Library › Greek: Grammar & Reference › Lexicon (Alpha–Delta)
The Lexicon is an alphabetical dictionary compiled by Photius, the ninth-century scholar and patriarch of Constantinople, with a dedication to his pupil Thomas. It explains words and phrases used by the orators and prose writers of classical Athens, drawing heavily on earlier lexica. This page presents the first part, from alpha to delta, numbered following the edition of Christos Theodoridis (1982).
The lexicon preserves material from lost ancient dictionaries and quotations from lost works of Greek literature, especially Attic comedy and oratory. A complete manuscript found in 1959 at Zavorda in Macedonia supplied the beginning of the work, previously lost. It is an essential tool for students of Attic Greek and of Byzantine scholarship.
About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Theodoridis I (1982), α 1–δ 878). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Grammar & Reference
Lexicon (Alpha–Delta)
Photius · Part 2 · every word parsed
alpha 653
Αἴρειν ἔξω πόδα πηλοῦ · παροιμία ἐπὶ τῶν μὴ βουλομένων ἐν πράγμασιν εἶναι. λέγεται δὲ καὶ „αἴρειν ἔξω πόδα αἰτίασ“.
alpha 654
Ἇιπερ · ὥσπερ.
alpha 655
Αἰόλλει · ποικίλλει, στρέφει, πλανᾶ.
alpha 656
Αἰόλη νύξ (Soph. Tr. 94)· ἤτοι μέλαινα, ἢ ποικίλη διὰ τὰ ἄστρα.
alpha 657
Αἴσιμα · καθήκοντα.
alpha 658
Αἴσιος · ὁ καθήκων, ἀληθής.
alpha 659
Αἰσυητῆρι · χοιροβοσκῷ.
alpha 660
Αἲξ οὐρανία · τὰ τοῦ λευκοῦ κυάμου γένη, ᾧ ἐπεψήφιζον καὶ ἐχειροτόνουν. ὁ δὲ Κρατῖνος (fr. 244 K.) καθάπερ τοῦ Διὸς αἶγα Ἀμαλθείαν τροφόν, οὕτως καὶ τῶν δωροδοκούντων αἶγα οὐρανίαν. οἱ δὲ τὰ εἰς τὸ ἀργυρίζεσθαί τισιν ἀφθόνως ἀφορμὴν παρέχοντα οὕτως εἰώθασι λέγειν κωμῳδοῦντες {καὶ καταλαμβάνειν}.
alpha 661
Αἴσακος · ὁ θαλλὸς τῆς μυρρίνης, ὃν κατέχοντες ἀντὶ βαρβίτου παρὰ πότον ᾖδον. οἱ δέ φασι τῆς δάφνης τὸν κλάδον, ὃν κατέχοντες ὕμνουν τοὺς θεούς.
alpha 662
Ἀϊστωθείη (Pl. Prot. 321a)· ἀφανισθείη.
alpha 663
Ἀΐστωρ · ἀντὶ τοῦ ἀνήκοος, μὴ πεπεισμένος νόμῳ.
alpha 664
Ἀϊστώσας · ἀντὶ τοῦ διαχέας, τήξας. Σοφοκλῆς (fr. 493 N. 2 = 536 R.).
alpha 665
Αἴσχιον · ἀντὶ τοῦ αἰσχρόν. Θουκυδίδης (2, 40, 1).
alpha 666
Αἴσθεσθαι καὶ αἰσθάνεσθαι · ἔνιοι διαφορὰν ὑπέλαβον εἶναι τοῦ αἴσθεσθαι καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ δὴ ἀπεφήναντο τοὺς ῥήτορας κεχρῆσθαι τῷ αἴσθεσθαι μὲν ἐπὶ τοῦ ἀκριβῶς εἰδέναι τι, τῷ δὲ αἰσθάνεσθαι ἐπὶ τοῦ ὑπονοεῖν. ἡμεῖς δὲ περὶ ἀμφοτέρων ἐροῦμεν· τὸ αἰσθάνεσθαι κατὰ ἀλήθειαν οἱ παλαιοὶ ἐπὶ τοῦ εἰδέναι τι ἔταξαν. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 68 Th.). καὶ ἐπὶ τοῦ ὑποπτεύειν, ὡς Λυσίας (fr. 12 S.).
alpha 667
Αἶσχος · ἀτιμία.
alpha 668
Αἰσχίω · χείρω.
alpha 669
Αἰσχροεπεῖν · αἰσχρολογεῖν.
alpha 670
Αἰσχυνόμενος περιπλέκει τὴν συμφοράν (com. adesp. fr. 576 K.)· ἐν συνουσίᾳ 〈χρῶ〉.
alpha 671
Αἰτιαζομένους · τοὺς ἐν αἰτίᾳ ὄντας.
alpha 672
Αἴτιον γενέσθαι · ἀντὶ τοῦ ἐν αἰτίᾳ. Θουκυδίδης (8, 56, 4).
alpha 673
Αἰτναῖον πῦρ · τὸ Σικελικὸν πῦρ· ἐκ τοῦ ὄρους τοῦ λεγομένου Αἴτνη καὶ ἀτμίζοντος.
alpha 674
Αἰχμάσουσι · δορατομαχήσουσιν.
alpha 675
Αἰχμή · ἡ ἐπιδορατίς, ὁ σίδηρος τοῦ δόρατος.
alpha 676
Αἰχμητής · πολεμικός.
alpha 677
Αἰών · μυελός, ὡς Ἱπποκράτης (Epid. 7, 122 = 5, 468, 1 L.), ἢ βίος, ἢ ζωή. ἢ χρόνος ἀΐδιος.
alpha 678
Αἰῶ · τὸν αἰῶνα κατὰ ἀποκοπὴν Αἰσχύλος (Ag. 229. Ch. 350).
alpha 679
Αἰωνίζει · διὰ παντός ἐστιν.
alpha 680
Αἰώρα · ἡ μετέωρος κίνησις.
alpha 681
〈Αἰώρα〉 · ἀγχόνη, ὕψος, ἔπαρσις.
alpha 682
Αἰωρήσεις · κρεμάσεις.
alpha 683
Αἰωροῦνται · κρέμανται.
alpha 684
Αἰτούμενος · κιχράμενος. Μένανδρος Ὕμνιδι (fr. 410 K.‐ Th.)· „οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν οὐδὲ λοπάδα αἰτούμενοσ“.
alpha 685
Αἰνίζομαι · 〈θαυμάζω〉, ἐπαινῶ. ἢ καταπλήσσομαι, παρὰ τὸ αἰνόν, ὅ ἐστι δεινόν. τινὲς δὲ τὸ εἰς αἶνον καὶ παραβολὴν ἄγω, οἷον αἰνιγματοῦμαί σε.
alpha 686
Αἶρα · σφῦρα, ἢ ἀξίνη.
alpha 687
Αἱρεῖν · κατὰ κράτος τι λαμβάνειν καὶ καταλαμβάνειν.
alpha 688
Αἴρειν · αὔξειν.
alpha 689
Αἱρεῖς · δοξάζεις, ἡγῇ.
alpha 690
Αἴρειν · τράπεζαν παρατιθέναι. δηλοῖ καὶ τὸ προσφέρειν· „αἶρʼ αἶρε μᾶζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ“. Ἀριστοφάνης (Pac. 1). καὶ μετὰ τῆς πρός προθέσεως „πρόσαιρε“ (Pherecr. fr. 137 K.). καὶ ἐπὶ τοῦ παρακειμένην ἀφελεῖν τὴν τράπεζαν.
alpha 691
Αἰρόπινον · σκοτεινόν. καὶ κόσκινον, ἐν ᾧ πυροὶ σήθονται ὑπὲρ τοῦ τὰς αἴρας διελθεῖν.
alpha 692
Ἀΐσθων · αἰσθανόμενος. καὶ βασανιζόμενος. ἢ ἐκπνέων.
alpha 693
Αἴσιμα · τὰ προσήκοντα· παρὰ τὴν αἶσαν. ἐνίοτε δὲ τὰ καθήκοντα ἢ τὰ ἀγαθά. ἔσθʼ ὅτε δὲ τὰ εἱμαρμένα.
alpha 694
Αἴσιον · μέτριον, δίκαιον. καὶ ὑπεραίσιον · τὸ ὑπὲρ τὸ μέτριον.
alpha 695
Αἰσυμνῆται · οἱ τοῦ ἀγῶνος προεστῶτες. ἢ οἱ νεανίαι. ἢ νεμηταί, ὅ ἐστι βραβευταί.
alpha 696
Αἰσυμνήτην · βασιλέα, ἐπιστάτην, ἄρχοντα. οἱ δὲ τύραννον καὶ βραβευτὴν καὶ πάρεδρον.
alpha 697
Αἰσχύνει · αἰκίζεται, λυμαίνεται, αἶσχος περιτίθησι.
alpha 698
Αἰτήσασθαι · τὸ χρήσασθαι. Μένανδρος Τίτθῃ (fr. 396 K.‐ Th.)· „ἢ ἄν τις ὑμῶν παιδίον ᾐτήσατο ἢ κέχρηκεν, ἄνδρες γλυκύτατοι“. καὶ ἐν Ὕμνιδι (fr. 410 K.—Th.)· „οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶ〈ν〉 οὐδὲ λοπάδα αἰτούμενοσ“.
alpha 699
Ἀκαδημία · τρία ὑπῆρχον γυμνάσια, Λύκειον, Κυνόσαργες, Ἀκαδημία. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ τοῦ καθιερώσαντος αὐτὸ Ἀκαδήμου.
alpha 700
Ἀκάθεκτος · ἀκατάσχετος.
alpha 701
Ἀκαθοσίωτον · ἄνομον, ἄκοσμον, ἀπόβλητον.
alpha 702
Ἄκαινα · ἄκαινά ἐστι μέτρον δεκάπουν. ἔστι δὲ ῥάβδος, ἐν ᾗ κεντοῦσι τοὺς βόας, ὡς τῶν Πελασγῶν τοῦτο εὑρόντων.
alpha 703
Ἄκακος · ὁ κακοῦ μὴ πεπειραμένος, οὐχ ὁ χρηστοήθης. οὕτως Σαπφώ (fr. 171 L.—P.). λέγεται δὲ καὶ ὁ χρηστὰ ἤθη ἔχων, εἰ καὶ ἐπʼ ἔλαττον.
alpha 704
Ἀκακία · ἀντὶ τοῦ ἁπλότης.
alpha 705
Ἀκαλήφη · κνίδη καὶ ἡ χερσαία καὶ ἡ θαλαττία, ἥτις ἐστὶ κογχυλίδιόν τι. Ἀριστοφάνης Φοινίσσαις (fr. 560 K.)· „εἰκὸς δήπου πρῶτον ἁπάντων ἀναφῦναι καὶ τὰς κραναὰς ἀκαλήφασ“. Φερεκράτης Αὐτομόλοις (fr. 24 K.)· „νὴ τὴν Δήμητρʼ, ἀνιαρὸν ἦν τὸ κακῶς ᾄδοντος ἀκούειν· βουλοίμην γὰρ κἂν ἀκαλήφαις τὸν ἴσον χρόνον ἐστεφανῶσθαι“. τὰς δὲ θαλαττίας καὶ Ἀριστοτέλης ἀκαλήφας ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ζῴων (487a 25) καὶ 〈τὰς χερσαίασ〉 Θεόφραστος ἐν ἑβδόμῳ Φυσικῶν (Hist. pl. 7, 7, 2).
alpha 706
Ἀκάλανθος · ὄρνεόν τι.
alpha 707
†Ἀκάλλειν† · ἰδίως τὸ τῇ οὐρᾷ σαίνειν.
alpha 708
Ἀκαμαντὶς καὶ ἀκάμας · μία τῶν δέκα φυλῶν, ἀπὸ Ἀκάμαντος τοῦ Θησέως.
alpha 709
Ἀκάμπιον · ἀντὶ τοῦ ἀκαμπές. Σοφοκλῆς (fr. 988 R.).
alpha 710
Ἀκάμπιος · ὁ ἐπʼ εὐθείας δρόμος καὶ περίπατος.
alpha 711
Ἄκανοι · οὕτως αἱ ἄκανθαι λέγονται.
alpha 712
Ἀκαπήλευτον · ἄδολον, καθαρόν, ἀρᾳδιούργητον.
alpha 713
Ἀκαρῆ · βραχύ, ὀξύ, ὃ οὐχ οἷόν τε κεῖραι.
alpha 714
Ἀκαρής · ὀξύς, βραχύς. διττῶς δὲ λέγεται παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς· καὶ ὀνοματικῶς, οἷον „ἀκαρὴς χρόνοσ“, καὶ τῷ ἀκαρεῖ καὶ τὸν ἀκαρῆ· καὶ ἐπιρρηματικῶς ἀκαρῆ, ἀντὶ τοῦ βραχέως καὶ συντόμως.
alpha 715
Ἀκαριαῖον · μικρόν, βραχύ. ῥοπή.
alpha 716
Ἀκαρ〈ῆ〉 · ἀντὶ τοῦ μικρὸν ἢ οὐδέν. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 146 Th.).
alpha 717
Ἄκασκα · ἥσυχα, βραδέα. Κρατῖνος Νόμοις (fr. 126 K.)· „ἢ πρεσβῦται πάνυ γηραλέοι σκήπτροισιν ἄκασκα προβῶντεσ“.
alpha 718
Ἀκαταλήκτως · ἀκαταπαύστως.
alpha 719
Ἀκαταλλήλως · ἀναρμοδίως.
alpha 720
Ἀκάτιον · μικρὸν πλοῖον.
alpha 721
Ἀκάτια · ὑποδημάτων εἶδος.
alpha 722
Ἄκατος · φιάλη, διὰ τὸ ἐοικέναι στρογγύλῳ πλοίῳ. οὕτω Θεόπομπος (fr. 3 K.).
alpha 723
Ἀκατεύναστος · ἀκοίμιστος.
alpha 724
Ἀκεανοί · τὰ ἐν τοῖς φακοῖς στρογγύλα καὶ δυσκατάκοπτα ὄσπρια.
alpha 725
Ἀκέραιον · ἄκακον, ὁλόκληρον, καθαρόν. σημαίνει καὶ τὸν ἔξω κήρας.
alpha 726
Ἀκερδὴς χάρις · ἡ μὴ δεόντως διδομένη.
alpha 727
Ἀκειρεκόμης · τὴν κόμην μὴ κειρόμενος.
alpha 728
Ἀκέραιος · ὁ μηδὲν κακὸν πεπονθώς.
alpha 729
Ἀκέσασθαι καὶ ἀκέσαι · ἰάσασθαι. ὅθεν καὶ Ἀττικοὶ τὴν ἠπήτριαν ἀκέστριαν καλοῦσιν.
alpha 730
Ἀκεῖσθαι · λέγειν, θεραπεύειν. παραιτεῖσθαι, ἰᾶσθαι. καὶ ἀπάγειν ἐπαγωγὰς ἐκ γοητείας καὶ μαγγανείας ἐπηγμένας τισί. Πλάτων ἐν δευτέρῳ Πολιτείας (364c). Σοφοκλῆς δὲ ἐν Ἀντιγόνῃ (1027) ἐκλαμβάνει τὸ ἀκεῖσθαι ἐπὶ τοῦ ἁμαρτίαν ἐπανορθοῦσθαι κατὰ μεταφοράν.
alpha 731
Ἄκεσιν · ἴασιν.
alpha 732
Ἀκεσίπονον · θεραπευτικόν.
alpha 733
Ἀκέσματα · ὑγιάσματα, ἰάματα.
alpha 734
Ἀκεσμόν · ἰατρείαν.
alpha 735
Ἀκεσίας · ἀντὶ τοῦ ἰατρός.
alpha 736
Ἀκεστάς · ἰατρούς. καὶ ἀκέστωρ · ὁ ἰατρός.
alpha 737
Ἀκεσταί · οἱ τὰ ἱμάτια ἀκούμενοι. Ξενοφῶν (Cyr. 1, 6, 16)· „ὥσπερ ἱματίων ῥαγέντων εἰσί τινες ἀκεσταί“.
alpha 738
Ἀκέφαλον · ἀντὶ τοῦ ἀτελείωτον. Πλάτων Νόμων ἕκτῳ (752a)· „μῦθον ἀκέφαλον ἑκὼν καταλείπομαι“.
alpha 739
Ἀκή · ἀκμὴ σιδήρου. καὶ ἡ ἡσυχία.
alpha 740
Ἀκήδεστοι · μηδεμιᾶς φροντίδος τυχόντες. ἢ ἀκήδευτοι καὶ ἄταφοι.
alpha 741
Ἀκηδής · ὁ μὴ φροντίζων.
alpha 742
Ἀκηδής · ἄταφος.
alpha 743
Ἀκήματα · ἰάματα.
alpha 744
Ἄκη · πόλις ἐν Φοινίκῃ, ἣν οἱ μὲν τὴν νῦν Πτολεμαΐδα καλουμένην οὕτω πάλαι φασὶν ὀνομάζεσθαι, Δημήτριος δὲ (Sceps. fr. novum) οὐ τὴν πόλιν, ἀλλὰ τὴν ταύτης ἀκρόπολιν.
alpha 745
Ἀκηλίδωτον · ἄσπιλον, ἀκήρατον.
alpha 746
Ἀκήρατος · ἄφθαρτος, ἀπαθής, ἀκέραιος.
alpha 747
Ἀκηράσιος · ἀκέραιος.
alpha 748
Ἀκίβδηλον · καθαρόν.
alpha 749
Ἀκίβδηλος ἀνήρ · ὁ μὴ κίβδηλος, ἀλλὰ δόκιμος καὶ πολλοῦ ἄξιος. οὕτω Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 12).
alpha 750
Ἀκίδας · τοῦ βέλους τὰς ὀξύτητας.
alpha 751
Ἀκιδωτὸς ὅρμος · συγκείμενος ἐκ πολλῶν ἀκίδων.
alpha 752
Ἀκιδνότερον (ς 130)· ἀσθενέστερον, μεταφορικῶς ἀπὸ τοῦ μὴ κίειν, τουτέστι μὴ ἰσχύειν, ἢ κίκυν μὴ ἔχειν, οἷον ἰσχύν, διὰ τὴν τῆς ψυχῆς ἀσθένειαν. Δίδυμος δὲ (fr. novum) ταλαιπωρότερον καὶ ἀθλιώτερον ἔφη.
alpha 753
Ἄκικυς · ἀσθενής, ἀδύνατος. κατὰ στέρησιν ἤτοι τοῦ κίειν ἢ τῆς κίκυος, ἥτις παρὰ τὴν κίνησιν λέγεται ἰσχὺς οὖσα.
alpha 754
Ἀκινάκης · μικρὸν δόρυ Περσικόν.
alpha 755
Ἀκκιζόμενος · θρυπτόμενος, προσποιούμενος, γυναικιζόμενος. ἢ μωραίνων, ἀπό τινος γυναικὸς μωρᾶς, ἥτις ἐκαλεῖτο Ἀκκώ. σημαίνει δὲ καὶ τὸν θέλοντα μέν, προσποιούμενον δὲ μὴ θέλειν.
alpha 756
Ἀκκισμούς · προσποιήσεις, ὑποκρίσεις.
alpha 757
†Ἀκιόμενοι† · ἐπισκευάζοντες. μεταφορικῶς ἀπὸ τοῦ θεραπεύειν.
alpha 758
Ἀκίονες · ἀστήρικτοι.
alpha 759
Ἀκληρεῖ · οὐ μετέχει, οὐ κεκλήρωται.
alpha 760
Ἄκληροι · ἔξω τοῦ κεκληρῶσθαι. Εὐριπίδης (Troad. 32).
alpha 761
Ἀκληρία · ἀντὶ τοῦ ἀτυχία. Σοφοκλῆς (fr. 898 N. 2 = 989 R.).
alpha 762
Ἀκλήρῳ (λ 490)· κλῆρον μὴ ἔχοντι μηδὲ οὐσίαν, πτωχῷ· κλῆρος γὰρ ἡ οὐσία, ὅθεν καὶ ἐπίκληρος.
alpha 763
Ἄκλυτον · ἀνώνυμον.
alpha 764
Ἀκλητί · ἄνευ κλήσεως.
alpha 765
Ἀκλόνητον · ἄσειστον, ἀδόνητον.
alpha 766
Ἀκμάζει · νεάζει.
alpha 767
Ἀκμάζεις · τὰ νέων πράττεις. οὕτως Ὑπερείδης (fr. 122 J.) καὶ Λυσίας (fr. 188 S.).
alpha 768
Ἀκμαῖος · νεανίσκος σφριγῶν.
alpha 769
Ἀκμή · ὀξύτης, αὐτὴ ἡ ῥοπὴ τῆς τοῦ πράγματος ἐπιτάσεως. καὶ ἡ δύναμις. καὶ ἡ νεότης. ἀκμὴ δὲ καιροῦ ἡ εὐτυχία. οὕτως καὶ Ἰσοκράτης (2, 33)· „τὸ μὲν τῆς ἀκμῆς τῶν καιρῶν τυγχάνειν“. λαμβάνεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἔτι. οὕτως Ὑπερείδης (fr. 116 J.).
alpha 770
Ἀκμὴ καλεῖ (Eur. Hec. 1042)· καιρὸς καλεῖ.
alpha 771
Ἀκμῆτες · μὴ κάμνοντες.
alpha 772
Ἀκμητί · ἀκαμάτως.
alpha 773
Ἀκμοθέτῳ · τῷ κοιλώματι, ἐν ᾧ ὁ ἄκμων τίθεται.
alpha 774
Ἀκμονίδης · ὁ Χάρων. καὶ ὁ Οὐρανός· Ἄκμονος γὰρ παῖς.
alpha 775
Ἀκνίσωτος οἶκος · ὁ ἄνευ πυρὸς καὶ κνίσης. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 292 N. 2 = 751 M.).
alpha 776
Ἄκοιτις · γαμετή.
alpha 777
Ἀκολασία · ἀκρασία.
alpha 778
Ἀκόλαστον · ἀκρατῆ, θρασύν.
alpha 779
Ἀκόλαστον καὶ ὑβριστὸν πρᾶγμα ἢ ἄνθρωπος · λέγοι δʼ ἄν τις καὶ ὑβριστικόν.
alpha 780
Ἀκόλαστος ὄχλος · Εὐριπίδης ἔφη (Hec. 607), ἀκόλαστον δὲ σῶμα Σοφοκλῆς (fr. 678 N. 2 = 744 R.). ἀκολαστήμτα δὲ λέγουσι μὲν κατακόρως οἱ Ἐπικούρειοι, πλὴν καὶ Ἀναξανδρίδης κέχρηται τῇ λέξει (fr. 73 K.) καὶ Ἀριστοφάνης (Lys. 398).
