετα ι· πραγματεύεται, χρῆται [ ἄγαμο ς· τόπος ὄρος κρημνῶδες] ἀγανηδ ά· ἀτρέμας ἀγάνημα ι· ἀσχάλλω, ἀγανακτῶ * ἀγάνν α· ἅμαξα 〈ἱερὰ〉 καὶ ἡ ἐν οὐρανῷ ἄρκτος gAn * ἀγανοῖ ς· πραέσιν, προσηνέσιν (Β 164 .
alpha 311
.) vAn * ἀγανοῖσι ν· πράοις (o 53 .
alpha 312
.) A * ἀγανοῖς ἰόντε ς· τοῖς δόρασι βάλλοντες n ἀγανέῃσι ν· ἀκοντίοις (Β 774) * ἀγάννιφο ν· λίαν χιονιζόμενον (Α 420 .
alpha 315
.) npw * ἀγανοφροσύν η· προσήνεια, πραότης (λ 203) n ἀγανόφρω ν· λίαν φρόνιμος (Υ 467) ἄγανο ν· τὸ κατεαγὸς ἀπὸ ἄλλου (trag.
alpha 318
ad.) * ἀγανώπιδο ς· [παρειᾶς] εὐοφθάλμου vg πραείας.
alpha 319
καλῶς βλεπούσης vgA(n) * ἀγανοφροσύν η· ἀγαθότης A πραότης, φιλοφροσύνη ἀγανάκτησι ς· μανία.
alpha 321
θυμός (Thuc. 2,41,3) πόνος. ἄλγος. λύπη (Pl. Phaedr. 251 c) ἀγανόφρω ν· ἀγαθός w, ἀγαθὰ φρονῶν, καὶ προσηνὴς ταῖς φρεσίν (Υ 467) wn [ ἄγαγ ε· ὁδήγησον.
alpha 323
φέρε] * a) ἀγάνω ρ· ἀγαπητικὸς τὴν ἀνδρείαν An b) 〈ἀγαπήνωρ·〉 .
alpha 324
.. ἢ ἀπὸ τῆς ἀνδρείας ἀγαπώμενος (η 170) ἔστιν δὲ καὶ ὄνομα κύριον τοῦ Ἀγκαίου παιδός (Β 609) τινὲς δὲ φιλόξενος * ἀγαπητό ν· μονογενῆ.
alpha 325
qΣ κεχαρισμένον (Ζ 401) q ἀγαπησμό ς· ἀγάπησις (Men.
alpha 326
fr. 453) p ἀγαπτερέω ς· ἀσμένως, προθύμως.
alpha 327
ταχέως ἀγαρικό ν· βοτάνη τις οὕτω καλουμένη παρὰ τοῖς ἰατροῖς ἄγαρρι ς· ἄθροισις.
alpha 329
ἢ πλῆθος ἀγορῆς ἀγάρρητο ς· ἀχάριστος ἀγαῤῥάπτει τ ε· ἔφθορεν * ἀγάῤῥοο ν· σφοδρὸν ῥεῦμα ἔχοντα An, ἄγαν ῥοώδη (Μ 30) [ ἄγαρο ς· σκευοφόρος.
alpha 333
φορτηγός] [ ἀγαῤῥο ί· οἱ ἐκ διαγωγῆς τι πράττοντες] ἄγασθα ι· φθονεῖν * ἀγασσάμεθ α· ἐθαυμάσαμεν, κατεπλάγημεν (κ 249) n * ἀγασσάμενο ι· θαυμάσαντες (Θ 29 .
alpha 337
.) vgAn, φθονήσαντες. (β 67) nw ἄγαν θέ ς· σιώπα Κύπριοι ἄγασι ς· ὁ φθόνος.
alpha 339
σφαιρά * ἀγάσματ α· σεβάσματα (Soph.
alpha 340
fr. 885) nΣ ἀγάσοι ς· μεθʼ ἡδονῆς [ ἀγασοπέρπα ι· οἱ τοὺς τελώνας μηνύοντες τὰ τέλη] ἀγά ς· ἡ πτῶσις τοῦ ἀστραγάλου ἀγάσσασθα ι· θαυμάσαι ἀγασθεί ς· θαυμασθείς q * ἀγάστονο ς· πολυστένακτος nhwΣ στεναγμοῦ ἄξιος (Greg.
alpha 346
Naz. c. 2,1,1,192) * ἀγάσατ ο· ἐφθόνησεν (Ρ 71)n p * ἀγάσαιτ ο· θαυμάσαι PnpΣ * ἀγαστό ς· θαυμαστός n(P) ἐπαινετός (Eur.
alpha 349
Hec. 168) ἀγάσασθα ι· φθονεῖν (θ 565) ἄγασα ι· ἀγάλλου * ἀγασάμενο ν· μεμψάμενον n * ἀγαστό ν· ἔνδοξον A ἀγάσα ι· θαυμάζειν.
alpha 354
[ἀγάλλου ἱλάσκου] * ἀγάσησθ ε· φθονήσητε (Ξ 111) n ἀγαστή ς· βάσκανος p ἁγάστορε ς· ἀδελφοὶ δίδυμοι * Ἀγάστροφον οὔτασε δουρ ί· τὸν Ἀγάστροφον ἔτρωσε τῷ δόρατι (Λ 338) An ἀγάσε ι· ἄγαν τύπτει ἀγαστ ά· ἃ ἄν τις ἀγάσαιτο, οἷον ἀρεστά.
alpha 360
Αἰσχύλος Φρυξί (fr. 268) ἀγατᾶσθα ι· βλάπτεσθαι ἀγάτημα ι· βέβλαμμαι ἀγαυο ί· προσφιλεῖς (Γ 268 .
alpha 363
.) ἀγαυο ί· * λαμπροί, φωτεινοί.
alpha 364
ἔνδοξοι vgA ἐπιφανεῖς. ἔστι δὲ καὶ ἔθνος Σκυθικὸν Ἀγαυοὶ οὕτω καλούμενον, ὡς ὅταν λέγῃ ὁ ποιητής· ” καὶ Ἀγαυῶν ἱππημολγῶν (N5)” Ἀγαγύλιο ς· μήν * ἀγαυό ν· λαμπρόν.
alpha 366
θαυμαστόν (Δ 534 ..) n ἀγαυότατο ν· μέγιστον (o 229) * ἀγαυρίαμ α· ἔπαρμα vAPn οἴησις (Jerem.
alpha 368
31,2 ..) ἀγαυριᾶ ι· ἐπαίρεται μεγάλως ἀγαυρό ς· αὐθάδης, κομψός.
alpha 370
κακός ἀγγαῤῥεύε ι· ὑπομένει ἀγγαῤῥί α· δουλεία q ἀγγαῤῥεύετα ι· ἐγγυᾶται, ὑπὸ ἀγγαρευτῶν κατέχεται (Men.
alpha 373
fr. 440) * a) ἄγγαρο ς· ἐργάτης, ὑπηρέτης, ἀχθοφόρος vA b) D 〈 ἀγγάρου ς· τοὺς πρέσβεισ〉 q ἡ λέξις δὲ Περσική.
alpha 374
σημαίνει δὲ καὶ τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματηφόρους (Hdt. 8,98) q ἄγγατο ς· τὸ εἰς ἀναδενδράδα ξύλον * ἄγγε α· ἀγγεῖα (Β 471 .
alpha 376
.) An ἀγγελία ς· ἀπαγγελίας (β 92 .
alpha 377
.) σημαίνει δὲ ἀγγελίην αὐτὸν τὸν ἄγγελον (Δ 384) * ἀγγελιαφόρο ς· πρεσβευτής g(A) ἀγγελίη ν· ἄγγελον (Δ 384) * ἀγγελίη ς· ἄγγελος (Γ 206) vgAn καὶ ἀγγελίας ἀγγελλόντω ν· .
alpha 381
.. καὶ ἀγγελλέτωσαν (Θ 517) ἀγελεί η· 〈ἡ Ἀθηνᾶ ἀπὸ τοῦ〉 ἄγειν λείαν.
alpha 382
λεία δέ ἐστι κτῆσις τετραπόδων (Δ 128) ἄγε ι· κομίζει ἄγειν μυστήρι α· μυσταγωγεῖν * ἄγει ν· ἀπάγειν n, κομίζειν.
alpha 385
τιμᾶν, σέβεσθαι ἄγει ν· τὸ ὑπάγειν, τὸ πίνειν.
alpha 386
καὶ τὸ φέρειν. καὶ τὸ ὑφέλκειν. ἔστι δὲ καὶ τιμᾶν, καὶ σέβεσθαι * ἀγγελί α· ἄγγελμα ἀκοή vgAn ἀγγελικ ή· ὄρχησίς τις παροίνιος Ἀγγελῆ ς· δῆμος τῆς Ἀττικῆς Πανδιονίδος φυλῆς Αἰγιαλέω ν· Ἀργείων Ἄγγελο ν· Συρακούσιοι τὴν Ἄρτεμιν λέγουσι * ἀγγέλλεσκο ν· ἤγγελλον An ἀγγέριο ς· ἄγγελος [ ἀγγεράκομο ν· σταφυλήν] Ἀγγίτα ς· ὄνομα ποταμοῦ, ὅς ἐστι περὶ τὸ Παγγαῖον (Hdt.
alpha 395
7,113). ὁμοίως καὶ ἡ Ἄρτεμις ἄγλιθε ς· ἐξ ὧν ἡ κεφαλὴ συνέστηκε τῶν σκορόδων ἀγγοπήνι α· τὰ τῶν μελισσῶν κηρία * ἄγγορ α· ῥᾶξ, σταφυλή ἀγγόρπη ς· ᾧ τοὺς ἐλέφαντας τύπτουσι σιδήρῳ ἄγγο ς· * ἀγγεῖον pw καὶ ῥίζα βοτάνης ἄγγουρο ς· εἶδος πλακοῦντος * ἀγγρία ς· λύπας (vA) ἀγγρίζει ν· ὑφαιρεῖσθαι [( * )ἐρεθίζειν] Ἄγδιστι ς· ἡ αὐτὴ τῇ μητρὶ τῶν θεῶν ἄγδυ ς· ἄγγος Κρητικόν ἄγ ε· ἴθι p, ἐπίῤῥημα κελευστικόν (Γ 192 .
alpha 406
.) ἢ ἦγε (Β 580 ..) ἄγε α· τεμένη * ἄγε δ ή· φέρε δή (Α 62 .
alpha 408
.) vgA ἀγέεσσ ι· p τεμένεσι ([Callim] fr.
alpha 409
an. 140) * ἄγε δῆτ α· δεῦτε δῆτα Ad * ἄγειν καὶ φέρει ν· τὸ λῃστεύειν καὶ ἁρπάζειν (Dem.
alpha 411
18,230) q. vgAn ἀγεινεῖ ν· ἄγειν ἐν νηΐ ἀγείπτετα ι· ὁρᾷ ἀγείνεο ν· ἦγον.
alpha 414
τὸ ἐπὶ νεῶν ἄγειν καὶ ἐν ναυσὶ κυρίως (Ω 784) * ἀγείρα ς· ἀθροίσας, συνάξας (Β 664 .
alpha 415
.) npw ἀγείρεσθα ι· ἐκπορεύεσθαι.
alpha 416
* λοιδορεῖσθαι A συναθροίζεσθαι * ἀγείρει ν· συνάγειν P συναθροίζειν vgA * ἀγείρομε ν· ἀθροίσωμεν (Α 142) (P) n * ἀγειρόντω ν· συναθροιζόντων (Β 438) n ἁγείτη ς· ὑβριστής ἀγελαία ς· ἀγραύλους (κ 410 .
alpha 421
.) ἀγελαίη ν· ἄφετον νεμομένην (Λ 729 .
alpha 422
.) ἀγελαῖοι ἰχθύε ς· πολλοὶ μικροὶ καὶ ὁμοῦ [λίθοι] εὐτελεῖς (Hdt.
alpha 423
2,93,1) * ἀγελαῖο ς· ὀχλώδης vg(A) ἰδιώτης P(vgAn)Σ [ ἄγεγκτο ι· ἄβροχοι, σκληροί] ἀγελάσα ι· κομίσαι [ * ἀγελάσκο ν· ἄτιμον vgAn] ἀγελαστ ί· ἄνευ τοῦ γελάσαι (Plat.
alpha 428
Euthyd. 278e) ἀγελαστή ς· ἔγχελυς ἀγελαστο ῦ· ἀκακίας ἀγέλαστος πέτρ α· ἐν τῇ Ἀττικῇ, ἐφʼ ἧς ἐκαθέσθη ἡ Δημήτηρ, ὅτε τὴν κόρην ἐζήτει ἀγελάου ς· τοὺς ἐφήβους Κρῆτες * ἀγεληδό ν· ἡθροισμένως gAP ἰδίως ἀγέλη (2.
alpha 433
Macc. 3,18) gv * ἀγεληδῶ ς· κατὰ τὴν ἀγέλην (Π 160) A ἀγελείη ς· * λαφυραγωγοῦ A(n) (Hes.
alpha 435
Th. 318) ἢ ἡγουμένη τοῦ πολέμου. Ἀθηνᾶς τὸ ἐπίθετον (Δ 128 ..) * ἀγέλημ α· κατὰ ἀγέλην A [ Ἀγέλη ς· δῆμος Ἀττικῆς] * ἀγέλῃφ ι· ἐν ἀγέλαις (Β 480 .
alpha 438
.) An * ἀγέμε ν· ἄγετε (Τ 195) A ἀγαγεῖν (Α 323 .
alpha 439
.) Anw ἄγε μή ν· ἄγε δή (Α 302 .
alpha 440
.) ἀγεν κατεαγέν, θραυσθέν .
alpha 441
.. ὡς τό· Τοῦ δʼ ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι (Δ 214) καὶ ἦγεν, 〈ὡς τό· Αἴας δὲ ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας (Β 557)〉 ἀγέννητ α· στοιχεῖα.
alpha 442
παρὰ Ἐμπεδοκλεῖ (fr. 7) ἀγεννήτων · δυσγενῶν ( Sop h .
alpha 443
Trac h . 6 1 ) w ἀγενίου ς· τὰς μὴ γεγεννηκυίας ἅγε ο· ἡγοῦ.
alpha 445
ἄρχου ἀγεόμενο ι· θαυμάζοντες ἀγέρδ α· ἄπιος.
alpha 447
ὄγχνη * ἀγέραστο ς· ἄτιμος (Pp)Σ ἄμοιρος (Α 119) * ἀγέρθ η· συνηθροίσθη (Χ 475 .
alpha 449
.) n * ἄγερθε ν· συνηθροίσθησαν (Ψ 287) ἀγερθήσετα ι· συναθροισθήσεται ἀγερμό ς· ἄθροισις.
alpha 452
συναγωγὴ θυσίας * ἀγερώψατ ο· ἠμέλησεν vgAp * ἀγέροντ ο· συνηθροίζοντο (Β 94 .
alpha 454
.) APn [ ἀγέροσπο ν· σπάνιον] ἀγέροπτο ς· ὁ σπανίως εὐχόμενος [ἢ ὑπερήφανος] ἀγερωπε ῖ· * ἐφορᾷ.
alpha 457
gA ἀσπαστὸν ἡγεῖται [ ἀγερρακάβο ς· σταφυλή] ( * ) ἀγερώσατ ο· ἠθέτησε.
alpha 459
διεψεύσατο * ἀγερώσσε ι· ἀγρυπνεῖ vgA ἀθετεῖ A ἀγερσικύβηλι ς· Κρατῖνος ἐν Δραπέτισιν (fr.
