Library › Greek: Grammar & Reference › Lexicon (Alpha–Delta)
The Lexicon is an alphabetical dictionary compiled by Photius, the ninth-century scholar and patriarch of Constantinople, with a dedication to his pupil Thomas. It explains words and phrases used by the orators and prose writers of classical Athens, drawing heavily on earlier lexica. This page presents the first part, from alpha to delta, numbered following the edition of Christos Theodoridis (1982).
The lexicon preserves material from lost ancient dictionaries and quotations from lost works of Greek literature, especially Attic comedy and oratory. A complete manuscript found in 1959 at Zavorda in Macedonia supplied the beginning of the work, previously lost. It is an essential tool for students of Attic Greek and of Byzantine scholarship.
About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Theodoridis I (1982), α 1–δ 878). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Grammar & Reference
Lexicon (Alpha–Delta)
Photius · Part 4 · every word parsed
alpha 2530
Ἀποκρινεῖται λέγουσι μᾶλλον ἢ ἀποκριθήσεται. Μένανδρος 〈Κανηφόρῳ (fr. 221 K.—Th.)· „ἃ δʼ ἀποκρινεῖται, κἂν ἐγὼ λέγοιμί σοι“. Ὑποβολιμαίᾳ (fr. 426 K.—Th.)· „ὡς μηδὲν ἀποκρινουμένῳ δʼ οὕτω λαλεῖν“〉.
alpha 2531
Ἀπόκρισις · ἡ ἀπολογία. οὕτως Λυσίας (fr. 305 S.) 〈καὶ〉 Ἀντιφῶν (fr. 154 Th.), 〈ἀλλὰ〉 καὶ Δημοσθένης 〈ὁμοίως λέγει ἐν τῷ κατʼ Αἰσχίνου (19, 120)· „ἀπόκριναι“, λέγων, „δεῦρό μοι παρελθών“〉.
alpha 2532
Ἀποκρούεσθαι · ἀποβάλλεσθαι.
alpha 2533
Ἀποκυβιστᾶν · οἷον ἀποπηδᾶν καὶ στρέφεσθαι· οἱ γὰρ κυβιστῶντες στρέφονται. ἢ ἀπαρνεῖσθαι. Φερεκράτης Πέρσαις (fr. novum)· „ἀποκυβιστᾷς τὴν δόσιν“, οἷον ἀποπηδᾷς καὶ ἀπαρνῇ τὴν δόσιν.
alpha 2534
Ἀποκτίννυσι λέγουσι μᾶλλον ἢ ἀποκτιννύειν. 〈Κρατῖνος Βουκόλοις (fr. 17 K.)· „καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸν σκιαμαχῶν ἀποκτίννυσι ταῖς ἀπειλαῖσ“〉. καὶ ἀπεκτόνασιν , οὐκ ἀπεκτάγκασιν. 〈Μισουμένῳ (fr. 9 Sandbach)· „†πάτερ μὲν Θράσωνι†, ἀπεκτάγκασι δʼ οὔ“〉.
alpha 2535
Ἀπολαύειν · οὐκ ἐπὶ τῶν ἡδέων μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἐναντίων τάττουσιν, 〈ὡσ〉 Ἰσοκράτης (8, 81)· 〈„δέδοικα μή τι κακὸν ἀπολαύσαιμι“〉.
alpha 2536
Ἀποκυηθέν · ἀποτεχθέν.
alpha 2537
Ἀπολαχεῖν · ἀντὶ τοῦ λαχεῖν. οὕτω Λυσίας (fr. 214 S.) 〈καὶ Ἀριστοφάνης (fr. 494 K.) καὶ Ἀντιφῶν〉 (fr. 63 Th.).
alpha 2538
Ἀπόλεμος · τίθεται ἐπὶ τῶν μηδεμίαν μὲν πρόφασιν ἐχόντων πολέμου, δρασάντων δὲ τὰ πολεμίων.
alpha 2539
Ἀπολέξαι καὶ ἀποστεῖλαι · ὡς ἡμεῖς Ἀριστοφάνης (Lys. 576 et fort. Lys. 1084).
alpha 2540
Ἀπολείπουσιν , ἀλλὰ καὶ ἀπολιμπάνουσιν παρὰ Λυσίᾳ (fr. 306 S.).
alpha 2541
Ἀπόλειψις · σημαίνει μὲν καὶ ἄλλως τὸ ἀπολιπεῖν, ἰδίως δὲ ὅταν γαμετὴ τὸν ἄνδρα ἀπολίπῃ. λέγεται δὲ χρηματίζειν πρὸς αὐτὸν ἀπόλειψιν.
alpha 2542
Ἀπόλεκτον · οὐχὶ τὸ φαῦλον καὶ ἀπόβλητον, ἀλλὰ τὸ ἔκκριτον καὶ ἐξειλεγμένον ἐκ πλειόνων. καὶ στρατιώτας ἀπολέκτους καὶ λογάδας τοὺς αὐτοὺς καλοῦσιν.
alpha 2543
Ἀπολελοιπότες · ἀντὶ τοῦ νενικηκότες. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν δρομέων· οἱ γὰρ νικῶντες ἀπολείπουσι τοὺς ἡττωμένους. οὕτως Ἰσοκράτης ἐν τῷ Παναθηναϊκῷ (12, 41).
alpha 2544
Ἀπόληγε (N 230)· παύου.
alpha 2545
Ἀπολιβάξαι · ἀπορρῖψαι. καὶ ἀπολιβάζειν · ἀποφθείρειν. Φερεκράτης (fr. 42 K.).
alpha 2546
Ἀπολιβάξαι · τὸ ἐκρυῆναι, ἀπὸ τῆς λιβάδος. ἄλλοι δὲ τὸ πόρρω ἀπελθεῖν, παρὰ τὴν Λιβύην.
alpha 2547
Ἀπολιταργίσαι · ταχέως ἀποδραμεῖν.
alpha 2548
Ἀπολοπίζειν · διὰ τοῦ ο μόνως καὶ οὐ διὰ τοῦ ε, ὡς οἱ πολλοί. οὕτω Φερεκράτης (fr. novum) καὶ ἕτεροι.
alpha 2549
Ἀπολογήσασθαι · τὸ ἐπεξελθεῖν ἕκαστα. Δημοσθένης (24, 108).
alpha 2550
Ἀπόλλω καὶ ἀπόλλων〈α〉 · διχῶς. Πλάτων εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τῶν Νόμων (1, 624a)· „παρὰ μὲν ἡμῖν Ζεύς, παρὰ δὲ Λακεδαιμονίοις Ἀπόλλων〈α〉“.
alpha 2551
Ἀπολέγομαι · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ φασίν, ἀντὶ τοῦ ἀρνοῦμαι καὶ παραιτοῦμαι. Φερεκράτης (fr. novum).
alpha 2552
Ἀπολλύειν καὶ ἀπολλύναι · διττῶς λέγουσιν. καὶ ἀποδεικνύειν καὶ ἀποδεικνύναι , καὶ πάντα τὰ ὅμοια.
alpha 2553
Ἀπολλώνιον · βραχέως, τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος. οὕτω καὶ παρὰ Θουκυδίδῃ (2, 91, 1) ἀναγνωστέον. καὶ Ποσειδώνιον , τὸ τοῦ Ποσειδῶνος, ὡς ἀθήναιον , τὸ τῆς Ἀθηνᾶς· καὶ Διονύσιον καὶ Δημήτριον καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα.
alpha 2554
Ἀπόλεμος χρόνος · σημαίνει τὸν εἰρηνικὸν καὶ τὴν ἠρεμίαν τοῦ δόρατος.
alpha 2555
Ἀπόλεμος μοῦσα · Πλάτων εἴρηκεν (Leg. 7, 815d).
alpha 2556
Ἀπολελεμμένος · οἷον ἀπολελεπισμένος.
alpha 2557
†Ἀπολώλει† τῷ φόβῳ · Ξενοφῶν ἐν 〈Κύρου Παιδείᾳ〉 (6, 1, 2)· „ὁ Κῦρος †ἀπολώλει† τῷ φόβῳ μὴ λυθῇ ἡ στρατιά“.
alpha 2558
Ἀπολλύασιν · ὡς καὶ τὸ δεικνύασιν. Θουκυδίδης φησίν (7, 51, 2).
alpha 2559
Ἀπόλωλα · ἀντὶ τοῦ ἀπώλεσα. Ἀριστοφάνης (Ach. 1027).
alpha 2560
Ἀπὸ λύκου θήρας · παροιμία 〈ἐπὶ〉 τῶν ἀπράκτων εὐθὺς ἀπιόντων. οἱ δὲ ἐπὶ τῶν ἀπηνῶν καὶ ἀγρίων.
alpha 2561
Ἀπώλεσας τὸν οἶνον ἐπιχέας ὕδωρ · αὕτη γέγονεν ἐκ τοῦ †Ἀρίστου† Κύκλωπος (TrGF 9 F 4), ὥς φησι Χαμαιλέων (fr. 37 Wehrli).
alpha 2562
Ἀπομαγδαλία καὶ ἀπομαγδαλίς · ψωμὸς εἰς ὃν ἐκμασσόμενοι τὰς χεῖρας μετὰ τὸ δεῖπνον ἔρριπτον τοῖς κυσίν.
alpha 2563
Ἀπομάγματα · τὰ ἀποκαθάρματα. καὶ †ἀπομάκτραι† · τὰ αὐτά.
alpha 2564
Ἀπόμακτρα †σκυταλῶν · ἀπεσκοτημένα ἐσκιοτροφημένα†.
alpha 2565
Ἀπομάττεσθαι · ἀναλαβεῖν, μιμήσασθαι καὶ ἀποτυποῦν.
alpha 2566
Ἀπομάττων · Δημοσθένης 〈ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος (18, 259). οἱ μὲν〉 ἀντὶ τοῦ ἀποψῶν. οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ περιπλάττων τὸν πηλὸν καὶ τὰ πίτυρα τοῖς τελουμένοις. ἀπομάττεσθαι τὸν ἀνδριάντα τῷ πηλῷ.
alpha 2567
Ἀπομερμηρίξαι · ἀπονυστάξαι.
alpha 2568
Ἀπομηνίσας · ἀποχωρήσας διʼ ὀργήν, ἢ παυσάμενος τῆς ὀργῆς.
alpha 2569
Ἀπόμισθος · ἄμισθος. ἢ ὁ μισθοῦ πράξας ἔργον τι καὶ ἀφειμένος. οὕτως Λυσίας (fr. 138 S.).
alpha 2570
Ἀπόμισθοι · οἱ μισθὸν μὴ λαβόντες. οὕτως Δημοσθένης (4, 46. 23, 154).
alpha 2571
Ἀπὸ μισθωμάτων θύειν · οἱ Ἀττικοὶ ἔλεγον οὕτω θυσίας δημοσίας, ἃς ἐργολαβοῦντες ἐτέλουν.