alpha 781
Ἀκολασία · Θουκυδίδης ἔφη (3, 37, 3)· ἀκολαστία δὲ Ἄλεξις (fr. 345 K.). ἀκολαστότατον δὲ Ἀριστοφάνης (fr. 36 Dem.) καὶ Ἀκολαστοτέραν Νικόλαος (fr. 2 K.).
alpha 782
Ἀκόλαστον καὶ ὑβριστὸν πρᾶγμα · Ἀττικῶς συντέθειται, διττὴν δὲ ἔχει τὴν θεωρίαν· μίαν μὲν ὅτι ἐχρήσατο τῷ ὑβριστὸν ἀντὶ τοῦ ὑβριστικοῦ, ὅμοιον ὂν τῷ τύπῳ τοῖς τοιοῖσδε τῶν ὑπερθετικῶν βέλτιστον, κάλλιστον, κράτιστον καὶ τοῖς ὁμοίοις· ἑτέραν δὲ διότι συμπέπλεκται τὸ ὑβριστὸν τῷ ἀκολάστῳ. Πλάτων δὲ ἐχρήσατο ἐν Πεισάνδρῳ λέγων (fr. 98 K.)· „γυνὴ γάρ, ἢν μὲν αὐτὴν ἀεὶ κολάζῃς, ἐστὶ πάντων κτημάτων κράτιστον· ἐὰν δὲ ἀνῇς, ὑβριστόν 〈ἐστι〉 χρῆμα καὶ ἀκόλαστον“. Φερεκράτης δὲ τῷ κόβαλον συμπλέξας τὸ ὑβριστὸν εἶπεν (fr. 162 K.)· „ὑβριστὸν ἔργον καὶ κόβαλον εἰργάσω“. συγγραφικαὶ δὲ αἱ συνθῆκαι.
alpha 783
Ἀκολαστανεῖτε · Ἀριστοφάνης ἔφη (Av. 1227) ὁμοίως τῷ σημανεῖτε. Πλάτων δὲ ἐν ἕκτῳ Πολιτείας (8, 555d. 9, 590a et 591a) Ἀκολασταίνειν ἔφη.
alpha 784
Ἀκόλουθος · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Κόνωνος (54, 4) ἀντὶ τοῦ δούλου. ὡσαύτως δὲ καὶ Ξενοφῶν (R. Athen. 1, 19).
alpha 785
Ἀκόλουθον · οὐδετέρως μὲν Ἀριστοφάνης (fr. 37 Dem. cf. Ach. 438), θηλυκῶς δὲ Πλάτων ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς (111c). Δημοσθένης δὲ ἐν τῷ πρὸς Πανταίνετον (37, 25) ἐν ἴσῳ τῷ ἐφεξῆς εἶπε τὸ ἀκόλουθον.
alpha 786
Ἀκόλουθα · Ἀντιφῶν (fr. 147 Th., cf. 87 B 84 D.—K.) τὰ ἑπόμενα καὶ σύμφωνα.
alpha 787
Ἀκολουθία · ἡ ἀκολούθησις. Σοφοκλῆς (fr. 899 N. 2 = 990 R.).
alpha 788
Ἀκολουθοῦντε · ἀντὶ τοῦ ἀκολουθοῦσαι δυϊκῶς. οὕτως Ἕρμιππος (fr. 85 K.)· καὶ γὰρ κέχρηνται ταῖς ἀρσενικαῖς μετοχαῖς ἀντὶ θηλυκῶν πολλάκις.
alpha 789
Ἀκολουθεῖν μετʼ αὐτοῦ · οὕτως συντάσσουσιν οἱ Ἀττικοὶ ἀντὶ τοῦ ἀκολουθεῖν αὐτῷ· καὶ γὰρ Λυσίας (fr. 53 S.) οὕτω κέχρηται καὶ Πλάτων (Menex. 249d), ἀλλὰ καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ (823) „ἕπου“ φησὶ „μετʼ ἐμοῦ, παιδάριον“. καὶ Μένανδρος (Dysc. 969. Mi‐ sum. 466. Sic. 423)· „Νίκη μεθʼ ἡμῶν εὐμενὴς ἕποιτο ἀεί“. κἀν τῇ Παρακαταθήκῃ (fr. 330 K.—Th.)· „συνακολούθει μεθʼ ἡμῶν“ φησι.
alpha 790
Ἀκόμπαστος λόγος · Εὐριπίδης φησί (fr. 872 N. 2 ), καὶ ἀκόμπαστος φάτις (fr. 873 N. 2 ).
alpha 791
Ἄκομψον · ἀπάνουργον. ἄκομψον καὶ φαῦλον (Eur. fr. 473 N. 2 )· οἷον κομψείας καὶ πανουργίας ἀπηλλαγμένον. οὕτω Φρύνιχος (Praep. soph. 7, 13).
alpha 792
Ἀκονιτί · ἄνευ ἀγῶνος καὶ μάχης. ἢ 〈εὐμαρῶς〉, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν τῶν 〈οὕτωσ〉 εὐμαρῶς περιγινομένων, ὥστε μηδὲ κονίσασθαι.
alpha 793
Ἀκοήν · ἀντὶ τοῦ οὖς. Φερεκράτης (fr. 199 K.).
alpha 794
Ἀκοός · ἀντὶ τοῦ ἀκουστικός. Πλάτων (fr. 226 K.).
alpha 795
Ἀκοήν · τὸν λόγον, ὡς καὶ τὰ ἡμέτερα λόγια· „ἀκοὴν ματαίαν μὴ παραδέχου“, οἷον μάταιον λόγον μὴ προσδέχου.
alpha 796
Ἄκοπος ἀνήρ · ἀντὶ τοῦ οὐδέπω ἠνωχλημένος ὑπό τινος. οὕτως Ἀμειψίας (fr. 29 K.).
alpha 797
Ἄκος · ἴασις, θεραπεία.
alpha 798
Ἄκοσμα · ἀπρεπῆ, ἄτακτα.
alpha 799
Ἀκόρητος · ἀκόσμητος· κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν παρὰ Ἀττικοῖς.
alpha 800
Ἀκορεσταίνω · ἀκόρεστα πράττω.
alpha 801
Ἀκοσμήτως · ἀντὶ τοῦ ἀτάκτως. Πλάτων (Leg. 6, 781b).
alpha 802
Ἀκούει καλῶς · ἀντὶ τοῦ εὐφημεῖται. οὕτως Ἡρόδοτος.
alpha 803
Ἀκούειν · ἐπὶ τοῦ πείθεσθαι. Δημοσθένης (20, 68).
alpha 804
Ἄκουε · ἀντὶ τοῦ σίγα. Κρατῖνος (fr. 284 K.). οἷον τόπον δίδου διὰ τῆς σιγῆς τῇ ἀκοῇ.
alpha 805
Ἀκουσίμη · ἀντὶ τοῦ ἀκουστή.
alpha 806
Ἀκουσείων · ἀντὶ τοῦ ἀκουσόμενος. Σοφοκλῆς (fr. 900N. 2 = 991 R.).
alpha 807
Ἀκουτίσαι · διδάξαι.
alpha 808
Ἀκοῦσαι ὀργῶ · Κρατῖνός φησιν (fr. 21 Dem.), ἀλλὰ καὶ Θουκυδίδης (4, 108, 6)· „Λακεδαιμονίων ὀργώντων“. σημαίνει δὲ τὸ ὀργᾶν 〈τὸ〉 πάνυ ἐπαίρεσθαι πρὸς τὸ πρᾶξαί τι ἢ ἀκοῦσαι. καθόλου δὲ ποικίλως χρῶνται τῷ ὀνόματι· καὶ γὰρ ἐπὶ τοῦ βρέξαι, ὡς Ἀρχίλοχος (fr. 277 West). Αἰσχύλος δὲ (fr. 765 M.) ἐπὶ τοῦ παίοντα ἐξελαύνειν καὶ μαλάττειν τίθησι. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Αἰγεῖ 〈φησι〉 (fr. 25 R.) τὸν Θησέα στρέφοντα καὶ μαλάττοντα τὰς λύγους ποιῆσαι δεσμὰ τῷ ταύρῳ. λέγει δὲ οὕτως· „κλωστῆρσι χειρῶν ὀργάσας κατήνυσε σειραῖα δεσμά“. καὶ Ἡρόδοτος δὲ ἐν τετάρτῳ (64, 2) ἀντὶ τοῦ μαλάξας τῷ ὀργάσας κέχρηται. οὐκοῦν ἐπεὶ τὸ μαλάξαι καὶ βρέξαι σημαίνει ἡ φωνή, ὀργᾶν λέγεται τὸ σπαργᾶν καὶ μετεωρίζεσθαι· καὶ γὰρ τὰ βρεχόμενα ὑποιδεῖ. θεατέον δὲ καὶ οὕτω τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς· ὀργάδες καλοῦνται πάντα τὰ ἀνειμένα εἰς ὕλην καὶ ἀνημέρωτα καὶ ἀργά, ὡς καὶ Σόλων φησίν (fr. 91 R.). ἀπὸ τούτου οὖν τὸ ὀργᾶν εἴρηται ἐπὶ τοῦ ἀνεῖσθαι πρὸς τὸ πρᾶξαί τι ἢ ἀκοῦσαι. ἢ ἐπεὶ αἱ ὀργάδες ἄτμητοι οὖσαι αὔξουσιν εἰς ὕψος, διὰ τοῦτο καὶ τὸ ὀργᾶν ὑψοῦσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι πρὸς τὸ ἀκοῦσαί τι ἢ πρᾶξαι σημαίνει. δοκεῖ δέ μοι καὶ τὸ ὀριγνᾶσθαι καὶ ἡ ὀργή ἐντεῦθεν γεγονέναι, οἷον ὄρεξίς τις καὶ ἔφεσις καὶ αὔξησις καὶ μετεωρισμὸς οὖσα τῆς ψυχῆς. συγγραφικὴ μέντοι ἡ φωνὴ ἡ ἀκοῦσαι ὀργῶ .
alpha 809
Ἀκούειν · ἐπὶ τοῦ πείθεσθαι. Δημοσθένης (20, 68) καὶ Ἡρόδοτος (3, 61, 3) καὶ πρὸ αὐτῶν Ὅμηρος (η 11).
alpha 810
Ἀκούοντα ἄριστα · ἀντὶ τοῦ εὐφημούμενος. Ἡρόδοτος (6, 86, 2. 8, 93, 1) καὶ Εὔπολις (fr. 375 K.).
alpha 811
Ἀκούων διατεθρύληται · τούτῳ προστιθέντες ἐνίοτε καὶ τὰ ὦτα χρῶνται (Pi. Lys. 205b. Reip. 2, 358c).
alpha 812
Ἄκουε τὰς ἐμὰς ἐπιστολάς · ἀντὶ τοῦ τῶν ἐμῶν ἐπιστολῶν. Αἰσχύλος εἶπεν (fr. 293 N. 2 = 752 M.).
alpha 813
Ἄκουε σίγα · Κρατῖνος (fr. 284 K.)· „ἄκουε, σίγα, πρόσεχε τὸν νοῦν, δεῦρʼ ὅρα“. καὶ Σοφοκλῆς (fr. 1014 N. 2 = 815 R.)· „ἄκουε, σίγα, τίς ποτʼ ἐν δόμοις βοή;“
alpha 814
Ἀκουσέτην · Σοφοκλῆς ἔφη (fr. 900 N. 2 = 991a R.), ἀκούσεσθαι δὲ Ἀριστοφάνης (fr. 38 Dem.).
alpha 815
Ἄκουσμα , οὐκ ἀκρόαμά φασί τινες λέγειν τοὺς Ἀττικούς, διαμαρτάνουσι δέ· καὶ γὰρ πλεονάζουσι μὲν ἐν ταύτῃ τῇ φωνῇ, χρῶνται δὲ ὅμως καὶ τῷ ἀκροάματι, ὡς Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (241)· „βαρύτερον τῶν ἔργων, ὧν πεπόνθαμεν, τὸ ἀκρόαμα γίνεται“. καὶ Ξενοφῶν δὲ χρώμενος τῷ ἀκούσματι οὐδὲν ἧττον καὶ τῷ ἀκροάματι κέχρηται ἀλλαχοῦ τε λέγων (Hier. 1, 14) καὶ ἐν τῷ Συμποσίῳ (2, 2) τὸν Σωκράτην εἰσάγων λέγοντα· „νὴ Δία, ὦ Καλλία, τελέως ἡμᾶς ἑστιᾷς· οὐ γὰρ μόνον τὸ δεῖπνον ἄμεμπτον παρέθηκας, ἀλλὰ καὶ θεάματα καὶ ἀκροάματα ἥδιστα παρέχεισ“. Δίφιλος δὲ ἐκ παραλλήλου τέθεικε τὰς λέξεις (fr. 122 K.)· „μόνος γὰρ ἦν λέγων, ἄκουσμα καὶ ἀκρόαμα“.
alpha 816
Ἀκούεις ἃ λέγει σε · οὕτω Φερεκράτης ἔφη λέγων (fr. 73 K.)· „ὦ Ζεῦ πολυτίμητε, ἆρα ἀκούεις ἅ σε λέγει ὁ πανοῦργος υἱός;“
alpha 817
Ἀκουσίμη · ἀντὶ τοῦ ἀκουστή. Σοφοκλῆς (fr. 679 N. 2 = 745 R.)· „σπουδὴ γὰρ ἡ κατʼ οἶκον ἐγκεκρυμμένη οὐ πρὸς θυραίων οὐδαμῶς ἀκουσίμη“. δύναται καὶ φωνὴ ἀκουσίμη λέγεσθαι.
alpha 818
Ἀκουστά · ὡς ἐν τῇ Κρεούσῃ (fr. 330 N. 2 = 357 R.)· „ἄπελθʼ ἄπελθε, παῖ· τάδʼ οὐκ ἀκουστά σοι“. καὶ Εὐριπίδης δὲ πολλάκις (Andr. 1084. Hel. 663). ὁ μέντοι Σοφοκλῆς 〈καὶ〉 ἀκούσιμά φησι (fr. 991b R.). πολιτικώτερον δὲ λέγει ὁ Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 13) τὸ ἀκουστὰ μᾶλλον ἢ τὸ ἀκούσιμα.
alpha 819
Ἀκούσας ἥκειν, οὐχ ἥκοντα. Ξενοφῶν ἐν Ἀπομνημονεύμασιν ἔφη (3, 1, 1). καὶ Μένανδρος δὲ (fr. 817 K.—Th.) καὶ ἄλλοι πολλοί.
alpha 820
Ἀκούμενος · θεραπευόμενος ἢ θεραπεύων.
alpha 821
Ἀκουσία · τὸ πρᾶγμα. Σοφοκλῆς (fr. 680 N. 2 = 746 R.)· „ἐξαίρετον τίθημι τὴν ἀκουσίαν“.
alpha 822
Ἀκοινώνητος · Πλάτων ἐν Νόμων ςʹ (768b). καὶ ἀκοινώνητα. καὶ Ἀντιφῶν δὲ (87 B 93a D.—K. et fr. 144 Th.) καὶ Εὐριπίδης (Andr. 470).
alpha 823
Ἀκοινώνητα καὶ ἀκοινωνία · Πλάτων ἐν ταῖς πρὸς τὸν Διονύσιον ἐπιστολαῖς (3, 318e).
alpha 824
Ἀκοίτιδος · Εὐριπίδης ἔφη (fr. novum).
alpha 825
Ἀκονῶν · Δημοσθένης ἐν Ἐπιστολαῖς (2, 11)· „ἀκονῶν τὴν πόλιν“.
alpha 826
Ἀκόρεστα · Εὐριπίδης ἔφη (Med. 638), ἀκορεστότερα δὲ Ξενοφῶν (Symp. 8, 15).
alpha 827
Ἀκοσμοῦντες · Σοφοκλῆς (Ph. 387 cf. Ant. 730). ἀκοσμεῖ δὲ Πλάτων ἔφη (Leg. 6, 764b). καὶ ἀκόσμους ὁ αὐτός. καὶ ἀκοσμήτως ἀντὶ τοῦ ἀτάκτως ἐν Νόμων ςʹ (781b)· „τὸ περὶ τὰς γυναῖκας ἀκοσμήτως περιορώμενον“.
alpha 828
Ἀκοσμεῖν · τὸ μηδὲν ἐν κόσμῳ καὶ τάξει ποιεῖν, ἀλλʼ ἀκολασταίνειν. Σοφοκλῆς (Ant. 730. Ph. 387).
alpha 829
Ἀκοσμία · Εὐριπίδης (Iph. A. 317)· „τίς ποτʼ ἐν θύραισι θόρυβος καὶ λόγων ἀκοσμία;“
alpha 830
Ἄκος περίαπτον · Ἀττικῶς εἴρηται. κέχρηται τῇ συνθήκῃ Κρατῖνος (fr. 22 Dem.).
alpha 831
Ἀκραγγές · ἀκρόχολον, ἀσθενές, χαλεπόν.
alpha 832
Ἀκράδαντον · ἀσάλευτον, ἀκίνητον.
alpha 833
Ἀκραιφνές · καθαρόν, ὑψηλόν, τέλειον. ἢ ἀκραιφνοῦς · οἷον ἀκηροφανοῦς, ἀβλαβοῦς· κὴρ γὰρ ὁ θάνατος.
alpha 834
Ἄκρα κόρυμβα (I 241)· τὰ ἀκροστόλια τῶν νεῶν τὰ ἐξέχοντα κατὰ πρύμναν ἢ πρῷραν.
alpha 835
Ἀκρέμονες · βλαστοί, κλάδοι.
alpha 836
Ἀκρασίας · ἀνωμαλίας. παρὰ τὸ μὴ συγκεκρᾶσθαι.
alpha 837
Ἀκράτισμα · ἔμβρωμα.
alpha 838
Ἀκρατὴς γάμων · σεμνὸς καὶ εὐπρεπὴς ὁ λόγος ἐπὶ γυναικὸς τιθέμενος ἀκολάστου καὶ μοιχικῆς. οὕτως Φρύνιχος (Praep. soph. 50, 11.23).
alpha 839
Ἀκρατὴς χειρός · ὁ κλέπτης. ὅμοιον τῷ ἀκρατὴς γάμων.
alpha 840
Ἀκρατῆ γίνεσθαι τοῦδε · οἷον μὴ κατακρατεῖν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐπιρρεόντων πραγμάτων ἢ λόγων.
alpha 841
Ἄκρατος · κατὰ τὸ ἐναντίον τὸ πολύκρατος.
alpha 842
Ἀκρατίσασθαι · τὸ μικρὸν ἐμφαγεῖν πρὸ τοῦ ἀρίστου.
alpha 843
Ἀκριβοῦν · ἐγνωκέναι τὸ ἀκριβές.
alpha 844
Ἀκριτί · ἄνευ κρίσεως.
alpha 845
Ἄκριτος · ἀντὶ τοῦ ἀδιάκριτος. οὕτω Δημοσθένης (18, 18).
alpha 846
Ἄκριτα · ἀχώριστα.
alpha 847
Ἀκριτόμυθος · πολύλογος, ἀδιακρίτους ἔχων τοὺς λόγους.
alpha 848
Ἀκριτόφυλλον · σύμφυτον πολλοῖς δένδροις, ὥστε μὴ διακρῖναι αὐτῶν τὰ φύλλα, ἃ φέρει. ἢ κατάσκιον.
alpha 849
Ἀκροᾶσθαι · ἀντὶ τοῦ ὑπακούειν. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 62 Th.).
alpha 850
Ἀκροβολίζεται · τὸ ἐν πολέμῳ προκατάρχεσθαι τῆς συμβολῆς. ἢ τὸ ἄκραις συμπλέκεσθαι χερσίν. ἢ καὶ τὸ διὰ βελῶν μάχεσθαι. καὶ τὸ ἐπιδείκνυσθαι τὸν πόλεμον.
alpha 851
Ἀκροβελίδας · τὰ ἄκρα τῶν ὀβελίσκων. Ἄρχιππος Ἡρακλεῖ γαμοῦντι (fr. 10 K.)· „τὸ πῦρ πολὺ λίαν· ὕπαγε τὰς ἀκροβελίδασ“.
alpha 852
Ἀκροβολίζεται · τὰ ἄκρα τοῦ σώματος 〈 *** 〉.
alpha 853
Ἀκροβόλοι · ἀκοντισταί, τοξόται.
alpha 854
Ἀκροβολισμός · ἐρεθισμός.
alpha 855
Ἀκρόδρυα · καρποὶ δενδρικοί.
alpha 856
Ἀκροδίκαιος · ὁ εἰς ἄκρον δίκαιος.
alpha 857
Ἀκροθίνια · τὰς τῶν ἐνιαυσιαίων καρπῶν ἀπαρχάς. ἀκροθίνια δὲ κυρίως καλεῖσθαι τὰς ἀπαρχάς φασιν, ἃς ἀνατιθέασιν οἱ ἐξ ἐμπορίας, παρὰ τὸ ἀπὸ τοῦ θινός, τουτέστιν τοῦ αἰγιαλοῦ, σεσῶσθαι αὐτά. ἄλλοι δὲ τὰ ἀπὸ τῶν πολέμων, παρὰ τὸ σίνεσθαι ἐν τῷ πολέμῳ πολλούς, τουτέστι βλάπτεσθαι. ἢ τὰ ἄκρα τῶν σωρῶν.
alpha 858
Ἀκροκώλια δίεφθα · Τηλεκλείδης (fr. 48 K.).
alpha 859
Ἀκρόκομοι (Δ 533)· μετρίως κομῶντες ἢ λίαν. ἢ τὰ ἄκρα τῆς κεφαλῆς κομῶντες.
alpha 860
Ἀκρωνία · τὰ ἀθροίσματα. καὶ ἡ ἀκρότης. καὶ ἡ ἀκμή. καὶ τὸ ἐπίλεκτον σύστημα.
alpha 861
Ἀκρομανής · ὁ φρενήρης.
alpha 862
Ἀκρόνυξ · οἷον ἀρχὴ νυκτός. Σοφοκλῆς (fr. 991c R.).
alpha 863
†Ἀκροπόλισιν† · ἀκρωρείαις.
alpha 864
Ἄκρον φρονεῖν, ἄκρον δρᾶν · οἷον ἐξέχων ἐν τῷ φρονεῖν καὶ πράττειν. οὕτως Σοφοκλῆς (fr. 818 R.).
alpha 865
Ἀκροσφαλεῖς · †ἀκροσφαλισμένους†.
alpha 866
Ἀκρότομος · σκληρός, ὑψηλός.
alpha 867
Ἀκροσφαλές · σημαίνει τὸ ἄκρως σφαλερὸν καὶ μὴ δυνάμενον παγίως ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι. οὕτως Φρύνιχος (Praep. soph. 32, 15.25).