alpha 461
62) ἐπὶ Λάμπωνος. τὸν αὐτὸν ἀγύρτην καὶ κυβηλιστὴν εἶπεν, οἱονεὶ θύτην καὶ μάντιν. Κύβηλιν γὰρ ἔλεγον τὸν πέλεκυν … ὅθεν καὶ Λύσιππος ἐν Βάκχαις (fr. 6) τὸν αὐτὸν 〈ὡσ〉 ἀγύρτην κωμῳδεῖ. ἀγέρωχο ι· * οἱ ἄγαν n ἔνδοξοι καὶ ἔντιμοι q.
alpha 462
n ἢ ὑπερήφανοι q. A ἢ ἀπαίδευτοι. τινὲς δέ φασι τοὺς Ῥοδίους εἰρῆσθαι ἀγερώχους, ὅτι νησιῶται ὄντες ἔξωθεν ἐκ τῆς ἠπείρου ἀγείροντες ὀχὴν διεγίνοντο, τουτέστι τροφὴν ἐπείσακτον (Β 654) ἀγέρωχο ς· γαῦρος, πάνυ τετιμημένος.
alpha 463
* ἢ ὑπερήφανος vgPn * ἄγευστο ι· ἄπειροι vgAn ἀγελαία ν· κτηνώδη ἀγελαίο υ· δημώδους * ἀγενε ῖ· ἀσθενεῖ (Pn) * ἀγενῶ ς· ἀσθενῶς Pn Ἀγεσίλαο ς· ὁ Πλούτων (Aesch.
alpha 469
fr. 406 Call. h. 5,130) ἄγε ς· ἄγε, φέρε ἄγεσθα ι· ἀγαγεῖν ἀγεσήμω ν· ὁδὸς λεπτή ἀγεσόφρυ ν· τὰς ὀφρῦς ἐπαίροντα ἄγεστρ α· τὸ κάλλυντρον [ἤγουν κοσμητήριον] ἄγετα ι· φέρεται [ ἀγέτρι α· μαῖα Ταραντηνοί] * ἀγητο ί· θαυμαστοί n, ἔνδοξοι, λαμπροί (Ε 787 .
alpha 477
.) ἁγέω ν· ἁγνισμάτων.
alpha 478
ἱερῶν. μιασμάτων ἄγ η· θάμβος, ἔκπληξις.
alpha 479
b (γ 227) μίασμα. ἔστι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ κατεάγη n, ὡς τὸ ʼΝῦν δέ μοι ἐν χείρεσσιν ἄγη ξίφοσʼ (Γ 367) . παρὰ δὲ τοῖς τραγικοῖς· τιμή, σεβασμός ἀγηλάζει ν· σώζειν ἀγῆλα ι· * σεμνῦναι gAn ἀναθεῖναι, κοσμῆσαι.
alpha 481
καὶ εἰς ἄγασιν ἀγαγεῖν (Eur. Med. 1027) ἀγηλατεῖ ν· * διώκειν n, ὡς ἄγος ἐξελαύνειν Σ, φυγαδεύειν (Hdt.
alpha 482
5,72,1) n τινὲς δὲ ῥαπίζειν ἀγηλείοι ο· λαφυραγωγοῦ.
alpha 484
ἀγηλόμενα ι· χαίρουσαι (Hes. Th. 68?) ἀγήλ ω· κοσμήσω (Hermipp.
alpha 485
fr. 8) * ἄγημ α· τὸ προϊὸν τοῦ βασιλέως τάγμα ἐλεφάντων καὶ ἱππέων καὶ πεζῶν, οἱ δὲ τῶν ἀρίστων τῆς Μακεδονικῆς συντάξεως Σ ἀγηνορί α· ἀνδρεία, καὶ ἠνορέα, παρὰ τὸν ἄνδρα (Ι 700).
alpha 487
καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζώων τάσσεται. ἢ ἰσχύς, ὡς τό· ʼἀγηνορίη δέ μιν ἔκταʼ (Μ 46) [ἐν τέγεα] * ἀγηνορί η· ἀνδρεία (Μ 46) (An) ἀγηνορίῃσι ν· ἀνδρείαις (Ι 700) Ἀγηνόριο ς· Πυθαγόρειος * ἀγήνωρ· ὑπερήφανος vgΣ αὐθάδης (Β 276) vgAb ἀνδρεῖος (Ι 398 .
alpha 491
.) nΣ καὶ ὄνομα κύριον (Δ 467 ..) wΣ * ἀγήραο ν· ἀγήρατον A μὴ γηράσκον An ἀδιάφθορον, οἱονεὶ ἄφθαρτον An ἀπαλαίωτον (Β 447) n ἀγήρω ς· ἀπαλαίωτος * ἀγήρ ω· ἀγήρατον, μὴ γηρῶντα (ε 136) Σ Ἁγήσανδρο ς· ὁ Ἅιδης ἁγήτω ρ· ἄρχων (Eur.
alpha 496
Med. 426) ἄγητα ι· ἀπάγῃ, ἕλκῃ (Ζ 455) [ ἀγήτη ς· ὁ ἱερώμενος] [ ἀγητόρειο ν· ἑορτή] ἀγήτη ς· ὁ ἱερώμενος, ἄτιμος, ἐν δὲ τοῖς Καρνείοις ὁ ἱερώμενος τῆς θεοῦ.
alpha 500
καὶ ἡ ἑορτὴ Ἁγητόρια [ὡς ἀγήμαι ἔχει εἰσορόαντος] * ἀγητο ί· θαυμαστοί (Ε 787) (v) n Ἁγήτορ α· ὄνομα κύριον ἁγήτω ρ· ὁ τῶν Ἀφροδίτης θυηλῶν ἡγούμενος ἱερεὺς ἐν Κύπρῳ ἅγι α· τίμια Ἁγιάδα ι· τόπος ἐν Λακεδαιμονίᾳ, καὶ οἱ βασιλεῖς δὲ οὕτω καλοῦνται ἀπὸ Ἅγιδος * ἁγιάζει ν· ἅγια ποιεῖν, καὶ καθαίρειν, 〈ἐναγίζειν〉 A τοῖς νεκροῖς, τινὲς δὲ τὸ τὰ ἱερεῖα ἐσθίειν * ἁγιάσατ ε· κηρύξατε (Ioël 1,14 .
alpha 507
.) vgA [ ἁγιάζει ν· ἅγια ποιεῖν, καὶ καθαίρειν ἄγρια] * ἁγιάσε ι· διαφυλάξει (Num.
alpha 509
6,11) A * ἁγιασμό ς· ἁγιστεία.
alpha 510
καθάρευσις (1. Cor. 1,30) ἅγιο ι· * οἱ καθαροί n καὶ σεβάσμιοι (Ps.
alpha 511
33,10) ἅγιο ν· τῆς ἄγνου τὸ σπέρμα * ἅγιο ς· εὐσεβής (Marc.
alpha 513
6,20 ..) n ἁγίαζ ε· σέβου Ἀγιγαῖο ς· Ἄργαλος καλεῖται παρὰ Λάκωσιν, ὁ Ἀμύκλαντος υἱός * ἀγήοχ α· ἤνεγκα b (vgAn) * ἀγηοχότω ν· κομισάντων, ἐνεγκάντων (nΣ) ἁγιστεῖ ν· σέβειν, ἁγνεύειν ἁγιστεύε ι· σέβεται (Eur.
alpha 519
Bacch. 74) * ἁγιστέω ν· εὐσεβῶν vAPn a) ἀγιχ ῶ· ἠχῶ * b) ἁγίων στῖφο ς· [ἢ στύφος ἢ] 〈ἁγίων〉 σύστημα vAn * ἀγιστή ς· ὑβριστής n * ἀγκά ς· 〈εἰς τὰσ〉 ἀγκάλας (Ε 371) vAn ἢ ἀγκάλαις (Ψ 711 .
alpha 523
.) * ἀγκάζοντ ο· ταῖς ἀγκάλαις περιελάμβανον (Ρ 722) An * ἄγκε α· κοίλους τόπους καὶ φαραγγώδεις (δ 337 .
alpha 525
.) Pn * ἀγκαλέε ι· ἀνακαλεῖ vgAPn [ ἀγκάζοντ ο· ταῖς ἀγκάλαις περιήγοντο] * ἀγκαλέ ω· ἀνακαλῶ Pn ἀγκαλιδαγωγο ί· ἀγκαλίδας ἄγοντες ἀγκαλίδε ς· αἱ τῶν φρυγάνων δεσμαί, * ἢ μερίδες (vgA) * ἀγκαλίδεσσι ν· ἀγκάλαις, χερσίν (Σ 555 .
alpha 531
.) An ἀγκαλίνα ς· Ἀργεῖοι τὰς ἀγκάλας ἀγκαλί ς· ἄχθος.
alpha 533
καὶ δρέπανον Μακεδόνες ἀγκαλίδας ἕλκει ν· αἴρειν ξύλα εἰς ἕργματα ἄγκλαο ν· ἄνοιξον ἀγκαλέου ς· ἀγκύλους ἀγκαπί ς· κρημνός.
alpha 537
οἱ δὲ βόθρον vgAn ἀγκεκυβρικώ ς· ἀνατετροφώς ἀγκεντέοντ α· ἀνατέλλοντα (p) ἀγ κεράτεσσι ν· ἐπὶ τῆς κεφαλῆς (Callim? frg.
alpha 540
an. 141) [ * ἀγκηθή ς· ἀβλαβής gAp] ἀγκήει ς· ἀντηχής ἄγκιστρο ν· θηρατήριον ἐκ σιδήρου καμπτόν, ἀγκύλον, στρεβλόν ἀγκιστροφάγο ς· φιλάργυρος * ἀγκιστρεύει ν· θηρεύειν, δελεάζειν (Σ) ἀγκίο ν· ἀγκιδοθήκη ἀγκλίνα ς· ἀνακλίνας, v ἀνοίξας, ὡς τό· ἀγκλίνας, πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον (Δ 113) ἀγκλό ν· σκολιόν ἄγκλειτο ι· μεγάλαυχοι ἀγκοῖνα ι· ἀγκῶνες * [ἀγκοῖναι ἀγκάλαι (Ξ 213) A(b)] χεῖρες. [1]
alpha 550
καὶ σχοινία ἱστοῦ * ἀγκῶνο ς· τῆς καμπῆς τοῦ τείχους (Π 702 .
alpha 551
.) b ἀγκόνου ς· διακόνους, δούλους ἀγκοπτή ρ· σφῦρα * ἀγκοίνῃσι ν· ἀγκάλαις (Ξ 213 .
alpha 554
.) Ab ἀγκορυφῶσ α· ἀνατιθεῖσα· τὸ τῆς κεφαλῆς ἐφαπτόμενον τὴν ἱέρειαν καθοσιοῦται τῇ θεῷ ἄγκο ς· νῆσον πολλὰ ἄγκη ἔχουσαν ἀγκορέ ς· ἀκόρεστον ἀγ κοτύλ ῃ· παιδιά τις, ἐν ᾗ τὰς χεῖρας ὀπίσω πλέξαντες δέχονται τὸ γόνυ ἀγκρινόμενα ι· ἀποφηνάμεναι ἀγκτή ρ· δεσμός p ἀγκτηριάζε ι· ἄγχει ἀγκτῆρε ς· οἱ ἐν τῷ τραχήλῳ τόποι, διʼ ὧν ἄγχεσθαι συμβαίνει * ἀγκύλα ς· ὀγκίνους, σκεύη (Exod.
alpha 563
26,4). ἢ καμπάς A ἀγκύλα ι· τῷ ἀκοντίῳ ἀγκύλα ι· ἱμάντες ἐν κρηπῖσιν ἀγκύλ η· ἀκόντιον.
alpha 566
ἢ ἡ καμπὴ τῆς ἀγκῶνος καὶ ποτηρίου γένος εἰς κοττάβους. οἱ γὰρ τοὺς κοττάβους προιέμενοι τὴν δεξιὰν χεῖρα ἠγκύλουν, κυκλοῦντες αὐτὴν ὡς ἐνῆν πρεπωδέστατα, σεμνυνόμενοι ὡς ἐφʼ ἑνὶ τῶν καλῶν. οἱ δὲ καὶ ἀγκυλισταὶ ἀκοντισταὶ εἴρηνται. Δηλοῖ δὲ καὶ ἀποτομάδα * ἀγκύλο ν· ἐπικαμπές vgAb (Z 39) σκολιόν vgA στρεβλόν ἀγκυλοῦσθα ι· κάμπτεσθαι * ἀγκυλομήτε ω· σκολιὰ βουλευομένου (Β 205 . [5]
alpha 569
.) Ab (vgn) ἀγκύλου ς· τοὺς ἀκάμπους ἀγκυλομνό ν· νοσερόν (p) * ἀγκυλότοξο ι· ἐπικαμπῆ τὰ τόξα ἔχοντες (Κ 428) (n) * ἀγκυλοχεῖλα ι· ἐπικαμπῆ τὰ ῥάμφη ἔχοντες (Π 428) A [ἤγουν τὰς τομάς] ἀγκυλομήτη ς· ὁ δυνάμενος περὶ τῶν ἀγκύλων καὶ σκολιῶν εὖ βουλεύσασθαι (Δ 59) ἀγκύλ η· 〈ἡ δεξιὰ〉 χεὶρ ἀπηγκυλωμένη καὶ συνεστραμμένη εἰς ἀποκοτταβισμόν 〈ποτὲ δὲ ἀγκύλη τὸ ἐντὸς τοῦ ἀγκῶνοσ〉 ἀγκύλω ς· ἀποτόμως [ποτὲ δὲ ἀγκύλη τὸ ἐντὸς τοῦ ἀγκῶνος] ἄγκυρ α· τὸ αἰδοῖον, παρὰ Ἐπιχάρμῳ (fr. [1]
alpha 577
191). Κύπριοι δὲ τὸ τριώβολον. καὶ τὸ ναυτικὸν σκεῦος. καὶ τὴν ἀσφάλειαν q ἄγκυρα ι· μεταφορικῶς αἱ ἀσφάλειαι.
alpha 578
Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 623) ἄγκυρ α· ἐν ᾗ τὰ σῦκα λαμβάνουσιν ἀγκυρί ς· βοτάνη τις ἀγκυρίττε ι· καταμάχεται.
alpha 581
Κρῆτες ἀγκύρισμ α· σχῆμα τῶν ἐν πάλῃ ἀγκυροβόλῳ δείπν ῳ· ἀγκυροβόλα Φοίνικες τὰ δεῖπνα, ἃ παρεσκεύαζον τοῖς τελώναις ἐκ τῶν λιμένων.
alpha 583
ἔστι δὲ καὶ μισθός· ἔπρασσον γὰρ ἐν τοῖς λιμέσιν ἐνόρμιον καὶ ἐνλιμένιον ὡς ἐκλογήν ἀγκωλιάζω ν· ἁλλόμενος τῷ ἑτέρῳ ποδί ἀγκώ ν· τό τε συνήθως λεγόμενον, καὶ ἡ τοῦ τείχους καμπή· ʼἐπʼ ἀγκῶνος βῆ τείχεος ὑψηλοῖοʼ (Π 702) καὶ τῆς κιθάρας δὲ τὰ ἀνέχοντα τοὺς πήχεις ἀγκῶνες λέγονται ἀγκωβόλο ς· ἁλιεύς ἀγλα ά· * λαμπρά, καλά (Α 23) (P)n ἀνθηρά * ἀγλαΐα ι· τρυφαί, καλλοναί (p) κόσμοι (τ 82) (vp) * ἀγλααῖ ς· λαμπραῖς An ἀγλάϊσμ α· καλλονή, κόσμος (p) ἀγλαϊστ ή· εὐκτή.
alpha 591
τιμία * ἀγλαΐ ᾳ· τῷ κάλλει A * ἀγλαϊεῖσθα ι· λαμπρύνεσθαι (Pp) καλλωπίζεσθαι b παρὰ τὴν ἀγλαΐαν (Κ 331) ἀγλαοθηλέ ς· ἁπαλόν * ἀγλαΐζε ι· θάλλει vgA * ἀγλαΐσα ς· λαμπρύνας A * ἀγλαο ί· λαμπροί (P) * ἀγλαομήτε α· λαμπρόβουλον A * ἀγλαΐηφ ι· ἀγλαΐᾳ, κάλλει (Ζ 510 .