alpha 2572
Ἀπομόρξαι · ἀποψῆσαι τῶν μέτρων τὸ ὑπερχειλές. καὶ ὀμόργματα τὰ ἐπίμετρα λέγεται. καὶ ἀπόμοργμα τὸ ἐκτύπωμα καὶ ὁμοίωμα.
alpha 2573
Ἀπομορξάμενον · †ἀποπαυσάμενον†.
alpha 2574
Ἀπόμορφα · ξένα, οὐκ ἐοικότα τοῖς ἤθεσιν.
alpha 2575
Ἀπομορχθείς (Ar. Vesp. 560)· ἐκμαγείς, πραϋνθείς.
alpha 2576
Ἀπομόσαι καὶ κατομόσαι · τὸ μὲν ἀρνητικόν, τὸ δὲ καταφατικόν.
alpha 2577
Ἀπόμυκτον · ἀντὶ τοῦ ἀκάθαρτον.
alpha 2578
Ἀπομυξίας · ἀκαθαρσίας.
alpha 2579
Ἀπομύττειν · ἐξαπατᾶν, γοητεύειν.
alpha 2580
Ἀπόν · ἀπρεπές.
alpha 2581
Ἀπόνασθαι · κατατρυφᾶν ἢ ὠφελεῖσθαι.
alpha 2582
†Ἀπόναται† · εὐεργετεῖται, ὠφελεῖται.
alpha 2583
†Ἀπόνειμαι† · ἀπόδος.
alpha 2584
Ἀπονενοημένος · Ξενοφῶν (HG. 7, 5, 12), ἀπονενοημένως δὲ Ἰσοκράτης ἔφη (6, 75).
alpha 2585
†Ἀπονηθήσεται† · περιπραθήσεται.
alpha 2586
Ἀπονητί, ἀπνευστί, ἀνιδρωτί, ἀκμητί, ἀμεταστρεπτί · πάντα ταῦτα καὶ ἐκτείνεται καὶ συστέλλεται.
alpha 2587
Ἀπόνοια · ἄνοια, ὕβρις.
alpha 2588
Ἀπονίψασθαι μετὰ τὸ δεῖπνον ἔλεγον, πρὸ τοῦ δείπνου δὲ κατὰ χειρός.
alpha 2589
Ἀπονομή · ἡ ἀπόμοιρα, ὡς μέρος τι τῶν περιγινομένων ἐκ τῶν μετάλλων λαμβανούσης τῆς πόλεως. ἢ ὡς διαιρουμένων εἰς πλείους μισθωτάς, ἵνʼ ἕκαστος λάβῃ τι μέρος.
alpha 2590
Ἀπʼ ὄνου καταπεσών · παροιμία ἀπὸ τῶν ἱππικῇ ἐπιχειρούντων καὶ μὴ δυναμένων ὄνοις χρῆσθαι. Ἀριστοφάνης 〈Νεφέλαις (1273)· „τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;“〉 ὁ δὲ φιλόσοφος Πλάτων οὐκ ἀπὸ τοῦ ζῴου τὴν παροιμίαν λέγει, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ νοῦ· φησὶ γὰρ ἐν Νόμοις οὕτω (3, 701c)· „καὶ 〈μὴ〉 καθάπερ 〈ἀ〉χάλινον κεκτημένον τὸ στόμα, βίᾳ ὑπὸ τοῦ λόγου φερόμενον κατὰ τὴν παροιμίαν ἀπό τινος νοῦ πεσεῖν“.
alpha 2591
Ἀπονοστήσει · ἐπανελεύσεται.
alpha 2592
Ἀπονοσφίζεσθαι · ἀποχωρίζεσθαι.
alpha 2593
Ἀπονησαμένη · ἀποσωρεύσασα ἢ ἀποθεμένη.
alpha 2594
Ἀπόνιπτρον · τὸ ὕδωρ ἐν ᾧ τις ἀπενίψατο. Ἀριστοφάνης (Ach. 616).
alpha 2595
Ἀπονυχίζεσθαι καὶ ὀνυχίζειν καὶ ἐξονυχίζειν διαφέρουσι· τὸ μὲν οὖν ἀπονυχίζειν μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως σημαίνει τὸ τοὺς ὄνυχας ἀφαιρεῖν. τὸ δὲ ὀνυχίζειν καὶ ἐξονυχίζειν τιθέασιν ἐπὶ τοῦ ἐρευνᾶν ἀκριβῶς καὶ ἐξετάζειν τὸ ὑποκείμενον πρᾶγμα. Ἀριστοφάνης Ὁλκάσιν (fr. novum)· „ἐξονυχιῶ γὰρ ἔγωγε τοῦτʼ ἀκριβῶσ“.
alpha 2596
Ἀπονυχιοῦμαι · Εὔπολις ἔφη (fr. novum).
alpha 2597
Ἀποξενωθέντα · Ἰσαῖος εἴρηκεν (fr. 148 S.).
alpha 2598
Ἀποξενοῦσθαι · Πλάτων (Leg. 4, 708b). καὶ ἀπόξενος · Αἰσχύλος (Ag. 1282. Choeph. 1042).
alpha 2599
Ἀποξένοισιν · †ἀπὸ τοῖς ξένοις†.
alpha 2600
Ἀποξύονται · ἀποτίθενται.
alpha 2601
Ἀπόπατον καὶ κοπρῶνα λέγουσιν. ὁ δὲ ἀφεδρὼν καὶ †λυτρώνων† βάρβαρα.
alpha 2602
Ἀποπάτημα · αὐτὸ τὸ σκύβαλον. οὕτως Εὔπολις 〈Χρυσῷ γένει (fr. 284 K.)· „τί γάρ ἐστʼ ἐκεῖνο; ἀποπάτημʼ ἀλώπεκοσ“. Κρατῖνος Δραπέτῃσιν (fr. 49 K.)· „τὸν Κερκύονά τε ἕωθεν ἀποπατοῦντʼ ἐπὶ τοῖς λαχάνοις εὑρὼν ἀπέπνιξα“〉.
alpha 2603
Ἀποπερατοῦσαν · συμπληροῦσαν.
alpha 2604
Ἀποπεφασμένον · ἀντὶ τοῦ ἀποδεδειγμένον καὶ πεφανερωμένον. οὕτω Δείναρχος (fr. 14, p. 147, 17 C. cf. 1, 6) καὶ Λυσίας (10,19) καὶ Δημοσθένης 〈ἐν τῷ κατὰ Νεαίρασ〉 (59, 67).
alpha 2605
Ἀποπεφοίτηκεν · ἀπῆλθεν.
alpha 2606
Ἀποπληξία · μανία, ἄνοια. καὶ ἀπόπληκτος Δημοσθένης εἴρηκεν (21, 143 et 34, 16).
alpha 2607
Ἀποπομπή · ἀντὶ τοῦ ἀποτροπή.
alpha 2608
Ἀποπομπαῖοι · θεοί τινες οὕτως ἐκαλοῦντο.
alpha 2609
Ἀποπρεσβεύει · ἀπαγγέλλει πρεσβείαν.
alpha 2610
Ἀποπροσωπίζεσθαι · ἀπονίπτεσθαι καὶ σμᾶσθαι τὸ πρόσωπον. οὕτω Φερεκράτης 〈Ἀγρίοις (fr. 9 K.)· „οὐδʼ ἀποπροσωπίζεσθε κυάμοις; πώμαλα“〉.
alpha 2611
Ἀπὸ πρώτης · οἷον ἐξ ἀρχῆς.
alpha 2612
Ἄποπτον · ἀθεώρητον, ὑψηλόν.
alpha 2613
Ἀποπυρίας · ἄρτος ἐπʼ ἀνθράκων ὀπτώμενος.
alpha 2614
Ἀποπυριάζων · ἀπὸ πυρὸς ἐσθίων.
alpha 2615
Ἀπορέξαι · δοῦναι.
alpha 2616
Ἀπορεῖν καὶ σφακελίζειν τῷ δεινῷ · τὸ μὲν σφακελίζειν φλεγμαίνειν ἐστὶ καὶ διὰ τοῦτο σπᾶσθαι. Κρατῖνος (fr. 342 K.).
alpha 2617
Ἀπορρέξαντες · ἀπομερίσαντες, ἀπόμοιραν δόντες.
alpha 2618
Ἀπόρρησιν · ἀπαγόρευσιν. σημαίνει καὶ ἀποκήρυξιν παιδός.
alpha 2619
Ἀπόρρητα · ἀκατάληπτα, ἀπόκρυφα. ἢ τὰ ἀπειρημένα ἐν τοῖς νόμοις. οὕτως Δημοσθένης (18, 123).
alpha 2620
Ἀπορροῆς · σταγόνος.
alpha 2621
†Ἀπορρυή† · ἀπόρρυσις.
alpha 2622
†Ἀπορρύει · ἀπονίπτει, ἀπορρύπτει†.
alpha 2623
Ἀπορρῶγας · ἐξοχὰς ἀπεσχισμένας.
alpha 2624
Ἀπορρώξ · ἀπόσπασμα ὄρους.
alpha 2625
Ἄπορος χώρα · ἀντὶ τοῦ ἀπόρευτος. λέγεται δὲ ἄπορος καὶ ὁ μὴ δυνάμενος μηχανήν τινα εὑρεῖν, ὁ ἐνδεής.
alpha 2626
Ἀπορησία · ἀντὶ τοῦ ἀπορία. οὕτως Εὔβουλος (fr. 141 K.).
alpha 2627
Ἀπορώτατος · ἀντὶ τοῦ πρὸς ὃν οὐδένα πόρον ἔστιν εὑρεῖν. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 104 S.).
alpha 2628
Ἀπορρηθῇ · ἀντὶ τοῦ ἀποκηρυχθῇ. Πλάτων (fort. Leg. 11, 929a).
alpha 2629
Ἀποσαλεῦσαι καὶ ἀποσαλεύειν · τὸ ἀποφυγεῖν ἐκ τοῦ λιμένος καὶ σάλῳ ὁμιλῆσαι, τουτέστιν τῷ ἀλιμένῳ τόπῳ, ἔνθα σάλος γίνεται. Θουκυδίδης (1, 137, 2)· „ὁ δὲ ναύκληρος ποιεῖ τε ταῦτα καὶ ἀποσαλεύσας ἡμέραν καὶ νύκτα“.
alpha 2630
Ἀποσεμνύνει · γεραίρει.
alpha 2631
〈Ἀ〉ποσάξαντες · Δείναρχος (fr. 13, p. 147, 14 C.) ἀντὶ τοῦ †πράξαντες†.
alpha 2632
Ἀποσημήνασθαι · ἀφομοιοῦσθαι. ἢ σφραγίζειν.
alpha 2633
Ἀπόσιτος · ἄσιτος, ἄτροφος.
alpha 2634
Ἀποσκευαζόμενος · ἀποβαλλόμενος, ἀπορρίπτων, ἀπογυμνῶν.