alpha 868
Ἀκρώρεια · ἐξοχή, κορυφή· εἰς τρία γὰρ διῄρηται τὸ ὄρος, εἰς ἀκρώρειαν, εἰς ὑπώρειαν, εἰς τέρμα. ἀκρώρεια μέν ἐστιν ἡ κορυφή, ὑπώρεια δὲ τὰ πλευρὰ τοῦ ὄρους, τέρμα δὲ τὰ τελευταῖα.
alpha 869
Ἀκροτελεύτιον ἔπους · τὸ ἔσχατον κεφαλαίου τινὸς ποιητικοῦ· κυρίως γὰρ ἀκροτελεύτια ἐπὶ ποιημάτων τιθέασιν Ἀττικοί. οὕτως Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 14).
alpha 870
Ἀκροφύσιον · τὸ τῇ χώνῃ προστιθέμενον. Σοφοκλῆς (fr. 901 N. 2 = 992 R.).
alpha 871
Ἀκροχειρίζεσθαι · πυκτεύειν ἢ παγκρατιάζειν πρὸς ἕτερον ἄνευ συμπλοκῆς. ἢ ὅλως ἄκραις ταῖς χερσὶ μετʼ ἄλλου γυμνάζεσθαι.
alpha 872
Ἀκροχόρδων · ἐξοχή τις περὶ τὴν ἕδραν καὶ περὶ ἄλλα μέρη τοῦ σώματος.
alpha 873
Ἀκταινῶσαι · ἀντὶ τοῦ ὑψῶσαι καὶ ἐξᾶραι καὶ μετεωρίσαι. πεποίηται δὲ οὕτως· ἔστι δένδρον, ὃ καλεῖται ἀκτῆ, ἀφʼ οὗ τὰ ἀκόντια τέμνεται. οὕτως Ἀνακρέων (PMG 466 Page).
alpha 874
Ἀκταίνειν · γαυριᾶν καὶ ἀτάκτως πηδᾶν. ἢ πρὸς συνουσίαν ὁρμᾶν.
alpha 875
Ἀκτή · αἰγιαλὸς παραθαλάσσιος.
alpha 876
Ἀκτή · ἰδίως ἐπιθαλαττίδιός τις μοῖρα τῆς Ἀττικῆς· ὅθεν καὶ ὁ Ἀκτίτης λίθος. ἐκάλουν δὲ οὕτως καὶ τὴν Ἀττικήν, οἱ μὲν ἀπό τινος Ἀκταίωνος βασιλέως, οἱ δὲ διὰ τὸ τὴν πλείω τῆς χώρας ἐπιθαλάττιον εἶναι.
alpha 877
Ἄκτια · ἀγὼν παλαιός, ὡς Καλλίμαχος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἀγώνων δῆλον ποιεῖ (fr. 403 Pf.).
alpha 878
Ἀκύκλιος · ὁ ἀπαίδευτος παρὰ Πλάτωνι (fr. 227 K.).
alpha 879
Ἄκυλος · ὁ τῆς πρίνου καρπὸς καλεῖται ὑπὸ τῶν παλαιῶν, βάλανος δὲ ὁ τῆς δρυός· „καὶ τὰς βαλάνους καὶ τὰς ἀκύλους καὶ τὰς ἀχράδας περιόντασ“. Φερεκράτης Ἀγρίοις (fr. 186 K.).
alpha 880
Ἀκύμονα · ἀτάραχον, ἀσάλευτον.
alpha 881
Ἀκύμων · 〈ἡ〉 μὴ γεννῶσα, ὡς ἐγκύμων ἡ συνειληφυῖα. λέγεται καὶ ἀκύμων θάλασσα ἡ μὴ ἀνέμοις ταρασσομένη καὶ κυμαινομένη.
alpha 882
Ἀκώπητον · ἀπαράσκευον. μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν νεῶν τῶν μὴ ἐχουσῶν κώπας μηδὲ τὰ πρὸς τὸν πλοῦν εὐτρεπισμένα.
alpha 883
Ἀκωδώνιστον · ἀβασάνιστον, ἀδοκίμαστον. οὕτως Ἀριστοφάνης (Lys. 485).
alpha 884
Ἅλα · θάλασσαν. ἢ τὰς τῶν ὀνύχων ὀξύτητας.
alpha 885
Ἀλαβαστοθήκας · τὰς θήκας τῶν ἀλαβάστων Δημοσθένης λέγει (19, 237), ἃς ἐν τῇ συνηθείᾳ μυροθήκας καλοῦσιν. ἀλάβαστοι δέ εἰσι λήκυθοι, ὧν οὐκ ἔστι λαβέσθαι διὰ λειότητα.
alpha 886
Ἀλάβαστον · Μένανδρος ἄνευ τοῦ ρ Ὀργῇ (fr. 307 K.—Th.)· „καὶ Λαμπρίας ὄπισθεν ἀλάβαστον φέρων“. σημαίνει δὲ μυροθήκην.
alpha 887
Ἀλάβαστρον · ἄγγος μύρου μὴ ἔχον λαβὰς λίθινον. ἢ ψήφινος μυροθήκη.
alpha 888
Ἀλαβαστροθήκας · ὅπου τίθεται τὰ ἀγγεῖα, τὰ ἀπὸ τῆς ἀλαβάστρου γινόμενα ληκύθια. γράφεται μὲν ἡ λέξις μάλιστα χωρὶς τοῦ ρ, ἔνιοι δὲ αὐτὴν προάγουσι σὺν τῷ ρ.
alpha 889
Ἀλαζών · ὑπερήφανος. κυρίως δὲ ὁ ἀπατεών.
alpha 890
Ἀλαζὼν καὶ κομπός · ψεύστης καὶ κομπαστής. οὕτως Κρατῖνος (fr. 380 K.).
alpha 891
Ἀλαζονεύεσθαι · τὸ ψεύδεσθαι λέγουσι. καὶ ἀλαζόνα τὸν ψεύστην καὶ φένακα.
alpha 892
Ἀλαλαγμός · ἐπινίκιος ὕμνος.
alpha 893
Ἁλαιεύς · ὄνομα δήμου.
alpha 894
Ἀλαλητόν · θόρυβον.
alpha 895
Ἀλαπάξαι · πορθῆσαι, κενῶσαι, ὁμαλίσαι.
alpha 896
Ἀλάστωρ · ὁ ἁμαρτωλός. κατὰ μὲν Χρύσιππον (SVF II p.47, fr. 157 Arnim) τὸν φιλόσοφον ἀπὸ τῆς ἐλάσεως, ὁ ἄξιος ἐλαύνεσθαι διὰ φόνον· κατὰ δὲ Ἀπολλόδωρον (FGrHist 244 F 150) ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν, τοῦτο δέ ἐστιν ἀλιτανεύτως ἀδικεῖν· κατὰ δὲ Δίδυμον (p. 401 Schmidt) ἀπὸ τοῦ τοῖς ἄλαστα πάσχουσιν ἐπαμύνειν. μήποτε δέ ἐστιν ὁ διὰ μέγεθος τῶν πεπραγμένων αὐτῷ κακῶν λιτῆς μὴ καταξιούμενος.
alpha 897
Ἀλάστωρ · ὁ ἀλιτὼν εἴς τινα, ὅπερ ἐστὶ τοιοῦτόν τι διαπραξάμενος, ὃ μὴ λιταῖς ἀναλύσῃ. ἤ, ὡς ὁ Χρύσιππος (fr. 157 Arnim), ἐλάστωρ τις ὢν καὶ ἄξιος τοῦ ἐλαύνεσθαι. μήποτε δὲ ὁ αὐτός ἐστι τῷ ἀλιτηρίῳ καὶ ἀλιτρῷ. Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ τῆς παραπρεσβείας (19, 305)· „βάρβαρον πολλάκις καὶ ἀλάστορα τὸν Φίλιππον δημηγορῶν ἀπεκάλει“. λέγουσι δὲ ἀλάστορα καὶ τὸν Δία, ὡς οὐδὲν αὐτὸν τῶν τολμωμένων παρὰ ἀνθρώποις λαθεῖν δυνάμενον.
alpha 898
Ἀλάστωρ · θηλυκῶς Νικοχάρης „τὴν ἀλάστορα Σφίγγα“ ἔφη (fr. 18 K.).
alpha 899
Ἀλάστωρ · καὶ δαίμων τις καλεῖται ἐπεξιὼν τοὺς ἄλαστα εἰργασμένους. καὶ αὐτὸς ὁ πράξας τι τοιοῦτον, μάλιστα δὲ φόνον αὐτοχειρίᾳ. Περικειρομένῃ Μένανδρος (986/7)· „ὁ δʼ ἀλάστωρ ἐγὼ καὶ ζηλότυπος ἄνθρωποσ“. 〈καὶ〉 ἐν Ὀργῇ (fr. 308 K.—Th.) ἐμφαίνεται ὅτι προσφάτως ἦν ἐπιχωρία· „καὶ τοὔνομα τί λέγεις ἀλάστωρ;“ φησί. τοῦτο δὴ τοίνυν καινὸν λεγόμενον, εἰ μὴ πρὸς τραγῳδιοποιούς τινας λέγει κατακόρως χρωμένους τῷ ὀνόματι.
alpha 900
Ἀλάστορον · ἀντὶ τοῦ ἀλάστορα, ἀπὸ εὐθείας τῆς ἀλάστορος. Αἰσχύλος „μέγαν ἀλάστορον“ εἶπεν (fr. 294 N. 2 = 753 M.).
alpha 901
Ἀλάστορα προσβαλεῖν · οἷον μύσος καὶ ἀνοσιουργίαν. Εὐριπίδης (fr. 874 N. 2 )· „οὔ σοι παραινῶ μηχανωμένῃ κακὰ ἐχθροῖσι, σαυτὴν προσβαλεῖν ἀλάστορα“.
alpha 902
Ἀλάστωρ · ὁ τοιαῦτα τολμήσας, ὧν μὴ ἔστιν ἐπιλαθέσθαι.
alpha 903
Ἀλάστωρ · φονικὸς δαίμων τιμωρῶν καὶ ἀνεπίληστα ποιῶν.
alpha 904
Ἀλάστωρ · ὁ πάντα ποιῶν τὰ κακά.
alpha 905
Ἀλᾶται · πλανᾶται, ῥέμβεται.
alpha 906
Ἄλγεα · κακά, λυπηρά.
alpha 907
Ἀλδαίνων · αὐξόμενος.
alpha 908
Ἀλέα · θέρμη, ἔλλαμψις.
alpha 909
Ἀλεεινός · θερινός, θερμός.
alpha 910
Ἁλεῖται (Ies. 35, 6)· πηδήσει.
alpha 911
Ἀλείτης · ἁμαρτωλός, πλανήτης.
alpha 912
Ἀλείφατι · ἐλαίῳ, ἢ ἑτέρῳ ἀλείμματι.
alpha 913
†Ἀλειφοίβιον† · τὸν περὶ παλαίστραν ἀναστρεφόμενον καὶ ὑπηρετοῦντα. Ἀριστοφάνης (fr. 740 K.).
alpha 914
Ἀλείψας · διεγείρας, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν.
alpha 915
Ἀλέας · πόλις Θεσσαλική. οἱ δὲ πολῖται Ἀλεῖς.
alpha 916
Ἀλέξανδρος · οὗ μνημονεύει Δημοσθένης ἐν ἕκτῳ Φιλιππικῶν (6,11), ὁ καλούμενός ἐστι Φιλέλλην, υἱὸς μὲν Ἀμύντου τοῦ βασιλέως, πατὴρ δὲ Περδίκκα. ἕτερος δέ ἐστιν Ἀλέξανδρος ὁ ἀδελφὸς Φιλίππου, οὗ Δημοσθένης ἐν τῷ 〈Περὶ〉 παραπρεσβείας (19, 195) μνημονεύει. ἄλλος δέ ἐστιν ὁ Θετταλός, περὶ οὗ ἐν τῷ κατὰ Ἀριστοκράτους λέγει (23, 120). ἄλλος δέ ἐστιν ὁ Μολοττός, ἀδελφὸς Ὀλυμπιάδος τῆς γυναικὸς Φιλίππου· μνημονεύει δὲ καὶ τούτου Δημοσθένης ἐν ἑβδόμῳ Φιλιππικῶν (7, 32), καὶ γνήσιος ὁ λόγος.
alpha 917
Ἅλας ἄγων καθεύδεις · ἐπὶ τῶν ἐν μεγάλῳ κινδύνῳ καθευδόντων καὶ ῥᾳστωνευομένων· ἐμπόρου γάρ τινος τὴν ναῦν ἁλῶν πληρώσαντος καὶ καθεύδοντος τὴν ἀντλίαν ἐπαναβῆναι 〈συνέβη〉 καὶ ἐκτῆξαι τοὺς ἅλας. ἔνθεν ἡ παροιμία.
alpha 918
Ἀλέξειν · ἀποτρέπειν.
alpha 919
Ἀλεξίκακον · κακίας καθαρτικὸν καὶ θεραπευτικόν.
alpha 920
Ἀλεξίλογα · οὕτω τὰ γράμματα κέκληκε Κριτίας ὁ τύραννος (88 B 2, 10 D.—K.).
alpha 921
Ἀλεξήματα · τὰ βοηθήματα.
alpha 922
Ἀλεξητῆρα · βοηθόν.
alpha 923
Ἀλεξήσοντα (Ζ 109)· βοηθήσοντα.
alpha 924
Ἀλεξιφάρμακον · ἀντιφάρμακον.
alpha 925
Ἀλεξιφάρμακα · ἀλεξιτήρια φαρμάκων. Μένανδρος Παιδίῳ (fr. 313 K.—Th.)· „Ἐφέσια τοῖς γαμοῦσιν οὗτος περιπατεῖ λέγων ἀλεξιφάρμακα“.
alpha 926
†Ἀλέοιμι† · ἀντὶ τοῦ †θερμαίνοιμι†. Ἀριστοφάνης (Eccl. 540).
alpha 927
Ἀλετρίβανον · Ἀριστοφάνης εἶπεν (Pac. 259).
alpha 928
Ἁλεσούριον · θαλάσσιον αἰδοῖον. καὶ γένος κογχυλίων.
alpha 929
Ἀλευάδαι · οἱ ἐν Λαρίσσῃ τῆς Θεσσαλίας εὐγενέστατοι, ἀπὸ Ἀλεύου βασιλέως τὸ γένος ἔχοντες.
alpha 930
Ἀλευρόμαντις · ὁ Ἀπόλλων διὰ τὸ καὶ ἀλεύροις μαντεύεσθαι.
alpha 931
Ἀλευρόττησις · ᾧ τὰ ἄλευρα διαττῶσιν. οἱ δὲ τηλίαν αὐτὸ καλοῦσιν. ἔνιοι δὲ καὶ σηλίαν αὐτὸ ὀνομάζουσιν, ὃ καὶ κόσκινον.
alpha 932
Ἀλευραττίς · ἀγγεῖον εἰς ἄλφιτα.
alpha 933
Ἀλεύσω · ἀντὶ τοῦ φυλάξω.
alpha 934
Ἀληθῆ καὶ τὰς ἀληθείας πληθυντικῶς λέγουσι. Μένανδρος Ἀφροδισίῳ (fr. 81 K.—Th.)· „εἰ τὰς ἀληθείας ἃς ἁπλῶς τίς σοι λέγει“.
alpha 935
Ἄληθες · ὅταν ἡ πρώτη ὀξύνηται, σημαίνει τι ἐν ἐπερωτήσει λεγόμενον, οἷον ὄντως, ἀληθῶς.
alpha 936
Ἀληθέστερα τῶν ἐπὶ Σάγρᾳ · παροιμία ἐπὶ τῶν ἀληθῶν μέν, οὐ πιστευομένων δέ. Σάγρα ποταμὸς τῆς Λοκρίδος. μέμνηται τῆς παροιμίας Μένανδρος ἐν Ἀνατιθεμένῃ (fr. 31 K.—Th.). Λοκροὺς δέ φασι τοὺς Ἐπιζεφυρίους πόλεμον ἔχοντας πρὸς τοὺς πλησιοχώρους Κροτωνιάτας αἰτῆσαι συμμαχίαν τοὺς Λακεδαιμονίους. τῶν δὲ στρατὸν μὲν οὐκ ἔχειν φησάντων, διδόναι δʼ αὐτοῖς τοὺς Διοσκούρους τοὺς {δὲ} Λοκροὺς οἰωνισαμένους τὸ κερτομηθὲν τήν τε ναῦν ἀποστρέψαι καὶ δεηθῆναι τῶν Διοσκούρων συμπλεῖν αὐτοῖς. νικησάντων δὲ αὐθημερὸν καὶ τῆς φήμης διαγγελθείσης εἰς Σπάρτην τὸ μὲν πρῶτον ἀπιστηθῆναι, ἐπεὶ δὲ εὑρέθη ἀληθῆ, ἐπιλέγεσθαι τοῖς ἀληθεστάτοις μέν, οὐ πιστευομένοις δέ.
alpha 937
Ἀλληλίζειν · ἀλλήλους πειρᾶν, {ὅ ἐστι λόγους περὶ συνουσίας προσφέρειν}.
alpha 938
Ἀληθέγγυος ὅμηρος · ὁ τὴν ἀλήθειαν ἐγγυώμενος.
alpha 939
Ἀληλιμμένον · τὰ τοιαῦτα Ἀττικοὶ ἀναδιπλοῦντες λέγουσιν, ἀντὶ τοῦ ἠλειμμένον. οὕτως Θουκυδίδης (4, 68, 6).
alpha 940
Ἀλήπτως · ἀκαταγνώστως.
alpha 941
Ἀλητεύω · πλανητεύω.
alpha 942
Ἄλητον · τὸν ἀληλεσμένον σῖτον.
alpha 943
Ἀλλʼ ἤ · ἀντὶ τοῦ εἰ μή. καὶ ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ ἤ. τίθεται δὲ ἐνίοτε καὶ ἀντὶ τοῦ ἀλλὰ ἄρα καὶ ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ ἄρα. Πλάτων (Gorg. 447a)· „ἀλλʼ ἢ κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν“, ἀντὶ τοῦ ἄρα.
alpha 944
†Ἀλία† · πορεία.
alpha 945
Ἁλιάδας · μικρὰ σκαφίδια.
alpha 946
Ἁλιεύεσθαι · τὸ ἁλιεύειν. λέγουσι δὲ καὶ ὡς ἡμεῖς.
alpha 947
Ἁλιακή · ἀντὶ τοῦ ἁλιευτική.
alpha 948
Ἀλίαστον · τὸ μάταιον. Εὐριπίδης (fr. 1123 N. 2 ). ἔστι δὲ τὸ †ἀνέγκλητον†, ὃ οὐκ ἔστι φυλάξασθαι, κατὰ ἀπόφασιν.
alpha 949
Ἀλίβας · ὁ νεκρός. ἢ ποταμὸς ἐν Ἅιδου λέγεται. ἢ ἀλίβας καὶ τὸ ὄξος ἀπὸ τοῦ μὴ λείβεσθαι τοῖς θεοῖς.
alpha 950
Ἄλιμον · βοτάνη δενδροειδὴς ἐσθιομένη.
alpha 951
Ἁλιμούσιος · Ἁλιμοῦς δῆμός ἐστι τῆς Λεοντίδος.
alpha 952
Ἀλίνουσιν · ἀντὶ τοῦ λεπτύνουσι. Σοφοκλῆς (fr. 904 N. 2 = 995 R.).
alpha 953
Ἁλίπαστα · οἴονται οἱ πολλοὶ ἁλίπαστα τὰ ταριχηρά, οὐ χρῶνται δὲ οὕτως Ἀττικοί, ἀλλʼ ἐπὶ τῶν ἁλσὶ πεπασμένων κρεῶν ὀπτῶν προσφάτων.
alpha 954
Ἀλινδῆθραι · κυλίστραι.
alpha 955
Ἁλίπεδον · ὁμαλὸν ἔδαφος παρὰ τῇ θαλάσσῃ.
alpha 956
Ἁλίπεδον · τινὲς τὸν Πειραιᾶ φασιν. ἔστι δὲ καὶ κοινὸς τόπος, ὃς πάλαι μὲν ἦν θάλασσα, αὖθις δὲ γέγονε πεδίον. διὸ καὶ δασυντέον τὴν πρώτην· ἔστι γὰρ οἷον ἁλὸς πεδίον. οἱ δὲ τὸ παραθαλάσσιον πεδίον οὕτω καλοῦσιν. ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ δύνασθαι ἐν αὐτῷ ἵππους ἀλινδεῖσθαι, τουτέστι κονίσασθαι, τὴν ὀνομασίαν λαβεῖν.
alpha 957
Ἁλίπλοα · ἐν θαλάσσῃ πλέοντα.
alpha 958
Ἁλιρρόθιον · κῦμα θαλάσσης.
alpha 959
Ἁλιρρόθιος · υἱὸς Ποσειδῶνος.
alpha 960
Ἅλις ἀφύης μοι, παρατέταμαι γὰρ ἐσθίων · Ἀριστοφάνης Ταγηνισταῖς (fr. 506, 1 K.).
alpha 961
Ἅλις · ἱκανῶς, δαψιλῶς.
alpha 962
Ἅλις · ἀντὶ τοῦ μετρίως. Εὐριπίδης (Alc. 907).
alpha 963
Ἀλῖσαι · κυλῖσαι τὸν ἵππον.
alpha 964
Ἀλισγηθέν · ἑστιαθέν, μισηθὲν ἢ λυπηθέν.
alpha 965
Ἀλισγημάτων (Act. Ap. 15, 20)· τῶν μιασμάτων ἐκ μιαρᾶς τῶν εἰδώλων θυσίας.
alpha 966
Ἁλίσκει · νικᾶ.
alpha 967
Ἁλίσκεται · καταλαμβάνεται, κρατεῖται.
alpha 968
Ἅλις τοῦδε · οἷον ἀπόχρη καὶ ἱκανῶς ἔχει. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς ἁλός, ὅτι καὶ αὐτὴ δαψιλὴς καὶ ἱκανή. ἢ ἀπὸ τοῦ ἅλες, ὅπερ ἐστὶν ἀθρόον.
alpha 969
Ἁλίσπαρτον · κυρίως τὸ ἁλὶ κατεσπαρμένον χωρίον. καὶ τὸ ἄλευρον δὲ οὕτως λέγεται. οἱ δὲ ἰδιῶται συνήθως ἐπὶ τοῦ ἀχρήστου γεγονότος χρῶνται τῇ φωνῇ.
alpha 970
Ἀλιτρία · ἀντὶ τοῦ ἁμαρτία. Ἀριστοφάνης (Ach. 907).
alpha 971
Ἀλιτήμων · ἁμαρτωλός.
alpha 972
Ἀλιτήριος · ἀνόσιος, ὁ ἐνεχόμενος μιάσματι καὶ ἐξημαρτηκὼς εἰς θεούς. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν (445)· „ἐκ τῶν ἀλιτηρίων σέ φημι γεγονέναι“.