alpha 599
.) w ἀγλαό ν· γλαφυρόν Κρῆτες καὶ Κύπριοι * ἀγλαὸν ἕδρα ν· λαμπρὰν καθέδραν (Eur.
alpha 601
Androm. 135) vgAn ἀγλαὸν ὕδω ρ· ἡ ἐν Αὐλίδι πηγή (Β 307) * ἄγμασ ι· κλάσμασιν Σ Ἀγλαόπη ς· ὁ Ἀσκληπιός Λάκωνες * ἀγλαρό ν· μωρόν w * ἀγλαοπίστο υ· λαμπροπίστου A * ἀγλαό ς· λαμπρός (δ 21 .
alpha 607
.) vgAn * ἀγλαότιμο ν· λαμπρῶς τετιμημένον vgAn ἀγλαοφῶτι ς· βοτάνη ἀγλαυκό ν· ἁλυκόν w Ἀγλαυρίδε ς· νύμφαι παρὰ Ἀθηναίοις Ἄγλαυρο ς· θυγάτηρ Κέκροπος.
alpha 612
παρὰ δὲ Ἀττικοῖς καὶ ὀμνύουσιν κατʼ αὐτῆς. ἦν δὲ ἱέρεια τῆς Ἀθηνᾶς ἀγλασινό ν· καλόν ἀγλαφόρ ε· ἄσιτε Κρῆτες ἀγλευκέ ρ· ἁλμυρός Λάκωνες * ἀγλευκή ς· ἀηδής Ap ἀγλεύττα ς· ἄρτος ἄναλος ἀγλέφαρο ν· ἐλάχιστον ἀγλίδι α· σκόροδα ἀγλείτι ς· ὁ ἱκέτης ἄγλ υ· ὁ κύκνος, ὑπὸ Σκυθῶν ἀγλύεσθα ι· βλάπτεσθαι ἀγλῶ ν· ἀγλαός ἀγλώπισμ α· ἔντριμμα γυναικεῖον ἀγλωσσε ῖ· δυσφημεῖ ἄγλωσσο ι· βάρβαροι.
alpha 626
καὶ σιωπηροί ἀγλωστῖνα ι· γογγυλίδες * ἀγλωττί α· σιωπή, ἡσυχία (Antiph.
alpha 628
or. fr. 141 Th.) Σ ἄγμ α· σύντριμμα, κάταγμα, κλάσμα ἀγμ ή· ἑστία [ ἀγμίει ς· παραθραύσεις] ἀγμικό ν· ἄκρατον ἀγμείονε ς· βουβῶνες ἀγμηρό ν· ἥσυχον ἀγμο ί· ῥαχίαι, περιθραύσεις, ἀποῤῥῶγες ἁγναῖο ν· καθαρόν ἀγναιώτη ς· ἐπὶ πολὺ κεκαυμένος ἀγναμπτοπόλεμο ι· ἀνίκητοι * ἄγναπτον ἱμάτιο ν· οὐκ ἐγναμμένον (n) ἀγνε ῖ· λαμβάνει ἀγνε ῖ· λαμβάνει ἀγνεῖ ν· ἄγειν Κρῆτες ἁγνεῖο ν· πηγαῖον ἀγνείοτ ε· ναῦς στρογγύλας * ἁγνεύει ν· καθαρεύειν, ἀπό τε ἀφροδισίων q. [1]
alpha 644
A (Eur. Hipp. 655) καὶ ἀπὸ νεκροῦ A ἁγν ή· καθαρὰ καὶ ἀμίαντος.
alpha 645
ἡ παρθένος. καὶ νῆσος ἀγνήκαμε ς· ἠνέγκαμεν Αἰτωλοί ἄγνηκ ε· ἀγήοχε Λάκωνες ἁγνίσα ι· ἀποθῦσαι.
alpha 648
Βουσίριδι (Eur. fr. 314) καὶ διαφθεῖραι. Σοφοκλῆς ἐν Ἀμφιαράῳ (fr. 112) ἁγνιστήριο ν· οἱ ἅλες * ἀγνῦθε ς· λεῖαι Ap ἁγνίτη ς· 〈ὁ ἱκέτης καὶ ὁ καθάρσιοσ〉 ὁ ἁγνισθεὶς μύσους.
alpha 651
ἢ ὁ καθάρας τινά. τοὺς δὲ αὐτοὺς καὶ ἱεριστάς τινες ἔλεγον, καὶ τὸ καθαίρειν παρʼ αὐτὸ ἱερίζειν ἀγνόδικο ς· ἀγνοοῦσα δίκην ἄγνοι α· ἀγνωσία.
alpha 653
ἀμαθία * ἁγνεία ς· καθαρότητος An * ἀγνοεῖ ν· τὸ 〈μὴ〉 διαγινώσκειν, καὶ τὸ ἐν ἀγνοίᾳ μὴ τίθους ἰδών ἀγνοήσα ς· ἀγνοούμενος (Dem.
alpha 656
23,55) ἁγνοδοχεῖ ς· οἱ θεοί ἁγνοπολεῖσθα ι· τὸ ὑπὸ ἥλιον θέεσθαι ἄγνο ς· φυτὸν p οὕτω καλούμενον ἁγνοτάτη ς· καθαρᾶς, λαμπρᾶς, ἀμιάντου ἁγνοτάτ ω· ἁγνότατοι, ἀμίαντοι.
alpha 661
δυϊκῶς Ἁγνοῦ κέρα ς· ἡ Κνίδος πρότερον.
alpha 662
οἱ δὲ ἀκρωτήριον αὐτῆς, τινὲς δὲ τῆς Αἰγύπτου Ἁγνοῦ ς· τῆς Ἀτταλίδος φυλῆς δῆμος * ἀγνυμενάω ν· κλωμένων (Π 769) v, συντριβομένων (κ 123) b ἀγνύμενο ν· κλώμενον ἄγνυσθα ι· συντρίβεσθαι ἀγνῦθα ς· λείας.
alpha 667
οἱ δὲ τὰς ᾤας τῶν ἱστῶν ἀγνύμενα πηδάλι α· .
alpha 668
.. * ἄγνυτα ι· κλᾶται gAPn ἁγν ῶ· ἁγνὸς ὦ * ἄγνυτο ν· κατάσσουσιν, κλῶσιν (Μ 148) b ἀγνύμεν α· θρυπτόμενα ( * ) ἄγνωμο ν· ἀνόητον, ἀλόγιστον ἀγνώμονε ς· ἄβουλοι.
alpha 674
ἀσύγγνωστοι. ἐναντιογνώμονες (Soph. O. C. 86) ἀναίσθητοι. ἀσύμψηφοι (Plat. rep. 5,450 d) * ἀγνωμόνω ς· ἀνοήτως (Dem.
alpha 675
2,26) vgA ἀγνώσσε ι· δυσχεραίνει * ἄγνωστο ς· ὁ μὴ ἐπιγινωσκόμενος (β 175) vg * ἁγνό ς· καθαρός vgAn [ἢ ἄγνωστος] ἄγνωστο ς· μὴ πειθόμενος * ἀγνῶτα ς· [φίλους ἀγνώμονας] ἀνεπιστήμονας (Pp) [ ἄγοβο ς· σκευοφόρος, φορτηγός] Ἀγνῶτες θεο ί.
alpha 682
οὕτω λέγεσθαί φασι τοὺς μετὰ τὸν τῆς Ἰλίου πλοῦν Φαληροῖ προσχόντας καὶ ἀναιρεθέντας ὑπὸ Δημοφῶντος, ταφῆναι … * ἀγο ί· ἡγεμόνες (Γ 231) Ab * ἄγξα ι· χαλινῶσαι (Ps.
alpha 684
31,9) (vg) ἀγοίμεθ α· ἄγοιμεν (Ρ 163) ἄγοι ς· ἀπάγοις [ ἀγοίτη ς· ὑβριστής] ἀγοιτεύσα ς· ὀχλεύσας ἀγόμενο ς· δοῦλος.
alpha 689
παρὰ Ἀρχιλόχῳ (fr. 155) ἀγόμη ν· ἠγαγόμην (Η 363) * ἀγόμφωτ α· ἀνάρμοστα A ἀγό ν· ἐν Πέργῃ τὴν ἱέρειαν οὕτως καλοῦσιν ἀγονομόχθο ς· ἡμίονος ἄγονο ν· πήγανον q ἢ πολύγονον * ἄγονο ς· ἄτεκνος pw, ἄκαρπος, ἄσπορος (Clem.
alpha 695
Al. Strom. 3,15,99,4?) A * ἄγοντ α· ἡγούμενον n ἄγοντα ς· φέροντας ἀγό ρ· ἀετός Κύπριοι Ἀγορ ά· ὄνομα τόπου, ἢ λιμένος· Θετταλοὶ δὲ καὶ τὸν λιμένα ἀγορὰν καλοῦσιν 〈Κρῆτες δὲ τὴν ἐκκλησίαν.
alpha 699
παρʼ Ὁμήρῳ δὲ καὶ πάντα ἀθροισμόν〉 q Ἀγορὰ Ἀργείω ν· τόπος 〈ἐν τῇ Τρῳάδι καὶ〉 Ἀθήνῃσιν q οὕτω καλούμενος * ἀγοράασθα ι· διαλέγεσθαι Ab ἀγορὰ θεῶ ν· καὶ οὗτος τόπος Ἀθήνῃσιν * ἀγοραίαν 〈δίκην 〉· δικαιολογίαν AbΣ * ἀγοραῖο ι· οἱ ἐν ἀγορᾷ ἀναστρεφόμενοι (Act.
alpha 704
ap. 17,5) vgAPn Ἀγορὰ Κερκώπω ν· τόπος πλησίον Ἡλιαίας Ἀγορὰ Λύκειο ς· ἐν Ἄργει * ἀγοράζει ν· ἐν ἀγορᾷ διατρίβεσθαι.
alpha 707
ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὠνεῖσθαι (Σ) καὶ ἐπὶ τοῦ διαβουλεύεσθαι Ἀγοραία Θέμι ς· ἡ ἐκκλησιαστική ἀγοραῖοι τέχνα ι· αἱ τοῦ πωλεῖν καὶ ἀγοράζειν ἐν πείρᾳ εἰδέναι Ἀγοραῖος Ζεύ ς· Ἀγοραίου Διὸς βωμὸς Ἀθήνῃσιν ἀγορανόμο ς· δικαστὴς ὁ ἐν τῇ ἀγορᾷ νέμων τὸ δίκαιον (Dem.
alpha 712
24,112) ἀγορεύοντ ο· ἐκηρύττοντο, ἐλέγοντο.
alpha 713
ἐκ τοῦ ἀγορεύειν, ὅ ἐστι λέγειν ἀγορά ς· ἐκκλησίας, (β 69) (v) ἢ ῥητορείας (Β 788) ἀγοραῖος Ἑρμῆς οὕτως ἐλέγετο [ὄντος] καὶ ἀφίδρυτο Κέβριδος ἄρχοντος, ὡς μαρτυρεῖ Φιλόχορος ἐν τρίτῳ (fr.
alpha 715
82 M) * ἀγοράσματ α· ὤνια (Aeschin.
alpha 716
3,223) A * ἀγορᾶτα ι· λέγει (w) ἀγορατυπεῖ ς· ἄγαν θορυβεῖς * ἀγοράω ν· δημηγοριῶν (Β 275) An ἀγορεύει ν· λέγειν ἐν ἐκκλησίᾳ.
alpha 720
κυρίως μὲν τὸ δημηγορεῖν, ἐν ἀγορᾷ καὶ ἀθροίσματι λέγειν, καὶ ἐκκλησιάζειν. καταχρηστικῶς καὶ ἁπλῶς λέγειν ἀγόρευ ε· ἐδημηγόρει, ἔλεγεν (Α 385 .
alpha 721
.) * ἀγορευέμε ν· λέγειν (Β 10) A * ἀγορεύω ν· λέγων (Δ 6 .
alpha 723
.) (v) A(P) ἀγορ ή· ἐκκλησία.
alpha 724
αὐτὸ τὸ ἄθροισμα. καὶ ὁ τόπος. καὶ ὁ λόγος ἀγορῇ δέ τ ’ ἀμείνω (Δ 400)· ἐν δὲ τῷ ἀγορεύειν μέγαν δημηγόρον ἀγορῆθε ν· ἀπὸ ἀγορᾶς, ἢ ἐκκλησίας (Β 264) * ἀγορήνδ ε· εἰς τὴν ἐκκλησίαν (Α 54) b * ἀγορήσατ ο· ἐξεκκλησιάσατο, ἐδημηγόρησεν (Α 73) Ab ἀγορητα ί· ἐκκλησιασταί (Γ 150) * ἀγορητή ς· δημηγόρος (Α 248) vg * ἀγορητότατο ς· λογιώτατος bp ἄγοῤῥι ς· ἀγορά.
alpha 731
ἄθροισις b ἀγόῤῥιο ν· ἐκκλησία ἄγορο ς· ἅθροισμα.
alpha 733
στρατός (Eur. Andr. 1037) ἢ καὶ δημηγόρος ἄγο ς· ἅγνισμα, θυσία, Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr.
alpha 734
627) * ἄγο ς· τιμιώτατον qΣ ἀγό ς· * ἡγεμών q.
alpha 736
vAPb ἀπὸ τοῦ ἄγειν τὰ πλήθη καὶ ἡγεῖσθαι αὐτῶν, οἱονεὶ ἀγωγός (Δ 265) καὶ ἐν Πέργῃ ἱέρεια Ἀρτέμιδος q ἀγοστό ν· ἀγκῶνα.
alpha 737
τὸ δὲ ἀγὲς τὸ ἐντὸς τῶν χειρῶν καὶ βραχιόνων, ᾧ ἀεὶ ἐφʼ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐπαγόμεθά τι· Ἀπολλόδωρος (fr. 244, 231 J) δὲ τὸ ἐντὸς τοῦ βραχίονος μέρος ἀγο ς· * κλάσμα.
alpha 738
θραῦμα A ἀρχηγός * ἀγὸς ἀσπιστάω ν· ἡγεμὼν τῶν ὁπλιτῶν (Π 490) A ἀγοστό ς· τὸ ἐντὸς τῶν χειρῶν.
alpha 740
ἢ ἀγκών ἀγοστού ς· ὠλέκρανα.
alpha 741
οἱ δὲ ἄκρα χειρῶν. ἢ πήχεις. ἢ ἀγκῶνας q ἄγουσ ι· φέρουσιν b ἐπιτελοῦσιν (Α 390) ἢ ἀξιοῦσιν (Plat.
alpha 742
Theaet. 172b) ἢ ἡγοῦνται αὐγούστ ω· μαχαίριον ἄγουσα ν· πορευομένην * ἄγρ α· θήρα (Eur.
alpha 745
Bacch 1146) (vgA) p Ἄγρα ι· χωρίον Ἀττικὸν ἔξω τῆς πόλεως.
alpha 746
ἱερὸν Δημήτρας … [καὶ στρατιῶται δέ τινες οὕτως ἐκαλοῦντο] ἀγρακόμα ς· ὄρνις τις ὑπὸ Παμφύλων ἀγράκαβο ς· σταφυλή p ἀγραμύξει ν· καταξέσειν Ἀγράνι α· ἑορτὴ ἐν Ἄργει ἐπὶ μιᾷ τῶν Προίτου θυγατέρων * ἄγραυλο ι· οἱ ἐν ἀγρῷ 〈δια〉νυκτερεύοντες (Σ 162 .
alpha 751
.) q. vgA * ἀγραύλοι ο· ἐν ἀγροῖς αὐλιζομένου (Κ 155) b ἄγραυλο ν· ὕπαιθρον, καὶ ἔρημον.