alpha 2635
Ἀποσκευάζοντες · ἀποφέροντες.
alpha 2636
Ἀποσιμῶσαι · τὸ ἀναχωρήσαντα ἐκ διαστήματος συμβαλεῖν τῇ νηΐ. ἢ τὸ ἐπικύψαι καὶ τὴν πυγὴν †προσθεῖναι† γυμνήν. Θουκυδίδης δὲ (4, 25, 5) τὸ μετεωρίσαι τὰς ναῦς.
alpha 2637
Ἀποσεσύκασται · τετρύγηται. Ἀμειψίας (fr. 33 K.).
alpha 2638
Ἀποσκολύψαι · ἀφελεῖν τὸ δέρμα. ἢ γυμνῶσαι. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 390 N. 2 = 423 R.).
alpha 2639
Ἀπόστασις · ἡ ἐπανάστασις ἔθνους ἢ πόλεως. καὶ ἡ ἀπέλευσις ἢ διάλυσις. καὶ ἡ τοπικὴ διάστασις. καὶ καθʼ Ἱπποκράτην (Aphor. 4, 31 = 4, 512, 12, 12 L.) ἡ ἐναπόσκηψις, οἷόν τινος συλλογή.
alpha 2640
Ἀποστασίου καὶ ἀπροστασίου · δικῶν εἰσιν ὀνόματα. ἀποστασίου μέν, ὅταν δοῦλος †ὑπʼ† ἐλευθερίας ἐνίσταται, φάσκων μὴ προσήκειν τοῖς δουλοῦν αὐτὸν ἀντιποιουμένοις, οὗτος ἀποστασίου δίκην λαχεῖν λέγεται. ἀπροστασίου δέ, ὅτι τῶν μετοίκων ἕκαστος προστάτην †ἔχουσι† κατὰ νόμον ἕνα τῶν ἀστῶν, καὶ διʼ αὐτοῦ τό τε μετοίκιον τίθεται κατὰ ἔτος καὶ τὰ ἄλλα διοικεῖται. ὅταν οὖν τις δοκῶν εἶναι μέτοικος προστάτην μὴ ἔχῃ ἢ μὴ δῷ τὸ μετοίκιον ἢ ἀστὸς εἶναι φάσκῃ παρεγγεγραμμένος εἰς τὴν πολιτείαν, ὁ βουλόμενος δίκην εἰσάγει πρὸς αὐτόν, ἥτις λέγεται ἀπροστασίου.
alpha 2641
Ἀποστολαί · ἀποπέμψεις, δῶρα.
alpha 2642
Ἀποσοβεῖ · διώκει.
alpha 2643
Ἀποσοβῶμεν · ἀντὶ τοῦ ἀποτρέχωμεν. Μένανδρος (fr. 826 K.—Th.).
alpha 2644
Ἀποστήσασθαι · ἀποδοῦναι χρέος.
alpha 2645
Ἀποσπουδάζων · παυόμενος τῆς σπουδῆς, ἀμελῶν.
alpha 2646
†Ἀποστήσονται† · οἷον σταθμῷ λάβωσιν ἴσῳ.
alpha 2647
Ἀποστρακισθῆναι · ἐξορισθῆναι· ἐν ὀστράκοις γὰρ τὸ πρὶν ἐγράφοντο αἱ ἐξορίαι.
alpha 2648
Ἀποστοματίζειν · ἀπὸ μνήμης λέγειν.
alpha 2649
Ἀποστυγοῦντες (Ep. Rom. 12, 9)· μισοῦντες.
alpha 2650
Ἀποσκλαίη · ἀποθάνοι.
alpha 2651
Ἀποσκλῆναι (Ar. Vesp. 160)· οἷον ἀποθανεῖν.
alpha 2652
Ἀποσκελ〈ετ〉ευθῆναι καὶ ἀποτακῆναι καὶ οὕτως διαφθαρῆναι.
alpha 2653
Ἀποσκιρτᾷ · ἀποπηδᾷ.
alpha 2654
Ἀπὸ σκοποῦ · μάτην, ἢ περιττῶς, ἢ ἐναντίως.
alpha 2655
Ἀποσκοπεῖσθαι λέγουσιν, οὐ σκοπεύειν.
alpha 2656
Ἀποσκευάσαι τὴν τράπεζαν · καθαρὰν ποιῆσαι.
alpha 2657
Ἀποσκορακίζειν · ὑβρίζειν, εὐτελίζειν, ἐξορίζειν, διώκειν.
alpha 2658
Ἀποσκυθίσαι · κυρίως μὲν τὸ ἐπιτεμεῖν τὸ ἐν τῇ κεφαλῇ δέρμα σὺν θριξί, καταχρηστικῶς δὲ τὸ ἀποκεῖραι.
alpha 2659
Ἀπόστολος · στρατηγὸς κατὰ πλοῦν πεμπόμενος. καὶ αὐτὸς δὲ ὁ τῶν νεῶν στόλος, καὶ οἱ ἐν αὐταῖς ἐμπλέοντες.
alpha 2660
Ἀποστολεῖς · ιʹ τὸν ἀριθμὸν ἦσαν ἄρχοντες ἐπὶ τῶν ἐκπλεουσῶν τριήρων καὶ τῶν ἀναγομένων στόλων. ἀποστολεῖς δὲ παρὰ τὸ ἀποστέλλειν τὰ πλοῖα.
alpha 2661
Ἀποστησάμενον · ἀντὶ τοῦ πρὸς σταθμὸν παραλαβόντα. Δημοσθένης (49, 52).
alpha 2662
Ἀπόστοργον · τὸν ἄστοργον.
alpha 2663
Ἀπὸ συμβόλων δικάζειν · Ἀθηναῖοι ἀπὸ συμβόλων ἐδίκαζον τοῖς ὑπηκόοις. οὕτως Ἀριστοτέλης (Ath. Pol. 59, 6).
alpha 2664
Ἀποστάσιον καὶ †λιπόστρατον† καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα οὐδετέρως σχηματίζουσιν. Εὔπολις (fr. 349 K.)· 〈„καὶ γὰρ αἰσχρὸν ἀλογίου ʼστʼ ὀφλεῖν“〉.
alpha 2665
Ἀπόστα , οὐ μόνον ἀπόστηθι. καὶ παράστα. οὕτω Μένανδρος 〈Παιδίῳ (fr. 317 K.—Th.)· „ἐνταῦθʼ ἀπόστα μικρόν“. Δὶς ἐξαπατῶντι (fr. 3 Sandbach)· „ἐμοὶ παράστα· τὴν θύραν κόψας ἐγὼ καλῶ τινʼ αὐτῶν“〉.
alpha 2666
Ἀπὸ στόματος · ὡς ἡμεῖς, τὸ μὴ διὰ γραμμάτων, ἀλλὰ ἀπὸ μνήμης. 〈Φιλήμων Νεμομένοις (fr. 48 K.)· „ἀπὸ στόματος ἅπαντʼ, ἐὰν βούλησθʼ, ἐρῶ“. Κρατῖνος δὲ ταὐτὸ τοῦτʼ ἀπὸ γλώττης · Νόμοις (fr. 122 K.)· „ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐκ οἶδʼ ἔγωγε γράμματʼ οὐδʼ ἐπίσταμαι, ἀλλʼ ἀπὸ γλώττης φράσω σοι· μνημονεύω γὰρ καλῶσ“. Θουκυδίδης ζʹ (10)· „καὶ ἥκοντες εἰς τὰς Ἀθήνας οἱ ἀπὸ τοῦ Νικίου〉 ὅσα τε ἀπὸ γλώττης εἴρητο αὐτοῖς εἶπον“. Πλάτων Θεαιτήτῳ (142d)· „ἀτὰρ τίνες ἦσαν οἱ λόγοι; ἔχοις ἂν διηγήσασθαι; —Οὐ μὰ τὸν Δίʼ, οὔκουν οὕτω γε ἀπὸ στόματοσ“. καὶ ἀποστοματίζειν φασὶ τὸν διδάσκαλον, ὅταν κελεύῃ τὸν παῖδα λέγειν ἄττα ἀπὸ στόματος.
alpha 2667
Ἀποστροφή · ἀντὶ τοῦ καταφυγή.
alpha 2668
Ἀποσυστῆσαι · οὐδὲν πλέον τοῦ συστῆσαι.
alpha 2669
†Ἀποσφύδου† · καρτερεῖν.
alpha 2670
Ἀποσχεδιάσας · ψευσάμενος.
alpha 2671
Ἀπόσχῃ · ἀποσχέσθαι ποιήσῃ.
alpha 2672
Ἀποσχῆναι · ἀπενεχθῆναι.
alpha 2673
Ἀποσχοινίσαντες · ἀποστρέψαντες.
alpha 2674
Ἄπουργοι γωνίαι · εὐτελεῖς, εἰς ἃς τὰ σαρώματα συνῆγον.
alpha 2675
Ἀπόταξις · τὸ χωρὶς τετάχθαι τοὺς πρότερον ἀλλήλοις συντεταγμένους εἰς τὸ ὑπηρετεῖν τὸν ὡρισμένον φόρον. Ἀντιφῶν (fr. 55 Th.).
alpha 2676
Ἀπόταφος · ὁ ἀπεστερημένος τῶν προγονικῶν τάφων.
alpha 2677
Ἀποτεθρίακεν (Ar. Ach. 158)· ἀποπεφύλλικεν καὶ διακεκάθαρκεν.
alpha 2678
Ἀποταμιεύεται · ἀποκλείει.
alpha 2679
Ἀποταυρούμενος · θρασυνόμενος.
alpha 2680
Ἀποτεθρυωμένος · ἀπηγριωμένος. εἴρηται δὲ κατὰ μεταφορὰν τὴν ἀπὸ τῶν †τεθρύων†, ἅπερ ἐστὶν ἄγονα καὶ ἄγρια φυτά.
alpha 2681
Ἀποτείνεται · ἐκτείνεται, φιλονεικεῖ.
alpha 2682
Ἀποτιμηταὶ καὶ ἀποτίμημα καὶ ἀποτιμᾶν καὶ τὰ ἀπʼ αὐτῶν· οἱ μισθούμενοι τοὺς τῶν ὀρφανῶν οἴκους παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἐνέχυρα τῆς μισθώσεως παρείχοντο· ἔδει δὲ τὸν ἄρχοντα πέμπειν τινὰς τιμησομένους τὰ ἐνέχυρα. καὶ ἐλέγοντο τὰ μὲν ἐνέχυρα ἀποτιμήματα, οἱ δὲ ἀποτιμησάμενοι ἀποτιμηταί, τὸ δὲ ἔργον ἀποτιμᾶν.
alpha 2683
Ἀποτίσεις χοῖρε γίγαρτα · οἷον ἃ κατέφαγες ἀποδώσεις πλείονα.
alpha 2684
Ἀποτειχίζων · ἀποφράσσων.
alpha 2685
Ἀποτεμεῖται · ἀποχωρίσειεν.