alpha 973
Ἀλιτήριοι · ἁμαρτωλοί. ἀλιτήριοι δὲ ἐντεῦθεν ἐκαλοῦντο· λιμὸς κατέλαβέ ποτε τοὺς Ἀθηναίους. ἥρπαζον οὖν τινες ἀλούμενα τὰ ἄλευρα. ἀπὸ γοῦν ἐκείνων καταχρηστικῶς τοὺς πονηροὺς ἀλιτηρίους ἐκάλουν. καὶ ἄλλως· ἀλιτήριος δὲ λέγεται, ὅτι λιμὸς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις καὶ οἱ πένητες τὰ τῶν ἀλούντων ἄλευρα διήρπαζον. ἐλέχθησαν δὲ οἱ τοὺς ἀλοῦντας τηροῦντες καὶ ἁρπάζοντες ἀλιτήριοι. παρέτεινε δὲ τὸ ὄνομα καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ βίας τι ποιούντων ἀπὸ τῆς σιτοδείας τῆς κατὰ τὸν Αἰτωλικὸν πόλεμον γενομένης. ἔστι δὲ καὶ παράγωγον ἀπὸ τοῦ ἀλιτραίνειν, ὅ ἐστιν ἁμαρτάνειν.
alpha 974
Ἀλιτρίας · ἁμαρτωλίας. Ἀριστοφάνης (Ach. 907).
alpha 975
Ἁλιῶς · ἀντὶ τοῦ ἁλιέως. Φερεκράτης (fr. 200 K.).
alpha 976
Ἀλκάθω καὶ ἀλκάθειν · Σοφοκλῆς (fr. 905 N. 2 = 996 R.) καὶ Αἰσχύλος (fr. 411 N. 2 = 754 M.). σημαίνει δὲ τὸ βοηθεῖν.
alpha 977
Ἀλκαία · οὐρὰ ζῴου, κυρίως δὲ τοῦ λέοντος, ἀπὸ τοῦ ἀλαλκεῖν, ὅ ἐστι βοηθεῖν, ὥσπερ οὐρὰ ἀπὸ τοῦ οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν. ἔνιοι δὲ ἀλκαίαν διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν παρορμᾶν, ἐπεὶ ὁ λέων ἰσχία τε καὶ πλευρὰς μαστίζων τῇ οὐρᾷ εἰς μάχην ἑαυτὸν ἐποτρύνει. καὶ ταῦρος δὲ καὶ κύων καὶ ἄλλα ζῷα πολλὰ τῇ οὐρᾷ πρὸς ἀλκὴν κέχρηται. φασὶ δέ τινες καὶ τὴν οὐρὰν εἰρῆσθαι ἀπὸ τοῦ ὀρίνειν καὶ παρορμᾶν εἰς ἀλκήν.
alpha 978
†Ἀλκμαίων† · ἰσχυρῶν, ἀνδρείων, γενναίων.
alpha 979
Ἀλκμαιωνίδαι · γένος ἐστὶν ἐπιφανὲς Ἀθήνησιν ἀπὸ Ἀλκμᾶνος.
alpha 980
Ἀλκυών · ὄρνεον θαλάσσης, ἥτις τίκτει κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην (Hist. an. 542b 4—17) περὶ τροπὰς χειμερινὰς καὶ γίνεται τὸ πέλαγος ἀκίνητον ἐπὶ ἡμέρας ιδʹ. καὶ καλοῦνται αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι ἀλκυονίδες. τίκτει δὲ ἡ ἀλκυὼν εʹ καὶ ἐκτρέφει. γίνονται δὲ αἱ ἀλκυονίδες ἡμέραι οὐ πανταχοῦ, ἀλλὰ περὶ τὴν Σικελίαν. δυσοιώνιστον δὲ εἶναι λέγεται τὸ ζῷον. ἐπὶ δὲ τοῦ ἀλκυὼν ὁ μὲν Ποιητὴς (I 563) συστέλλει τὸ υ, ὁ δὲ Εὐφορίων (fr. 143 Powell) ἐκτείνει. λέγεται δὲ παρά τισι καὶ ἀλκυδὼν ἡ ἀλκυών. λέγεται δὲ παρὰ Λάκωσι καὶ δαίμων τις Ἀλκύων.
alpha 981
Ἀλκυονίδες ἡμέραι · περὶ τοῦ ἀριθμοῦ διαφέρονται· Σιμωνίδης γὰρ ἐν Πεντάθλοις (PMG 508 Page) ἕνδεκά φησιν αὐτάς. καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Περὶ ζῴων (542b 4—17). Δημαγόρας δὲ ὁ Σάμιος (FHG 4, 378, fr. 3) ἑπτά. Φιλόχορος ἐννέα (FGrHist 328 F 186). τὸν δὲ ἐπʼ αὐταῖς μῦθον Ἀγήσανδρος ἐν τοῖς Περὶ ὑπομνημάτων λέγει οὕτως (FHG 4, 422, fr. 46)· „Ἀλκυονέως τοῦ γίγαντος θυγατέρες ἦσαν Χθονία, Ἄνθη, Μεθώνη, Ἀλκίππα, Παλλήνη, Δρυμώ, Ἀστερίη. αὗται μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν ἀπὸ Καναστραίου, ὅ ἐστιν ἄκρον τῆς Πελλήνης, ἔρριψαν αὑτὰς εἰς τὴν θάλασσαν. Ἀμφιτρίτη δʼ αὐτὰς ὄρνιθας ἐποίησε καὶ ἀπὸ τοῦ πατρὸς ἀλκυόνες ἐκλήθησαν“. αἱ δὲ νήνεμοι καὶ γαλήνην ἔχουσαι ἡμέραι ἀλκυονίδες καλοῦνται.
alpha 982
Ἄλκαρ · βοήθημα, ἀλέξημα.
alpha 983
Ἀλκύωρον · εἶδος μαγγάνου. ἢ λίνον θηρευτικόν.
alpha 984
Ἀλκέτας · Μολοττῶν βασιλεύς, ἀλλὰ καὶ ὑποστράτηγος ἄλλος Ἀλεξάνδρου.
alpha 985
Ἀλκιβιάδης · ὁ Κλεινίου παῖς, ἀλλὰ καὶ ὁ πρόπαππος αὐτοῦ. ἄλλος δέ ἐστιν Ἀλκιβιάδης, οὗ μνημονεύει Ἀντιφῶν (fr. 8 Th.).
alpha 986
Ἀλκίμαχος · στρατηγός ἐστιν οὗτος Ἀναγυράσιος τὸν δῆμον. ἕτερος δέ ἐστιν ὁ Μακεδών, οὗ μνημονεύει Ὑπερείδης (fr. 77 J.).
alpha 987
Ἀλλʼ ἄναξ · ἐξοδίου κιθαρῳδικοῦ ἀρχή, ὥσπερ κωμικοῦ μὲν (adesp. fr. 48 Dem.) „ἥδε καλλιστέφανοσ“, ῥαψῳδῶν δὲ „νῦν δὲ θεοὶ μάκαρες τῶν ἐσθλῶν ἄφθονοί ἐστε“.
alpha 988
Ἀλλὰ †οὐ† · ἀντὶ τοῦ ἀλλὰ πάλιν. Πλάτων Νυκτὶ μακρᾷ (fr. 83 K.)· „ἀλλὰ †οὐ† γέλοιον ἄνδρα μοι φροντίσαι μηδέν“.
alpha 989
Ἀλλὰ γάρ · ἀντὶ τοῦ δέ. Εὔπολις Βάπταις (fr. 68 K.) „ἀναρίστητος ὢν καὶ οὐ βεβρωκώς, ἀλλὰ γὰρ στέφανον ἔχων“.
alpha 990
Ἀλλὰ χρή · ἔστω.
alpha 991
Ἀλλὰ χρή · τοῦτο δηλοῖ συγκατάθεσιν, οἷον καὶ μάλα.
alpha 992
Ἀλλαχοῖ καὶ ἀλλαχόσε · τὸ εἰς τόπον, ἀλλαχοῦ δὲ καὶ Ἀλλαχόθι τὸ ἐν τόπῳ.
alpha 993
Ἀλλάχθητε · ἀντὶ τοῦ διαλλάχθητε. Σοφοκλῆς (fr. 906 N. 2 = 997 R.).
alpha 994
Ἀλληγορία · ἐπειδὰν ἄλλο τὸ γράμμα κατὰ τὸ πρόχειρον δηλοῖ καὶ ἄλλο τὸ νόημα καταλαμβάνηται.
alpha 995
Ἄλλῃ · ἀντὶ τοῦ ἄλλως. ἢ κατʼ ἄλλο. Θουκυδίδης (6, 96, 2).
alpha 996
Ἀλλογνοεῖν · τὸ μὴ σαφῶς τι γνωρίζειν. ὅμοιον δέ ἐστι τὸ ἀμφιγνοεῖν.
alpha 997
Ἀλλοδαπά · ξένα, παντοῖα.
alpha 998
Ἀλλήλων · ἀντὶ τοῦ ἑαυτῶν. οὕτως Εὐριπίδης (Suppl. 676). καὶ Θουκυδίδης (2, 70, 1)· „καί πού τινες ἀλλήλων ἐγεύσαντο“, ἀντὶ τοῦ ἑαυτῶν.
alpha 999
Ἀλλοθρόους · ἀλλοφώνους.
alpha 1000
Ἀλλόκοτον · ἄτοπον, ἐναντίον, ξένον, ἀλλοφυές, ἔξαλλον, ἀσυνάρτητον, ἀλλότριον. Πλάτων δὲ καὶ ἀλλοκοτώτατον καὶ ἀλλοκοτώτερον εἶπεν (fr. 228 K.), ἀλλοκότως δὲ ἐπιρρηματικῶς Φερεκράτης (fr. 201 K.).
alpha 1001
Ἀλλοπρόσαλλος · εὐμετάβλητος.
alpha 1002
Ἀλλοτριόγνωμος · σημαίνει ὁ τὰ ἀλλότρια ἐν γνώμῃ ἔχων καὶ μὴ τὰ ἑαυτοῦ.
alpha 1003
Ἀλλοτρίως · πολεμίως.
alpha 1004
Ἄλλως · μάτην. ἢ μάλιστα. ἢ κατʼ ἄλλον τρόπον.
alpha 1005
Ἄλλως τε · μάλιστα.
alpha 1006
Ἀλλοτριονομοῦντες (Pl. Theaet. 195a)· ἐναλλαγὴν ὀνομάτων ποιοῦντες. ἢ ὅλως τισί τινα μὴ προσηκόντως διανέμοντες.
alpha 1007
Ἄλλην δρῦν βαλάνιζε · ἐπὶ τῶν ἐνδελεχῶς αἰτούντων τι ἢ παρὰ τῶν αὐτῶν δανειζομένων.
alpha 1008
Ἄλλος ἄλλον · ἀντὶ τοῦ ἀλλήλους.
alpha 1009
Ἄλλος · ἀντὶ τοῦ ἕτερος. Ὅμηρος (I 313)· „ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθει ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ“. τάσσεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ τίς· „〈ὁπ〉πότε 〈κεν δή τοι ξυμβλήμενος ἄλλος ὁδίτησ〉“ (λ 127).
alpha 1010
Ἄλλο ἕτερον · ἐκ παραλλήλου λέγουσιν. Μένανδρος Μέθῃ (fr. 267 K.—Th.)· „εἶτʼ οὐκ εἶχεν οὐ πῦρ, οὐ λίθον, οὐκ ἄλλʼ ὁτιοῦν ἕτερον“. Κράτης Παιδιαῖς (fr. 24 K.)· „τοῖς δὲ τραγῳδοῖς ἕτερος σεμνὸς πᾶσιν λόγος ἄλλος ὅδʼ ἔστιν“. {ἄλλος μάτην}.
alpha 1011
Ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆς · παροιμιῶδες ἐπὶ Θησεῖ λεχθὲν τὸ πρῶτον, ἢ τῷ τῶν Ἰδαίων Δακτύλων Ἡρακλεῖ, ἢ τῷ Ἀλκμήνης διὰ τοὺς παλαιοτέρους.
alpha 1012
Ἀλλόφασις · θόρυβος ταραχώδης.
alpha 1013
Ἀλλοφάσειν · ἑτεροχροεῖν, περιορᾶν.
alpha 1014
Ἀλλοφάσειν · οὐχ ὑποφέρειν βάρος.
alpha 1015
Ἀλλοφάτοις · ὑπὸ ἄλλων πεφατισμένοις, οἷον ἀνῃρημένοις.
alpha 1016
Ἅλμα · πήδημα.
alpha 1017
Ἁλμάδες · κολυμβάδες ἐλαῖαι.
alpha 1018
Ἁλμυρίδες · τόπος τις περὶ τὰς ἐσχατιὰς τῆς Ἀττικῆς. Ἀριστοφάνης Τηρεῖ (fr. 132 K.)· „ἔδει δέ γέ σε βληθεῖσαν εἰς Ἁλμυρίδας τῇ θυγατρὶ τῃδὶ μὴ παρέχειν σε πράγματα“.
alpha 1019
Ἁλμυρόν · τὰ πολλὰ ἐκτεταμένως. λέγουσι δὲ καὶ ἁλυκόν. Ἀριστοφάνης Λυσιστράτῃ (403)· „νὴ τὸν Ποσειδῶ τὸν ἁλυκὸν δίκαιά γε“.
alpha 1020
Ἀλοάσαντα · ἐν τῷ α Φερεκράτης Ἰπνῷ (fr. 65 K.)· „ὑποζυγίοις ἀλοάσαντʼ εὐθὺς ἐκποιῆσαι“. τὸ δὲ συγκόψαι πληγαῖς ἀλοῆσαι ἐν τῷ η.
alpha 1021
Ἀλοᾶν · τύπτειν, βάλλειν. καὶ τὸ θρύπτειν ἐπὶ τῆς ἅλω σῖτον.
alpha 1022
Ἀλοία (I 568)· ἔτυπτεν, ἀφʼ οὗ καὶ πατραλοίας Ἀττικῶς, ὁ πατροτύπτης.
alpha 1023
Ἁλοῖεν · ληφθεῖεν.
alpha 1024
Ἀλογήσει (O 162)· ἀμελήσει, οὐ φροντίσει.
alpha 1025
Ἀλογίου δίκη · ἣν φεύγουσιν οἱ ἄρχοντες λόγον οὐ δόντες τῶν τῆς ἀρχῆς διοικημάτων.
alpha 1026
Ἄλογα · ἄρρητα. Σοφοκλῆς (fr. 241 N. 2 = 262 R.).
alpha 1027
Ἄλογοι ἐρανισταί · οἱ μήπω τὸν ἔρανον ἀνῃρημένοι, μηδὲ καταθέμενοι τὴν τοῦ ἐράνου καταβολήν, οἷς οὐδείς ἐστι λόγος πρὸς τὸ μὴ ὀφείλειν.
alpha 1028
Ἁλῶα · ἑορτὴ Δήμητρος καὶ Διονύσου. προσηγόρευται δὲ διὰ τὸ ταῖς ἀπαρχαῖς 〈ταῖσ〉 ἀπὸ τῆς ἅλω τότε καταχρήσασθαι φέροντας εἰς Ἐλευσῖνα. ἢ ἐπεὶ ἐν ἅλωσιν ἔπαιζον ἐν τῇ ἑορτῇ. ἤγετο δὲ ἐπὶ τῇ συγκομιδῇ τῶν καρπῶν ἑορτὴ Ἁλῶα, ἐν ᾗ καὶ Ποσειδῶνος πομπή. ἀπὸ δὲ τοῦ †συναυλίζεσθαι† εἴρηται, ὅθεν καὶ ἅλως. καὶ ἡλιαία δέ, ἐπεὶ πολλοὶ δικασταὶ συναθροίζονται.
alpha 1029
Ἀλοῶν · ἀντὶ τοῦ περιάγων, ὡς οἱ ἀλοῶντες βόες. οὕτως Ἀριστοφάνης (Thesm. 2).
alpha 1030
Ἀλύειν · ἔνιοι τὸ μὲν ἐπαίρεσθαι δασέως ἀξιοῦσι προφέρεσθαι· „ἦ ἁλύεις ὅτι Ἶρον ἐνίκησασ“ (ς 333). τὸ δὲ λυπεῖσθαι ψιλῶς· „ὡς ἔφαθʼ, ἡ δʼ ἀλύουσα ἀπεβήσατο“ (E 352). Δίδυμος δὲ (p. 185 Schmidt) ἀμφότερα ψιλῶς· τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ ἀλεαίνεσθαί φησι, τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἄλης. Ἀττικώτερον δὲ τὸ ἀμφότερα δασέως· καὶ γὰρ τὸ ἁλεαίνεσθαι δασύνουσιν οἱ Ἀττικοὶ καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· ἁμίς, ἅμαξα, ἁμνός, Ἁλαεῖς, ἁνύειν, ἁμῶς.
alpha 1031
Ἁλόντες · ληφθέντες.
alpha 1032
Ἁλὸς ἄχνη (ε 403)· ἀφρὸς θαλάσσης.
alpha 1033
Ἁλὸς θείοιο (I 214)· τοῦ ἐντίμου, διὰ τὴν πολλὴν αὐτοῦ καὶ πανταχοῦ χρῆσιν. ἢ τοῦ καθαροῦ καὶ ἀφθάρτου. ἢ τοῦ δικαίου καὶ ἀναγκαίου. δικαίου μέν, καθότι μυστικῶς οὕτως προσαγορεύεται· σπονδαὶ γὰρ καὶ ὁμεστίων καὶ ἱερῶν {καὶ ἱερέων} καὶ τραπέζης κοινωνία τούτῳ χαρακτηρίζονται. ἀναγκαίου δὲ πρὸς διαμονὴν καὶ ἐπιτηδειότητα καὶ εὐεξίαν τῶν χρησίμων ἀνθρώποις. καὶ τὸ πῦρ δὲ θεῖον καὶ ἡ θάλασσα ἔοικε διά τινα τοιαῦτα καλεῖσθαι. ἢ διὰ τὸ καθάρσιον λυμάτων εἶναι. ἔτι τε τὸ σπουδαῖον 〈καὶ καλὸν〉 καὶ ἀγαθόν, ἢ τὸ μέγα καὶ ἄριστον θεῖον λέγεται.
alpha 1034
Ἀλοστατεῖ · στρατεύεται.
alpha 1035
Ἀλοκίζειν (Ar. Vesp. 850)· ἀροτριᾶν.
alpha 1036
Ἀλοιμός · τὸ τῶν τοίχων χρῖσμα.
alpha 1037
Ἀλοιφή · τὸ λίπος.
alpha 1038
Ἄλοπον · ἀλέπιστον.
alpha 1039
Ἄλογοι ἐρανισταί · οἱ μήπω ἐξειληχότες τὸ ἐπιβάλλον ἑαυτοῖς.
alpha 1040
Ἀλογίαν · τὸ μηδένα λόγον ἔχειν, ἀλογιστὶ δὲ πράττειν. οὕτως Δημοσθένης (23, 168) καὶ Πλάτων (Phaed. 67e. Theaet. 199d, al.).
alpha 1041
Ἁλόννησος · νησύδριον ἐν τῷ Αἰγαίῳ πελάγει.
alpha 1042
Ἀλόπη · Κερκύονος θυγάτηρ, ἐξ ἧς καὶ Ποσειδῶνος Ἱπποθόων, ὁ τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς ἐπώνυμος.
alpha 1043
Ἁλοσύδνης · τῆς ἐν ἁλὶ γενομένης. ὁ δὲ Ἡλιόδωρος τῆς θαλάσσης ἀπέδωκεν.
alpha 1044
Ἁλουργά · θαλασσοπόρφυρα.
alpha 1045
Ἁλουργικά · τὰ πορφυροβαφῆ νήματα καὶ λεπτά.
alpha 1046
Ἁλουργίς · πορφύρα.
alpha 1047
Ἁλουργοπωλική · ἡ πορφυροπωλικὴ λεγομένη. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 38 S.).
alpha 1048
†Ἁλουργαῖον · ἀντὶ τοῦ ἁλουργές†. Ἀριστοφάνης (fr. 741 K.).
alpha 1049
Ἀλόχευτος · ἀγέννητος.
alpha 1050
Ἁλοῦσα · ληφθεῖσα.
alpha 1051
Ἀλύβας · λίμνη λέγεται ἐν Ὑπερβορέοις.
alpha 1052
Ἄλυδις · μεταλλαγή.
alpha 1053
Ἄλυδις · ἄλλῃ.
alpha 1054
Ἀλύει · ἀδημονεῖ, δυσχεραίνει, ἀθυμεῖ, ἀπορεῖ.
alpha 1055
Ἀλυκτεῖν · δυσφορεῖν.
alpha 1056
Ἀλύξαι · ἐκφυγεῖν. ἢ καταξύσαι.
alpha 1057
Ἄλυπος · ὁ μὴ λυπούμενος. λέγεται δὲ καὶ ἀλύπητος. Θεόπομπος (fr. 81 K.).
alpha 1058
Ἄλυπον †ἄνθος† ἀνίας · εἰ θέλοις εἰπεῖν ἐπί τινος πράγματος, ὃ λύπης ἀπαλλάττει, οὕτως ἂν χρήσαιο, ὡς καὶ Σοφοκλῆς ἐν τῷ †Διονυσιακῷ† τῷ σατυρικῷ (fr. 174 N. 2 = 172 R.) ἐπὶ οἴνου πρῶτον γευσαμένων τῶν κατὰ τὸν χορὸν σατύρων· „πόθεν ποτὲ ἄλυπον ὧδε εὗρον †ἄνθος† ἀνίας;“ ὅλον δὲ τὸ μελύδριον πολιτικὸν ἄγαν γέγονε· μετὰ γὰρ τῆς ἄλλης ἐναργείας λελυμένην ἔχει τὴν ἑρμηνείαν καὶ μεθύουσιν ἁρμόττουσαν. δεῖ δὲ τὰς λύσεις τῆς ἑρμηνείας ἁρμόττειν τοῖς νοήμασι καὶ μὴ σφίγγειν καὶ μηδαμοῦ σύνδεσμον παρατιθέναι, ἀλλʼ ἀκήρατον τὴν λύσιν φυλάττειν.
alpha 1059
Ἀλυσθαίνειν · ἀδυνατεῖν.
alpha 1060
Ἄλυς · ἡ ἄλη καὶ ὁ ῥιπτασμός. καὶ ἀλύειν τὸ μηδὲν πράττειν· „τί δʼ οὐ ποιεῖς ἄριστον; ὁ δὲ ἀλύει πάλαι κατακείμενοσ“. Μένανδρος Ἐπιτρέπουσι (fr. 3 Sandbach).