alpha 753
* ἢ ἐν ἀγρῷ αὐλιζόμενον P ἢ καπυρόν [ ἀγραυλ ῶ· τὸ ἐνθείρῳ τόπῳ καὶ πλήρη ἀγρευμάτων] ἄγραμμα ἀφεῖτα ι· ἐν τῇ τῶν βόλων παιδιᾷ οὕτως ἐλέγετο * ἄγραφα ἀδικήματ α· περὶ ὧν νόμος οὐ γέγραπται vgAb * ἀγραφίου δίκ η· ἐπὶ τῶν καταδικασθέντων χρημάτων τῷ δημοσίῳ καὶ κατὰ χάριν μὴ ἐγγραφέντων ἐλέγετο A ἀγράθε ν· συνάγειν.
alpha 758
συμμίσγειν [ ἀγραρεύει ς· περιέρχῃ (p)] ἄγρε ι· ἄγε, λάμβανε, φέρε.
alpha 760
προστακτικόν ἄγρει μά ν· ἄγε δή (Ε 765 .
alpha 761
.) APn ὅπως δή ἀγρεῖτα ι· λαμβάνεται.
alpha 762
ζωγρεῖται. ἀγρεμόν α· τὸν κάμακα, ἀπὸ τοῦ ἀγρεῖν καὶ λαμβάνειν [ἤγουν ἀγρεύειν.
alpha 763
] ἢ λαμπάδα, ἢ δόρυ. Αἰσχύλος δὲ Μυρμιδόσιν (fr. 141) ἀγρεμόνα τὸν ἐπιμήνιον ἀγρεμόνε ς· θηρευταί, πορθητικοί.
alpha 764
Βοιωτοί. ἢ θηρευτικοί. καὶ τόπος ἐν Αἰτωλίᾳ [ * ἀγρετ ᾷ· συναθροισθῆ A] * ἄγρευμ α· εὕρημα vA τὸ εἰλημμένον ( * ) ἄγρευσι ς· εὕρεσις ἀγρεύματ α· 〈κτήματα (Sol.
alpha 768
leg.)〉 σκῦλα. Εὐριπίδης Ἀνδρομέδᾳ (fr. 155) ἀγρετα ί· παρὰ Κῴοις ἐννέα κόραι κατʼ ἐνιαυτὸν αἱρούμεναι πρὸς θεραπείαν τῆς Ἀθηνᾶς Ἀγρέτα ν· ἡγεμόνα θεόν ἀγρετήματ α· τὰ ἀγρευόμενα τῶν παρθένων Λάκωνες * ἀγρεύουσ ι· κρατοῦσιν (Prov.
alpha 772
5,22) Apw Ἀγρεύ ς· ὁ Πὰν παρὰ Ἀθηναίοις, ὡς Ἀπολλόδωρος (244,137 J.
alpha 773
) [ * ἀγρευτε ῖ· ὑβρίζει vgA] ἄγρην θέτ ο· ἠθέλησεν ἀγρην ά· δίκτυα.
alpha 776
καὶ ἔνδυμα ἀγρηνό ν· 〈ἔνδυμα〉 δικτυοειδὲς ὃ περιτίθενται οἱ βακχεύοντες Διονύσῳ.
alpha 777
Ἐρατοσθένης (frg. 33) δὲ αὐτὸ καλεῖ [γρῆνυν, ἢ] γρῆνον ἀγρεῖσθα ι· συνέπεσθαι.
alpha 778
πείθεσθαι ἀγρησθῶσ ι· συνειληθῶσιν (Hippocr.
alpha 779
mul. aff. 2, 154) * ἀγρήσκετα ι· πικραίνεται pw Ἄγρησσα ι· .
alpha 781
.. εἶπε γένος τι ἐν Ἠλίδι Ἀγριάδε ς· νύμφαι ἀγρίαζ ε· ἄγριος ἴσθι ἀγρίανε ν· ὠργίσθη * ἄγριαι 〈 στρουθο ί· αἱ〉 στρουθοκάμηλοι A ἀγρίαθε ν· ἀνέκαθεν.
alpha 786
Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (3) ἀγριάμπελο ς· ἡ βρυωνία βοτάνη ἀγριάνι α· νεκύσια παρὰ Ἀργείοις.
alpha 788
καὶ ἀγῶνες ἐν Θήβαις Ἀγριᾶνε ς· τέλος τι τῆς κούφης συντάξεως (b) ἐκ τῆς Ἀγριανικῆς χώρας Παιόνων Ἀγριανέαιο ν· ἀκόντιον Ἀγριαύλ η· δῆμος Ἀττικῆς ἀγριβρό ξ· ὀρίγανον * ἀγρίδιο ν· κωμάριον, χωρίον vA [παρὰ Αἰτωλοῖς] * ἀγριέε ς· λῦπαι A ( * ) ἀγριέλαιο ς· ἄκαρπος (Rom.
alpha 795
11,17) ἀγριεύ ς· ἀγροῖκος Ἀγρίνιο ν· ὄρος 〈παρὰ Αἰτωλοῖσ〉 ἀγρῖνο ι· ἀγρονόμοι.
alpha 798
‖ καὶ οἱ παιδερασταὶ οὕτως (Aeschin. 1,52) Ἀγριομέλισσ α· Ἡγησίας οὕτως ἐπεκαλεῖτο * ἀγριόθυμο ς· ἀγριόψυχος q.
alpha 800
vgAn θηριώδης * ἄγριο ν· ἄμικτον.
alpha 801
ἀνήμερον (μ 119) Aw ἄγριοι θεο ί· οἱ Τιτᾶνες Ἄγριοι λιμένε ς· τόπος ἐν Ἕρμωνι ἄγριον αἶγ α· αἴγαγρον (Γ 24) ἄγριο ν· γενικῶς ἐπὶ θηρίου· Σῦν ἄγριον ἀργιόδοντα (Ι 539) καὶ μεταφορικῶς, ἐπίθετον· Ἄγριον αἰχμητήν (Ζ 97) κατʼ ἰδίαν δὲ ὄνομα κύριον, Οἰνέως μὲν ἀδελφοῦ, πατρὸς δὲ Θερσίτου (Ξ 117) ἀγρίου βέβρωκα ς· οἱονεὶ ζώου ἀγρίου.
alpha 806
εἰώθασι δὲ οἱ βεβρωκότες χασμᾶσθαι (Com. ad.) ἀγριοπήγανο ν· βοτάνη ἀγριοψωρί α· νόσος.
alpha 808
καὶ ἀγριολειχῆναι ἀγριοσταφυλίδε ς· ἀγριοσταφίδες ἀγριοκάνναβο ς· βοτάνη ἀγριοκάρυο ν· δένδρον Ἀγρίφ α· Ἀθηνᾶ ἀγρίφ η· ὑποδοχή.
alpha 813
ἄμη. σκάφη ἄγριφο ς· γένος τι ἀγρίας ἐλαίας Ὀλυμπίασιν ἀγρόθειρ α· βοτάνη τις ἀγροῖκο ς· * ὁ ἐν ἀγρῷ διάγων, χωρικός A ἢ ἐργάτης καὶ δραστήριος.
alpha 816
ἢ ζευγηλάτης * ἀγροικότατο ν· ἀπαιδευτότατον (vg) APb * ἀγρολέτειρ α· τὸν ἀγρὸν ἀπολέσασα (A) * ἀγρομένου ς· συνελθόντας, συναθροισθέντας (Σ) ἀγροιῶτα ι· * ἄγροικοι (λ 293) pn καὶ γένος Ἀθήνῃσιν, ὃ ἀντιδιέστελλον πρὸς τοὺς Εὐπατρίδας· ἦν δὲ τὸ τῶν Γεωργῶν· καὶ τρίτον τὸ τῶν Δημιουργῶν * ἀγροιτι ᾷ· ἀγροικεύεται.
alpha 821
ὑβρίζει Avgp ἀγρομενή ς· ὁ ἐν ἀγρῷ διατρίβων καὶ εἰς ἄστυ μὴ κατιών (Callim.
alpha 822
fr. an. 142) ἀγρομένῃσ ι· συνεστραμμέναις.
alpha 823
συνηθροισμέναις (Β 481) * ἀγρομένω ν· ἀθροιζομένων (θ 17) Pb * ἀγρονόμω ν· ἐν ἀγροῖς διαγόντων (b Σ) ἀγροπόλο ν· ἄπορον ἀγρό ς· χωράφιον, χωρίον ἄγρωστι ς· βοτάνη.
alpha 828
καὶ ἄρτος τις, ὃς πρότερον λοχία ἐκαλεῖτο * ἀγρότα ς· ἀγροίκους A * ἀγροτεράω ν· ἀγρίων (Β 852) Ab ἀγρότα ι· θηρευταί (π 218) ἀγροτέροισι ν· ἀγριωτέροισιν (Μ 146) ἀγρότι ς· ἀγροτέρα.
alpha 833
κυνηγός ἀγρότα ι· ἀγροῖκοι.
alpha 834
ἢ θηρευταί ἀγροτέρα ν· ὀρείαν.
alpha 835
τὴν Ἄρτεμιν ἀγροῦ πλέω ς· ἀγροικίας πλήρης (Com.
alpha 836
ad. 831) ἀγροῦ πυγ ή· παροιμία ἐπὶ τῶν λιπαρῶς προσκειμένων.
alpha 837
ὁ δὲ Σώφρων (fr. 136) τὰ πλεῖστα μέρη λέγει μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ὀρνέων, καὶ τὰ πιότερα τοῦ ἀγροῦ καὶ 〈μαλακώτερα〉 ζάπλουτοι ἀγροῦ πυγαί ἀγρυξία· σιωπή (Pind.
alpha 838
fr. 229?) p Ἀγρυλ ή· δῆμος τῆς Ἐρεχθῆιδος φυλῆς καὶ τῆς Ἀτταλίδος Ἀγρυπνί ς· ἑορτὴ Διονύσου ἐν Ἀρβήλῃ * ἀγρωνεύ ς· ἀγροῖκος (P) * ἀγρώσσε ι· θηρεύει vA ἀγρώσσοντε ς· ἀγρεύοντες ἀγρῶστα ι· ἐργάται.
alpha 844
θηρευταί (Eur. Rhes. 287) [ * ἀγρώσσατ ο· ἠθέτησεν.
alpha 845
ἐψεύσατο p] Ἀγρωστῖνα ι· Νύμφαι vgA ὄρειοι ἀγρωστῖνο ς· ἀγροῖκος (Epicharm.
alpha 847
fr. 1—3) * * ἀγρώσσω ν· ἀγρεύων (ε 53) (b) * ἄγρωστι ς· εἶδος βοτάνης (ζ 90) b * ἄγρα ς· θήρας (Eur.
alpha 850
Bacch. 1146) vgA ἀγυιά ς· ἄμφοδα, ῥύμας (Ε 642 .
alpha 851
.) * ἀγύρε ι· ἀθροίσματι (Π 661) Ab * ἄγυι α· ἄμφοδος, ῥύμη, ὁδός (P) b γειτονία (Eur.
alpha 853
Or. 761) (P) ἀγυια ί· * ἄμφοδοι, ῥῦμαι, vgAP ὁδοί (β 388) P ἀπὸ τοῦ διʼ αὐτῶν ἄγειν ἡμᾶς τὰ γυῖα, τουτέστιν πορεύεσθαι.
alpha 854
χρῆται γὰρ καὶ τῷ ἄγειν ἀντὶ τοῦ φοιτᾶν Ὅμηρος [δὲ] καὶ ἔρχεσθαι, ὡς ὅταν λέγῃ· Λαοδίκην ἐσάγουσα (Ζ 252) οἱ δὲ 〈Ἀθηναῖοι〉 στενωπούς, 〈Ἀργεῖοι ἀγυιὰς καλοῦσιν〉 ἀγυιάτιδε ς· αἱ πρὸ τῶν θυρῶν θεραπεῖαι (Eur. [5]
alpha 855
Ion 186) ἀγυιεύ ς· ὁ πρὸ τῶν θυρῶν ἑστὼς βωμὸς ἐν σχήματι κίονος (Soph.
alpha 856
fr. 341?) * ἀγυιῆτα ι· κωμῆται, 〈γείτονεσ〉 A ἁγυμνάστοι ς· πολυγυμνάστοις ἄγυνο ς· ἀγύναιος (Ar.
alpha 859
fr. 735) ἄγυιο ς· ἀγύοικος.
alpha 860
ἄναρθρος (Hippocr. mul. 1,25) ἄγυρι ς· σύνοδος, συναγωγή 〈στρατοῦ〉 ἀγύρε ι· [ἀθροίσματι.
alpha 862
ἢ] συγκροτεῖ ἀγυρίζει ν· συνάγειν (p), ἀγυρτάζειν ἀγυρμό ς· * ἐκκλησία Ab συγκρότησις.
alpha 864
ἔστι δὲ πᾶν τὸ ἀγειρόμενον. καὶ τῶν μυστηρίων ἡμέρα πρώτη ἀγυρτάζε ι· συλλέγει.
alpha 865
πορίζει. ἀγείρει (τ 284) ἀγύρτη ς· * ὀχλαγωγός.
alpha 866
προσαίτης vgA ἐπαίτης. συρφετώδης vg ἰδιώτης (Eur. Rhes. 503 ..) P ἔστι δὲ καὶ ὁ ἀγείρων ὄχλον. καὶ ὄνομα βόλου κυβευτικοῦ (Eubul. fr. 57,5) * ἀγυρτικ ά· χυδαῖα ψεύσματα q.
alpha 867
vgAb ἀγύρτα ς· συναθροιστάς.
alpha 868
μάντεις. ὡς Ἀπίων Ἀγχαλέ η· τόπου ὄνομα παρὰ Ἱππώνακτι (fr.
alpha 869
99) ἄγχαζ ε· ἀναχώρει (Soph.
alpha 870
fr. 886) καὶ ἀγχάνδανε, καὶ ἄγχασαι τὸ αὐτό ἄγχαρμο ν· ἀνωφερῆ τὴν αἰχμήν 〈ἔχων〉 (Ibyc? Stes?) ἀγχάσασθα ι· ἀναχωρῆσαι ἄγχ ε· ἦγχε καὶ ἔπνιγεν (Γ 371) ‖ ἢ πλησιάζετο ἀγχέμαχα ὅπλ α· τὰ μὴ βαλλόμενα * ἀγχέμαχο ι· οἱ ἐγγύθεν μαχόμενοι (Π 272) q.
alpha 875
(vgAPb) ἄγχε ι· φέρει.
alpha 876
πνίγει. πλησιάζει * ἄγχητα ι· πνίγηται Ab ἀγχήρη ς· ὁ ἐγγύς b Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι (fr.
alpha 878
6) ἀγχίαλο ς· παραθαλάσσιος (Β 640 .
alpha 879
.) (bp) * ἀγχιβάτη ς· ὁ πλησίον βαίνων A ( * ) ἀγχιβατεῖ ν· ἐγγὺς βεβηκέναι ἀγχίβοιο ν· μέγα, ἐγγὺς βοῆς.
alpha 882
ἢ ἐπὶ τοῦ στενάξαι ἀγχιβαθή ς· ἡ ἐγγὺς τῆς γῆς [ἢ] βαθεῖα θάλασσα (ε 413) ἀγχιβλώ ς· ἄρτι παρών ἀγχίδια ι· ἐπιθαλασσίδιαι Ἀγχιαλίδα ι· πατριὰ ἐν Ἀργείᾳ Ἀγχιαλῄ ς· ἡ Ἀττική.
alpha 887
ἀπὸ Ἀγχιάλου * ἀγχίαλο ς· ἐγγὺς θαλάσσης (Β 640) ἔστιν δὲ καὶ κύριον ὄνομα (θ 112 .
alpha 888
.) ἀγχίθεο ν· ἰσόθεον, θεῖον * ἀγχιτέρμω ν· γείτων (Eur.