alpha 2686
Ἀποτεύξασθαι · ἀποτυχεῖν.
alpha 2687
Ἀποτειχίσαι · τὸ †βαλεῖν† τειχίον καὶ ἀποτειχίσαι καὶ ἀποκλεῖσαι τῆς ἐξόδου. καὶ ἀποτετειχισμένος · ὁ ἀπειλημμένος καὶ ἀποκεκλεισμένος τῷ τείχει. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 9 Th.).
alpha 2688
Ἀποτίμησιν · τέλος ἢ φόρον.
alpha 2689
Ἀποτιμήματα · τὰ νῦν ἀντίπροικα.
alpha 2690
Ἄπο τοῦ πράγματος · ἀντὶ τοῦ ἄποθεν.
alpha 2691
Ἀπότριψις · μελέτησις, ἀπάγγελσις, ἀγώνισις, προάγγελσις, τέκμαρσις, κάθεξις, διάφευξις, ἄνοιξις, ἐφόρμησις, ὅπλισις, ξένισις, πλάνησις, κούφισις, βλάψις, ἐπαίνεσις, ψόφησις, διάρπασις, γυναίκισις, λάλησις.
alpha 2692
Ἀποτραχύνεται · θρασύνεται.
alpha 2693
Ἀποτρόπαιοι · φευκτοί, μισεῖσθαι ἄξιοι.
alpha 2694
Ἀποτροπίασμα · ἐξίλασμα. ἢ τὸ ἀποτροπῆς ἄξιον, οἷον ἀποτρόπαιον.
alpha 2695
Ἀποτρώγειν · ἀφαιρεῖν. οὕτως Μένανδρος 〈Κυβερνήταις (fr. 252 K.—Th.)· „τί λέγων ἀποτρώγειν ἀξιώσει νῦν ἐμοῦ τὸ μισθάριον; μένω γὰρ ἐξ ἐχθιζινοῦ“〉.
alpha 2696
Ἀποτυμπάνισον · ἄνελε, ὅ ἐστι φόνευσον.
alpha 2697
Ἀποτυμπανίσαι · οὐχ ἁπλῶς τὸ ἀποκτεῖναι, ἀλλὰ τυμπάνοις ἀποκτεῖναι. τύμπανον δέ ἐστι ξύλον 〈ὥσπερ〉 σκύταλον· τὸ γὰρ παλαιὸν ξύλοις ἀνῄρουν τοὺς κατακρίτους, ὕστερον δὲ ἔδοξε τῷ ξίφει.
alpha 2698
Ἀποτυχίσαι · ἀποπελεκῆσαι. καὶ ἀποτυχισθείς · ἀποτιλθείς ἢ ἀποπελεκηθείς.
alpha 2699
Ἀποφανῶσαι · εἰς τὸ φανερὸν καταστῆσαι. οὕτω Σοφοκλῆς (fr. 919 N. 2 = 1023 R.).
alpha 2700
Ἀποφαίνει · φανεροποιεῖ.
alpha 2701
Ἀποφαντικός · σημαίνει κυρίως τὸν ἐκφαίνοντά τι νόημα, εἴτε διὰ καταφάσεως εἴτε διʼ ἀποφάσεως. σημαίνει δὲ ἰδικῶς καὶ τὸν μὴ συγκατατιθέμενον.
alpha 2702
Ἀποφάσκει · ἀπαγορεύει ἢ ἀποφαντικῶς λέγει.
alpha 2703
Ἀπόφασις · Δημοσθένης 〈ἐν τῷ πρὸς Φαίνιππον〉 (42, 1) τὸ ἀποφαίνειν διὰ γραμμάτων κατὰ μέρος ὁπόσην οὐσίαν ἔχει, 〈ὅπερ ἐν ταῖς ἀντιδόσεσι μάλιστα γίνεται〉. καλεῖται δὲ αὐτὸ καὶ ἀπογραφή.
alpha 2704
Ἀποφεύγειν καὶ ἀποφυγγάνειν · Δημοσθένης (23, 74).
alpha 2705
Ἀπόφημι · ἀποφαίνομαι.
alpha 2706
Ἀποφηληκίσαι · ἀποπλανῆσαι.
alpha 2707
Ἀποφῆναι · ἀποδεῖξαι.
alpha 2708
Ἀποφύλιοι · ξένοι, οἱ φυλὴν μὴ νέμοντες. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 287 N. 2 = 493 M.).
alpha 2709
Ἀποφθεγγόμενος · μαντευόμενος.
alpha 2710
Ἀποφέρει · οἷον παρασύρει καὶ ἄγει. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 2711
Ἀπόφυξις · Λυσίας ἐν τῷ κατὰ Ἱππονίκου εἴρηκεν (fr. no‐ vum) „ἀπόφυξιν δίκησ“. ἡ δὲ ἀποφυγὴ ἐπὶ τούτου τοῦ σημαινομένου πάνυ σπάνιος.
alpha 2712
Ἀποφλεγμήναντας · Πλάτων Νυκτὶ μακρᾷ (fr. novum)· „ἥξειν ἀποφλεγμήναντας εἰς διαλλαγάσ“.
alpha 2713
Ἀπʼ ὀφθαλμῶν ἀπορρῖψαι · τὸ ἐξ ὄψεως ἐκβαλεῖν. Σοφοκλῆς (fr. 828c R.).
alpha 2714
Ἀποφράδες ἡμέραι · ἐν αἷς τοῖς κατοιχομένοις χοὰς ἐπιφέρουσιν. ἢ αἱ πρὸς πράξεις ἀνεπιτήδειοι. καὶ ἀποφρὰς ἄνθρωπος · ἀντὶ τοῦ ὁ διὰ τὴν βαρύτητα τῶν ὑπʼ αὐτοῦ φραζομένων ἀπρόσδεκτος.
alpha 2715
Ἀποφοράν · ἀντὶ τοῦ ἀπενεγκεῖν καὶ διάστημα ποιῆσαι μεταξύ. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 113 S.).
alpha 2716
Ἀποφοιβάζων · ἀποκαθαίρων.
alpha 2717
Ἀποφοιτᾶν · ἀποπηδᾶν, ἀναχωρεῖν.
alpha 2718
Ἀποφυσήσας τὴν σποδὸν τῶν ἐγκρυβομένων ὠπτημένων. 〈Σφηξὶν〉 Ἀριστοφάνης (330)· „κἄπειτʼ ἀνελών μʼ ἀποφυσήσας 〈εἰς ὀξάλμην ἔμβαλε θερμήν“〉.
alpha 2719
Ἀποφώλιον · ὀλίγου ἄξιον, ἀπαίδευτον, ἄτεχνον, μάταιον. οἱ δὲ ἄγριον ἢ ἀδόκιμον ἢ θηριώδη, ἀπὸ τῶν φωλεῶν. ἔνιοι δὲ φωλεόν φασι τὸ λαμπρὸν δεῖπνον.
alpha 2720
Ἀποχετεύονται · μεταφέρονται.
alpha 2721
Ἀπόχρη · ἐξαρκεῖ.
alpha 2722
Ἀποχρήσας · ἀντὶ τοῦ ἱκανὸς γενόμενος. Πλάτων Πολιτείας βʹ.
alpha 2723
Ἀποχώρησις · ἀντὶ τοῦ ἀποστροφή.
alpha 2724
†Ἀπόχραε† · ἐξαρκεῖ. Ἡρόδοτος (9, 79, 2).
alpha 2725
Ἀποχρώσης · ἀρκούσης.
alpha 2726
Ἀποχοιριάσαι · ἀποσκιρτῆσαι, ἀπολακτίσαι. καὶ ἀποχοιριάζειν · ἀποσοβεῖν, ἐξελαύνειν ὡς χοῖρον. ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ κ ἀποκυριάζειν.
alpha 2727
Ἀποχρώντως · ἱκανῶς. Ἀριστοφάνης Ταγηνισταῖς (fr. 489 K.)· „ἀλλὰ στεφάνωσαι· καὶ γὰρ ἡλικίαν ἔχεις ἀποχρῶσαν ἤδη“.
alpha 2728
Ἀποχωροῦντα · ἀντὶ τοῦ ἀποπατούμενα. Ξενοφῶν (Mem. 1, 4, 6).
alpha 2729
†Ἀπόψας† · ἀδελφοῦ ἢ ἀδελφῆς ὑποκόρισμα.
alpha 2730
Ἀποψηφίζονται · ἀντὶ τοῦ καταδικάζουσιν αὐτὸν μὴ εἶναι πολίτην. οὕτω Δείναρχος (fr. 56, 2 C.). καὶ τὸ πρᾶγμα δὲ Δημοσθένης ἀποψήφισιν καλεῖ (57, 2).
alpha 2731
Ἀπόψηφοι ἐγένοντο τοῦ ἀποκτεῖναι · οἷον οὐκ ἐπήνεγκαν ψῆφον τοῦ ἀτιμῶσαι ἢ ἀποκτεῖναι. οὕτως φησὶ Φρύνιχος (Praep. soph. 13, 1).
alpha 2732
Ἀποψοφεῖν · τὸ πέρδεσθαι, εὐσχήμως λέγων. εὐσχημονέστερον δὲ διαπνεῖν καὶ ἀποπνεῖν.
alpha 2733
Ἀποψύχει · ὃ οἱ πολλοὶ καταψύχει λέγουσιν, ὅταν τὸ καῦμα λήγῃ καὶ εἰς {τὸ} ψῦχος τρέπηται. οὕτω Πλάτων (Phaedr. 242a).
alpha 2734
Ἀποψύχειν · τὸ ἀποθνῄσκειν ἐν αʹ (134, 3) Θουκυδίδης.
alpha 2735
Ἀπριάτην (A 99)· ἄνευ πράσεως.
alpha 2736
Ἀπρίξ · ὅλῃ δυνάμει, ἰσχυρῶς, ἀσφαλῶς.
alpha 2737
Ἄπροικον · τῇ προσωδίᾳ ὡς ἄνθρωπον οἱ Ἀττικοί.
alpha 2738
Ἀπροόπτως · ἀπροοράτως, ἀπροσδοκήτως.
alpha 2739
Ἀπρόσβλητον · ᾧ οὐδεὶς δύναται προσβαλεῖν.
alpha 2740
Ἀπροσδεής · μὴ χρῄζων.
alpha 2741
Ἀπροσήγορος ἄνθρωπος · ὃν οὐχ οἷόν τε προσαγορεῦσαι διὰ τρόπου τραχύτητα.
alpha 2742
Ἀπρόσιτος · ἀπροσπέλαστος.
alpha 2743
Ἀπρόσκλητον · τὴν οὐ προσκεκλημένην.
alpha 2744
Ἀπρόσειλος · ᾧ οὐδεὶς προσειλεῖται. οὕτως Εὐριπίδης (fr. 845 N. 2 ).
alpha 2745
〈Ἀ〉προβουλία καὶ ἀπροβουλεύτως · Πλάτων εἴρηκεν (Leg. 9, 867b).