alpha 1061
Ἀλυσιτελές · ἀσύμφορον.
alpha 1062
Ἁλύσιον · ἁλυσείδιον, πλόκιον. Μένανδρος (fr. 224 K.—Th.)· „περὶ τὸν τράχηλον ἁλύσιόν τί σοι δότω“.
alpha 1063
Ἀλυσκάζειν · τὸ διεκδύεσθαι καὶ ἀποδιδράσκειν. ἢ περιΐστασθαι, ἐκκλίνειν.
alpha 1064
Ἄλφα · τοῦτο ὑπὸ Φοινίκων βοὸς κεφαλὴ ἐκαλεῖτο. καὶ Μωϋσῆς δὲ ὁ νομοθέτης ὑπὸ Ἰουδαίων διὰ τὸ πολλοὺς ἔχειν ἀλφοὺς ἐν τῷ σώματι οὕτως ἐκαλεῖτο. ἀλλὰ καὶ τοῦτο Νίκαρχος ὁ τοῦ Ἀμμωνίου ἐν τῷ Περὶ Ἰουδαίων (FGrHist 731 F 1) φλυαρεῖ. ἄλφα δὲ ἐκαλεῖτο καὶ ὁ σῦς ὁ πλήξας τὸν Ἄδωνιν. ἐκλήθη δὲ οὕτως ὑπὸ Ἀσβωτῶν τῶν ἐν Φοινίκῃ. καλεῖται δὲ παρὰ Φοίνιξιν ἄλφα ὁ ἀπηνὴς καὶ ἄγριος. Ἄλφα δὲ καλεῖται καὶ ὁ Ὄσιρις ὑπὸ Βυβλίων, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐλάχιστον.
alpha 1065
Ἀλφάνει · εὑρίσκει. Μένανδρος Ὁμοπατρίοις (fr. 302 K.‐ Th.)· „ἣν †δηλοιουτι† νυμφίος τε ἀλφάνει“. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (fr. 324 K.)· „οἴμοι κακοδαίμων τῆς τόθʼ ἡμέρας, ὅτε εἶπέν μʼ ὁ κῆρυξ· οὗτος ἀλφάνει“. Εὔπολις Ταξιάρχαις (fr. 258 K.)· „οὐ θᾶττον αὐτὴν δεῦρό μοι τῶν τοξοτῶν ἄγων ἀποκηρύξει τις, ὅ τι ἂν ἀλφάνῃ“. καὶ ὁ Ποιητής (F 79)· „ἑκατόμβοιον δέ τοι ἦλφον“.
alpha 1066
Ἀλφαίνειν · τὸ παραλλάσσειν. ἐξ οὗ καὶ οἱ ἐν τῷ σώματι Ἀλφοί · παραλλάσσουσι γὰρ κατὰ τὸν χρῶτα.
alpha 1067
Ἀλφαίνει · ζητεῖ, εὑρίσκει. ἔνθεν τιμαλφὴς ἡ πολλὴν εὑρίσκουσα τιμήν.
alpha 1068
Ἀλφινία · ἡ λεύκη.
alpha 1069
Ἀλφηστῇσιν (α 349)· ἐντίμοις.
alpha 1070
Ἄλφι · ἄλφιτον. τοῦτο δὲ καλεῖται ἀπότρωκτον, ὅ φασι πρῶτον εὑρεῖν Ἐπίχαρμον (cf. fr. 223 Kaibel).
alpha 1071
Ἄλφιτα · κυρίως μὲν τὰ ἀπὸ πεφρυγμένων καὶ ἀλεσθεισῶν κριθῶν θραύσματα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ ἀπὸ πυρῶν ἢ φακῶν.
alpha 1072
Ἀλφιταμοιβοί · ἀλφιτοπῶλαι, οὐ πρὸς ἀργύριον, ἀλλὰ ἀλφίτων κριθὰς ἀμειβόμενοι.
alpha 1073
Ἀλφιτόχρωτος · τῆς λευκῆς. ἐπὶ δὲ τῆς κεφαλῆς τῆς πολιᾶς. Τελμησσεῦσιν Ἀριστοφάνης (fr. 533 K.).
alpha 1074
Ἀλφιτεῖς · οἱ τὰ ἄλφιτα ποιοῦντες. Ὑπερείδης (fr. 224 J.).
alpha 1075
Ἀλφίτων στοά · ἡ ἀλφιτόπωλις, ἐν ᾗ καὶ ἡ Ζεύξιδος ἀνέκειτο Ἑλένη.
alpha 1076
Ἀλφός · ἡ μέν τις λευκὴ παραλλαγὴ κατὰ τὸ χρῶμα μετά τινων λεπτῶν στιγμάτων, καὶ καλεῖται λευκὸς ἀλφός, ἡ δὲ ὑπομελανίζουσα καὶ καλεῖται μέλας ἀλφός.
alpha 1077
Ἀλφούς · λευκοὺς ἢ λευκάς.
alpha 1078
†Ἅλω · ἀντὶ τοῦ ἅλες†. Φιλύλλιος (fr. 28 K.).
alpha 1079
Ἁλῷ · πιασθῇ, καταγνωσθῇ.
alpha 1080
Ἁλῶα · 〈 *** 〉 Ποσειδεῶνος πέμπτῃ φθίνοντος.
alpha 1081
Ἁλῶα · ἑορτή ἐστιν Ἀττική. Φιλόχορος δέ φησιν (FGrHist 328 F 83) ὀνομασθῆναι ἀπὸ τοῦ τότε τοὺς ἀνθρώπους τὰς διατριβὰς περὶ τὰς ἅλως ποιεῖσθαι.
alpha 1082
Ἁλωαί · ἁλωνίαι. ἢ παράδεισοι.
alpha 1083
Ἀλώβητον · ἄμωμον, ἀβλαβές.
alpha 1084
Ἀλώμενος · πλανώμενος.
alpha 1085
Ἀλωπόχρους · ὁ πολιός.
alpha 1086
Ἁλώνητος · οἷον βάρβαρος· οἱ γὰρ Θρᾷκες ἀνδράποδα ἁλῶν ἀπεδίδοντο.
alpha 1087
Ἁλῶναι · ληφθῆναι, συνδεθῆναι.
alpha 1088
Ἀλώπηξ δωροδοκεῖται · ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως δώροις ἁλισκομένων. Κρατῖνος Νόμοις (fr. 128 K.)· „ὑμῶν εἷς μὲν ἕκαστος ἀλώπηξ δωροδοκεῖται“.
alpha 1089
Ἀλώπηξ τὸν βοῦν ἐλαύνει · τάττεται ἐπὶ τῶν μὴ κατὰ λόγον ἀποβαινόντων.
alpha 1090
Ἀλωπεκῆθεν · δῆμός ἐστιν ἡ Ἀλωπεκὴ τῆς Ἀντιοχίδος. καὶ ὁ δημότης Ἀλωπεκεύς.
alpha 1091
Ἀλωπεκόννησος · πόλις ἐστὶ μία τῶν ἐν Χερρονήσῳ.
alpha 1092
Ἁλώσιμα · εὔληπτα.
alpha 1093
Ἁλωτοί · ληπτοί, χειρωτοί.
alpha 1094
Ἀλωπεκέως · ἀμπέλου εἶδος.
alpha 1095
Ἅμα · ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ. καὶ ἐκ διαφόρων τόπων εἰς ἕνα τόπον. καὶ ὁμόσε.
alpha 1096
Ἁμάδρυα · κοκκύμηλα. Σικυώνιοι.
alpha 1097
Ἀμᾶν · θερίζειν. παρὰ τὸ ἅμα 〈 *** 〉.
alpha 1098
Ἀμάδοκος · δύο γεγόνασι, πατὴρ καὶ υἱός, ὃς Φιλίππῳ συμμαχήσων ἦλθεν εἰς τὸν κατὰ Κερσοβλέπτου πόλεμον.
alpha 1099
Ἀμαζόνιον · ἱερόν, ὃ Ἀμαζόνες ἱδρύσαντο. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 27 S.).
alpha 1100
Ἀμαθίας ὕψος · λαμπρὰ καὶ συγγραφικὴ ἡ φράσις. Πλάτων ἐχρήσατο ἐν Ἐπιστολαῖς (7, 351d).
alpha 1101
Ἀμαθία · ἀντὶ τοῦ ἀναισθησία. Πλάτων (Leg. 3, 689a).
alpha 1102
Ἀμαθής · ἀντὶ τοῦ ἀπαίδευτος καὶ ἀκόσμητος. Πλάτων (Apol. 22e). τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ δυσμαθοῦς καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ μαθόντος, φύσει δὲ ἐπισταμένου.
alpha 1103
Ἀμαιμάκ〈ετ〉ον · ἀνυπόστατον.
alpha 1104
Ἀμαλθείας βίος · ὁ λιπαρὸς καὶ εὐδαίμων.
alpha 1105
Ἀμαλθείας κέρας · τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν, ἐπειδὴ οἱ εὐχόμενοι τῇ οὐρανίᾳ αἰγὶ ἐπιτυγχάνουσιν. Ἀριστοφάνης (fr. 39 Dem.)· „ἡ μὲν πόλις ἐστὶν Ἀμαλθείας κέρας, σὺ μόνον εὖξαι καὶ πάντα παρέσται“.
alpha 1106
Ἀμαλθεύειν · ἀντὶ τοῦ τρέφειν. Σοφοκλῆς Ἀλεξάνδρῳ (fr. 95 R.). ἔνθεν καὶ ἡ Ἀμάλθεια.
alpha 1107
Ἀμαλδύνεσθαι · ἀφανίζεσθαι.
alpha 1108
Ἀμάλθακτον · ἀνένδοτον, ἑδραῖον.
alpha 1109
Ἀμαλόν · ἀσθενές.
alpha 1110
Ἀμαλλεῖον · νῦν δὲ οὐλόδετόν τινες. οἱ δὲ ὠρόδεσμον, τὸν ἐκ τῆς καλάμης στρεφόμενον δεσμόν, ᾧ δεσμοῦσι τὰ δράγματα. καὶ τὴν συγκειμένην ἐκ τούτων ἀμάλλαν· ἀμάλλαι γὰρ αἱ ἐκ τῶν δραγμάτων ἀγκαλίδες. οἱ δὲ ἀμαλλεῖον τὸν δεσμὸν τοῦ δράγματος· ἀμάλλας γὰρ τὰ δράγματα ἐκάλουν. Καλλίας Πεδήταις (fr. 3 Dem.)· „ὅτε ἀμαλλείῳ παῖς ὢν ἐδέθην“.
alpha 1111
Ἀμάμαξυς · ἄμπελος ἀναδενδράς.
alpha 1112
Ἀμαμιθάδες · ἥδυσμά τι σκευαστὸν διὰ κρεῶν εἰς μικρὰ κεκομμένων.
alpha 1113
Ἁμαμηλίδας · τὰς ἀπίους.
alpha 1114
Ἅμαξα τὸν βοῦν ἐλαύνει · παροιμία.
alpha 1115
Ἅμαξα · ἡ ναῦς παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. καὶ ἴσως εἰκάζουσιν αὐτὴν ἁμάξῃ ἀπὸ τοῦ ἀμᾶν τὴν θάλασσαν. ἡ λέξις παρʼ Αἰσχύλῳ (fr. 8 M.).
alpha 1116
Ἀμαξαντεύς · Ἀμαξάντεια δῆμός ἐστι τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς.
alpha 1117
Ἁμαξίδας · τὰ μικρὰ ἁμάξια, ἃ τοῖς παιδίοις ἐποίουν παίγνια.
alpha 1118
Ἁμαξιαῖα ῥήματα · μεγάλα, ἃ φέρει ἅμαξα, οὐκ ἄνθρωπος ἢ ὑποζύγιον. Πολύζηλος ἐν Διονύσου γοναῖς (fr. 1 Dem.)· „ῥήμαθʼ ἁμαξιαῖα“. ὁ δὲ Κάνθαρος ἐν Τηρεῖ (fr. 1 Dem.) „ἁμαξιαῖα κομπάσματα“ εἴρηκεν. σὺ δὲ οὐ χρήσῃ τῇ τοιαύτῃ φράσει· κωμικὰ γάρ, ἀλλʼ οὐ πολιτικὰ τὰ τοιαῦτα.
alpha 1119
Ἁμαξεύς · ζευγηλάτης.
alpha 1120
Ἁμαξιτόν · ὁδὸν δημοσίαν.
alpha 1121
Ἆμαρ · ἦμαρ, ἡμέρα.
alpha 1122
Ἀμάραι · αἱ ἐν τῷ ὠτὶ κοιλότητες.
alpha 1123
Ἀμάρακος · γένος τι μύρου, ἀπὸ φυτοῦ ὁμωνύμως καλουμένου.
alpha 1124
Ἀμάραντον · φυτὸν θαμνῶδες, ἐξ οὗ τοῦ ἄνθους οἱ στέφανοι.
alpha 1125
Ἀμαρεῖν · ἀκολουθεῖν, πείθεσθαι.
alpha 1126
Ἀμάρην · ὀχετόν, τάφρον.
alpha 1127
Ἀμάρῃσι · πόροις.
alpha 1128
Ἀμάρη · ἡ ὑδρορρόη, διὰ τὸ τὰ ἐν αὐτῇ φυτὰ ὄντα ἀμάραντα εἶναι. ἢ παρὰ τὸ ἅμα καὶ ἴσως καὶ ὁμαλῶς ῥεῖν.
alpha 1129
†Ἀμαρία† · παραγώγως ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ.
alpha 1130
Ἀμαρυγή · λαμπηδών.
alpha 1131
Ἀμάρυγμα · φόρημα, εἴδωλον, κίνησιν, λαμπηδόνα. οἱ δὲ Αἴθυγμα , ὅ ἐστι σκίασμα, ἢ ὁμοίωμα, ἢ κίνημα.
alpha 1132
Ἀμαρύσσει · στίλβει, λάμπει.
alpha 1133
Ἀμαρυγάς · ὄψεις. οἱ δὲ ἀκτῖνας ὄψεως.
alpha 1134
Ἀμαρύσια · ἑορτὴ Ἀθήνησιν.
alpha 1135
Ἀμαρύσσειν καὶ ἀμαρύζειν · καὶ Ἀττικοὶ καὶ Ἴωνες διχῶς. καὶ ἀφάσσειν καὶ ἀφάζειν .
alpha 1136
Ἀμαρτυρήτως · ἀντὶ τοῦ ἀμαρτύρως. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 144a Th.).
alpha 1137
Ἄμαρτυς · Ἀγάθων εἴρηκεν (TrGF 39 F 16a)· „ἀλλʼ οὐκ ἄμαρτυς ἡ χάρις δοθήσεται“.
alpha 1138
Ἁμαρτεῖν (Soph. Phil. 231)· ἀποτυχεῖν.
alpha 1139
Ἁμαρτίαν οἱ Ἀττικοί, ἁμαρτάδα Ἡρόδοτος (1, 91, 1) καὶ οἱ ἄλλοι Ἴωνες.
alpha 1140
Ἁμαρτωλῶς · ἐπιρρηματικῶς εἶπεν Εὔπολις (fr. 24 Dem.).
alpha 1141
Ἁμαρτωλία · Ἀριστοφάνης (Pac. 415).
alpha 1142
Ἁμαρτωλή · Φρύνιχος εἶπε (TrGF 3 F 16c) καὶ Σοφοκλῆς (fr. 999 R.).
alpha 1143
Ἁμαρτ〈ί〉ας · ἀντὶ τοῦ ἁμαρτάδας Αἰσχύλος (Ag. 1197) καὶ ἁμαρτήμων Πλάτων ἔφη (fr. 22 Dem.).
alpha 1144
Ἁματροχιά · ὁ τύπος τῶν τροχῶν. καίτοι τινὲς παρʼ Ὁμήρῳ (Ψ 422) τὰς συμπτώσεις τῶν τροχῶν ἀκούουσιν.
alpha 1145
Ἀμαυρά · σκοτεινά· ὅθεν καὶ ἀμαυρὸν τὸ μὴ διαφανές.
alpha 1146
Ἀμαυρόβιοι · Ἀριστοφάνης ἔφη (Av. 685). καὶ ἀμαυροῦν Ξενοφῶν (Cyneg. 5, 4), καὶ ἀμαυροῦσθαι Φίλιστος (FGrHist 556 F 71). ἀμαυρὸν δὲ Ὅμηρος (δ 824)· „εἴδωλον ἀμαυρόν“. οὕτως καὶ Μένανδρος (fr. 727 K.—Th.).
alpha 1147
Ἀμαυρός · θηλυκῶς Πλάτων Ἑλλάδι (fr. 1 Dem.)· „αὐτὴ δʼ ἀμαυρὸς ἀσθενής τʼ ἐγιγνόμην“. Εὐριπίδης δὲ „ἀμαυρὰ γλῶσσα“ ἔφη (fr. 955a Snell).
alpha 1148
Ἀμαυροῖς · Ἀριστοφάνης (fr. 40 Dem.)· „σαυτὸν δʼ ἀμαυροῖς, ὥστε λήσει〈σ〉 τῷ χρόνῳ“.
alpha 1149
Ἄμαχον · δυσκαταμάχητον. Πίνδαρος (Ol. 13, 13)· „ἄμαχον δὲ κρύψαι τὸ συγγενὲς ἦθοσ“.
alpha 1150
Ἄμαχος · ἀντὶ τοῦ μὴ μαχόμενος. Ξενοφῶν (HG. 4, 4, 9). καὶ Ἀμάχητοι οἱ μήπω μεμαχημένοι (Xen. Cyr. 6, 4, 14).
alpha 1151
Ἄμαχον πνῖγος · τὸ ὑπερβάλλον κατὰ τὴν ἰσχύν, ὡς μηδὲ μαχέσασθαι πρὸς αὐτό. οὕτως Κρατῖνος (fr. 23 Dem.). ἐρεῖς δὲ καὶ Ἄμαχος χειμὼν καὶ ἄμαχον πρᾶγμα (Men. fr. 334, 6 K.—Th.).
alpha 1152
Ἄμαχον 〈κακόν〉 · τὸ καθʼ ὑπερβολὴν κακόν, πρὸς ὃ οὐδὲ μαχέσασθαι ἔνι.
alpha 1153
Ἀμαχί · Ξενοφῶν (An. 1, 7, 9)· „οὐκ ἀμαχὶ ταῦτα ἐγὼ λήψομαι“. καὶ Θουκυδίδης αʹ (143, 4).
alpha 1154
Ἀμαχητί · Ἡρόδοτος (9, 2, 1)· „ὅπως ἀμαχητὶ πᾶσαν Ἑλλάδα καταστρέψεται“.
alpha 1155
Ἀμάχετοι · Σοφοκλῆς (fr. 813 R.)· „ἀμάχετοι λοχαγοί“.
alpha 1156
Ἄμαχοι · ἀντὶ τοῦ οἱ μὴ μαχεσάμενοι.
alpha 1157
Ἀμάχαιρος · Φερεκράτης (fr. 82 K.)· „ἀμάχαιρος ἐπὶ βόεια νοστήσω κρέα“.
alpha 1158
Ἀμβλίσκουσιν (Pl. Theaet. 149d)· ἀποβάλλουσιν.
alpha 1159
Ἀμβλύς · ὁ μὴ ὀξύς, ἀλλὰ σκοτεινός. καὶ ἀμβλύτερος Θουκυδίδης (2, 44, 4).
alpha 1160
Ἀμβλυώττειν · τυφλώττειν.
alpha 1161
Ἀμβλωθρίδια · ἐκτρώματα. τὰ ἐξημβλωμένα ἔμβρυα.
alpha 1162
Ἀμβλῶσαι καὶ ἐξαμβλῶσαι · τὸ φθεῖραι βρέφος. καὶ Ἀμβλωθρίδιον · αὐτό τε τὸ φθόριον φάρμακον καὶ δὴ καὶ τὸ διαφθαρέν.
alpha 1163
Ἄμβλωσις καὶ ἀμβλωθέντες · Λυσίας ἔφη (fr. 24 S.). καὶ ἀμβλουχία Σοφοκλῆς (fr. 1000 R.) καὶ ἄμβλωμα Ἀντιφῶν (fr. 148 Th.).
alpha 1164
Ἀμβλωπός · Εὐριπίδης Ἀνδρομέδᾳ (fr. 155a Snell)· „ἀμβλωπὸς ὄψισ“. καὶ ἐν Θησεῖ (fr. 386a Snell)· „καὐτῷ δʼ ἔπεισι νυκτὸς ἀμβλωπὸν σέλασ“. καὶ ἀμβλῶπας Εὐριπίδης ἐν Θυέστῃ (fr. 397a Snell)· „ἀμβλῶπας αὐγὰς ὀμμάτων ἔχεις σέθεν“. καὶ Ἴων (TrGF 19 F 53a) καὶ Σοφοκλῆς (fr. 1001 R.) καὶ Πλάτων (fr. 23 Dem.).
alpha 1165
Ἀμβλυφαεῖ · Σοφοκλῆς Τυνδάρεῳ (fr. 647 R.)· „ἀμβλυφαεῖ δʼ ὄμμʼ ὑπὸ γήρωσ“.
alpha 1166
Ἀμβλυδερκές · Νικόμαχος Ἀλεξάνδρῳ (TrGF 127 F 1)· „Διὸς γὰρ οὐκ ἀμβλυδερκὲς ὄμμα“.
alpha 1167
Ἀμβλὺς ὄρθρος · Ἴων (TrGF 19 F 53b)· „νῦν δʼ ἐγγὺς ἠοῦς ἡνίκʼ οὐδέπω φάος οὐδʼ ἀμβλὺς ὄρθροσ“.
alpha 1168
Ἀμβρακοῦ καὶ ἀπαμβρακοῦ · Πλάτων Λαΐῳ (fr. 5 Dem.)· „ἀπαμβρακοῦ καὶ μὴ προδῷς σαυτήν“, ἀντὶ τοῦ καρτέρει, ἀνδρίζου· τικτούσῃ δὲ παρακελεύεται.
alpha 1169
Ἀμβρόσιον · θεῖον ἢ ἀθάνατον. ἢ θαυμαστόν.
alpha 1170
Ἄμβροτα · θεῖα, ἄφθαρτα.
alpha 1171
Ἀμβρακία · πόλις ἐστὶν ἐν τῷ Ἀμβρακικῷ κόλπῳ, ἄποικος Κορινθίων.