alpha 890
Rhes. 426) vgA καὶ ἀγχίθυρον 〈γείτονα〉 (q) vgA(n) * ἄγχ ι· ἐγγύς vgA, πλησίον (Ε 185 .
alpha 891
.). Ἀγχὶ δέ, τὸ διαφέρεσθαι ἀγχίαλ α· ἁλμυρά, θαλάσσια.
alpha 892
ἄβρωτα ἀγχίμαστρο ν· ἀμφίεσμα * ἀγχιμαχητα ί· οἱ συστάδην μαχόμενοι (Β 604) bw * ἀγχίμολο ν· ἐγγὺς ἐληλυθός q(Ap) * ἀγχίμολο ν· σύνεγγυς b (Δ 529) ἢ μετʼ ὀλίγον (ξ 410) Nb ἀγχίνοι α· * φρόνησις, σύνεσις Pb ἢ ταχύνοια q ἢ ὀξεῖα γνῶσις ἀγχίνου ς· * συνετός (A)P(b)Σ νηφάλιος ἀγχίνοο ς· συνετός, ἀγχίνους (ν 332) ἀγχίξα ι· ἐγγίσαι b Κρῆτες ἀγχίπλου ς· εὐδιακόμιστος.
alpha 901
καὶ ὁ παρεστώς. καὶ σύνεγγυς. Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ τῇ ἐν Ταύροις (1325) ἀγχίπορο ς· [εὐδιακόμιστος] [ ἀγχίσαω ς· ἄρτι παρών] * ἀγχιστεί α· συγγένεια (Dem.
alpha 904
20,102?) q. Ab(vg) * ἀγχιστεύουσ α· ἐγγὺς οὖσα πρός τι γένος (Num.
alpha 905
36,8) A * ἀγχιστεύ ς· συγγενής (Ruth 3,12 .
alpha 906
.) Ab ἀγχιστάδην ὀμνύω ν· ἐγγὺς τῶν βωμῶν· παρὰ Σόλωνι ἄγχιστο ν· ἔγγιστον γένους (Eur.
alpha 908
Tro. 48) ἀγχίθεο ι· οἱ Φαίακες.
alpha 909
καθότι τρίτοι εἰσὶν ἀπὸ Ποσειδῶνος οἱ βασιλεῖς. ἢ ὅτι θεοὶ συνδιέτριβον αὐτοῖς. ἢ ὅτι εὐδαίμονες καὶ ἰσόθεοι (ε 35) ἄγχι στῆνα ι· ἐγγὺς στῆναι ἀγχιστῖνα ι· σύνεγγυς ἀλλήλων.
alpha 911
ἢ συνεχεῖς, * ὅ ἐστι πυκναί (A) ἢ ἄλλαι ἐπʼ ἄλλαις (Ε 141) * ἀγχίστροφο ς· εὐμετάβολος P εὐπερίστροφος gAn * ἀγχιτέρμονε ς· οἱ ἐγγὺς τοῦ τέλους AP ἀγχοάδη ν· ἀμβολάδην Ἀγχοα ί· πηγαὶ ἐπὶ Μυσίας.
alpha 915
καὶ τόπος ἐν Βοιωτίᾳ * ἀγχώμαλο ν· ἐγγὺς ἔχον τὴν ὁμαλότητα vgAb ἰσόπεδον n * ἀγχόν η· πνιγετός (Eur.
alpha 917
Andr. 816) A ἀγχόνης ἄξι α· .
alpha 918
.. (Eur. Bacch. 246) [ αγχο ς· προσφάτως, ἐγγύς, ἢ πνῖγμα.
alpha 919
ἢ πλησίον. ἢ δόρυ] * αγχο υ· ἐγγύς (δ 25 .
alpha 920
.) hgA ἢ πνίγηθι ἀγχούρη ς· πένης ἀγχοῦρο ς· [ὀρθος ἢ] ὄρθρος· Κύπριοι.
alpha 922
ἢ φωσφόρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ 〈αὖραι〉 ἀγχούρου ς· γείτονας ἄγχουσ α· ἡ κάλυξ ἄγχουσ α· ῥίζα, ᾗ φυκοῦνται γύναια ἀγχο ῦ· ἄγχι, ἐγγύς (δ 25) ἀγχουσίζετα ι· ἐντρίβεται ταῖς παρειαῖς οἱονεὶ φυκάριον * ἀγχοῦ δ ὲ· πλησίον δέ (Β 172) n ἄγχρα ν· μύωπα.
alpha 929
Λοκροί ἀγχράνασθα ι· περιαλείψασθαι.
alpha 930
ἢ λούσασθαι ἀγχώμαλο ι· παρὰ μικρὸν ἴσαι (Thuc.
alpha 931
3,49,1) * ἄγχω ν· πνίγων vgn δήμιος * ἄγ ω· ἀπάγω bd μέλπω, ἄιδω ἄγ ω· κυρίως μὲν ἐπὶ ἐμψύχων τάσσεται· Οἵδʼ ἦγον μὲν μῆλα, φέρον δʼ εὐήνορα οἶνον (δ 622).
alpha 934
καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἀψύχων· Ἄγω δʼ αἴθωνα σίδηρον (α 184) ἀντὶ τοῦ φέρειν ἀγωγεύ ς· ὁ ἱμάς (Soph.
alpha 935
fr. 887) ἀγώγιμο ν· ὠφέλιμον ἀγωγ ή· * τρόπος.
alpha 937
ἀναστροφή. vgAPb ἀπαγωγή. ὁδός. πορεία τῆς νύμφης πρὸς τὸν ἄνδρα, Ῥόδιοι ἀγωνί α· ἀηδία * ἀγώγιμ α· φορτία (Xen.
alpha 939
Anab. 5,1,16) Pb * ἀγωγίμω ν· ὁτὲ μὲν φορτίων· A(b) ὁτὲ δὲ καταδεδικασμένων b ἀγωγό ς· ῥύαξ.
alpha 941
ἐπίβουλος * ἀγωγοῖ ς· τοῖς ἐπάγουσιν vAb ἀγωγού ς· ὁδηγούς (Hdt.
alpha 943
3,26,1 ..) ἄγωμε ς· ἄγωμεν.
alpha 944
Ἀργεῖοι ἄγω ν· φέρων, ἐπάγων (γ 312 .
alpha 945
.) * ἀγώ ν, ὀξύτονον· στάδιον (Eur.
alpha 946
Or. 878) (vgA) ἄθροισμα (Ω ) b ἀγών η· ὑοσκύαμος ἀγωνί α· ἀγοραία.
alpha 948
καὶ ἄθλησις. καὶ ἡ παλαίστρα. Εὐριπίδης δὲ Τρωάσι (1003) πόλεμον ἀγώνιοι θᾶκο ι· .
alpha 949
.. ἀγωνίη ς· τῆς ἐν ἀγῶνι ἁμίλλης (Hdt.
alpha 950
2,91,4) ἀγώ ν· ὁ τόπος, ἔνθα ἀθροίζονται οἱ ἀγωνισταί ἀγωνίσματ α· ἔπαθλα ἀγὼν ἔρημο ς· οὐκ ἔχων ἀντίδικον ἀγωνισμό ς· ἀντιλογία, 〈ἀγωνία καὶ ἡ ἄθλησισ〉 ἀγωνιστήρι α· τὰ διδόμενα τοῖς ἀγωνισαμένοις ἀγωνιστα ί· οἱ ὑποκριταί (Dem.
alpha 956
18,318) ἀγώνιοι θεο ί· οἱ τῶν ἀγώνων προεστῶτες (Plat.
alpha 957
leg. 6,783a ..) ἀγωνιστήριο ν· τόπος, ἐν ᾧ ἀγωνίζονται ἀγωνισμάτω ν· ὀχλικῶν ἐπιδείξεων * ἀγωνι ῶ· κινδυνεύω gA ἀγωνοδίκα ς· βραβευτάς ἀγωνοθέτη ς· ἀρχῆς ὄνομα Ἀθήνησιν.
alpha 962
ὡς δὲ Νίκανδρος, ἀθλοθέτης μόνα γυμνικά, ἀγωνοθέτης δὲ ὁ τὰ μουσικὰ ἀκροάματα διατιθέμενος ἄγωνο ν· τὸν ἀγῶνα Αἰολεῖς (Alc.
alpha 963
fr. 121) καὶ ποταμὸς Ἄγωνος παρὰ τὴν Αἰθιοπίαν * ἀγώνυμο ς· φερώνυμος A ἀγὼν χάλκειο ς· τὰ ἐν Ἄργει Ἑκατόμβαια (Pind.
alpha 965
N. 10,40) ἀγωρέο ι· ἠθροισμένοι ἀγωρεῖ ν· συναθροίζειν ( * ) Ἀδά μ· ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, καὶ ἄνθρωπος ἕτερος κατὰ τὸν ἅγιον Ἐπιφάνιον (Panar.
alpha 968
1,1,4) αδ α· ἡδονή.
alpha 969
πηγή. c καὶ ὑπὸ Βαβυλωνίων ἡ Ἥρα. παρὰ Τυρίοις δὲ ἡ ἰτέα ἀδαγμό ς· κνησμός (Soph.
alpha 970
Tr. 770) Ἀδαγυού ς· θεός τις παρὰ Φρυξὶν ἑρμαφρόδιτος Ἀδά ρ· μὴν παρὰ Χαλδαίοις * ἀδαεῖ ς· ἀσύνετοι APb * ἀδα ῆ· ἄπειρον vgb * ἀδαήμονα ς· ἀμαθεῖς, ἀπείρους (Ν 811) vgAb ἀδαημονί η· ἀπειρία (ω 244) ἀδαῖ α· εἰς κόρον ἄγοντα, παρὰ τὸ ἀδεῖν· ὁ δὲ Σώφρων (fr.
alpha 977
137) τὸν ἀηδῆ ἀδανὸν ἔφη * 〉α δ ’ αἰάζ ω· ἀναβοῶ, ἀναστένω (Eur.
alpha 978
Or. 80) gP ἀδάικτο ν· καθαρόν [ ἀδαιό ν· δαψιλές] a) ἀδάϊο ν· ἀπόρθητον, ἀπολέμητον.
alpha 981
b) … ἀτερπές. ὀκνηρόν ἄδαιτο ν· ἄδην 〈καὶ ἀπόρρητον〉 (Aesch.
alpha 982
Ag. 151) ἄδαιτρο ν· ἀδιαίρετον p(b) [καὶ ἀπόῤῥητον] [ ἀδακτ ῶ· κνήθομαι] ἀδάλα ν· πονηρόν * ἀδαλέ ς· ὑγιές vgAw [ ἀδάλαιο ν· ξηρόν] ἀδαλό ς· ἄσβολος ἄδαλτ α· οὐκ ἄδηλα ἀδαλτόμο ν· εἶδος βοτάνης ἀδάμα ς· ἀγνώμων.
alpha 991
ἀπειθής. ἀθαμβής. ἰσχυρός. καὶ ὁ λίθος * ἀδάμ α· παρθενικὴ γῆ (Esai.
alpha 992
15,9) p * ἀδαμάντιν α· στεῤῥά vgA * ἀδάμα ς· γένος σιδήρου (Hes.
alpha 994
Th. 161) vA * ἀδάμαστο ν· ἀνυπότακτον vgb ἀδάματο ς· ἀδάμαστος, ἀνυπότακτος (Eur.
alpha 996
Phoen. 640?) ἀδαμάντινο ν· ἀτρυπάνευτον ἀδαμί α· τὸ ἀδικάστως φονεύειν.
alpha 998
Κρῆτες ἀδαμνεῖ ν· τὸ φιλεῖν.
alpha 999
καὶ Φρύγες τὸν φίλον Ἀδάμνα λέγουσιν ἀδαμνᾶι ς· ἀκολασταίνεις ἀδάμνη ς· ἰσχυρός, σκληρός ἄδαμνο ν· * ἁγνώμονα b ἢ ἀδάμαστον (Io Chius fr.
alpha 1002
9,1) * ἢ πρωτόδαμνον 〈ἢ πρωτοτόκον〉 n ἀδάρκ η· βοτάνη ἀδανέ ς· ἀπρονόητον Ἀδανίη ν· οὕτως τὸ πρότερον ἡ Μολοσσία ἐκαλεῖτο ἀδαμάντινο ς· ἀπαθής (Plat.
alpha 1006
rep. 2,360b) * ἀδαξῆσα ι· κνῆσαι Ab ἀδαξ ῶ· κνήθομαι.
alpha 1008
ἐπιθυμῶ ἀδάπανο ν· τὸ ὕδωρ ἀδαπάνω ς· λιτῶς (Eur.
alpha 1010
Or. 1176) ἄδαρτο ν· γυμνόν.
alpha 1011
ἄδερμον ἀδαριξί α· εἰρήνη ἄδαρτο ς· ἀμαστίγωτος ἄδα ς· πονηρός c ἄβασα ν· ἔβλαψαν n ἄδασμο ς· οὐδένα δασμὸν ἐκτελοῦσα [οἷον τελοῦσα ἐνοίκιον] Αἰσχύλος Ἠδωνοῖς (fr.
alpha 1016
63) ἀδαύω ς· ἐγρηγορώς w ἄδαστο ς· ἀδιαίρετος (Soph.
alpha 1018
Ai. 54) * ἅ δ ’ αὔρ α· αὕτη ἡ πνοή (Eur.
alpha 1019
Hipp. 165) APb ἀδαχ ᾷ· κνᾷ, κνήθει κεφαλήν.
alpha 1020
ψηλαφᾷ (Ar. fr. 410) ἄδδα ι· ῥυμοὶ, ὑπὸ Μακεδόνων ἀδδανό ν· ξηρόν.
alpha 1022
Λάκωνες [ 〉άδδα ν· τὴν κιννάβαριν] ἄδδε ε· ἐπείγου ἄδδη ν· εἰς κόρον καὶ εἰς πλησμονήν, τοῦ ἑνὸς δ πλεονάζοντος (Ε 203) ἄδδηλο ς· κόλπος ἄδδι ξ· μέτρον b τετραχοίνικον (Ar.
alpha 1027
fr. 709) * ἄδ ε· ἤρεσε n ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος (Μ 80) [ * ἀδεάζω ν· ἀναβοῶν, ἀναστένων vgA] ἀδεέ ς· ἄφοβε (Θ 423) b θρασεῖα (Φ 481) * ἀδέητο ς· ἀνενδεής (Antiph.
alpha 1031
Soph. fr. 10 D.) vAb ἀδε ι· * ὑμνεῖ gAb ἢ ἀνιᾶται ἄδει α· ἀργία.
alpha 1033
* ἀφοβία vg(A) εὐδία * ἄδεια ν· ἐξουσίαν ἄφοβον (Dem.
alpha 1034
18,286) A(P)n [ ἀδειδ ῶ· ὦ δῆλοι, καὶ κακοδαίμονες] ἀδει ῆ· λυπεῖ * ἀδήλητο ν· ὑγιές b ἀδειή ς· * ἄφοβος Ab ἀδεής (Η 117) * ἆ δειλ έ· ἄθλιε, δειλέ (ξ 361 .
alpha 1039
.) A ἆ δειλο ί· ὦ δειλοί (Λ 816) ἆ δειλ ώ· ὦ δειλοί, ὦ δείλαιοι (Ρ 443 .
alpha 1041
.) * ἄδειμο ν· ἄφοβον vAb ἄδειὁ ς· ἀκάθαρτος Κύπριοι ἀδεε ῖ· [οὐ δοκεῖ] οὐ φοβεῖται ἀδεῖ ν· ἀκολουθεῖν [ * ἀδεινάω ν· ἀθρόων Ab ἢ ἁπαλῶν A * ἀδεινό ν· λεπτόν, γοερόν Ab, οἰκτρόν A * ἀδεινὸν κῆ ρ· πυκνὴν ψυχήν A] * 〉α δεῖρε ν· ἔδειρεν A ἄδειτο ν· ὠμόν.