alpha 2746
Ἀπροβούλευτον · τὸ μὴ πρότερον εἰς τὴν βουλήν, ἀλλʼ εὐθὺς εἰς τὸν δῆμον εἰσαχθὲν ψήφισμα.
alpha 2747
†Ἄπροτον† · οἱ μὲν εἶδος εἶναι κογχυλίου φασίν, οἱ δὲ ἀκρίδων, οἱ δὲ μελιττῶν. ἕκαστον δὲ τούτων ἀγεληδὸν νέμεται. καὶ οἱ μὲν τὰ ἄνθη, οἱ δὲ τοὺς καρπούς, οἱ δὲ τὰ ποώδη σίνουσιν. ἀφʼ ὧν καὶ τοὺς κατὰ συμμορίαν κακούργους †ἀπρότους† ὠνόμασαν.
alpha 2748
Ἅπτεσθαι · λαμβάνεσθαι.
alpha 2749
〈Ἀ〉πτέρως · ἀντὶ τοῦ ταχέως, ἑτοίμως ἢ ἐλαφρῶς. Ἴων εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 2750
Ἁπτόν · ψηλαφητόν.
alpha 2751
Ἅπτων · δεσμεύων.
alpha 2752
Ἄπυστα · ἀνήκουστα.
alpha 2753
†Ἄπυτοι† · οἱ Ἀθηναῖοι ἀπὸ Θησέως.
alpha 2754
Ἄπυρον πινακίσκον ἰχθυηρόν · μηδέπω πυρὶ προσενηνεγμένον. Ἀριστοφάνης εἴρηκεν (fr. 532 K.).
alpha 2755
Ἀπῳδόν · τὸ τῆς ᾠδῆς ἀλλότριον.
alpha 2756
Ἄπωθεν · χωρὶς ἢ πόρρωθεν.
alpha 2757
Ἀπωτέρω · πόρρω.
alpha 2758
Ἀπώμοτον · ἀπηγορευμένον, φευκτὸν καὶ ἀποίητον. Εὔπολις (fr. 217 K.).
alpha 2759
Ἄπφα · ἀδελφῆς καὶ ἀδελφοῦ ὑποκόρισμα.
alpha 2760
†Ἀπώναται† · ὠφελεῖται, εὐεργετεῖται.
alpha 2761
Ἀπωνηθήσεται · περιπραθήσεται.
alpha 2762
Ἀπῴχοντο · ἀπεφέροντο.
alpha 2763
Ἄρα · συλλογιστικὸς σύνδεσμος. καὶ ἀντὶ τοῦ δή καὶ ὡς ἔοικεν καὶ ὡς φαίνεται. οὕτω Πλάτων (Reip. 2, 358c, al.).
alpha 2764
Ἀράβιος αὐλητής · ἐπὶ τῶν ἀκαταπαύστων. Κάνθαρος Μηδείᾳ (fr. 1 K.)· „κιθαρῳδὸν ἐξηγείρατε Ἀράβιον τὸν χορὸν τοῦτον“. καὶ ἡ παροιμία· „Ἀράβιος αὐλητὴς δραχμῆς μὲν αὐλεῖ, τεττάρων δὲ παύεται“.
alpha 2765
Ἀράττων · κρούων.
alpha 2766
Ἀρᾶται · εὔχεται, ἢ καταρᾶται, ἢ ἐπιθειάζει. Φερεκράτης (fr. 118 K.)· 〈„ὕστερον ἀρᾶται κἀπιθεάζει〉 τῷ πατρί“.
alpha 2767
Ἀραῖς · κατάραις.
alpha 2768
Ἀργᾶς · οἱ μέν φασι τοῦτον κακὸν ποιητὴν γεγονέναι, οἱδὲ τὸν ἀργᾶν ὄφεως εἶδός φασι.
alpha 2769
Ἀργαλέως · χαλεπῶς.
alpha 2770
Ἀργιόδοντα · λευκὸν ἢ ὀξυόδοντα.
alpha 2771
Ἀργᾶ〈σ〉 · πονηρὸς ποιητὴς κατὰ τὴν σύνθεσιν. μέμνηται τούτου Φανίας ἐν τῷ πρὸς τοὺς σοφιστάς (fr. 10 Wehrli). ἢ ὄφεως εἶδος.
alpha 2772
Ἀράκους · τὰ ὄσπρια ἐν τῷ κ λέγουσιν, οὐκ ἐν τῷ χ ἀράχους.
alpha 2773
Ἄρρατον · ἰσχυρόν, ἢ δυσκίνητον. ἢ σκληρὸν καὶ ἀμετάστροφον.
alpha 2774
Ἀργέλοφοι · ποδεῶνες μηλωτῆς καὶ τῶν ἀσκῶν. δοκεῖ δὲ Ἰώνων εἶναι καὶ {ἡ φωνὴ} οὐκ Ἀττικῆς συγγραφῆς ὁ ποδεών. τῷ μέντοι ἀργέλοφοι Ἀριστοφάνης (Vesp. 672) καὶ Ἕρμιππος (fr. novum) κέχρηνται, τῷ δὲ ποδεὼν Αἰσχίνης (Socrat. fr. novum)· φησὶ γάρ· „καὶ τοὺς ποδεῶνας οἷς ἀφῆπτον τὸ κῴδιον ἀπὸ τοῦ ἀριστεροῦ ὤμου“.
alpha 2775
Ἀργυρίου δίκη · ὅταν τις προσήκειν αὑτῷ παρά τινος ἀργύριον ᾤετο, δίκην αὐτῷ ἀργυρίου ἐλάγχανεν· καὶ ἐκαλεῖτο ἀργυρίου δίκη.
alpha 2776
Ἀργυρίς · ἀργυρᾶ φιάλη, ὡς χρυσὶς ἡ χρυσῆ.
alpha 2777
Ἀργυραμοιβός · ὁ κέρμα ἀντὶ ἀργύρου ἀλλασσόμενος.
alpha 2778
Ἀργιλώδης γῆ · λευκὴ καὶ καθαρά.
alpha 2779
Ἀργίποδες · ταχεῖς, ὀξύποδες.
alpha 2780
Ἄργεμα{τα} · τὰ τῶν ὀφθαλμῶν λευκώματα.
alpha 2781
Ἀργέμων · Σοφοκλῆς (fr. 212 N. 2 = 198d R.) ἀντὶ ὀφθαλμῶν ἀπὸ τοῦ πάθους μετενεγκὼν τὴν φωνὴν ἐπʼ αὐτὸ τὸ δεκτικὸν τοῦ πάθους.
alpha 2782
Ἀργείους ὁρῶ · παροιμιῶδές ἐστι. Φιλωνίδης (fr. novum).
alpha 2783
Ἀργυροῦν καὶ χρυσοῦν · τὸ δὲ ἀργύρεον καὶ χρύσεον Ἰακά.
alpha 2784
Ἀργύριον καὶ τὸ λεπτὸν νόμισμα καλοῦσιν, 〈ὡς Ἀριστοφάνης Δαναΐσιν〉 (fr. 262 K.).
alpha 2785
Ἀργυραμοιβόν · κολλεκτάριον. καλοῦσι δὲ οὕτω καὶ τὸν τραπεζίτην.
alpha 2786
Ἀργυρὶς θήκη · διττὰ ἦν γραμματίδια, οἷς ἐχρῶντο Ἀθηναῖοι, τὰ μὲν ὥστε γράφειν μόνον ἑαυτοῖς, τὰ δὲ ὥστε καὶ ἀργυρίδιον κατατίθεσθαι, ἃ καὶ {τὰ} κιβώτια ἐκάλουν, τὰ δʼ ἄλλα †μαρτύρια†.
alpha 2787
Ἀργυρόποδα δίφρον · ὁ Ξέρξου δίφρος, ὃς αἰχμάλωτος ἐπεκαλεῖτο. ἀνέκειτο δʼ εἰς τὸν Παρθενῶνα τῆς Ἀθηνᾶς.
alpha 2788
Ἀργύρου κόπις · ἀργυρολόγος. παρὰ τὸ δοκιμάζειν τὸ κίβδηλον τοῦ ἀργυρίου.
alpha 2789
Ἀργυρώματα καὶ χρυσώματα · ὁμοίως ὡς ἡμεῖς Λυσίας (fr. 148 S.).
alpha 2790
Ἀργυροκοπεῖον · ἐν ᾧ κόπτεται νόμισμα, ὃ νῦν τινες †ἠμαντήριον† καλοῦσιν.
alpha 2791
Ἀργυροσκόπος · τὸ μὲν ἀργυρογνώμων καὶ ἀργυραμοιβὸς τέτριπται παρὰ τοῖς Ἀττικισταῖς, τὸ δὲ ἀργυροσκόπος οὐκέτι. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ σκοπεῖν τὸ ἀργύριον καὶ διακρίνειν ἀπὸ τοῦ ἀδοκίμου τὸ δόκιμον.
alpha 2792
Ἀργυρῖται · οἱ ἀργυρίου εὐποροῦντες.
alpha 2793
Ἀργυρογνώμων · δοκιμαστὴς ἀργύρου.
alpha 2794
Ἀργυροδίνης · ὁ καλὰς δίνας ἔχων. δῖναι δὲ αἱ τῶν ὑδάτων συστροφαί.
alpha 2795
Ἄρδηττος · τόπος ἐστὶν Ἀθήνησιν, ἐν ᾧ πάντες Ἀθηναῖοι δημοσίᾳ ὤμνυον τὸν ὅρκον τὸν Ἡλιαστικόν.
alpha 2796
Ἄρδα καὶ ἄρδαλος · τὸ μόλυσμα. καὶ ἀρδαλῶσαι τὸ μολῦναι ἀσχημόνως.
alpha 2797
Ἀρδάνιον · τὸ ἀπὸ τοῦ πυθμένος τοῦ κεραμίου ἕως τῆς γαστρός, ἐν ᾧ ἔπινε τὰ θρέμματα.
alpha 2798
Ἀρδεύειν · παρʼ Ἀντιφάνει μόνον (fr. 314 K.). ἐκ τοῦ ἐναντίου δὲ ἦρσεν καὶ ἄρσῃ Ἡρόδοτος (5, 12, 4 et 2, 14, 2).
alpha 2799
Ἄρδειν , οὐκ ἀρδεύειν λέγουσιν.
alpha 2800
Ἄρδηττος · τόπος Ἀθήνησιν ἀπὸ Ἀρδήττου ἥρωος.
alpha 2801
Ἀρεστήρ · εἶδος ποπάνου.
alpha 2802
Ἀρετή · εὐδοξία. οὕτως Ἀνδοκίδης (fr. 6 Blass) καὶ Θουκυδίδης (1, 33, 2).