alpha 1172
Ἄμβρυτοι καὶ ἀμβρύττιοι · ἐχῖνοι. οἱ δὲ πέτρας ἀπέδοσαν, ἐφʼ ὧν φυκία πέφυκεν ἐπιπολῆς. Εὐριπίδου δὲ εἰπόντος (fr. 955b Snell) „βρύττος μέγασ“ τινὲς τὴν τελευταίαν διὰ τοῦ η γράφουσιν, οὐκ ὀρθῶς, 〈ὡσ〉 μαρτυρεῖ Ἡρωδιανός (fr. novum). Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τοῖς Περὶ ζῴων (530a 34) πλείω γένη φησὶ τῶν ἐχίνων. ἓν μὲν τὸ ἐσθιόμενον, ἐν ᾧ τὰ λεγόμενα ᾠὰ μεγάλα γίνεται καὶ ἐδώδιμα ὁμοίως ἐν μείζονι καὶ ἐλάττονι· καὶ γὰρ εὐθὺς ἔτι μικροὶ ὄντες ἔχουσι ταῦτα. ἄλλα δὲ δύο γένη τό τε τῶν σπατάγγων καὶ τῶν καλουμένων ἀμβρύττων. γίνονται δὲ οὗτοι πελάγιοι καὶ σπάνιοι. φησὶ δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς ὅτι Ἀριστοτέλης καὶ διὰ τοῦ ς καὶ δισυλλάβως τὴν λέξιν προφέρεται· βρύσσους γὰρ αὐτοὺς λέγει.
alpha 1173
Ἄμβωνες · τὰ χείλη τῶν λοπάδων, καὶ οἱ λόφοι τῶν ὀρῶν, καὶ ἡ ἴτυς πᾶσα καὶ οἷον ὀφρὺς καὶ ὑπεροχή. Ἀριστοφάνης ὁ κωμικός (immo Eup. fr. 52 K.)· „ἀλλʼ ὦ πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξασ“.
alpha 1174
Ἄμβωνες · οἱ ὀρεινοὶ τόποι καὶ αἱ προσαναβάσεις καὶ πᾶσα ἡ ὑπεροχή.
alpha 1175
Ἀμέθυστον · οὐδετέρως Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ λίθων εἶπε (5, 31)· „τὸ δʼ ἀμέθυστον οἰνωπὸν τὴν χρόαν“.
alpha 1176
Ἀμείβεσθαι · ἀποκρίνεσθαι, μεταβάλλεσθαι.
alpha 1177
Ἀμείβεται · ἀντὶ τοῦ παραιτεῖται. Εὐριπίδης (fr. 156 N. 2 ).
alpha 1178
Ἀμείβων · ἀλλάσσων.
alpha 1179
Ἀμείβεται · ἀντιμετακελεύεται. Δίδυμος (fr. novum).
alpha 1180
Ἀμειδές · στυγνόν, σκυθρωπόν.
alpha 1181
Ἀμείλικτος · ἀπάνθρωπος, ἀπηνής.
alpha 1182
Ἀμείλιχος · σκληρός, ἀκολάκευτος.
alpha 1183
Ἀμέλει · τοιγαροῦν, δηλαδή, πάντως· ἐπίρρημα γάρ ἐστι συγκατάθεσιν δηλοῦν.
alpha 1184
Ἀμελλητί · ἀνυπερθέτως, ταχέως.
alpha 1185
Ἀμελία καὶ ἀμέλεια · ἀμφότερα Ἑλληνικά· καὶ γὰρ καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου.
alpha 1186
Ἀμειψόμεθα · ἀνταποδώσομεν.
alpha 1187
Ἀμέργειν · καρπολογεῖν. Ἀριστοφάνης Νήσοις (fr. 15 Dem.)· „ὁ μέν τις ἀμπέλους τρυγῶν ἄν, ὁ δʼ ἀμέργων ἐλάασ“.
alpha 1188
Ἀμήρυτον · πολύ, ἐκτεταμένον, ἀτέλεστον, τουτέστι διηνεκῶς ἐπιμένον, ἀπέραντον.
alpha 1189
Ἀμηγέπη · ὁπωσδήποτε, καθοτιοῦν. λέγεται δὲ καὶ ἀμωσγέπως καὶ ἀμόθεν καὶ †Ἀμηγέπου† καὶ ἀμοιγέποι καὶ ἀμωσγέποι .
alpha 1190
Ἀμήσαντες · θερίσαντες. ἢ ἁπλῶς ἀντὶ τοῦ ἀποτεμόντες.
alpha 1191
Ἀμητῆρες · θερισταί.
alpha 1192
Ἀμητός · αὐτὰ τὰ τεθερισμένα ὀξυτόνως. προπαροξυτόνως δὲ ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ, ὡς καὶ τρύγητος ὁ καιρὸς τοῦ τρυγᾶν.
alpha 1193
Ἀμηχανία · ἀπορία.
alpha 1194
Ἀμήχανον · ὑπὲρ λόγον.
alpha 1195
Ἄμης · γένος πλακοῦντος.
alpha 1196
Ἀμήτορος · Εὐριπίδης (fr. 955c Snell)· „Ἄφιδνε, Γαίας υἱὲ τῆς ἀμήτοροσ“, οἷον τῆς αὐτόχθονος.
alpha 1197
Ἁμίδα · δασέως· „τί δῆτʼ ἄν, εἰ μὴ τὴν ἁμίδα καθεῦδʼ ἔχων;“ Εὔπολις Αὐτολύκῳ (fr. 4 Dem.). καὶ ὁ Ἀριστοφάνης (fr. 41 Dem.)· „κατεσκέδασέ μου τὴν ἁμίδα κεχηνότοσ“. λέγουσι δὲ καὶ ἅμαξαν δασέως καὶ καθημαξευμένα καὶ ὅλως τῇ δασείᾳ προσῳδίᾳ χαίρουσιν οἱ Ἀττικοί. καὶ παρὰ Μενάνδρῳ {ὡς} λέγεται ἐν τῷ 〈Νομο〉θέτῃ (fr. 292 K.—Th.) διὰ τοῦ θ ἡ συναλιφὴ αὕτη· „ἑκκαίδεκα κεῖνθʼ ἁμίδεσ“. καὶ τὸ ἁμάξιον οὕτως λέγουσι θἀμάξιον καὶ „〈οὐκ〉 ἀναβεβήκει πώποτε ἐφʼ ἅμαξαν, ἀλλʼ ἐφʼ ἵππον“. Νικόστρατος ἐν Παρακολυμβώσῃ (fr. 1 Dem.).
alpha 1198
Ἁμίδας · τὰ ὑπηρέσια. ἰδίως δὲ Δημοσθένης (54, 4) τὰ σταμνίσκια, οἷς ἐνούρουν. λέγεται δὲ ἁμὶς καὶ ἡ χύτρα.
alpha 1199
Ἁμίς · οὐχ ὁ ἰπνός, ἀλλὰ πλακοῦντος γένος. Μένανδρος Ὑποβολιμαίῳ (fr. 425 K.—Th.)· „†τὸν ἅμιτα Χαρίππου κατὰ Ἅδην πέμπει τινὰ ἅμιτα ἐν Ἅδου† προσδοκᾷσ“. ἔστι καὶ παρὰ τοῖς παλαιοῖς κωμικοῖς τὸ ὄνομα.
alpha 1200
Ἀμιθρεῖν · τὸ ἀριθμεῖν. Νικοχάρης (fr. 5 Dem.).
alpha 1201
Ἅμιλλα · ἀνταγώνισμα, φιλονεικία, ἐξίσωσις.
alpha 1202
Ἁμιλλητηρίους λόγους · τοὺς ἐναγωνίους.
alpha 1203
Ἅμιλλον · τὴν ἅμιλλαν Δωρόθεος εἴρηκεν ἀρσενικῶς. καὶ ἁμιλλοφόρος Ἀριστοφάνης (fr. 42 Dem.).
alpha 1204
Ἀμισόν · τὴν πόλιν ἀρσενικῶς Δίφιλος εἶπεν (fr. 2 Dem.).
alpha 1205
Ἀμμάς · ἡ τροφὸς καὶ ἡ μήτηρ. καὶ ἡ Ῥέα, καὶ ἡ Δημήτηρ, καὶ Ἀρτέμιδος τροφός. καὶ τὰς ἀντλίας δὲ Λέσβιοι οὕτως ἔλεγον.
alpha 1206
Ἀμμάθω · μεταμέλωμαι.
alpha 1207
Ἀμμαλώ · ἑορτὴ παρὰ Τενεδίοις ἀγομένη Διΐ.
alpha 1208
Ἅμματα · δεσμά.
alpha 1209
Ἀμμωνίς · ἡ τοῦ Ἄμμωνος ἱερὰ τριήρης, ὡς Δείναρχος (fr. 14, 2 C.).
alpha 1210
Ἀμμών · ἑορτὴ Ἀθήνησιν ἀγομένη. καὶ ὄφεις οἱ Κυρηναῖοι.
alpha 1211
Ἀμμών · Στράττις (fr. 6 Dem.)· „Ἀμμὼν ὁ κριοῦ δέρμα καὶ κέρατʼ ἔχων“.
alpha 1212
Ἅμιππον · ἵπποι ἐζευγμένοι τοῖς τραχήλοις χωρὶς δίφρου, ὃ πάλαι καὶ ξυνωρὶς ἐκαλεῖτο καὶ συνωρίς. ἦν δὲ ἐπὶ μὲν τοῦ ἑτέρου καθεζόμενος ἡνίοχος, ἐπὶ δὲ τοῦ ἑτέρου ὁπλίτης. ἀπὸ οὖν τοῦ ἅμα ἀμφοτέρους καθέζεσθαι ἐκλήθη ἅμιππον.
alpha 1213
Ἅμιπποι · οἱ σὺν ἵπποις στρατευόμενοι. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 125 S.).
alpha 1214
Ἀμογητί (Λ 637)· ἀκόπως.
alpha 1215
Ἁμόθεν · ἀπό τινος μέρους, ὁπόθεν θέλεις· „τῶν ἁμόθεν γε θεά, θύγατερ Διός, εἰπέ“ (α 10). δηλοῖ δὲ καὶ τὸ †μοναχὸς† καὶ καθʼ ἕνα τινὰ τρόπον.
alpha 1216
Ἀμοιβή · ἀνταπόδοσις.
alpha 1217
Ἀμοιγέποι · εἴς τινα τόπον. ἢ ἀντὶ τοῦ καθʼ ἕνα τρόπον.
alpha 1218
Ἀμοιβαία ἔκτισις · ἀνταπόδοσις ἡ ἐκ διαδοχῆς ὁμοία.
alpha 1219
Ἀμοιβαδόν · †ἐξαίφνης† ἢ ἐφεξῆς.
alpha 1220
Ἀμοιρῆσαι · ἀποτυχεῖν.
alpha 1221
Ἄμοιροι · ἀμέτοχοι. ἢ κακόμοιροι.
alpha 1222
Ἀμολγόν · σκοτεινήν.
alpha 1223
Ἀμόργινα · παραπλήσιά ἐστι βύσσῳ.
alpha 1224
Ἀμοργίς · κυρίως ἡ λινοκαλάμη, ἐξ ἧς γίνεται ἐνδύματα †ἀμοργίδια† λεγόμενα. ἢ ἡ τοῦ ἐλαίου ὑποστάθμη καὶ ἡ τρὺξ τοῦ οἴνου. ἔστι δὲ σμηκτή. καὶ ἡ μᾶζα παρʼ Ἡσιόδῳ (Op. 590). λέγεται δὲ ἀρσενικῶς καὶ θηλυκῶς.
alpha 1225
Ἀμνὴν θερίζειν · παροιμία· ὅταν γὰρ ᾖ ἀμνίον, οὐκ ἀποκείρεται. θερίζειν δὲ τὸ διάγειν τὸ θέρος †ἄκαρπον† ὡς τὰ ἀμνία· ἔαρος γὰρ γεννώμενα τοῦ θέρους ἐᾶται †ἄκαρπα†. τίθεται οὖν ἡ παροιμία ἐπὶ τῶν χρόνῳ ὕστερον τιμωρουμένων.
alpha 1226
Ἀμνημυοῦντες · οἱ ἀθυμοῦντες.
alpha 1227
†Ἀμνησία · ἡ ἠλιθυῖα†.
alpha 1228
Ἀμνήστευτος γυνή · ἡ παλλακή. Εὐριπίδης (fr. 818 N. 2 ).
alpha 1229
Ἀμνίον · τὸν ὑμένα τοῦ σώματος· τοῦτο γὰρ 〈τὸ〉 πρῶτον τοῦ ἐμβρύου. ἔστι δὲ ἐνδοτέρω τοῦ χορίου. λέγεται δὲ ἀμνίον καὶ 〈ἡ〉 σκάφη, εἰς ἣν δέχονται τὸ αἷμα τῶν θυομένων. τινὲς δέ φασι ἀμνίον τὸ πεπληρωμένον ἀγγεῖον †θαλάσσης†.
alpha 1230
Ἀμνοὶ τοὺς τρόπους (Ar. Pac. 935)· πρᾶοι καὶ μαλακοί.
alpha 1231
Ἀμνός · πρόβατον μέσον τὴν ἡλικίαν. καὶ ἀμνὴ τὸ θῆλυ· τρεῖς γὰρ ἡλικίαι· ἀρήν, ἀμνός, ἀρνειός.
alpha 1232
Ἀμνόν · τὸν ἐνιαύσιον ἄρνα. Ἴστρος ἐν ταῖς Ἀττικαῖς (FGrHist 334 F 23)· „ἄρνα, εἶτα ἀμνόν, εἶτα ἀρνειόν, εἶτα λιπογνώμονα, μοσχίαν δὲ τὸν πρῶτον“.
alpha 1233
Ἀμοργοί · τὰ κοινὰ διαμοργοῦντες καὶ λυμαινόμενοι ἄνδρες.
alpha 1234
Ἀμόργματα · ἀρτύματα.
alpha 1235
Ἀμοργοὶ πόλεως ὄλεθροι · οὕτως Κρατῖνος (fr. 214 K.). καλοῦσι δὲ αὐτοὺς καὶ μοργοὺς τὸ α ἀφαιροῦντες, ὥσπερ καὶ μαῦρον τὸ ἀμαυρόν, καὶ σφοδελὸν τὸν ἀσφοδελόν.
alpha 1236
Ἀμοργίδα · ἐξεσβηκυῖαν τὸ γάλα.
alpha 1237
Ἀμόρφωτος · ἀδιόρθωτος, ἄπλαστος, ἀσχημάτιστος.
alpha 1238
Ἀμοχθί · ἄνευ πόνου. Αἰσχύλος Προμηθεῖ (208). συγγραφικὴ ἡ φωνή, ὥς φησιν ὁ Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 15).
alpha 1239
Ἄμουσα · ἀτερπῆ, ἀηδῆ, ἀπαίδευτα.
alpha 1240
Ἀμούσωτος · Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 819 R.)· „ἀμούσωτος γὰρ οὐδαμῶς ἄπει“.
alpha 1241
Ἀμπαλίνωρος · ἀναστρέφων τὴν αὐτὴν ὁδόν. Φιλέταιρος Μελεάγρῳ (fr. 11 K.)· „οὐ πρὸς γυναικὸς ὁ κόρος. οἴκαδε, ὦ κόρη, ἄπιθι ἀμπαλίνωροσ“. δοκεῖ δὲ Βοιωτιακὸν εἶναι τὸ ὄνομα. Κρατῖνος Θρᾴτταις (fr. 310 K.)· „οὗτοι δʼ εἰσὶν συοβοιωτοί, 〈κρου〉πεζοφόρον γένος ἀνδρῶν“. καὶ μετʼ ὀλίγον (Cratin. fr. 5 Dem.)· „ἀμπαλίνωροσ“. σημαίνει δὲ τὸ ἀμπαλίνωρον καὶ τὸ ὀπίσω καὶ τὸ ὀλίγωρον καὶ τὸ παλιμπόρευτον. καὶ ὁδὸν τὴν ἐπιστροφὴν οὐκ ἔχουσαν.
alpha 1242
Ἀμπεχόμενος · περιβαλλόμενος.
alpha 1243
Ἀμπεχόνη · ἄμφιον, ἱμάτιον, πάλλιον.
alpha 1244
Ἀμπέλιοι · ἀρσενικῶς καὶ οὐδετέρως ἀμπέλια λέγουσιν.
alpha 1245
Ἀμπελουργὸς καὶ ἀμπελουργεῖν · Ἀριστοφάνης ἔφη (Pac. 190 et fr. 43 Dem.).
alpha 1246
Ἀμπέχονον · σύμμετρον καὶ λεπτὸν περίβλημα, ὥς φησιν Ἀριστοφάνης (fr. 320, 7 K.).
alpha 1247
Ἀμπέχει καὶ ἅπτει καὶ πάντα τὰ ὅμοια διὰ τῆς ει λέγουσιν ἀντὶ τοῦ η.
alpha 1248
Ἀμπλακίαις · ἁμαρτίαις.
alpha 1249
Ἀμπρεύειν · ὡς ἡμεῖς τὸ πολλοῖς ζεύγεσιν ἓν μέρος ἕλκειν. Ἀριστοφάνης Λυσιστράτῃ (286—90)· „ἀλλʼ αὐτὸ γάρ μοι τῆς ὁδοῦ λοιπόν ἐστι χωρίον τὸ πρὸς πόλιν τὸ σιμόν, οἷ σπουδὴν ἔχω. 〈χὤ〉 πως πότʼ ἐξαμπρεύσομεν τοῦτʼ ἄνευ κανθηλίου“.
alpha 1250
Ἀμπρευτής · χρήσιμος ἡ φωνή. Σοφοκλῆς (fr. 820 R.)· „ὥσπερ ἀμπρευτὴς ὄνος ἀεὶ μαστιγούμενοσ“.
alpha 1251
Ἀμπρεύοντι · Εὐριπίδης Πρωτεσιλάῳ (fr. 646a Snell)· „ἕπου δὲ μοῦνον ἀμπρεύοντί μοι“, ἀντὶ τοῦ προηγουμένῳ καὶ ὁδηγοῦντί σε καὶ οἷον ἕλκοντι.
alpha 1252
Ἄμπρον · ᾧ ἐχρῶντο ἀντὶ ῥυμοῦ σχοινίον μέσον τεταμένῳ τῶν ἑλκόντων ζυγῶν.
alpha 1253
Ἄμπυκας · χαλινούς.
alpha 1254
Ἄμπυξ · δεσμὸς τριχῶν. ἢ κόσμος κεφαλῆς.
alpha 1255
Ἄμπυκες · διάδημα. ἢ τροχοὶ κατὰ μεταφοράν.
alpha 1256
Ἀμπυκοῖς καὶ καταμπυκοῖς · Σοφοκλῆς Μελεάγρῳ (fr. 402 R.)· „στεφάνοισι κρᾶτα καταμπυκοῖσ“. ὁ αὐτὸς δὲ (fr. 1002 R.) καὶ Ἀμπυκώμασιν.
alpha 1257
Ἄμπωτις · ξηρασία ἢ πλημμύρα. Ἀττικοὶ δὲ ἀνάπωσιν μᾶλλον λέγουσιν. ἰδίως δὲ ἀμπώτιδες τὰ περὶ τῇ θαλάσσῃ στενὰ συμβαίνοντα πάθη, οἷον αἱ τοῦ ῥοθίου ὑποχωρήσεις καὶ ἐπικλύσεις. λέγεται δὲ ἄμπωτις καὶ ἡ ἀνάπωσις.
alpha 1258
Ἀμυδρά · ἀφανῆ, σκοτεινά.
alpha 1259
Ἀμυδρῶς · λεπτῶς, ἀσαφῶς, σκοτεινῶς.
alpha 1260
Ἀμύητος · ἄπειρος, ἀτέλεστος.
alpha 1261
Ἀμύμων · ἄψογος, ἄμεμπτος.
alpha 1262
Ἄμυνα · καὶ ἐπὶ ἀμοιβῆς καὶ ἐπὶ εἰσπράξεως δίκης.
alpha 1263
Ἄμυνα · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγομεν οὐδέπω εὕρομεν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις, τὸ δὲ χειμάμυνα παρὰ πολλοῖς.
alpha 1264
Ἀμυνάθειν καὶ ἀμυνάθετε · Ἀριστοφάνης (Nub. 1323) καὶ ἕτεροι εἶπον (cf. Soph. OC 1015).
alpha 1265
Ἀμυδροῦνται · ἐλαττοῦνται.
alpha 1266
Ἀμυδροῦται τὰ πράγματα · ἀντὶ τοῦ εἰς κατόπιν ἥκει, μειόνως ἔχει.
alpha 1267
Ἀμυνίας (Ar. Equ. 570)· ὁ ἕτοιμος ἀμύνεσθαι.
alpha 1268
Ἄμυντρον καὶ ἀμυνάνδρως · Αἰσχύλος εἴρηκεν (fr. 756 M.), Ἀμύνανδρον δὲ Σοφοκλῆς (fr. 1003 R.).
alpha 1269
Ἀμύνεσθαι · Θουκυδίδης μὲν (1, 42, 1) ἀντὶ τοῦ ἀμείβεσθαι, Σιμωνίδης δὲ (PMG 611 Page) ἀντὶ τοῦ χάριτας ἀποδιδόναι, Σοφοκλῆς δὲ (fr. 908 N. 2 = 1004 R.) ἀντὶ τοῦ ἐπαλεξῆσαι.
alpha 1270
Ἀμύντης καὶ ἀλκήστης · †στρατηγικὰ† καὶ Αἰσχυληρὰ τὰ ὀνόματα.
alpha 1271
Ἀμύναιντο · Κρατῖνος ἔφη (fr. 171 K.).
alpha 1272
Ἀμύντωρ · βοηθός.
alpha 1273
Ἀμύξ · ἀντὶ τοῦ μόλις. Εὐφορίων (fr. 146 Powell).
alpha 1274
Ἄμυξις · σπάραξις.
alpha 1275
Ἄμυρις μαίνεται · θεωρὸς ὑπὸ Συβαριτῶν πεμφθεὶς εἰς Δελφοὺς περὶ εὐδαιμονίας καὶ τοῦ θεοῦ χρήσαντος ἀπώλειαν Συβαριτῶν ἔσεσθαι τότε, ὅταν ἀνθρώπους θεῶν προτιμήσωσι, θεασάμενος δοῦλον πρὸς ἱερῷ μαστιγούμενον καὶ προσφυγόντα τῷ ἱερῷ καὶ μὴ ἀπολυόμενον, ὕστερον δὲ εἰς τὸ τοῦ μαστιγοῦντος πατρὸς μνῆμα καταφυγόντα ἀπολυθῆναι καὶ συνεὶς τὸ λόγιον, ἐξαργυρισάμενος τὰ ἴδια ἀπῆρεν εἰς Πελοπόννησον. ὃ οὖν λογισμῷ πεποίηκεν Ἄμυρις, τοῦτο εἰς μανίαν Συβαρῖται μετέτρεψαν. ὁ δὲ τῷ χρόνῳ μᾶλλον διὰ τὴν προσποίητον μανίαν ἐθαυμάσθη.