alpha 1050
ἀφανές ἄδειλο ν· ἀβέλτερον ἀδέκαστο ν· * ἀδωροδόκητον (vPw)b(p) ὁ δεκάδας μὴ λαμβάνων * ἄδεκτο ν· ἄπιστον (w) ἀδεκατεύτου ς· ὧν δεκάτην οὐδεὶς ἔδωκεν (Ar.
alpha 1054
Eq. 301) [ ἀδελε ῖ· ἤρεσεν] ἀδελιφή ρ· ἀδελφός Λάκωνες ἀδελφιδο ῖ· ἀδελφῶν υἱοί * ἀδελφιδοῦ ς· ὁ τοῦ ἀδελφοῦ υἱός vgAn ἀδελφίζε ι· * ἀδελφὸν καλεῖ (Isocr.
alpha 1059
19,30) Ab ἢ τιμᾷ ὡς ἀδελφόν ἀδελφιξία ς· κοινωνίας (Hippocr.
alpha 1060
artic. 56) (bw) ἀδελφο ί· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες.
alpha 1061
Δελφὺς γὰρ ἡ μήτρα λέγεται ἃ δέ κ α· ὅταν Κρῆτες ἄδενδρο ν· γῆ μὴ ἔχουσα δένδρα.
alpha 1063
καὶ σίδιον ξηρόν, ἤγουν ῥοιᾶς κέλυφος ἀδένε ς· συστροφαὶ σαρκώδεις b περὶ τὴν ῥάχιν, καὶ βουβῶνες (Hippocr.
alpha 1064
artic. 11 ..) b [ ἀδεό ν· ἀπολέμητον] ἢ * 〈 ἀδερκές 〉· ἀόρατον gA καὶ ἀδεό ς· ἀόρατος * ἀδερκή ς· οὐ βλέπων w(b) ἢ ἀφανής αδε ς· πόδες.
alpha 1067
ἔνιοι δὲ ἀηδές ἀδέσμῳ φυλακ ῇ· τῇ ἄνευ δεσμῶν (Thuc.
alpha 1068
3,34,3) ἄδετα ι· πίμπλαται.
alpha 1069
κοπιᾶται p * ἀδευκέ α· πικρά (ζ 273) vgAb ἀδευκέ ς· ἄμορφον, ἀηδές ἀδευκή ς· χαμνός.
alpha 1072
πικρός. ἄγνωστος * ἀδευκέ ϊ· ἀπεοικότι.
alpha 1073
οἱονεὶ ἀδοκεῖ, ἀπροσδοκεῖ. Ἡλιόδωρος δέ φησιν ἀνεικάστῳ. οἱ δὲ ἀδευκής· αὐτάρκης (δ 489) ἀδεύμεθ α· ἀηδιζόμεθα ἀδεύητο ν· χαλεπόν.
alpha 1075
ἢ 〈οὗ〉 οὐκ ἄν τις ἐπιδεηθείη * ἀδεῶ ς· ἀφόβως (3.
alpha 1076
Macc. 2,32) vgAb ἀδέψητο ν· ἀμάλακτον.
alpha 1077
ἀργόν (v 2) ἀδῆιο ν· ἀπόρθητον, ἀπολέμητον (Soph.
alpha 1078
O. C. 1533) * ἀδηκότε ς· ἐκλελυμένοι A παρειμένοι (Κ 98 .
alpha 1079
.) ἀδ ῆ· οὐρανός.
alpha 1080
Μακεδόνες [ ἄδηε ν· διαπορεῖ] ἀδηκότε ς· ἄδην ἔχοντες καὶ πεπληρωμένοι· ʼὕπνῳʼ (Κ 98) * ἢ ἀδημονήσαντες Aw * ἀδηλία ν· ἄγνοιαν.
alpha 1083
ἀφάνειαν A ἀδήλωτο ν· * ἀδιάφορον Ap δεξιόν, συνετόν.
alpha 1084
ἢ πένητα, ἄπορον ἅδημ α , ἅδο ς· ψήφισμα, δόγμα ἀδημονεῖ ν· θαυμάζειν.
alpha 1086
ἀπορεῖν [ ἀδημονεῖ ν] ἄδημο ν· οὐκ ἔνδημον ὄντα.
alpha 1087
Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς (fr. 582) * ἀδημονε ῖ· ἀκηδιᾷ (b) ἀγωνιᾷ (Plat.
alpha 1088
Phaedr. 25id?) w ἀδημονί η· θαῦμα * ἀδημονῶ ν· ἀγωνιῶν (Philipp.
alpha 1090
2,26) A(b)p * ἄδη ν· ἀθρόως Ab ἐξαίφνης.
alpha 1091
δαψιλῶς (Ε 203) ὅθεν καὶ ἀδδηφάγος A ἀδηνεί η· ἀπειρία αδη ν· δασυνόμενον μὲν ἡδέως καὶ τὸ εἰς κόρον b, ψιλούμενον δὲ ἀδεῶς ἄδην ἔχοντα ς· πληθύοντας ἄδην ἔχε ι· τὸ σφόδρα καὶ ἅλις ἄδην ἐλόωσι ν· εἰς κόρον ἄξουσιν (Ν 315) ἀδηνέω ς· ἀδόλως, * ἁπλῶς.
alpha 1097
Σ χωρὶς βουλῆς [ ἀδημονιῶ ν· ἀγωνιῶν, λυπούμενος] ἀδηνή ς· ἄκακος [ * ἀδηξῆσα ι· κνῆσαι A] * ἀδήριτο ν· ἄμαχον vAP, ἀκαταμάχητον p(A) * ἀδηρίτη ν· τὴν ἀπόλεμον καὶ ἀπόρθητον A(b) ἀδή ς· ἀτερπής * ἀδήσει ς· ἀρέσεις (Hdt.
alpha 1104
5,39,2)vAb ἀδήσει ε· ἀδημονήσειε.
alpha 1105
καὶ ἀηδῶς διατεθείη (α 134) Ἀδησίδε ς· ἱέρειαι τινὲς ἐν Ἄργει ἀδητῶναῶ * ἀδηφάγα 〈ἅρματα〉· μεγάλα καὶ τέλεια q.
alpha 1107
AP ἀδηφαγί α· πολυφαγία.
alpha 1108
εἰκαιοφαγία * ἀδηφάγο ς· γαστρίμαργος vg ἀθρόως ἐσθίων vgAb ἀδηφάγο ι· τοὺς τελείους ἵππους οὕτως ἔλεγον Ἀθηναῖοι καὶ Βοιωτοὶ πρὸς τὴν τῶν πώλων διάκρισιν.
alpha 1110
Ἀργεῖοι δὲ ἄνδρας τοὺς πολλὰ ἐσθίοντας. Λυσίας δὲ κατὰ μεταφορὰν ἐν τῇ ὑπὲρ Εὐκρίτου διαμαρτυρίᾳ τὴν ἐντελόμισθον ναῦν (fr. 103 S.) Ἀλκαῖος (com. fr. 21) δὲ καὶ τοὺς πότας λύχνους ἀδηφάγους ἔφη. καὶ δρομεῖς δέ τινες ἐν Νεμέᾳ ἀδηφάγοι ἐλέγοντο. καὶ οἱ γυμναστικοὶ παρὰ Ἀργείοις οὕτως ἐλέγοντο * ἀδιάβλητ α· ἀμώμητα, ἀνέγκλητα (v)A ( * ) ἀδιάδοχο ς· ὁ ἔχων τι ἕως τέλους (Greg. [5]
alpha 1112
Naz. or. 36,609B) * ἀδιαίρετο ν· ἀχώριστον, ἄτμητον vg ἀδιάκριτο ν· μὴ ἔχοντα διάκρισιν * ἀδιάκριτο ς· ἀδιαχώριστος Ab * ἀδιάλλακτο ς· ἀφιλίωτος (Dem.
alpha 1116
24,8 ..) A * ἀδιαλώβητο ν· ἀβλαβές vAP ἄδιαν ὁδό ν· μακρὰν (β 272) εὐκαιρίαν ἀδιακόντιστο ν· ἀναίσθητον.
alpha 1119
ἄτρωτον ἀδίαντο ν· ξηρόν, ἄβροχον.
alpha 1120
ἢ φυτὸν καλούμενον πολύτριχον * ἀδιαπλήτω ς· ἀπλησιάστως Ab * ἀδιάρθρωτο ν· ἄσημον vgb ἀνάρμοστον ἀδία ς· ἐσχάρα, βωμός * ἀδιασπάστω ς· ἀχωρίστως (Awhp) * ἀδιαστάτω ς· χωρὶς διαστάσεως A(vg) * ἀδιαφορία ς· ἀμελείας (v)A(b) * ἀδιάφορο ν· ἀδιάκριτον pw ἀδιατάκτ ῳ· ἐν μηδενὶ τεταγμένῳ μέρει * ἀδιαφόρο υ· ἀμελοῦς A ἀδιγό ρ· τρωξαλλίς, ὑπὸ Σκυθῶν ἀδίακελεύθ ω· ἀηδείᾳ ἀδιίκελο ν· ἐμπρεπές a) [ ἀδίεπο ν· ἄναρχον] b) ἀδιερεύνητον πέλαγο ς· .
alpha 1133
.. (Pl. Tim. 25d) ἀδικίο υ· εἶδος δίκης Ἀθήνῃσιν Ἄδικο ς· Ἀφροδίτης 〈ὄνομα〉 ἐν Λιβύῃ ἀδίκου ς· τοὺς ἄνευ βλάβης [ἀδίκους] ἁδιν ά· τὰ τῷ ὄγκῳ μὴ μεγάλα (Β 87 .
alpha 1137
.) * ἁδινάω ν· ἀθρόων (Β 87 .
alpha 1138
.) n ἁπαλῶν (ψ 326) * ἁδινὸν κῆ ρ· πυκνὴν ψυχήν (Π 481) w ἢ τὴν συνεχῶς λυπουμένην * ἁδινό ν· οἰκτρόν.
alpha 1140
γοερόν (Σ 124) λεπτόν (κ 413) vPn ἁδινοῖο γόοι ο· τοῦ ἀθρόως ἐκχεομένου (Σ 316) [ἤγουν σφαττομένου] ἅδιξι ς· ὁμολογία, παρὰ Ταραντίνοις * 〉αδιο ν· κάταντες, πλάγιον, ἀνώμαλον (Vind.
alpha 1143
212) ἀδίοπο ν· ἄναρχον, καὶ ἀφύλακτον.
alpha 1144
Αἰσχύλος Φρυξί (fr. 269) δίοποι γὰρ οἱ τῆς νεὼς φύλακες * ἀδιόριστο ν· ἀχώριστον b ἀναμίξ Ah ἄδισκο ν· κυκεῶνα.
alpha 1146
Μακεδόνες ἄδι ς· ὡς Ἀπίων, ἀθρόοι (Β 90 .
alpha 1147
.) [ἢ ἐσχάρα] [ ἄδισμα καὶ ἄδμ α· ψήφισμα, καὶ δόγμα] ἀδίστονο ν· οἰκτρὸν στένοντα ἀδμαίνει ν· ὑγιαίνειν.
alpha 1150
ζῆν ἀδμηλο ῖ· ἀφανίζει * ἀδμή ς· ἀδάμαστος Ab, παρθένος (ζ 109) * ἀδμήτη ν· ἀδάμαστον (Κ 293) vS Ἀδμήτου λόγο ν· σκολιόν (Ar.
alpha 1154
Vesp. 1238) Ἀδμήτου κόρ η· Ἑκάτη· τινὲς δὲ τὴν Βενδῖν Ἀδμήτου μέλο ς· τὸ εἰς Ἄδμητον ἀιδόμενον σκολιόν ἀδμωλ ή· ἀπορία.
alpha 1157
ὀλιγωρία. ἄγνοια. ἡσυχία (Callim. fr. 717) ἀδρεῖτ ο· ἐβαρύνετο ἁδνό ν· ἁγνόν Κρῆτες ἀδοκε ί· ἀδοκήτως διακείμενος ἀδόκητο ν· αἰφνίδιον ἀδοκί α· ἀπροσδοκία * ἀδόκιμο ν· πονηρόν, ἀπόβλητον, ἄχρηστον (Rom.
alpha 1163
1,28 ..) vgpw ἀδολεσχε ῖ· * φλυαρεῖ vgAb μακρολογεῖ [ ἀδολέ ς· ὑγιές] * ἁδονά ν· ἡδονήν (Eur.
alpha 1166
Phoen. 314 ..) AP(b) * ἀδωναῖο ς· 〈ὁ〉 ὑπὸ τὸν ᾅδην gPn * ἀδόνητο ς· ἀσάλευτος (vgAP)b ἄδοξ α· παράδοξα, καὶ 〈ἃ〉 οὐκ ἄν τις ἐδόξασεν.
alpha 1169
Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 68) ἀδόξαστο ν· ἀνέλπιστον.
alpha 1170
Σοφοκλῆς Εὐρυσάκει (fr. 204) * ἄδορο ν· οὐ δεδαρμένον bΣ ἄδορο ι· ἀσκοί, κώρυκοι (b), θύλακοι (Antim.
alpha 1172
fr. 109 W) αδος κόρος r.
alpha 1173
An πλησμονή (Λ 88)r ‖ παρὰ Δεινολόχῳ ὄξος (fr. ii) οἱ δὲ κάματον ἁδόσιο ν· ἄκαυτον.
alpha 1174
ἢ ὁμολογούμενον. ἢ ἀδιαίρετον ἁδοσύν α· ἡδονή ἀδοτοῦσ α· ἄκουσα ἁδουσιασάμενο ι· διελόμενοι, ὁμολογησάμενοι ἀδουσί η· ἀνελωσίη.
alpha 1178
ἢ ἀναγκαία ἐπαφῆς ἡμέρα. ἁδούσιο ν· ἐραστόν.
alpha 1179
σύμφωνον ἀδούλευτο ς· οἰκέτης ἑνὶ δεδουλευκὼς καὶ μὴ παλίμπρατος (Hyperid.
alpha 1180
ap. Ph.) ἀδούπητο ι· ἀπρόσκοποι ἄδραι α· αἰθρία Μακεδόνες [ ἄδραι α· ἄπρακτον.
alpha 1183
οὐκ ἐδίδρασκον] ἀδρακέ ς· ἀόρατον ἀδρακή ς· [ὀλίγον] τυφλή.
alpha 1185
καὶ ἀδερκής * ἀδράκι ς· ὀλιγάκις A [τυφλή] * ἄδρακο ν· ἴδιον (v)A Ἀδραμώ ν· ὁ Ἕρμων παρὰ Λυδοῖς.
alpha 1188
καὶ Ἀδραμύτειον 〈ἀπὸ〉 Ἕρμωνος ἀδρανέοντο ς· ἀσθενοῦντος (pw) * Ἀδράστει α· ἡ Νέμεσις, ἣν οὐκ ἄν τις ἀποδράσειεν (Eur.
alpha 1190
Rhes. 342) Σ * ἀδρανέ ς· ἀσθενές vgAPpw * Ἀδραστεῖο ν· πρῶτος 〈Ἄδραστοσ〉 ἱερὸν Νεμέσεως ἱδρύσατο Ab ἄδραστο ν· ἄπρακτον, ὃ οὐκ ἄν τις πράξειεν (Hermipp.
alpha 1193
fr. 3 D.) Ἀδράστου δρῦ ς· τόπος παρὰ Γρανικόν ἁδράφαξυ ς· λάχανον ἄγριον (Pherecr.
alpha 1195
fr. 75?) ἁδρεῖ ν· αὔξεσθαι φυτόν ἀδρέπανο ν· ἄδρεπτον.
alpha 1197
θεοῖς ἀνακείμενον. Σοφοκλῆς (fr. 891) Ἀδρήστει α· ὄνομα πόλεως παρὰ τὸν Ἑλλήσποντον (Β 828) (v) * Ἀδρηστίν η· τοῦ Ἀδράστου θυγάτηρ (Ε 412) n ἀδρ ί· ἀνδρί.