alpha 2803
Ἄρειος πάγος · δικαστήριον Ἀθήνησιν. ἦσαν οὖν Ἀθήνησι βουλαὶ δύο, ἡ μὲν τῶν φʹ καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν κληρουμένη βουλεύειν, ἡ δὲ εἰς μῆνα τῶν Ἀρεοπαγιτῶν. ἐδίκαζε δὲ τὰ φονικὰ καὶ τὰ ἄλλα πολιτικὰ διῴκει σεμνῶς. ἐκλήθη δὲ Ἄρειος πάγος, ἤτοι ὅτι ἐν πάγῳ ἔστη καὶ ἐν ὕψει τὸ δικαστήριον· Ἄρειος δέ, ἐπεὶ τὰ φονικὰ δικάζει. ὁ δὲ Ἄρης ἐπὶ τῶν φόνων· ἢ ὅτι ἔπηξε τὸ δόρυ ἐκεῖ ὁ Ἄρης ἐν τῇ πρὸς Ποσειδῶνα ὑπὲρ Ἁλιρροθίου δίκῃ, ὅτε ἀπέκτεινεν αὐτὸν βιασάμενον Ἀλκίππην τὴν αὐτοῦ καὶ Ἀγραύλου τῆς Κέκροπος θυγατρός, ὥς φησιν Ἑλλάνικος 〈ἐν〉 αʹ (FGrHist 4 F 38 et 323a F 1).
alpha 2804
Ἀρήν , οὐχὶ ἄρης· ὁ τοῦ κριοῦ. ἀρνειὸς δὲ ὁ τέλειος.
alpha 2805
Ἀρὴν ἡ ὀρθή , ἡ δὲ γενικὴ ἀρνός· ἀπὸ ταύτης συνεκόπη.
alpha 2806
Ἄρης τύραννος · κομμάτιον ἐκ τῶν Τιμοθέου Περσῶν (fr. 15 Wil.), ὃ διὰ τὴν ἐπὶ τῆς ᾠδῆς εὐημερίαν Ἀθήνησιν ἐπιπολάσαν εἰς παροιμίαν ἐχώρησεν.
alpha 2807
Ἀρίδακρυς καὶ ἀλίδακρυς · ὁ ἐπίφορος εἰς τὸ δακρύειν. οὕτως Θεόπομπος (fr. novum).
alpha 2808
Ἀριστῆσαι · Ἀραρὼς Καμπυλίωνι (fr. 11 K.) καὶ Φιλιππίδης (fr. novum) καὶ ἕτεροι.
alpha 2809
Ἄριστα χωλὸς οἰφεῖ · καταφερεῖς γὰρ οἱ χωλοὶ πρὸς συνουσίαν. Δοῦρις δὲ ἐν ζʹ τῶν Φιλιππικῶν ἱστορεῖ (fr. novum) τὰς Ἀμαζόνας χωλοῦν τὴν ἄρρενα γενεάν.
alpha 2810
Ἀριστεροστάτης · ἐν τῷ κωμικῷ καλεῖται χορῷ, ἐν δὲ τῷ τραγικῷ μέσος ἀριστεροῦ. Κρατῖνος Σεριφίοις (fr. 215 K.).
alpha 2811
Ἀριστερεών · φυτὸν ἐπιτήδειον εἰς τοὺς καθαρμούς.
alpha 2812
†Ἀρίφατος† · ὁ ἐν πολέμῳ ἀποθανών.
alpha 2813
Ἀριστερός · ὁ ἀμαθὴς καὶ τῷ δεξιῷ ὑπεναντίος.
alpha 2814
Ἀριστίνδην · κατʼ ἐκλογὴν καὶ αἵρεσιν τῶν ἀρίστων †νομοθετῶν†.
alpha 2815
Ἀριστεύς · ὄνομα κύριον.
alpha 2816
Ἀριστίων · ὡσαύτως· ἔστι δὲ Σάμιος μὲν ἢ Πλαταιεύς, ἐκ μειρακυλλίου δὲ ἑταῖρος Δημοσθένους.
alpha 2817
Ἀρκάδας μιμούμενος · παροιμία, ᾗ κέχρηται Πλάτων ἐν Πεισάνδρῳ (fr. 99 K.), ἐπὶ τῶν ἄλλοις ταλαιπωρούντων· μαχιμώτατοι γὰρ ὄντες αὐτοὶ μὲν οὐδέποτε ἐνίκησαν, ἄλλοις δὲ αἴτιοι νίκης πολλοῖς ἐγένοντο. καὶ ὁ Πλάτων τὰς κωμῳδίας ποιῶν ἄλλοις παρέχων διὰ πενίαν Ἀρκάδας μιμεῖσθαι ἔφη.
alpha 2818
Ἀρκεσίλας · ὁ μὲν λόγος ἐπὶ τοῦ Δωρικοῦ τούτου ὀνόματος Ἀρκεσίλα τὴν γενικὴν λέγει, Θουκυδίδης δὲ Ἀρκεσίλου φησίν (5, 50, 4), ὡς Περδίκκου καὶ Ἀμύντου.
alpha 2819
Ἀρκεῖν · ἐπὶ τοῦ ἀρέσκειν. Ἀριστοφάνης (fort. Eccl. 828).
alpha 2820
Ἀρκαλέον · ξηρόν, ῥυσόν.
alpha 2821
Ἄρκος · ἄρκεσμα, βοήθημα.
alpha 2822
Ἄρκαλα · λευκὰ ἐνώτια ἐξ ὑάλου περίχρυσα.
alpha 2823
Ἀρκαλᾶν · παραχαλᾶν, μύζειν.
alpha 2824
Ἄρκτος · τὸ θηρίον σὺν τῷ τ. Εὔπολις Χρυσῷ γένει (fr. no‐ vum)· „ἄρκτους, ἐλάφους, ἐλέφαντας, ὕστριχας, χελώνασ“.
alpha 2825
Ἀρκτεῦσαι · Λυσίας (fr. 249 S.) τὸ καθιερωθῆναι πρὸ γάμων τὰς παρθένους τῇ Ἀρτέμιδι ἀρκτεύειν ἔλεγεν· καὶ γὰρ αἱ ἀρκτευόμεναι παρθένοι 〈ἄρκτοι〉 καλοῦνται, ὡς Εὐριπίδης (fr. 767 N. 2 ) καὶ Ἀριστοφάνης δηλοῖ (Lys. 645 et fr. 370 K.).
alpha 2826
Ἄρκτον , οὐχὶ ἄρκον. Κρατῖνος Ὀδυσσεῦσιν (fr. 140 K.)· „ἐν ἀριστέρʼ ἀεὶ τὴν ἄρκτον ἔχων λάμπουσαν ἕως ἂν ἐφεύρῃσ“. τὸν μέντοι ἄνεμον ἄνευ τοῦ τ, ὡς ἡμεῖς, ἀπαρκίαν διὰ τὸ εὔφωνον. καὶ τὴν πνοὴν ἄρκιον· „καὶ μὴν πελάζει καὶ καταψύχει πνοὴ ἄρκιος ὣς ναύτῃσιν ἀσκεύοις μολών“ (Aeschyl. fr. 127 N. 2 = 197 M.).
alpha 2827
Ἀρκτοῦρος · λέγεται καὶ αὐτὸς ὅλος ὁ Βοώτης, ἰδίως δὲ καὶ ὁ ὑπὸ τὴν ζώνην αὐτοῦ ἀστήρ.
alpha 2828
Ἄρκεσις · βοήθεια.
alpha 2829
Ἄρκιον · ἕτοιμον, παρόν, αὐτοσχέδιον.
alpha 2830
Ἀρκής · ταχύς.
alpha 2831
†Ἀρκύσας† · ἀντὶ τοῦ βροχίσας. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 2832
Ἄρκυς · λίνα καὶ δίκτυα. ἐκτείνεται ἡ ὑστέρα συλλαβὴ ὁμοίως ἐπί τε τῆς ὀρθῆς καὶ αἰτιατικῆς πτώσεως· καὶ ἄρκυς γὰρ καὶ τὰς ἄρκυς.
alpha 2833
Ἀρκύ〈σ〉τατα · οἱ τόποι, ἔνθα αἱ ἄρκυες πήγνυνται.
alpha 2834
Ἀρκύωρος · ὁ τὰς ἄρκυς, τουτέστι τὰ λίνα, φυλάττων. ἔστι δὲ ταῦτα τὰ κυνηγετικὰ πάντα λίνα.
alpha 2835
Ἁρμάτειον μέλος · (a) Ἴων μὲν (fr. novum) τὸν ἱππόθορον νόμον, ὃν ᾄδουσι Φρύγες, ὅταν αὐτοῖς οἱ ὄνοι ὀχεύωσιν. (b) οἱ δὲ †ἁρμάτθιον† γεγράφθαι φασὶ δεῖν ἀπὸ τοῦ συνθέντος τὸν τῆς Ἀθηνᾶς νόμον Ὁρμαθοῦ Βοιωτίου. (c) οἱ δὲ τὸ 〈ἐπὶ τῷ〉 ἑλκυσμῷ τοῦ Ἕκτορος μέλος γενόμενον ἀπὸ τοῦ θρήνου Τρῳάδων. (d) οἱ δὲ τὸ ὀξὺ καὶ ὅμοιον τῷ ἀπὸ τῶν ἀξόνων καὶ τροχῶν. (e) οἱ δὲ τὸ μητρῷον· τὴν γὰρ μητέρα τῶν θεῶν ἐφʼ ἁρμάτων ἐξάγεσθαι. (f) οἱ δὲ τὸ ταχὺ καὶ †ἀπεσπασμένον† ἀπὸ τοῦ δρόμου τοῦ τῶν ἁρμάτων. (g) οἱ δὲ παρεγγραφὴν εἶναι τὸ ἁρμάτειον μέλος ἐν τῷ ἐκ τοῦ Ὀρέστου ἐξαγγέλῳ καὶ οὐκ ἀπὸ μέρους τοῦ ᾄσματος. (h) ὁ Δίδυμος οὖν τούτοις ἅπασιν ἀντειπὼν (p. 245 Schmidt) τὸν ἐπᾳδόμενόν φησι ὑμέναιον ταῖς νύμφαις, διότι ἐφʼ ἁρμάτων ἤγοντο.
alpha 2836
Ἁρμαλιᾶς ὄχλος · ὁ σιτοφορικὸς ὄχλος, ὁ τὴν τροφὴν τῇ στρατιᾷ κομίζων· ἁρμαλιὰ γὰρ ἡ τροφή. οὕτω Σοφοκλῆς (fr. 828d R.).
alpha 2837
Ἄρμενα · τὰ ἁρμόζοντα.
alpha 2838
Ἁρμοσταί · οἱ φρούραρχοι τῶν Λακεδαιμονίων. παρὰ τὸ ἁρμόζειν καὶ καθιστᾶν τὰς ὑπʼ αὐτῶν φυλαττομένας πόλεις.
alpha 2839
Ἁρμογή · Εὔπολις Αἰξί (fr. 11 K.)· „ταύτην ἐγὼ ἐζήτουν πάλαι τὴν ἁρμογήν“.