alpha 1276
Ἄμυροι · Σοφοκλῆς Ποιμέσιν (fr. 512 R.)· „ἀμύρους τόπουσ“. ἐπιθετικῶς αὐτῷ ἐχρήσατο, ὡς Ἡρωδιανός (fr. novum).
alpha 1277
Ἀμύσσει · †ξέσει, σπαράξει†.
alpha 1278
Ἀμυστὶ πιεῖν · ἐπιρρηματικῶς. λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἀπνευστὶ καὶ ἄνευ τοῦ ἀναπαύεσθαι πινόντων, οἱονεὶ μηδὲ μυσάντων. τοῦ αὐτοῦ ἔχεται καὶ τὸ ἐξαμυστίσαι . λέγεται δὲ καὶ ἀμυστίζειν καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ. καὶ ἀμυστὶ Φερεκράτης εἶπεν (fr. 202 K.).
alpha 1279
Ἄμυστις · ἡ ἀπνευστὶ γινομένη πόσις.
alpha 1280
Ἀμυσχῆναι · καθᾶραι, ἁγνίσαι.
alpha 1281
Ἀμύττεται · τοῖς ὄνυξι ξέει.
alpha 1282
Ἀμυσχρόν · καθαρόν, ἁγνόν, ἀλλόχροον.
alpha 1283
Ἀμυχή · ἐπιπόλαιον ἕλκος.
alpha 1284
Ἀμυχρόν · τὸ μὴ μυσαρόν, ἀλλʼ ἁγνὸν καὶ καθαρόν. οὕτως Σοφοκλῆς (fr. 909 N. 2 = 1005 R.).
alpha 1285
Ἀμύλους καὶ τὸν ἄμυλον ἀρσενικῶς λέγουσι. 〈Τηλεκλείδησ〉 (fr. 32 K.)· „χαίρω λαγῴοις ἐπʼ ἀμύλῳ καθημένοισ“. Στράττις Καλλιππίδῃ (fr. 2 Dem.)· „δὸς νῦν τὸν ἄμυλον πρῶτον αὐτῷ τουτονί“. Ἀριστοφάνης Νήσοις (fr. 16 Dem.)· „ἄμυλος, τάριχος, πυός, ἰσχάδες, φακῆ“.
alpha 1286
Ἀμυγδαλῆ · περισπᾶται τὸ δένδρον, ἀμυγδάλη δὲ ὁ καρπὸς παροξυτονεῖται. Εὔπολις Πόλεσιν (fr. 15 Dem.)· „ὤφειλʼ Ὑάκινθος ἀποθανεῖν ἀμυγδαλῇ“. ἀμύγδαλα δὲ ὡς ἡμεῖς τὸν καρπὸν καὶ Ἕρμιππος Φορμοφόροις (fr. 63, 20 K.) καὶ Φιλήμων ἐν Μύστιδι (fr. 2 Dem.) καὶ Δίφιλος Τελεσίᾳ (fr. 79 K.)· „τρωγάλια, μυρτίδες, πλακοῦς, ἀμύγδαλα“.
alpha 1287
Ἄμυδις · ἅμα, κατὰ τὸ αὐτό.
alpha 1288
Ἀμύητος · ἄπειρος, ἀτέλεστος.
alpha 1289
Ἀμυκλᾶδες · ὑποδημάτων εἶδος. προσγράφεται μὲν τὸ ι, οὐ μὴν καὶ συνεκφωνεῖται. κέκληται δὲ ἀπὸ τῶν ἐν Λακεδαίμονι Ἀμυκλῶν, ὡς ἐκεῖ κατασκευαζομένου τοῦ τοιούτου ὑποδήματος. οὕτως Ἀριστοφάνης (fr. 44 Dem.) καὶ Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 16).
alpha 1290
Ἀμυλιδωτόν · χιτωνίσκου τι γένος καλοῦσιν. Ἕρμιππος Θεοῖς (fr. 2 Dem.).
alpha 1291
Ἀμφαξονεῖν · τὸ μὴ ἐπʼ εὐθείας πορεύεσθαι.
alpha 1292
Ἀμφαρίστερος · ἀμφοτέρωθεν 〈ἀριστερόσ〉, οὐκ αἴσιος οὐδὲ ἐπιτήδειος. σκωπτικὴ δὲ ἡ φωνή, ὥς φησι Φρύνιχος (Praep. soph. 2, 7.17).
alpha 1293
Ἀμφʼ αὐτούς · περὶ αὐτούς.
alpha 1294
Ἀμφαδόν · Ἴων Φοίνικι (TrGF 19 F 41b)· „ὡς ἀμφαδὸν πέπραγα πανταχῇ καλῶσ“. τοῦτο καὶ ἀναφανδὸν ἔλεγον.
alpha 1295
Ἀμφέξομαι · τὸ ἀμφιέσομαι. Φερεκράτης Μυρμηκανθρώποις (fr. novum)· „ἔχω δὲ πάντως εἵμαθʼ ὧν ἀμφέξομαι“.
alpha 1296
Ἀμφέμενον · τὸν ἐν μάχαις καὶ λοιδορίαις πρῶτον ὑπείξαντα κατὰ μεγαλοψυχίαν καὶ ἀφιλόνεικον οὕτως ἐκάλουν Λακεδαιμόνιοι.
alpha 1297
Ἄμφηκες · ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον.
alpha 1298
Ἀμφηρεφές · ἀμφοτέρωθεν ἐστεγασμένον. ἢ κατάσκιον.
alpha 1299
Ἀμφηρικόν · μικρὸν ἀκάτιον, ἐν ᾧ εἷς ἐλαύνει τὰς δύο κώπας. ἔστι δʼ ἐν δʹ Θουκυδίδου τὸ ὄνομα (67, 3).
alpha 1300
Ἀμφήριστον · ἄνισον, ἀμφίβολον.
alpha 1301
Ἀμφηγάπαζες · Κάνθαρος Τηρεῖ (fr. 2 Dem.)· „καὶ πρότερον οὖσα παρθένος αὐτὸν ἀμφηγάπαζεσ“.
alpha 1302
Ἀμφὶ περί · ἐξ ἑκατέρου μέρους.
alpha 1303
Ἀμφιανακτίζειν · ᾄδειν τὸν Τερπάνδρου νόμον τὸν καλούμενον Ὄρθιον.
alpha 1304
Ἀμφὶ ἄνακτας · ἀρχή τίς ἐστι νόμου κιθαρῳδικοῦ Βοιωτίου ἢ Αἰολίου, ἢ τοῦ Ὀρθίου. οὕτω Κρατῖνος (fr. 67 K.) καὶ Ἀριστοφάνης (Nub. 595 et fr. 59 K.) καὶ Ἴων (TrGF 19 F 53c).
alpha 1305
Ἀμφιάραος καὶ ἀμφιάρεως · ἑκατέρως λέγουσιν· „ὦ δέσποτʼ Ἀμφιάραε πολυτίμητʼ ἄναξ“ (Ar. fr. 60 Dem.).
alpha 1306
Ἀμφὶ ἀγορὰν πλήθουσαν · Ξενοφῶν ἐν Ἀναβάσει (1, 8, 1).
alpha 1307
Ἀμφίβιον · ἐν ἀμφοτέραις δυνάμενον βιοῦν, θαλάσσῃ καὶ γῇ.
alpha 1308
Ἀμφίβληστρον · Ἐπίλυκος Κωραλίσκῳ (fr. 1 Dem.)· „πλοῖόν τε λαβὼν κατʼ ἐμαυτὸν καὶ ἀμφίβληστρον τήν τε τρίαιναν“. οὕτως δὲ καὶ Στράττις (fr. 7 Dem.).
alpha 1309
Ἀμφίβολοι · πανταχόθεν βαλλόμενοι ἢ ἀπορούμενοι, διαφόροις συνεχόμενοι λογισμοῖς ἀγνοίᾳ τοῦ αἱρετοῦ καὶ εἴτε τοῦτο εἴτε ἐκεῖνο ποιήσουσιν. λέγονται ἀμφίβολοι καὶ οἱ ὑπό τινος πανταχόθεν περισχεθέντες καὶ περιεχόμενοι.
alpha 1310
Ἀμφιγνοεῖν · ἀντὶ τοῦ ἀγνοεῖν ἢ ἐνδοιάζειν. ἢ τὸ μὴ ἀκριβῶς γινώσκειν. ἔστι δὲ καὶ ἀμφιβάλλειν.
alpha 1311
Ἀμφιγύοισι (N 147)· τοῖς ἐξ ἑκατέρου μέρους πλῆξαι ἢ γυῶσαι δυναμένοις.
alpha 1312
Ἀμφιδέα〈ι〉 · ψέλια. ἢ κόσμος περιτραχήλιος, ἀπὸ τοῦ περιδεῖσθαι.
alpha 1313
Ἀμφιδεές · περιδεές.
alpha 1314
Ἀμφιδεξίοις χερσί · διὰ τὸ ἑκατέραν χεῖρα ἐνεργεῖν ἐν τῷ τοξεύειν.
alpha 1315
†Ἀμφιδέξιοι† μῦθοι · οἱ διχογνωμονούμενοι.
alpha 1316
Ἀμφιδέας · περισκελίδες τινές εἰσιν. ἰδίως δὲ Λυσίας ἐν τῷ κατʼ Εὐθυδίκου φησίν (Fr. 100 S.)· „οὐ δυνάμενος ἐκβαλεῖν διὰ τὸ ἀμφιδέαις δεδέσθαι τὰς θύρασ“.
alpha 1317
Ἀμφιδρομία · ἡμέρα τις ἤγετο 〈ἐπὶ〉 τοῖς νεογνοῖς παιδίοις, ἐν ᾗ τὸ βρέφος περὶ τὴν ἑστίαν ἔφερον τρέχοντες καὶ ὑπὸ τῶν οἰκείων 〈καὶ〉 φίλων πολύποδας καὶ σηπίας ἐλάμβανον. ἐκλήθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἀμφιδρομεῖν καὶ περιτρέχειν μετὰ τοῦ παιδὸς ἐπιθύοντας τοῖς θεοῖς.
alpha 1318
Ἀμφιδρανές · ἱμάτιον διπρόσωπον ἐν τῷ πεποικίλθαι καὶ τὴν αὐτὴν ἔχον ἐπιφάνειαν.
alpha 1319
Ἀμφίδοχμοι λίθοι · οἱ μέγεθος ἔχοντες.
alpha 1320
Ἀμφίδρομος πορθμός · ὁ ἀμφοτέρωθεν ὅρμον ἔχων. οὕτως Πλάτων (fr. 24 Dem.).
alpha 1321
Ἀμφίδρομος δαίμων · οἷον ὁ γενέθλιος. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 222 N. 2 = 360 M.).
alpha 1322
Ἀμφίδρομος · ὁ δολιχὸς δρόμος. Δολίχου δέ τινος Δελφοῦ πολλάκις τοῦτον νικῶντος κληθῆναι δολιχόν. οὕτως Ἀπολλώνιος ἐν τῷ Περὶ Δελφῶν (FGrHist 403 F 1).
alpha 1323
Ἀμφίδρυμα τὸ ἐν ταῖς Σφενδόναις · ἀμφίδρυμα μέν ἐστι τὸ ἄγαλμα, Σφενδόνη δὲ Ἀθήνησι τόπος.
alpha 1324
Ἀμφίδουλος · ὁ ἐξ ἑκατέρων τῶν γονέων δοῦλος. ἔστι παρʼ Εὐβούλῳ ἐν Πεντάθλῳ ἡ λέξις (fr. 2 Dem.)· „νόθος, ἀμφίδουλος, οὐδαμόθεν οὐδείς, κύων“.
alpha 1325
Ἀμφιετηρίς · ἡ κατʼ ἔτος γινομένη ἑορτή τε καὶ θυσία. Κρατῖνος Ἀρχιλόχοις (fr. 2 Dem.)· „εἶτʼ ἀμφιετηριζομέναις ὥραις τε καὶ χρόνῳ μακρῷ“.
alpha 1326
Ἀμφιέσασθαι · Ἀριστοφάνης Πελαργοῖς (fr. 17 Dem.)· „οὐ γὰρ σὺ παρέχεις ἀμφιέσασθαι τῷ πατρί“.
alpha 1327
Ἀμφιετίδαι · οἱ μωροί. ἀπὸ Ἀμφιετίδου τινὸς μωροῦ. Μένανδρος Ὑποβολιμαίῳ (fr. 429 K.—Th.).
alpha 1328
Ἀμφιετιζομένας · τὰς κατʼ ἔτος περιερχομένας.
alpha 1329
Ἀμφιθαλής · ἑκατέρωθεν θάλλων. ἢ ἀμφιθαλεῖς οἱ ἐξ ἀμφοῖν τεθηλότες καὶ ὄντες ἀδελφοὶ ἐκ μητρός τε καὶ πατρός. ἢ ἐφʼ ᾧ ἀμφότεροι θάλλουσιν οἱ γονεῖς.
alpha 1330
Ἀμφίθετον 〈φιάλην〉 (Ψ 270)· κατὰ πᾶν μέρος αὐτῆς τιθεμένην, ἀπύθμενον.
alpha 1331
Ἀμφίθυρος · ἡ ἔχουσα οἰκία θύρας ἑκατέρωθεν φερούσας εἰς ὁδόν. Σοφοκλῆς δὲ (Phil. 159) „οἶκον ἀμφίθυρον“ εἶπεν τὸ τοῦ Φιλοκτήτου ἄντρον. χρήσῃ δὲ οὐ μόνον ἐπὶ οἴκου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἑτέρων, οἷον ἀμφίθυρον τρίκλινον, ἀμφίθυρον δωμάτιον. οὕτως Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 17).
alpha 1332
Ἀμφίκαυστις · ἡ πρώτη τῶν ἀσταχύων ἔκφυσις. καλεῖται δὲ καὶ καῦστις, καθʼ ὅσον εἰώθασιν ἔτι χλωροὺς ὄντας τοὺς πρώτους στάχυς καίειν. οἱ δὲ ἁπλῶς τὸν στάχυν φασίν. Φρύνιχος δὲ (Praep. soph. fr. 18) ἀμφίκαυστιν τὴν ὡραιοτάτην. οἱ δὲ τὴν ἐρυσίβην. οἱ δὲ ἀμφίκαυστιν τὴν ὥριμον κριθήν. παρὰ δὲ τοῖς τραγικοῖς (adesp. fr. 586 N. 2 ) καῦστις εἴρηται μεταφορικῶς ἡ μάχη, παρά τισι δὲ ἡ ὀσφῦς καὶ τὰ ἰσχία, παρʼ ἐνίοις δὲ ὁ ξηρὸς χόρτος. ἔνιοι δὲ τὸ αἰδοῖον.
alpha 1333
Ἀμφικελέμνους · ἀμφιβαρεῖς.
alpha 1334
Ἀμφικέφαλος κλίνη · ἡ ἐξ ἑκατέρου μέρους ἔχουσα ἀνάκλιντρον. Πλάτων Ἑορταῖς (fr. 34 K.)· „ἔπειτα κλίνην ἀμφικέφαλον“. καὶ τὰ ὅμοια.
alpha 1335
Ἀμφίκρανος ὕδρα · Εὐριπίδης Ἡρακλεῖ (1274).
alpha 1336
Ἀμφίκρανος ῥάβδος · Σοφοκλῆς Φιλοκτήτῃ (fr. 701 R.)· „καὶ ῥάβδος ὡς κήρυκος Ἑρμαία διπλοῦ δράκοντος ἀμφίκρανοσ“.
alpha 1337
Ἀμφικίων ναός (Soph. Ant. 285)· οἱ δὲ νῦν περίστυλος ναὸς ἢ οἰκία λέγουσιν.
alpha 1338
Ἀμφίκρημνος · περίκρημνος. ἢ βραχυτάτη.
alpha 1339
Ἀμφικτύονες · οἱ ἐκ πόλεων καὶ ἐθνῶν αἱρετοὶ δικασταί, οἷον ἀμφικτύονες καὶ περίοικοι.
alpha 1340
Ἀμφικτύονες · συνέδριόν ἐστιν Ἑλληνικὸν συναγόμενον ἐν Θερμοπύλαις. ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ Ἀμφικτύονος τοῦ Δευκαλίωνος· αὐτὸς γὰρ συνήγαγε τὰ ἔθνη βασιλεύων. ταῦτα δὲ ἦν δώδεκα· Ἴωνες, Δωριεῖς, Περραιβοί, Βοιωτοί, Μάγνητες, Ἀχαιοί, Φθιῶται, Μηλιεῖς, Δόλοπες, Αἰνιᾶνες, Δελφοί, Φωκεῖς. οἱ δέ φασιν ὠνομάσθαι ἀπὸ τοῦ περιοίκους εἶναι τῶν Δελφῶν τοὺς συναχθέντας.
alpha 1341
Ἀμφίκορος · ἣν 〈ἂν〉 ἑκατέρωθεν ἄνδρες περιλάβωσιν.
alpha 1342
Ἀμφιλαφές · κατάσκιον, ἀμφοτέρωθεν βοηθούμενον. δαψιλές· „ἥ τε γὰρ πλάτανος αὕτη μάλιστα ἀμφιλαφήσ“. ἐν Φαίδρῳ Πλάτων (230b). πολὺ δέ ἐστι παρὰ τοῖς τραγικοῖς.
alpha 1343
Ἀμφιλογῆσαι · ἀντειπεῖν.
alpha 1344
Ἀμφιλαφία · ἀμφοτέρωθεν βοήθεια.
alpha 1345
Ἀμφιλαφής · μεγάλη· οἷον ἀμφιλαβής, ὅτι ἀμφοτέραις χερσὶ λαμβάνεσθαι αὐτῆς ἔστιν.
alpha 1346
Ἀμφιλαφῆ κακά · ξένως εἴρηται Αἰσχύλῳ Νεανίσκοις (fr. 91 M.)· „πρὸς δʼ ἐπὶ τοῖς ἀμφιλαφῆ πήματʼ ἔχων ἀθανάτων“.
alpha 1347
Ἀμφίκορος · ὁ μέσος τῶν τριῶν ἀδελφῶν.
alpha 1348
Ἀμφίκουρον · τὸν ἀμφοτέρωθεν κεκαρμένον κορμὸν Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 821 R.).
alpha 1349
Ἀμφίμα〈λ〉λον · ἀμφίμιτον. 〈τοῦτο〉 ἀπὸ τοῦ μιτώσασθαι. περὶ ὃ τὸν μίτον εἱλοῦσιν ἐν τῷ μιτοῦσθαι. Φερεκράτης Ἀγρίοις (fr. 1 Dem.).
alpha 1350
Ἀμφιμάσχαλος χιτών · δύο χειρῖδας ἔχων· καὶ γὰρ τὰς χειρῖδας μασχάλας ἐκάλουν. ὃς ἦν τῶν ἐλευθέρων. ὁ δὲ τῶν οἰκετῶν μίαν εἶχε καὶ διὰ τοῦτο ἑτερομάσχαλος ἐκαλεῖτο. ἦν δὲ τοιοῦτος, ἵνα γυμνῷ τῷ ὤμῳ εὐκολώτερον ἐργάζωνται.
alpha 1351
Ἀμφιμάτορας (Eur. Andr. 466)· ἀμφοτέρους τοὺς γονεῖς ἔχοντας.
alpha 1352
Ἀμφιμήτωρ · ὁ ὁμοπάτριος μέν, οὐχ ὁμομήτριος δέ.
alpha 1353
†Ἀμφιματῶσαι† · ἀποδῦσαι.
alpha 1354
Ἀμφιμήτρια · τὰ μετὰ τὴν τρόπιν τῆς νεὼς ἐξ ἑκατέρου μέρους ἐπιτιθέμενα.
alpha 1355
Ἀμφίμιλλον · ὃ περὶ τὸν μίτον εἱλοῦσιν ἐν τῷ μιτοῦσθαι.
alpha 1356
Ἄμφιον · ἱμάτιον, ἔνδυμα.
alpha 1357
Ἀμφιορκία · ἐπειδὰν ὅ τε διώκων καὶ ὁ φεύγων ὀμνύωσι. πολλῶν δὲ κλοπῆς ἔγκλημά τισιν ἐπιφερόντων, ἐπειδὴ τοῦτο πολλάκις ὤφθη μάτην γινόμενον, ἔθεντο Ἀθηναῖοι νόμον κατὰ τῶν ἀπαγόντων εἰς δεσμωτήριόν τινας ἐπὶ δίκῃ κλοπῆς χιλίας διδόναι δραχμὰς τοὺς ἁλόντας. ἀλλὰ καὶ τοὺς οὐσίαν ἀπογράψαντας τῶν πολιτῶν τινος ὡς τῷ δήμῳ προσήκουσαν, εἰ συκοφαντοῦντες ἁλοῖεν, καὶ οὗτοι χιλίαις ἐζημιοῦντο.
alpha 1358
Ἀμφιπλίξ (Soph. fr. 539 N. 2 = 596 R.)· ἀμφιβάδην. τὸ περιεχόμενον ὑπὸ τῶν ποδῶν· πλὶξ γὰρ τὸ βῆμα.
alpha 1359
Ἀμφίπολις · πόλις ἐστὶ τῆς Θρᾴκης. πρότερον δὲ Ἐννέα ὁδοὶ ἐκαλοῦντο. φασὶ δέ τινες αὐτὴν Ἀμφίπολιν ὠνομάσθαι διὰ τὸ περιοικεῖσθαι τὸν τόπον.
alpha 1360
Ἀμφίπολος · θεράπαινα, τουτέστιν ἡ περὶ τὸν θάλαμον ἢ τὴν οἰκίαν πολουμένη, ὅ ἐστιν ἀναστρεφομένη καὶ περιέπουσα.
alpha 1361
Ἀμφίπρυμνος λόγος · Εὐριπίδης (fr. 955d Snell)· „ὡς ἀμφιπρύμνω δύο μʼ ἐλέγχετον λόγω“.
alpha 1362
Ἀμφιρύτη · περιρρεομένη κύκλῳ.
alpha 1363
Ἀμφιπλήκτοις (fr. trag. adesp. novum)· ἀμφιθαλασσίοις, ἑκατέρωθεν πλησσομέναις ὑπὸ θαλάσσης. λέγει δὲ τὸν Ἰσθμόν.
alpha 1364
Ἀμφίσβαινα · ὄφις ὁ καὶ ἐπὶ τῆς οὐρᾶς κεφαλὴν ἔχων. Πελαργοῖς Ἀριστοφάνης (fr. 18 Dem.).
alpha 1365
Ἀμφισβητεῖν καὶ παρακαταβάλλειν · ὅταν τελευτήσας τις ἄπαις εἶναι δοκῇ, φάσκῃ δέ τις ἑαυτὸν ἐκείνου υἱόν, οὗτος ἀμφισβητεῖν τοῦ κλήρου λέγεται. εἰ δὲ παῖδα μὲν τοῦ θανόντος ἑαυτὸν μὴ εἰσάγοι, λέγοι δὲ ἄλλως κατὰ γένος αὐτῷ προσήκειν τὸν κλῆρον, παρακαταβάλλειν αὐτὸν οἱ νόμοι κελεύουσι. πλὴν ἀμφότερα ἐπʼ ἀντιλογίας τάσσεται.