alpha 1200
Παμφύλιοι Ἀδριανο ί· Κελτοί, οἱ παρὰ τὴν Ἀδρίαν περίοικοι (Aesch.
alpha 1201
fr. 71) * ἁδρο ί· πλούσιοι (Iob 29,9) vgA * ἁδρό ν· μέγα.
alpha 1203
δαψιλές. Σ παχύ ἁδρό ς· πολύς.
alpha 1204
* μέγας (w) πλούσιος p(w) παχύς ( Ierem. 5,5?) (w) ἁδρόχωρο ι· οἱ ἁδρὰς ἔχοντες χώρας * ἁδρότερο ν· μεῖζον Ab εὐτραφέστερον * ἁδρότη ς· δύναμις.
alpha 1207
μέγεθος (2. Cor. 8,20) A * ἁδρυνθέντο ς· μεγαλυνθέντος (Exod.
alpha 1208
2,10) vA ἄδρυ α· οἱ στῦλοι ἀρότρου, διʼ ὧν ὁ ἱστοβοεὺς ἁρμόζεται αδρυ α· πλοῖα μονόξυλα.
alpha 1210
Κύπριοι. λέγονται δὲ καὶ οἱ ἐν τῷ ἀρότρῳ στῦλοι. Σικελοὶ δὲ ἄδρυα λέγουσι τὰ μῆλα. παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ἀκρόδρυα ἀδρύμακτο ν· καθαρόν (Com.
alpha 1211
ad.) ἁδρύνεσθα ι· αὔξεσθαι τοὺς στάχυας ἀδρύφακτο ν· ἄνευ δικαστηρίου.
alpha 1213
ἢ ἀφύλακτον, ἀτείχιστον ( * ) ἁδρ ῷ· μεγάλῳ ἁδρωμένο ν· ηὐξημένον ἁδύθεμο ν· ὄξος ἀδύνατο ι· οἱ ἐντὸς κεκτημένοι τριῶν 〈μνῶν〉 παρὰ Ἀττικοῖς.
alpha 1217
ἐλάμβανον δὲ παρὰ τῆς βουλῆς δύο ὀβολούς (Aeschin. 1,103) ἀδύνατο ν· ἄμωμον.
alpha 1218
ἄπρακτον (Eur. Or. 665) ἁδύπνοο ν· πρόβατον 〈μήπω〉 γεγευμένον πόας p ἄδυτ α· ἄβατα, ἀπέραντα * ἄδυτο ν· σπήλαιον ἢ τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ ἱεροῦ vgA * ἀδύτω ν· ἀσύλων, ἐνδοτάτων 〈τόπων〉 (Eur.
alpha 1222
Andr. 1147) A ἀδ ῶ· ἀρέσκω Ἄδων α· τὸν Ἄδωνιν Ἀδωναῖο ς· Ποσειδῶν.
alpha 1225
καὶ βόλος. [ * ἢ ὑπὸ τὸν ᾅδην] ἀδωνηί ς· ἡ χελιδών.
alpha 1226
καὶ ἡ θριδακίνη (Callim. fr. 478?) ἀδωνιασμό ς· ὁ ἐπὶ τῷ Ἀδώνιδι θρῆνος (Ar.
alpha 1227
Lys. 389) ἀδώνιο ν· τὸ παρὰ τοῖς Λάκωσιν αὐληθὲν ἐμβατήριον, ὅπερ ὕστερον παρὰ Λεσβίοις ὠνομάσθη .
alpha 1228
.. ἄδωνι ς· ἰχθὺς θαλάσσιος p οὗ μνημονεύει Κλέαρχος (fr.
alpha 1229
73 M). ἢ δεσπότας, ὑπὸ Φοινίκων. καὶ βόλου ὄνομα. ἔστι δὲ καὶ κύριον Ἀδωνίτη ς· ἔριφος p Ἀδώνιδος κῆπο ι· ἐν τοῖς Ἀδωνίοις εἴδωλα ἐξάγουσιν καὶ κήπους ἐπʼ ὀστράκων καὶ παντοδαπὴν ὀπώραν, οἷον ἐκ μαράθρων καὶ θριδάκων παρασκευάζουσιν αὐτῷ τοὺς κήπους· καὶ γὰρ ἐν θριδακίναις αὐτὸν κατακλινθῆναι ὑπὸ Ἀφροδίτης φασίν (Plat. [5]
alpha 1231
Phaedr. 276 b?) ἀδωπ ῷ· ἱερῷ (p?) (α 443?) * ἀδωροδόκητο ς· ἀδωρόληπτος (Dem.
alpha 1233
19,27) (Aw) ἀδωρότατο ς· ὁ μηδʼ ὅλως μεταδιδούς τι.
alpha 1234
ἢ ἀδωροδόκητος (Thuc. 2,65,8) ἁδώσι α· ἱερά τινα ἁδωσίτα ς· κριτής καὶ ὁ μεσίτης ἄ ε· ἐπὶ τοῦ ἀεί, ἕως [ ἄε ι· ζήτει] ἄεδνο ν· ἄφερνον.
alpha 1239
ἢ πολύφερνον ἄεδνο ς· δεινός ἀέδοντ α· ἀρέσκοντα * ἄεθλ α· ἔπαθλα A ἀγῶνας (Λ 700) ἀε ί· ἀντὶ τοῦ ἕως Φρύνιχος Κόννῳ (fr.
alpha 1243
7) καὶ Εὐριπίδης Μηδείᾳ (670)· ἄπαις γὰρ δεῦρο ἀεὶ τείνεις βίον ἄεθλο ν· ἔπαθλον (Χ 161 .
alpha 1244
.) * ἀέθλεο ν· ἐμόχθουν.
alpha 1245
ἠγωνίζοντο (Hdt. 1,67,1 ..)Σ * ἀεθλεύω ν· ἀγωνιζόμενος (Ω 734?) vgA * ἀεθλοσύνη ς· ἀγωνίας (g) Ab * ἀεθλοφόρου ς· ἀγωνιστάς (Ι 124) vgApw * ἀέθλ ῳ· ἐπάθλῳ (λ 548) gAn * αε ι· ἀκούει.
alpha 1250
ἢ A διαπαντός vAb * ἀεὶ βλύω ν· ἐπιῤῥέων A * ἀειγενετάω ν· διαπαντὸς ὄντων (Β 400) Ab * ἄειδ ε· ᾆδε καὶ λέγε (Α 1 .
alpha 1253
.) vgAb * ἄειδε δ ’ ἄρ α· ᾖδε δή, ᾠδὴν ἔλεγεν (Ι 189) An * ἀειδέ ς· ἀφανές (vn.
alpha 1255
) ἄμορφον (v)n, αἰσχρόν ἀείδει ν· μετʼ ᾠδῆς λέγειν (α 155 .
alpha 1256
.) * ἀειδινήτοι ς· ἀεὶ στρεφομένοις An * ἄειδο ν· ᾖδον (Α 604) b * ἀειδίη ς· ἀεὶ οὔσης Ab * ἀείδοντε ς· ᾄδοντες (Α 473? Eur.
alpha 1260
Hipp. 58?) np * ἀείδω ν· ἄιδων (Ι 191 .
alpha 1261
.) ἀειδέμ α· λαμπρά * ἀειδέλιο ς· κατάρατος A δεινός (ν 402) * ἀειδή ς· ὁ μηδέπω εἰδής (Voss.
alpha 1264
63) [ ἀείδιο ν· ἀένναον, ἀεὶ ὄν] ἀειεστ ώ· τὴν αἰώνιον οὐσίαν, ἢ ἀϊδιότητα (Antiph.
alpha 1266
soph. fr. 22 D.) ἀείζω ν· φυτὸν ἀειθαλές (Aesch.
alpha 1267
fr. 28) * ἀειθαλή ς· ἐσαεὶ θάλλων A(b) * ἀειθαλέ ς· τὸ βραβεῖον τῆς νίκης A ἀεὶ θάλλον vgAP ἀεικά ς· μάχας, ὁρμάς.
alpha 1270
ἢ βολὰς τόξων (Ο 709) ἀεικέ α· * ἀπρεπῆ n ἀθεράπευτα (δ 533 .
alpha 1271
.) ἀεικέλιο ν· ἀνόμοιον.
alpha 1272
* σκληρόν v κακόν (ω 228) ἀεικελίῃσι ν· ἀπρεπέσιν.
alpha 1273
χαλεπαῖς (δ 244) * ἀεικελίου ς· ταλαιπώρους.
alpha 1274
εὐτελεῖς, οὐδενὸς ἀξίους vgA a) * ἀεικέ ς· ἀπρεπές (Ι 70) Ab b) 〈 ἀίεις 〉· ἀκούεις p Κύπριοι ἀεικέ ς· κακόν.
alpha 1276
σκληρόν. ἀπρεπές. εὐκαταφρόνητον. ἀπεοικός (Τ 124) ἀεικί α· ἀτυχία.
alpha 1277
κόλασις. κακία. ὕβρις. αἰκισμός. ἁμαρτία. κάκωσις. λύμη ἀεικίζε ι· ἀπολλύει, φθείρει.
alpha 1278
αἰκίζεται, ὑβρίζει (b) κολάζει (Ω 54) * ἀεικέστερ α· ἀπεοικότα Ab ἀεικίζουσι ν· ἐνυβρίζουσιν * ἀεικίσωσι ν· ὑβρίσωσιν ἢ ἀποδύσωσιν (Π 545) A ἀεικόρσωτο ι· ἄκαρτοι ἀεὶ κορσώσασθα ι· κεῖραι κεφαλήν * ἀεικῶ ς· ἀπρεπῶς gn χαλεπῶς ἄειλα πεδί α· ἀνήλια.
alpha 1285
Εἵλη γὰρ τοῦ ἡλίου αὐγή (Aesch. fr. 334) ἀειλογί α· * πολυλογία vAPb τὸ ἑκάστοτε διδόναι λόγον καὶ ἀπολογίαν (Dem.
alpha 1286
19,2 ..) * ἀειλογεῖ ς· ἀεὶ λαλεῖς Ab ἀεὶ προφέρεις A ἀείλ η· πνοή [ ἀήμενα ι· πνεῦσαι] ἄει ν· πνεῖν * ἀείνω ν· ἀένναον PbΣ ἀειναῦτα ι· ἀρχῆς ὄνομα παρὰ Μιλησίοις ἀεινέου ς· οὐ προσηνεῖς, βλαβερούς ἀεινεφὴς τύφλωσι ς· p (trag.
alpha 1294
ad.?) … [ ἀείν η· δένδρον μεγαφόρον.
alpha 1295
τὸ δὲ αὐτὸ καὶ δεῖνες] ἀείοι ς· ἀκούοις ἀειπῶ ν· φίλησον, τοῖς βρέφεσι 〈λέγουσι〉 Λάκωνες * ἀεῖρα ι· βαστάσαι, ἆραι (Θ 424) vgA * ἀείραιε ν· ἐγείραιεν A * ἀειραμένη ν· διεγειρομένην A ἀειράμενο ν· διεγειρόμενον * ἀείρα ς· ἐγείρας.
alpha 1302
ἄρας. κουφίσας (Η 268 ..) A * ἄειρ ε· φέρε, πρόσφερε· APb Μή μοι οἶνον ἄειρε (Ζ 264) ἀείρει ν· προσφέρειν (Eur.
alpha 1304
Rhes. 25) * ἀείροι ς· ἀπείροις A(b) * ἀείρυτο ν· ἀεὶ ῥέον vgA ἀείρομα ι· ἄνω αἴρομαι.
alpha 1307
Σοφοκλῆς Τραχινίαις (216) * ἀειρομένα ς· περιερχομένης (Eur.
alpha 1308
Alc. 450) Ab * ἀειρόμενο ς· ἐπαιρόμενος (Φ 307?) vgAb ἀείριδα ς· κύκλους τοῦ ὅρμου * ἄειρο ν· ἄῤῥητον A ἀπαραίτητον.
alpha 1311
ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένον (ς 73) ἄειρο ς· δυστυχής ἀείρω ν· κουφίζων (λ 423) (phb) ἀείρ ω· ἄνω ὠθῶ * ἄεις τὴν γνάθον A * ἄεισε ν· ᾖσεν (φ 411) A [ ἀεῖσσο ν· ἆσσον, ἐγγύς] ἀείσιτο ς· ὁ ἐφʼ ἑκάστῃ ἡμέρᾳ ἐν τῷ Πρυτανείῳ δειπνῶν * ἀείστορε ς· ἄπειροι (Eur.
alpha 1319
Andr. 682) A * ἀείσ ω· ᾄσω P ὑμνήσω ἀεκαζομέ ν· μὴ βουλομένη (Ζ 458) ἀεκαζόμενο ς· ἄκων καὶ μὴ βουλόμενος.
alpha 1322
ἀναγκαζόμενος (n) ἀνιώμενος (ς 135) ἀεκήλι α· ἀκούσια.
alpha 1323
χαλεπά, ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι b βέλτιον δʼ ἄν τις ἀποδοίη τὰ τεταραγμένα καὶ οὐκ εἰρηνικά, κατὰ στέρησιν τῆς ἡσυχίας καὶ εἰρήνης (Σ 77) * ἀέκητ ι· ἀβουλίᾳ w παρὰ γνώμην (α 79 .
alpha 1324
.) b * ἀέκοντα νέεσθα ι· μὴ θέλοντα ἀναχωρῆσαι (Σ 240) A * ἀέκοντο ς· ἄκοντος, μὴ βουλομένου (Α 301) gAPb * ἀέκω ν· ἄκων, μὴ θέλων A ἄειτα ι· ὑμνεῖται ἄειτο ν· ταχύ ἀειφόρο ς· ἀειθαλής.
alpha 1330
Σοφοκλῆς Τηλέφῳ (fr. 522) ἀείφρουρο ς· ἀεὶ διαμένων, (Cratin.
alpha 1331
fr. 98,7?) ἀειθαλής ἀειφυγί α· τὸ εἰς ἀεὶ φυγαδεύεσθαι (Σ) ἀείχρηστο ς· οἶνος a) ἀελλή ς· .
alpha 1334
.. (Γ 13) b) 〈ἀέ〉κασσ α· ἄκουσα ἀεκασσε ῖ· στερεῖται ἀέκητ ι· ἀκουσιότητι (Μ 8) * ἄελλα ι· ἄνεμοι, πνοαί (Β 293 .
alpha 1337
.) vgb * ἀέλλη ς· συστροφῆς ἀνέμου A(b) ἀελλήσα ς· κακοπαθήσας [ ἀελλάω ν· ταχέων] ἄελο ν· ἕωλον.
alpha 1341
Κρῆτες ἀέλιο ι· οἱ ἀδελφὰς γυναῖκας ἐσχηκότες, ἤγουν σύγγαμβροι ἄελθρο ς· νοσώδης ἄελλ α· συστροφὴ ἀνέμου, καὶ κονιορτός, ἀπὸ 〈τοῦ〉 ἄειν ὅ ἐστι πνεῖν (Π 374) * ἀελλόπου ς· ταχύπους (Θ 409 .
alpha 1345
.) gwh ἀελλάδων ἵππω ν· ταχέων.
alpha 1346
Σοφοκλῆς Οἰδίποδι Τυράννῳ (466) ἀελλόπος Ἶρι ς· ἡ ταχύπους.
alpha 1347
ἀφʼ οὗ καὶ ποδήνεμος (Θ 409) ἀελλέ ς· ἀθρόον, καὶ ὁμόσε ἀελλῇσ ι· πετομέναις ἀελλῇσι θυμοῖ ς· ἀνυποστόλοις μετὰ παῤῥησίας ἀελί ς· τάλαινα [ ἀθλί α] [ ἀελίσποντε ς· οὐκ ἐλπίζοντες] ἀελλόθρι ξ· ποικιλόθριξ.