alpha 2840
Ἁρμοδίων · φίλων, προσηνῶν· ὡς ἔμπαλιν ἀνάρσιοι οἱ πολέμιοι. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 2841
Ἁρμόζοντας · ἀντὶ τοῦ ἁρμοστὰς καθισταμένους. Ξενοφῶν (Lac. 14, 2).
alpha 2842
Ἁρματροχιαί · αἱ ἀπὸ τῶν τροχῶν ἐγχαράξεις ἐν τῇ γῇ.
alpha 2843
Ἁρμόσυνοι · ἀρχή τις Λακεδαίμονος.
alpha 2844
Ἀρμόγματα · ἀρτύματα.
alpha 2845
Ἁρμοδίου μέλος · τὸ ἐπὶ Ἁρμοδίῳ ποιηθὲν σκόλιον οὕτως ἔλεγον.
alpha 2846
Ἁρμονίας · συνθήκας, σπονδάς. ἡ λέξις Διογενιανοῦ (fr. novum).
alpha 2847
Ἀρνακίδα · τὸ κῴδιον, ὡς ἡμεῖς, τοῦ ἀρνειοῦ.
alpha 2848
Ἀρνεώς · ὁ ἀρνειός. ἐν Φρίξῳ (trag. adesp. fr. novum).
alpha 2849
Ἀρνεῖ · τὸ ὁριστικόν, τὸ δὲ ὑποτακτικὸν ἀρνῇ. καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων ἁπάντων ὁ αὐτὸς λόγος.
alpha 2850
Ἀρότους · τοὺς ἐνιαυτούς. οὕτω Σοφοκλῆς (Tr. 69).
alpha 2851
Ἀρότρῳ ἀκοντίζειν · παροιμία ἐπὶ τῶν καθʼ ἑαυτῶν ἀκοντιζόντων. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 828e R.).
alpha 2852
Ἀροῦν , οὐκ ἀροτριᾶν λέγουσιν.
alpha 2853
Ἁρπαγή · ὀξυτόνως ἡ διαρπαγή. τὸ δὲ σκεῦος βαρυτόνως, ἵνα ὀνοματικὸν γένηται.
alpha 2854
Ἄρνυσθαι · ἀντικαταλλάττεσθαι. ὅθεν καὶ τὸ μισθαρνεῖν , τὸ μισθὸν ἀντί τινος λαμβάνειν λέγεται. λαμβάνεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ περιποιούμενος καὶ ἀντὶ τοῦ φυλάττων. οὕτω Πλάτων (Prot. 349a).
alpha 2855
Ἁρπεδόνη · ἡ διὰ σπάρτου θήρα.
alpha 2856
Ἅρπη · δρέπανον. Σοφοκλῆς (fr. 391 N. 2 = 424 R.).
alpha 2857
Ἁρπεδονίζειν · λωποδυτεῖν. καὶ διὰ σπάρτου θηρᾶν.
alpha 2858
Ἀρπέζας · τοὺς αἱμασιώδεις τόπους. οἱ δὲ τείχη καὶ περιβόλους. οἱ δὲ κλιμακώδη χωρία.
alpha 2859
Ἁρπῖδες · ὑποδήματα.
alpha 2860
Ἀρράβακα · τὴν ὀρχηστρίδα ἢ τὸν ὀρχηστήν. ἢ βλάσφημον. ἀπὸ τοῦ ἀρραβάσσειν, ὅ ἐστιν ὀρχεῖσθαι. οὕτως Κρατῖνος (fr. novum).
alpha 2861
Ἀρρενικόν · χρώματος εἶδος χλωρόν, ὅπερ ἡμεῖς ἀρσενικὸν λέγομεν.
alpha 2862
Ἄρρηκτον · στερεόν.
alpha 2863
Ἀρρηνεῖν · λοιδορεῖν. καὶ γυναικὶ πρὸς ἄνδρα διαφέρεσθαι.
alpha 2864
Ἀρρηνές · ἄγριον, δυσχερές.
alpha 2865
Ἀρρῆσαι · ἀπαγορεῦσαι, ἀβουλῆσαι.
alpha 2866
Ἀρραβών · διὰ τῶν βʹ ρρ. ἡ χρῆσις ἀφθονωτάτη ἐστὶ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. Κρατῖνος Σεριφίοις (fr. novum). τὸ δὲ σημαινόμενον δῆλον. ἡ λέξις Φρυνίχου (fr. novum).
alpha 2867
Ἀρραβὼν κακῶν · Πλάτων Μετοίκοις (fr. novum)· „οὐκ ἐμάνθανον κακῶν μεγίστων ἀρραβῶνα λαμβάνων“.
alpha 2868
Ἄραρεν · οἷον βεβαίως οὕτως ἔχει καὶ ἀμετακινήτως.
alpha 2869
Ἄρρατον · ἰσχυρόν, στερεόν. οὕτω Πλάτων (Crat. 407d. Reip. 7, 535c).
alpha 2870
Ἄρρητα · ἀντὶ τοῦ μὴ εἰρημένα. Πλάτων Συμποσίῳ (189b) καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου (21, 79)· „ῥητὰ καὶ ἄρρητα κακά“.
alpha 2871
Ἄρρεν , οὐκ ἄρσεν. καὶ ὅλως ὅταν ᾖ μετὰ τοῦ ρ ς καὶ τοῦτο ρ ποιοῦσιν, οἷον θαρρεῖν, μυρρίνη, ταρρός, ἐπὶ κόρρης. Ὅμηρος διὰ τοῦ ς (ι 219)· „ταρσοὶ μὲν τυρῶν βρῖθον“. καὶ οἱ τραγικοί. πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα τῶν Ἀττικῶν ὀνόματα φυλάττονται οἱ τραγικοὶ ὡς ἰσχνότερα τῆς τραγῳδίας καὶ πολιτικώτερα. οὐ μέντοι οὐδʼ οἱ Ἀττικοὶ ὁμαλίζουσιν ἐν τούτοις, οἷον Πέρσαι, Ἀρσινόη, Κερσοβλέπτης. καὶ Χερρόνησον μὲν λέγουσιν διὰ τοῦ ρ, χέρσον δὲ διὰ τοῦ ς.
alpha 2872
Ἀρρενικόν , οὐχὶ ἀρσενικὸν καλοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ τὸ τῶν γραφέων φάρμακον. Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσιν (fr. novum)· „οὕτως πάρεστιν ἀρρενικόν· κέλευε νῦν“.
alpha 2873
Ἀρραγὲς ὄμμα · τὸ μὴ δακρῦον, ἀλλʼ ἀπαθές. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 670 N. 2 = 736 R.).
alpha 2874
Ἀρραγῶς · στερρῶς, ἐγκρατῶς, ὥστε μὴ ῥαγῆναι καὶ διαφθαρῆναι ὑπὸ βίας. Σοφοκλῆς (fr. 1024a R.).
alpha 2875
Ἄρρητον · τὸ ἀνιστόρητον. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 500 N. 2 = 543 R.).
alpha 2876
Ἀρρηφορεῖν · τὸ τὰ ἀπόρρητα καὶ μυστικὰ φέρειν. καὶ Ἀρρηφόροι καὶ ἀρρηφορία ὁμοίως.
alpha 2877
Ἄρριχοι · κόφινοι οἰσύϊνοι, οὓς ἀρσίκους οἱ Ἴωνες. θηλυκῶς δὲ οἱ Ἀττικοὶ τὰς ἀρρίχους. Ἀριστοφάνης (An. 1309).
alpha 2878
Ἄρρυ · ἐπίφθεγμα ἐρετῶν, ὥσπερ τὸ ῥυππαπαὶ (Ar. Ran. 1073) καὶ ἕτερα τοιαῦτα.
alpha 2879
Ἀρρωδεῖν · τὸ δεδοικέναι. καὶ διὰ τοῦ ο ὀρρωδεῖν. μᾶλλον δὲ τοῦτο Ἑλληνικόν.
alpha 2880
Ἀρρωστία τοῦ στρατεύειν · ἀντὶ τοῦ ἀπροθυμία. Θουκυδίδης (3, 15, 2).
alpha 2881
Ἀρρενωποὺς καὶ ἀρρενωπάδας †τὰς γυναῖκας† καλοῦσιν. Κρατῖνος (fr. 389 K.).
alpha 2882
Ἀρρωστήμων · Εὔπολις Αὐτολύκῳ (fr. 63 K.).
alpha 2883
Ἄρσεων (Ps. 80, 7)· βασταγμάτων.
alpha 2884
Ἄρσει · ποτιεῖ.
alpha 2885
Ἀρτάβη · μέτρον ἐστὶ Περσικόν.
alpha 2886
Ἄρταμος · κρεουργός, μάγειρος. τάττει αὐτὸ Σοφοκλῆς καὶ ἐπὶ τοῦ φονέως (fr. 921 N. 2 = 1025 R.).
alpha 2887
†Ἆρται† · ἐπικρέμαται.
alpha 2888
Ἀρτάνη · κυρίως μὲν ἡ τῶν καλῳδίων ἀγχόνη. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Αἰχμαλωτίσιν (fr. 48 N. 2 = 51 R.) ἐπὶ τοῦ δεσμοῦ.
alpha 2889
Ἀρτεμισία · δύο γεγόνασι, Καρικαὶ γένος καὶ βασιλίδες ἀμφότεραι, ὧν ἡ μὲν πρώτη γέγονε κατὰ τὰ Περσικά, ἡ δὲ βʹ, ἧς καὶ Δημοσθένης 〈ἐν τῷ Περὶ τῆς Ῥοδίων ἐλευθερίασ〉 (15, 11) μνημονεύει, θυγάτηρ μὲν ἦν Ἑκατόμνου, γυνὴ δὲ καὶ ἀδελφὴ Μαυσώλου.
alpha 2890
Ἄρτημα βαλαντίου · ὁ δεσμὸς τοῦ βαλαντίου. ἢ ὁ τελαμών, ἐξ οὗ ἤρτηται.
alpha 2891
Ἀρτήρ · ὑποδήματος γένος. Φερεκράτης 〈Γραυσίν〉 (fr. 38 K.).
alpha 2892
Ἄρτι · ἐπὶ τοῦ ἀπηρτισμένως καὶ πεπληρωμένως. λέγεται δὲ ἄρτι καὶ τὸ μέρος τοῦ παρεληλυθότος συνάπτον τῷ νῦν, ἐναντίως ἔχον τῷ αὐτίκα· τοῦτο γὰρ κατὰ τὸ μέλλον συνάπτει τὸ νῦν.
alpha 2893
Ἀρτιάζειν · τὸ παίζειν ἄρτια ἢ περιττὰ καρύοις ἢ ἀστραγάλοις ἤ τισι τοιούτοις. οὕτως Πλάτων Λύσιδι (206e)· 〈„ἢ ἀρτιάζων ἀστραγάλοις παμπόλλοις ἐκ φορμίσκων τινῶν προαιρούμενοι“〉.