alpha 1366
Ἀμφισβητεῖν · μὴ συμφωνεῖν, ἀλλʼ οἷον χωρὶς βαίνειν καὶ ἀμφιβάλλειν.
alpha 1367
Ἀμφισβητήσιμον · Πλάτων εἶπεν (Soph. 231e, al.) καὶ ὁ Θεόπομπος (FGrHist 115 F 313), ἀμφισβητήτου δὲ Θουκυδίδης (6, 6, 2), ἀμφισβήτησις δὲ Δημοσθένης (18, 131, al.).
alpha 1368
Ἄμφι〈σ〉σα · πόλις ἐστὶ τῆς Λοκρίδος. Ἄμφι〈σ〉σα δὲ ὠνομάσθη διὰ τὸ περιέχεσθαι τὸν τόπον ὄρεσιν.
alpha 1369
Ἀμφιστεφέες (Λ 40)· πάντοθεν πλήρεις, περιπεπλεγμέναι ἀλλήλαις.
alpha 1370
Ἀμφίταποι · τάπητες ἀμφίμαλλοι.
alpha 1371
Ἀμφὶ τὸ λυκόφως · περὶ τὴν αὐγήν.
alpha 1372
Ἀμφιτρυχῆ · κατερρωγότα.
alpha 1373
Ἀμφίσβατα · τὰ ἀμφισβητήσιμα. Ἑλλάνικος (FGrHist 4 F 193).
alpha 1374
Ἀμφιφορεῖα · ἀγγεῖα.
alpha 1375
Ἀμφιφορεῦσι (β 290)· κεραμίοις, ἀμφορεῦσιν.
alpha 1376
Ἀμφι〈πά〉τορες · οἱ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ πατρός, ἑτέρας δὲ μητρός.
alpha 1377
Ἀμφὶ τὰ στρατεύματα δαπανᾶν · καινὸς ὁ λόγος καὶ διεσχηματισμένος· ἦν γὰρ τὸ κατὰ φύσιν εἰπεῖν εἰς τὰ στρατεύματα δαπανᾶν. εἴποις δʼ ἂν καὶ οὕτως· περὶ ἀθλητὰς δαπανᾶν, περὶ ἑταίρας 〈καὶ〉 πᾶν ὅ τι ὅμοιον. οὕτως Ξενοφῶν (An. 1, 1, 8) καὶ Φρύνιχος (Praep. soph. 49, 18 cf. 49, 1).
alpha 1378
Ἀμφίχυτον (Y 145)· περικεχωσμένον.
alpha 1379
Ἄμφοδον · δίοδον, ῥύμην.
alpha 1380
Ἀμφορεαφόρους · τοὺς μισθίους τοὺς τὰ κεράμια φέροντας. καὶ ἀμφορεαφορεῖν Ἀριστοφάνης (fr. 299, 3 K.), ἀμφορείδιον δὲ καὶ ἀμφορείδια ὁ αὐτός (Pac. 202. Eccl. 1119). καὶ ἀμφορίσκον Μάγνης (fr. 1 Dem.).
alpha 1381
Ἀμφορεῖς (Ar. Nub. 1203)· κέραμοι. καὶ ἀμφορεύς · ἀγγεῖον, μέτρον, κεράμιον.
alpha 1382
Ἀμφότερα · ἀντὶ τοῦ κατʼ ἀμφότερα. Θουκυδίδης (1, 13, 5).
alpha 1383
Ἀμφοτερόπλουν · ὅταν τις ναυτικὸν δανείσῃ δάνειον ἐπὶ τῷ καὶ ἐνθένδε πλεῦσαι †ποιῶν† κἀκεῖθεν ἐνθάδε, τοῦτο ἀμφοτερόπλουν καλεῖται. οὕτως Δημοσθένης (56, 6).
alpha 1384
Ἄμφω τὼ χεῖρε · ἀμφοτέρας τὰς χεῖρας.
alpha 1385
Ἀμφοτέρως εἰπεῖν, ὁποῖόν τί ἐστι τοῦτο · Πλάτων ἔφη.
alpha 1386
Ἀμφορῆ · τὸ δυϊκὸν συναλείφοντες οἱ Ἀττικοὶ λέγουσιν ἀντὶ τοῦ ἀμφορέε καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (282)· „ἀλλʼ, ὦ περικαλλῆ Θεσμοφόρω, δέξασθέ με“. Πλάτων Μετοίκοις (fr. 6 Dem.)· „ὧδʼ ἀναισχυντοῦντε τὼ μιλτηλιφῆ“. 〈καὶ〉 Διῒ Κακουμένῳ (fr. 4 Dem.)· „τὼ προσεμφερῆ τὴν σοφίαν“. οὕτω Τηλεκλείδης Ἡσιόδοις (fr. 2 Dem.) καὶ οἱ λοιποί.
alpha 1387
Ἀμφώβολα · τὴν διὰ τῶν σπλάγχνων μαντείαν. Σοφοκλῆς (fr. 910 N. 2 = 1006 R.).
alpha 1388
Ἀμφώτιδας , οὐκ ἀμπώτιδας· τὰς περὶ τὰ ὦτα.
alpha 1389
Ἀμφιφόων · πλακοῦς τις Ἑκάτῃ καὶ Ἀρτέμιδι φερόμενος δᾳδία ἐν κύκλῳ περικείμενα ἔχων. Φιλόχορος ἐν τῇ Περὶ ἡμερῶν (FGrHist 328 F 86)· „ἓξ ἐπὶ δέκα· καὶ τοὺς καλουμένους δὲ νῦν ἀμφιφῶντας ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ πρῶτον ἐνόμισαν οἱ ἀρχαῖοι φέρειν εἰς τὰ ἱερὰ τῇ Ἀρτέμιδι καὶ ἐπὶ τὰς τριόδους· ταύτῃ γὰρ συμβαίνει περικαταλαμβάνεσθαι τὴν σελήνην πρὸς ταῖς δυσμαῖς ὑπὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου“.
alpha 1390
Ἄμφω · ἀμφότεροι καὶ ἀμφοτέρους· καὶ αἱ πλάγιοι ἀμφοῖν .
alpha 1391
Ἀμωσγέπως · ὁπωσδήποτε, ἔν γέ τινι, καθʼ ὁντιναοῦν τρόπον. λέγεται δὲ καὶ ἀμηγέπη · καθʼ ἕνα τινὰ τρόπον. καὶ ἀμόθεν · ἐξ ἑνός γέ τινος τρόπου ἢ τόπου. καὶ ἀμουγέπου · ἐν ἑνί γέ τινι τόπῳ ἢ τρόπῳ, ἀλλὰ καὶ ἀμοιγέπη .
alpha 1392
Ἀμῶσιν · θερίζουσιν.
alpha 1393
Ἄνα · ἄναξ. ἢ ἄνω. ἢ ἀνάστηθι. ἢ ἐνέργει. καὶ ἄνα · ἄνυσις.
alpha 1394
Ἀναβάτης · ἵππος ὀχευτής.
alpha 1395
Ἀναβαλλίδας · ταινίας. ἢ σφαίρας.
alpha 1396
Ἀνάβαλλε (τ 584)· ἀναβολὴν δίδου. καὶ ἀναβάλλου .
alpha 1397
Ἀναβάδην καθῆσθαι · {ἢ} τὸ μετέωρον καθέζεσθαι.
alpha 1398
Ἀναβαλοῦ · περισπῶσιν οἱ Ἀττικοί.
alpha 1399
Ἀναβάλλεσθαι τὸ ἱμάτιον , οὐ περιβάλλεσθαι λέγουσιν.
alpha 1400
Ἀναβάλλειν · ἀντὶ τοῦ 〈εἰσ〉 ἀναβολὰς καθίστησιν.
alpha 1401
Ἀναβασμοί · διὰ τοῦ ς λεκτέον καὶ οὐ διὰ τοῦ θ· ἀμαθῶν γὰρ τὸ οὕτως λέγειν δέον ἀναβασμοὶ καὶ βασμοί· τὰ γὰρ διὰ τοῦ θ ὀνόματα Ἰάδος μᾶλλον· μηνιθμός, κηληθμός. καὶ ἄλλος οὐδεὶς ἂν εὑρεθείη ποιητὴς ἢ ῥήτωρ ἢ ἱστοριογράφος. ῥητέον οὖν μόνως διὰ τοῦ ς, ὡς Ἀριστοφάνης (fr. 46 Dem.)· „ἐκ τῶν ἀναβασμῶν ἀπίασιν“.
alpha 1402
Ἀναβεβαμένοι · ἀντὶ τοῦ ἀναβάτην ἔχοντες. οὕτω Ξενοφῶν (Hipparch. 1, 4).
alpha 1403
Ἀναβέβρυχεν · ἀναπηδᾷ, ἀναβρύει, ἀναβλύζει.
alpha 1404
Ἀναβεβρασμένη · ἀνακεκινημένη. Ἀριστοφάνης Ἀναγύρῳ (fr. 5 Dem. = CGFP 56, 67/8)· „τήνδε ἕωλον ἀναβεβρασμένην“.
alpha 1405
Ἀνάβηθι καὶ ἀνάβα · ἑκατέρως λέγουσι. καὶ κατάβηθι καὶ 〈κατάβα , καὶ〉 ἀνάστηθι καὶ ἀνάστα , καὶ ἀνίστω καὶ ἀνίστασο , καὶ τὰ ὅμοια.
alpha 1406
Ἀναβήσομαι · Δημόκριτος (68 B 144a D.—K.) ἀντὶ τοῦ ἐπανελεύσομαι 〈ἐπὶ τὰ〉 ἐξ ἀρχῆς. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀναχωρῆσαι. Ὅμηρος δὲ (cf. a 210) τὸν ἐπὶ τὴν Τροίαν πλοῦν ἀνάβασιν λέγει.
alpha 1407
Ἀναβιβῶμαι · ἀντὶ τοῦ ἀναβιβάσομαι. Ἀμειψίας (fr. 30 K.).
alpha 1408
Ἀναβιῴην καὶ ἀναβιούς · Ἀριστοφάνης ἔφη (Ran. 177 et fr. 742 K.), ἀναβεβίωκα δὲ Εὐριπίδης (fr. 955e Snell), καὶ ἀναβιῶναι Πλάτων (fr. 131 K.) καὶ ἀναβεβιῶσθαι Σαννυρίων (fr. 3 Dem.).
alpha 1409
Ἀναβιώσκεσθαι (Pl. Phaed. 71e)· ἀναζῆν.
alpha 1410
Ἀναβιώσκειν · τὸ ἀναβιοῦν. καὶ ἀναβιῶσαι λέγουσιν.
alpha 1411
Ἀναβοθρεύουσιν · ἀναμοχλεύουσιν.
alpha 1412
Ἀναβόλιμοι δίκαι · αἱ διά τινα πολιτικὴν περίστασιν εἰς ὑπέρθεσιν ἐμπίπτουσαι.
alpha 1413
Ἀναβολή · προοίμιον διθυραμβικοῦ ᾄσματος. Εὔπολις Βάπταις (fr. 5 Dem.)· „αὔλησον αὕτη κύκλιον ἀναβολήν τινα“.
alpha 1414
Ἀναβλυσθωνῆσαι · τὸ ἀναβλύσαι. Εὔπολις Δήμοις (fr. 105 K.). πάντα τὰ τοιαῦτα οἱ κωμικοὶ ποιοῦσι παρόντες.
alpha 1415
Ἀναβράσσουσιν · ἀναδιδοῦσιν.
alpha 1416
Ἀναγαγών · ἀντὶ τοῦ ἀπαγαγών. Ξενοφῶν (Cyr. 7, 1, 45).
alpha 1417
Ἀνάγειν · τὸ μηνύειν τὸν πεπρακότα καὶ ἐπʼ ἐκεῖνον ἰέναι. οὕτως Λυσίας (fr. 62 S.) καὶ Δείναρχος (fr. 8, p. 147, 1 C.).
alpha 1418
Ἀναγεῖς · διὰ μὲν τοῦ α τοὺς ἀνάγνους, διὰ δὲ τοῦ ε τοὺς ἐνόχους ἄγει καὶ μιάσματι. οὕτως Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (110).
alpha 1419
Ἀναγινωσκομένους · ἀντὶ τοῦ ἀναπειθομένους. οὕτως Ἀντιφῶν (2 β 7), Ἰσαῖος (fr. 144 S.) καὶ Ἡρόδοτος (8,110, 2).
alpha 1420
Ἀναγαλλίς · πόα τις. λέγεται δὲ καὶ ἀρρενικῶς. ἔστι δὲ διττὸν τὸ εἶδος αὐτῆς· ἡ μὲν γὰρ φέρει τὸ ἄνθος κυανοῦν, ἡ δὲ ἐρυθρόν, ἥτις καὶ κοράλλιον καλεῖται.
alpha 1421
Ἀναγκαῖον · Ἰσαῖος (fr. 52 S.) καὶ Καλλισθένης οὕτως καλεῖ τὸ δεσμωτήριον. Καλλισθένης δὲ ἀνώγαιον εἶπε (FGrHist 124 F 17) καὶ οὕτω δεῖ μᾶλλον λέγεσθαι.
alpha 1422
Ἀναγαγγανεύουσιν · ἀναβοῶσιν.
alpha 1423
Ἀναγκαία · ἡ ἀνάγκη.
alpha 1424
Ἀναγκαῖοι πολεμισταί (ω 499)· κατὰ ἀνάγκην πολεμικοὶ γεγονότες γέροντες ὄντες, ὅ τε Λαέρτης καὶ ὁ Δολίος.
alpha 1425
Ἀναγκαῖοι · οἱ προσήκοντες κατὰ γένος. Μένανδρος Θυρωρῷ (fr. 208 K.—Th.)· „οὐκ ἀδελφός, οὐκ ἀδελφὴ παρενοχλήσει, τηθίδα οὐδὲ ἑώρακε〈ν〉 τὸ σύνολον, θεῖον οὐδʼ ἀκήκοεν. εὐτύχημα δʼ ἐστὶν ὀλίγους τοὺς ἀναγκαίους ἔχειν“.
alpha 1426
Ἀνάγκη · ἡ δικαστικὴ κλεψύδρα.
alpha 1427
Ἀνάγκης ἄτρακτον (Pl. Reip. 10, 616c)· τὸν ἄξονα λέγει.
alpha 1428
Ἀνάγραπτον · τὸ ἀναγεγραμμένον. ἢ τὸ φανερῶς γεγραμμένον. ἢ τὸ πᾶσιν ἐγνωσμένον.
alpha 1429
Ἀναγκόδακρυς · ὁ πρὸς ἀνάγκην δακρύων καὶ μὴ ἐκ πάθους τινὸς ἢ συμφορᾶς. Αἰσχύλος Ξαντρίαις (fr. 413 N. 2 = 372 M.).
alpha 1430
Ἀναγυράσιον · τὴν τρίτην ἐκτείνουσι καὶ τὴν τετάρτην βραχύνουσιν. Ἀριστοφάνης Ἀναγύρῳ (fr. 6 Dem.)· „χαίρειν μὲν Ἄλον τὸν Φθιώτην, χαίρειν δʼ ἀτεχνῶς Ἀναγυρασίουσ“.
alpha 1431
Ἀναγυροῦς · δῆμος Αἰαντίδος. καὶ ἀναγυράσιος δῆμος τῆς Ἀττικῆς, ἔνθα καὶ φυτὸν δυσῶδες φύεται.
alpha 1432
Ἀναγυράσιος δαίμων · ἐπεὶ τὸν παροικοῦντα πρεσβύτην καὶ ἐκτέμνοντα τὸ ἄλσος ἐτιμωρήσατο Ἀνάγυρος ἥρως. Ἀναγυράσιοι δὲ δῆμος τῆς Ἀττικῆς. τούτου δέ τις ἐξέκοψε τὸ ἄλσος. ὁ δὲ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἐπέμηνε τὴν παλλακήν, ἥτις μὴ δυναμένη συμπεῖσαι τὸν παῖδα διέβαλεν ὡς ἀσελγῆ τῷ πατρί. ὁ δὲ ἐπήρωσεν αὐτὸν καὶ ἐγκατῳκοδόμησεν. ἐπὶ τούτοις καὶ ὁ πατὴρ ἑαυτὸν ἀνήρτησεν, ἡ δὲ παλλακὴ εἰς φρέαρ ἑαυτὴν ἔρριψεν. ἱστορεῖ δὲ Ἱερώνυμος ἐν τῷ Περὶ τραγῳδιοποιῶν (fr. 32 Wehrli) ἀπεικάζων τούτοις τὸν Εὐριπίδου Φοίνικα (p. 621 N. 2 ). ὅταν οὖν ἐπὶ οἰκείοις κακοῖς πράσσῃ τις, λέγεται „κινήσεις τὸν Ἀνάγυρον“.
alpha 1433
Ἀνάγυρον κινεῖν · τὸ φυτὸν τὸν ὀνόγυρον κινεῖν. ἔστι δὲ ἀλεξίκακον καὶ δυσῶδες. καὶ ἀναγυράσιος δαίμων καὶ τέμενος Ἀναγύρου ἐν τῷ δήμῳ τῶν Ἀναγυρασίων.
alpha 1434
Ἀναγρύζειν · Κράτης Γείτοσι (fr. 1 Dem.)· „σὲ δὲ χρὴ σιγᾶν μηδʼ ἀναγρύζειν“. καὶ Ξενοφῶν (Oec. 2, 11)· „οὐδʼ ἀναγρύζειν μοι ἐξουσίαν ἐποίησασ“.
alpha 1435
Ἀνάγνωσις · ἀναγνώρισις. ἢ ἀνάπεισις.
alpha 1436
Ἀναγνῶναι · ἐπιγνῶναι.
alpha 1437
Ἀναγχίππους · τοὺς ἀναγκαστικοὺς ἱππέας. Εὔπολις Πόλεσι (fr. 16 Dem.). καὶ ἀναγχιππεῖν τὸ μετʼ ἀνάγκης ἱππεύειν.
alpha 1438
Ἀναγωγή · ἡ τῶν πραθέντων ἀνδραπόδων ἀνάδοσις ἐχόντων αἰτίαν τινά.
alpha 1439
Ἀνάγωγος · ὁ μὴ τυχὼν τῆς δεούσης †ἀναγωγῆς†.
alpha 1440
Ἀναγωγότερον · ἁμαρτητικώτερον, ἀτακτότερον.
alpha 1441
Ἀναγώγῳ · φιληδόνῳ, ἐκλελυμένῳ.
alpha 1442
Ἀναγώνιστος · ὁ μὴ ἀγωνισάμενος. Ξενοφῶν (Cyr. 1, 5, 10).
alpha 1443
Ἀναγωγή · ἐπὶ πλοῦ. Κρατῖνος Ὥραις (fr. 11 Dem.).
alpha 1444
Ἀνάδαστα καὶ ἀναδασμός · τὸ κοινῇ ἀναμερίσασθαι πάντα. καὶ ἀναδάσασθαι · τὸ ἀναμερίσασθαι.
alpha 1445
Ἀναδέσμην · ὅμοιόν τι διαδήματι. ἢ μίτραν κεφαλῆς.
alpha 1446
Ἀναδεῖ · ἀναπλέκει, στέφει.
alpha 1447
Ἀναδαιμονίζειν · τὸ ἐκ δευτέρου κληροῦσθαι.
alpha 1448
Ἀναδήσασθαι · στεφανώσασθαι. καὶ ἀναδήσοντες · στέψοντες. καὶ ἀναδῆσαι · ταινιῶσαι.
alpha 1449
Ἀναδέχομαι · ἀντὶ τοῦ ἀναλαμβάνω.
alpha 1450
Ἀναδιδοῦσαν · ἀντὶ τοῦ ἀναδιδομένην.
alpha 1451
Ἀναγνῶσαι · τὸ ἀναπεῖσαι. Ἀττικοὶ καὶ Ἴωνες.
alpha 1452
Ἀναδιδάξαι · ἀντὶ τοῦ πάνυ διδάξαι· ἐπιτατικὴ γάρ ἐστι νῦν ἡ ἀνά.
alpha 1453
Ἀναδικάσασθαι · τὸ ἄνωθεν δικάσασθαι. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 145 S.). ἐντεῦθεν καὶ τὸ ἀνάδικοι κρίσεις, αἱ ἄνωθεν δικαζόμεναι, ὅταν ἁλῶσιν οἱ μάρτυρες ψευδομαρτυριῶν.
alpha 1454
Ἀναδενδρᾷς · ἀξιοῖ περισπᾶν Σέλευκος (fr. novum)· ἔλεγον γάρ φησι σὺν τῷ ι· „ἐβλάστουν ἀναδενδρᾷδεσ“ (incerti auctoris).
alpha 1455
Ἀνάδικοι κρίσεις · αἱ ἐξ ἀρχῆς ἀνακρινόμεναι. ἐγίνετο δὲ τοῦτο, ἐπειδὰν τῶν μαρτυρούντων ἢ πάντες ἑάλωσαν ψευδομαρτυριῶν ἢ ὑπὲρ ἡμίσεις. οὐ μὴν ἐπὶ πάντων τῶν ἀγώνων 〈ἀν〉άδικοι ἐγίνοντο αἱ κρίσεις, ἀλλʼ ἐπὶ τριῶν τούτων, ξενίας, ψευδομαρτυριῶν καὶ κλήρων.
alpha 1456
Ἀνάδοχος καὶ ἀναδέχεσθαι · Δημοσθένης (19, 36, al.). καὶ „ἀνάδοχον τῶν χρημάτων“ Μένανδρος (fr. 449 K.—Th.).
alpha 1457
Ἀναδούμενος · στέφανον περιτιθέμενος.
alpha 1458
Ἀναδοιδυκίζειν · ἀναταράσσειν, ἀνατρίβειν.
alpha 1459
Ἀναδῦναι · ἀναχωρῆσαι.
alpha 1460
Ἀναδεύειν · φυρᾶν.
alpha 1461
Ἀναδρύψει · †ἀναξηράνει†.
alpha 1462
†Ἀναδρύματα† · θύματα.
alpha 1463
Ἀναδρομαί · ἀναβάσεις.
alpha 1464
Ἀναδῦναι · ἐκκλῖναι. ἢ ἀναφυγεῖν. ἢ ἀνανήξασθαι καὶ ἀναπνεῦσαι.
alpha 1465
Ἀναδύεσθαι · ἀρνεῖσθαι.
alpha 1466
Ἀναδυόμενος · φεύγων, ἀναβαλλόμενος.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.