alpha 1353
ἢ πυρεωροὺς καὶ συνεχεῖς ἔχουσα τὰς τρίχας. παρὰ τὴν ἄελλαν. Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 270) ἀελλό ς· μαινόμενος.
alpha 1354
καὶ ὄρνεόν τι * ἀελπτέοντε ς· μὴ ἐλπίζοντες (Hdt.
alpha 1355
7,168,2) An * ἄελπτο ν· ἀνέλπιστον, ἀπροσδόκητον vg δεινόν.
alpha 1356
αἰφνίδιον (Eur. Or. 879) Ap ἄεπτο ι· δεινοί.
alpha 1357
καὶ ἄαπτοι. Αἰσχύλος Πρωτεῖ (fr. 213) ἀελπέ α· ἀνέλπιστον (ε 408) * ἀελλε ῖ· φιλεῖ.
alpha 1359
κολακεύει A ἀελλῶ ν· στρέφων, ὀπτῶν, ποικίλλων ἀελπάρε α· δεινά * ἀελλῶδε ς· μετὰ ἀνέμου ὀμιχλώδους Ab ἄεμμ α· τόξον (Callim.
alpha 1363
h. 2,33 ..). ἱμάτιον * 〉α ἔμπεδο ν· βέβαιον (Greg.
alpha 1364
Naz. c. 1,1,5,37) ἄε ν· ἔπνει ἀεννάασθα ι· καταντλεῖσθαι ἀεννάοντ α· ἀεὶ ῥέοντα (ν 109) * ἀένναο ς· διαρκὴς ἀεί.
alpha 1368
ἢ ἀεὶ θάλλων (Eur. Or. 1299? Iob 19,25?) A ἄεν ἀήτα ς· ἔπνει * ἀεννάο υ· ἀεὶ οὔσης.
alpha 1370
ἀεὶ ῥεούσης (Hes. op. 595) Ab * ἀέντε ς· πνέοντες (Ε 526) n ἀέντιο ν· Αἰγύπτιον σμυρνίον ἀέξει ν· αὔξειν (Μ 214) * ἀέξετ ο· ηὐξάνετο (κ 93 .
alpha 1374
.) An * ἀέξω ν· αὔξων (Ρ 139) An [ἢ ἔχων n] ἀέοισ ι· κομίταις ἀεπάσιο ν· ἀσμένως χαίροντα (ε 397) * ἄεπτα ι· ἀκούεται (A) * ἄεπτο ν· ἰσχυρόν w ἀοίκητον ἀεργηκότε ς· ἀργοί, ἀναπαυόμενοι ἀεργηλό ν· ἀργόν (Lyr.
alpha 1381
ad. 92?) ἀέργυγο ν· καθέδραν.
alpha 1382
οἱ δὲ τάγηνα ἀέρδη ν· ἄνω.
alpha 1383
ἢ φοράδην (Aesch. Ag. 324?) ἀεργό ς· * ἀργός (Ι 320) vgn ἢ κακοῦργος (Theocr.
alpha 1384
15,50) ἀερέθοντα ι· αἰωροῦνται, κρέμανται (Γ 108) ἀερήϊο ν· ἀμέτρητον.
alpha 1386
πολύ, ἀερῶδες ἀέρῃ ς· ἄρῃς, βαστάσῃς * ἀερθεί ς· μετεωρισθείς (θ 375) vgA * ἄερθε ν· ἤρθησαν Pn ἀνέστησαν, ὥρμησαν (Θ 74) Ap * ἀέρθ η· ἐπήρθη (τ 540) An ἀερί α· ὀμίχλη, παρὰ Αἰτωλοῖς.
alpha 1391
Θάσον τε τὴν νῆσον, καὶ Αἴγυπτον, καὶ Λιβύην, καὶ Κρήτην, καὶ Σικελίαν, καὶ Αἰθιοπίαν, καὶ Κύπρον οὕτως ἐκάλουν ἀερίδε ς· μέλισσαι ἄερκτο ν· οὐ περιειργόμενον (Lys.
alpha 1393
7,28) * ἀεροβατεῖ ν· εἰς τὸν ἀέρα περιπατεῖν (Pl.
alpha 1394
Ap. 19 c) vgA ἀερόε ν· μέλαν.
alpha 1395
βαθύ. μέγα ἀέρο ν· ἀπεδερμάτουν (τ 421) ἀέρος εἶδο ς· ἰός, καὶ ὄροβοι ἀερωδέστερ α· ἀφανέστερα ἀεροκέλαδοι πιτυοκάμπτα ι· .
alpha 1399
.. (lyr. ad.?) ἀερολέσχη ς· ὑψηλὸς ἐν τῷ λέγειν, κομπηγόρος Ἀέροπε ς· ἔθνος, Τροιζῆνα κατοικοῦντες.
alpha 1401
καὶ ἐν Μακεδονίᾳ γένος τι. καὶ ὄρνεά τινα ἀεροπό ς· κοχλίας [ * ἀερό ς· ἀναιδής w] ἀεροβλε ῖ· τείνει ἀέρσα ν· τὴν δρόσον.
alpha 1405
Κρῆτες ἀερσίποδε ς· ταχύποδες, ἐλαφρόποδες (Γ 327 .
alpha 1406
.) * ἀερσίπου ς· ταχύπους p [ ἀεστητό ν· αὔριον.
alpha 1408
Βοιωτοί] ἀέσα ι· [ἀῆσαι] κοιμηθῆναι κατὰ στέρησιν τοῦ ἕσαι, ὅ ἐστιν ὁρμῆσαι (ο 40) N ἀέσαμε ν· ἐκοιμήθημεν (γ 151) * ἀεσίφρω ν· ματαιόφρων An, ὁ κούφας ἔχων τὰς φρένας (Υ 183) AP ἀεσιφροσύνῃσι ν· ἀνοίαις (ο 470) ἀεσίμαιν α· ἡ τοῖς πνεύμασι τῶν ἀνέμων μαινομένη.
alpha 1413
θαλάσσης δὲ τὸ ἐπίθετον * ἄεσι ς· πόνος Ab βλάβη A ἀέσκοντ ο· ἀνεπαύοντο, ἐκοιμῶντο ἄετα ι· πόλις ἀέτα ς· πόρπας, περόνας ἄετ ε· ἀκούσατε ἁέτε α· τὰ τῷ αὐτῷ ἔτει γεννώμενα ἀετῆσα ι· στερῆσαι p ἄετ ο· ἐσίετο.
alpha 1421
διέπνει (Φ 386) ἄετμ α· φλόξ ἀετμό ν· τὸ πνεῦμα ἀετόνυχε ς· βοτάνη ἀετό ς· τοῦ τροχοῦ τὸ κατὰ τὴν κνήμην ἑκάστην σιδήριον.
alpha 1425
καὶ κυμάτιον τὸ ἐν τοῖς γείσοις. καὶ βοτάνη τις ἐν Λιβύῃ φυομένη ἀετώσιον· λύπῃ μεμιγμένον (Ibyc.
alpha 1426
fr. 51) * ἀευγαλέοισ ι· χαλεποῖς, δεινοῖς (ο 399) A ἀεφανέω ν· λαμπρῶν ἀεχῆνε ς· πένητες p ἀέχοντ ο· ὥρμων ἄζ α· ἄσβολος.
alpha 1431
κόνις. παλαιότης. κόπρος ἐν ἀγγείῳ ὑπομείνασα * ἀζαλα ί· νέαι καὶ ἁπαλαί (λ 39) vA ἀζαλή ς· νήνεμος, γαληνός p ἀζαέ ς· πολύπνουν p καὶ ὀλιγόπνουν * ἀζαλέα ς· ξηράς (Λ 494) vAn * ἀζαλέη ν· ξηράν (Η 239) P ἀζαλέο ν· ἄγαν ζέον, θερμόν, ἢ ξηρόν ἀζαλέοι ο· ξηροῦ (Υ 491) ἀζάνθ η· ἐξηράνθη A [ ἀζάπ α· πτησάνη p] ἀζαραπατεῖ ς· οἱ εἰσαγγελεῖς παρὰ Πέρσαις ἀζάτ η· ἐλευθερία [ ἀζαυτό ς· παλαιστής καὶ κόνις] * ἀζαχ ῆ· οἱ μὲν σκληρὰ καὶ χαλεπά, παρὰ τὸ ἀζαλέον.
alpha 1444
οἱ δὲ ἀδιάλειπτον (A) ἄζει ν· στενάζειν (Soph.
alpha 1445
fr. 893) ἢ ἐκπνεῖν διὰ στόματος (Nicoch. com. fr. 18, I 774) ἀζηνο ί· κύκνοι, ταῖς πτέρυξιν 〈ἐν〉απολαμβάνοντες ἀέρα ἀζειρε ῖ· ξηραίνει, ἀζαίνει ἄζειρο ν· ἀποίκιλτον pc ἄζερο ς· ἀγαθός p ἀζείρο υ· ἀζώστου.
alpha 1450
ἢ πολυζώστου ἀζέν α· πώγωνα (b) Φρύγες ἄζενο ν· γενειῶντα ἄζετο ν· πιστόν.
alpha 1453
Σικελοί * ἅζε ο· ἐντρέπου vgAb σέβου, εὐλαβοῦ Ἀζειῶτα ι· ἔθνος b τῆς Τρῳάδος.
alpha 1455
Σοφοκλῆς Συνδείπνοις (fr. 146) * ἅζε ο· [ἀζέω] ἐντρέπου An αἰσχύνου (Ε 830) A * ἅζεσθα ι· σέβεσθαι ( A 21 .
alpha 1457
.) A * ἀζέσιμο ι· κύκνοι ταῖς πτέρυξιν ἐναπολαμβάνοντες (Hes.
alpha 1458
scut. 316?) Ap ἅζετ ο· * ἐνετρέπετο (Ε 434)n ἐξηραίνετο, ψιλῶς, ὡς· Ἡ μέν τʼ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρʼ ὄχθας (Δ 487) καὶ· καταζήνασκε 〈δὲ〉 δαίμων (λ 587).
alpha 1459
δασέως δὲ ἁγιάζεται, καὶ ἅγιον ἡγεῖτο, καὶ ἐσέβετο· Ἀλλὰ γὰρ οὐ〈δὲ〉 θεὸν μέγαν ἅζετο (Ε 434) [ * ἀζεχέ ς· ἀδιάλειπτον vgAn] [ * ἀζεχή ς· οἱ μὲν σκληρός, καὶ χαλεπότητος (Ρ 741) An] Ἀζείδα ο· Ἀζέως παιδός (Β 513) n ἄζ η· ξηρασία d κονιορτός.
alpha 1463
εὐρώς (χ 184) ἀζάι α· φθονερά * ἄζηλο ι· ἄτιμοι vgA ἀμίμητοι ἄζιμο ι· πνοαί .
alpha 1466
.. Ἀζηνι ά· δῆμος Ἱπποθοωντίδος φυλῆς a) ἀζηρί ς· τοῦ ἁρματίου ξύλον κεκαμμένον b) Ἀζησί α· ἡ Δημήτηρ.
alpha 1468
ἀπὸ τοῦ ἀζαίνειν τοὺς καρπούς (Soph. fr. 894) ἀζῆτα ι· οἱ ἐγγύτατοι τοῦ βασιλέως 〉αζήνασκ ε· ἐξήρανεν (λ 587) * ἀζηχέ ς· διηνεκές, ἀδιάλειπτον vgA μεγαλόφωνον.
alpha 1471
ἰσχυρόν (63) A [ ἄζημο ι· πνοαί] ἀζήωρ α· ταχέα.
alpha 1473
πυκνά * ἅζομα ι· αἰσχύνομαι (Ζ 267? Eur.
alpha 1474
Alc. 326?) vgA ἀζοίμη ν· ἀγανακτοῖμι.
alpha 1475
Εὐριπίδης Δίκτυϊ (fr. 348) * ἀζομέν η· ξηραινομένη (Δ 487) n [ἐντρεπομένη] * ἁζόμενο ι· σεβόμενοι, 〈ἐντρεπόμενοι〉 (Α 21) (n) ἄζο ν· μέλαν ἢ ξηρόν b [ ἄζο ξ· ὕλη] ἀζυγέ α· ἄζευκτον.
alpha 1480
Ἀρχίλοχος (fr. 157) * ἄζυγε ς· ἄζευκτοι, μονάζοντες (Eur.
alpha 1481
Hipp. 1425 ..) vgAn ἄζυμ α· τὰ ἄνευ παλαιᾶς ζύμης, ὃ καλεῖται προζύμιον ἄζ ω· ξηραίνω ἀζωλε ῖ· ἀγανακτεῖ pc ἄζωπε ς· αἱ ξηραὶ ἐκ τῆς θεωρίας ἄζωρο ς· ὁ εὔκρατος οἶνος n καὶ ὁ κυβερνήτης τῆς Ἀργοῦς ἄζωστο ς· ἀθώραξ, ἄνοπλος, ἄστολος (Hes.
alpha 1487
op. 345) ἀζῶτε ς· οἱ μὴ εἰς τὰ συνεστῶτα παρόντες ἄζωτο ν· ἀβίωτον p Ἄζωτο ς· ἔθνος Συρίας καὶ πόλις (Hdt.
alpha 1490
2,157) ἄ η· ἔπνει, ἐφύσα (μ 325 .
alpha 1491
.) ἄγκ ε· ἤγαγεν ἀήδ α· λείαν, λάφυρα ἀηδέομε ν· κοπιῶμεν * ἀηδέ ς· στυγνόν.
alpha 1495
λυπηρόν vgAPb ἀηδή ς· κοπιώδης.
alpha 1496
ὀχληρός p ἀηδῆσα ι· κοπιᾶσαι b καμεῖν * ἀηδόν α· ᾠδὴν 〈καὶ γλωσσίδα μετ〉αφορικῶς, οἱ δὲ ἀηδ〈όνα〉 A * ἀηδώ ν· εἶδος πετεινοῦ APn ἀηδόν α· γλωσσίδα μεταφορικῶς.
alpha 1500
Εὐριπίδης Οἰδίποδι (fr. 556) καὶ τοὺς αὐλοὺς δὲ λωτίνας ἀηδόνας (fr. 931) που ἔφη ἀηδονί ς· τόπος ἔνθα ᾖδον καὶ ἐργαστήριον ἀηδόνιο ς· ἐπὶ μὲν ὕπνου τὸ ἐλάχιστον (Nicoch.
alpha 1502
com. fr. 16, I 773)· ἐπὶ δὲ λύπης τὸ σφοδρότατον (Aesch. fr. 291) 〈 ἀηδονιδεύ ς·〉 ἀηδόνος νεοσσός.
alpha 1503
[καὶ τὸ τῆς γυναικὸς αἰδοῖον, παρὰ Ἀρχιλόχῳ (fr. 156)] Ἀηδώ ν· ἡ Ἀθηνᾶ, παρὰ Παμφυλίοις ἀημητο ν· συσπαστὸν ἐγχειρίδιον, παρὰ Ταραντίνοις Ap ἀηθεῖ ν· μὴ εἰθίσθαι.
alpha 1506
μὴ νοεῖν ἀήθεσσο ν· ἀσυνήθεις ἦσαν (Κ 493) * ἀήθη ς· ἄγριος.
alpha 1508
ἀτριβής vg ἄημ α· * πνεῦμα vgb φύσημα (Soph.
alpha 1509
Ai. 674) * ἀήμενα ι· πνεῦσαι n πνεῖν (γ 176) ἀήμενο ι· πνέοντες [ ἀην ά· δένδρα μικρὰ ἄκαρπα] ἀηνέ ς· ἀΐδιον b λάβρον.
alpha 1513
ἄθλιον (Archil. fr. 38) ἀή ρ· ὁ μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς τόπος ἀήρη ς· καῦμα.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.
Scroll to Top