alpha 2894
Ἀρτικροτεῖσθαι · συμφωνεῖσθαι.
alpha 2895
Ἄρτια · ἡρμοσμένα, τέλεια, ὑγιῆ. λέγεται δὲ ταῦτα καὶ ἄρμενα.
alpha 2896
†Ἀρτισμός† · ἀνακρεμασμός.
alpha 2897
Ἀρτιμελής · ὑγιὴς τοῖς μέλεσιν.
alpha 2898
Ἀρτιεπής · ἀπηρτισμένος ἐν τῷ λέγειν.
alpha 2899
Ἀρτιθαλῆ · νεόφυτα.
alpha 2900
Ἀρτίπους · ὑγιεῖς τοὺς πόδας ἔχων.
alpha 2901
Ἀρτίστομος · ὁ σαφὲς καὶ ἡδὺ φθεγγόμενος.
alpha 2902
Ἀρτίφρονες · σώφρονες.
alpha 2903
Ἀρτίως · τελείως, ὑγιῶς.
alpha 2904
Ἀρτίως , οὐ μόνον ἄρτι· τὸ πρὸ ὀλίγου. Φερεκράτης 〈Μυρμηκανθρώποις· (fr. 119 K.)· „ξένη γυνὴ γραῦς ἀρτίως ἀφιγμένη“〉.
alpha 2905
Ἄρτος · ὄνομα τυράννου Μεσσαπίων, ὃν καὶ πρόξενον Ἀθηναίους φησὶ ποιήσασθαι Πολέμων (fr. 89 Preller).
alpha 2906
Ἀρτοπόπον · καὶ Ἀττικοὶ καὶ Ἴωνες τὸν ἀρτοκόπον. ἔστι δὲ τὸ ἀρτοποπεῖν ἐν Μονοτρόπῳ Φρυνίχου (fr. 27 K.).
alpha 2907
Ἀρτοσιτεῖν · τὸ ἐναντίον τοῦ ὀψοφαγεῖν. 〈Πλάτων ἐν Ὑπερβόλῳ (fr. 172 K.) κέχρηται τῷ ὀνόματι〉.
alpha 2908
Ἀρτύειν · σκευάζειν.
alpha 2909
Ἄρτυεν · ἐβασίλευεν.
alpha 2910
Ἀρτύναντες (M 43)· παρασκευάσαντες.
alpha 2911
Ἀρύβαλλος · τὸ ἑλκυστὸν βαλάντιον.
alpha 2912
Ἀρύβας · κύριον. Ἀλκέτου μὲν ἦν υἱός, Μολοττῶν δὲ βασιλεύς.
alpha 2913
Ἀρύει · βοηθεῖ.
alpha 2914
†Ἄρυθμος† · ἀδιατύπωτος, ἀκανόνιστος, μὴ ἔχων ῥυθμόν· ῥυθμὸς γὰρ ὁ τύπος.
alpha 2915
Ἀρυσάμενος · ἀντλήσας.
alpha 2916
Ἀρυστίχους · τὰς οἰνοχόας καὶ κοτύλας.
alpha 2917
Ἀρύτεσθαι σὺν τῷ τ λέγουσιν, οὐκ ἀρύεσθαι. Ἀριστοφάνης 〈Νεφέλαις (272)· „εἴτʼ ἄρα Νείλου προχοὰς ὑδάτων χρυσέοις ἀρύτεσθε πρόχοισιν“〉. καὶ Πλάτων 〈Νόμοις (1, 636d)· „ὧν ὁ μὲν ἀρυτόμενος ὅθεν τε δὴ καὶ ὁπόσον καὶ ὁπότε“〉.
alpha 2918
Ἄρυστις · ἡ ἀπνευστὶ πόσις.
alpha 2919
Ἀρχαιϊκὸν καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα διὰ τῶν δύο ιι. Ἀριστοφάνης 〈Νεφέλαις (821)· „ὡς παιδάριον εἶ καὶ φρονεῖς ἀρχαιϊκά“〉.
alpha 2920
Ἀρχαῖος · ἀντὶ τοῦ εὐήθης. Πλάτων (Hipp. min. 371d).
alpha 2921
†Ἀρχαῖος† · Ἰσοκράτης μὲν 〈ἐν τῷ Πανηγυρικῷ〉 (8) τὸ ἀρχαιοτρόπως εἰπεῖν, τουτέστιν ἀρχαιοτρόποις ὀνόμασι χρῆσθαι. Δημοσθένης δὲ ἐν Φιλιππικοῖς εἰπὼν (9, 48) „οὕτως δὲ ἀρχαίως εἶχον, μᾶλλον δὲ πολιτικῶσ“, ἀντὶ τοῦ ἁπλῶς ἔλαβεν.
alpha 2922
Ἀρχαιρεσίας λέγουσι θηλυκῶς καὶ πληθυντικῶς, οὐκ ἀρχαιρεσίαν οὐδὲ ἄλλως πως.
alpha 2923
Ἀρχαιρεσιάζειν · τὸ πρὸς χάριν τινὶ ζητεῖν.
alpha 2924
Ἀρχαίως · ἀπραγμόνως, ἀπαρατηρήτως καὶ ἠλιθίως.
alpha 2925
Ἀρχεῖα · ἔνθα οἱ δημόσιοι χάρται ἀπόκεινται, χαρτοφυλάκιον. ἢ τὰ χωρία τῶν κριτῶν. ἢ ἀρχαί, ὡς Ξενοφῶν Ἱστοριῶν ηʹ (5, 17 et 6, 10).
alpha 2926
Ἀρχηγέται · ἐπώνυμοι τῶν φυλῶν. Ἀριστοφάνης (fr. 126 K.)· „ὁ δὲ μεθύων ἤμει παρὰ τοὺς ἀρχηγέτασ“.
alpha 2927
Ἀρχηγέτης · ἡγεμών.
alpha 2928
Ἀρχῆθεν · οὐκ ἔστι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, πλὴν παρʼ Αἰσχύλῳ (fr. 416 N. 2 = 758 M.). παρʼ Ἡροδότῳ δέ ἐστι (7, 104, 1) καὶ τοῖς Ἴωσι.
alpha 2929
Ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι · παροιμιῶδές ἐστι. Σόλωνος δὲ (Nr. 199 Martina) εἶναί φασιν αὐτὸ ἀπόφθεγμα. Ἀριστοτέλης δὲ (EN 1130a 1) καὶ Θεόφραστος (deest ap. Wimmer) Βίαντος.
alpha 2930
Ἀρχὴν ἰᾶσθαι πολὺ λῴϊον ἠὲ τελευτήν · παροιμία. δηλοῖ δὲ ὡς †ἀρχόμενός τινος† πάθους καὶ ἄλλου τινὸς δεινοῦ μᾶλλόν ἐστι κωλύειν ἢ ἐνακμάσαντος καὶ τελειωθέντος.
alpha 2931
Ἀρχὴν Σκυρίαν · παροιμία ἐπὶ τῶν εὐτελῶν καὶ μηδὲν λυσιτελὲς ἐχόντων, παρόσον πετρώδης καὶ λυπρὰ ἡ Σκῦρος.
alpha 2932
Ἀρχίδια · τὰς ἀρχὰς ὑποκοριζόμενοι λέγουσιν.
alpha 2933
Ἀρχιέρεων , οὐκ ἀρχιερέα. Πλάτων (Leg. 12, 947a).
alpha 2934
Ἀρχιθεωρός · ὁ ἡγούμενος τῶν θεωρῶν. θεωροὶ δὲ οἱ τὴν θεωρίαν φέροντες τοῖς θεοῖς εἰς τοὺς καλλινίκους ἀγῶνας καὶ ὑπὲρ τῶν πατρίδων θύοντες.
alpha 2935
Ἀρχιτέκτων · βʹ σημαίνει· καὶ τὸ τῶν οἰκοδομημάτων εἶναι ἐπιστάτην καὶ κυρίως τὸν ἄρχοντα τῶν τεκτόνων, ὃς τὴν διάθεσιν τοῦ κατασκευάσματος ἐπινοεῖ. λέγεται δὲ καὶ ἀπὸ τούτων ἀρχιτέκτων καὶ ὁ κατασκευάσας τινὶ καὶ σκευωρησάμενος πρᾶγμά τι. Δημοσθένης (56, 11)· 〈„τούτῳ τῷ ἀρχιτέκτονι τῆς ὅλησ“, φησίν, „ἐπιβουλῆσ“〉.
alpha 2936
Ἄρχοντες οἱ θʹ τίνες · ἄρχων, πολέμαρχος, βασιλεύς, θεσμοθέται ἕξ. καὶ πρὸ μὲν τῶν Σόλωνος νόμων οὐκ ἐξῆν αὐτοῖς ἅμα δικάζειν, ἀλλʼ ὁ μὲν βασιλεὺς καθῆστο παρὰ τῷ καλουμένῳ Βουκολίῳ· τὸ δὲ ἦν πλησίον τοῦ πρυτανείου· ὁ δὲ πολέμαρχος ἐν Λυκείῳ, καὶ ὁ ἄρχων παρὰ τοὺς Ἐπωνύμους, οἱ θεσμοθέται παρὰ τὸ Θεσμοθέσιον. κύριοί τε ἦσαν ὥστε τὰς δίκας αὐτοτελεῖς ποιεῖσθαι. ὕστερον δὲ Σόλωνος οὐδὲν αὐτοῖς ἕτερον τελεῖται ἢ μόνον ὑποκρίνουσι τοὺς ἀντιδίκους.
alpha 2937
Ἄρχων · ἀφʼ οὗ ὁ ἐνιαυτὸς ἐπώνυμος γενόμενος ἐμετρεῖτο. ἦν δὲ ὁ ἄρχων τῶν θʹ εἷς.
alpha 2938
Ἀρωγή · βοήθεια.
alpha 2939
Ἀρωγός · ὠφέλιμος.
alpha 2940
Ἀρώματα · οὐ τὰ θυμιάματα οἱ Ἀττικοὶ καλοῦσιν, ἀλλὰ τὰ ἐσπαρμένα.
alpha 2941
Ἀσαλὴς μανία · ἡ μηδενὸς φροντίζουσα· σάλη γὰρ ἡ φροντίς. Αἰσχύλος (fr. 319 N. 2 = 634 M.).
alpha 2942
Ἀσάλπιγκτον ὥραν · τὸ μεσονύκτιον, ἐπεὶ ταύτης τῆς ὥρας οὐκ εἰώθασι σαλπίζειν, ἀλλʼ ἑσπέρας καὶ ὄρθρου.
alpha 2943
Ἆσαι · βλάψαι. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 417 N. 2 = 759 M.).
alpha 2944
Ἄσβεστος (A 599)· ἀκατάπαυστος.
alpha 2945
Ἀσαφές · ἀνόητον, ἄδηλον.
alpha 2946
Ἄσβολος · θηλυκῶς ἡ ἄσβολος, οὐχὶ ἡ ἀσβόλη, οὐδὲ ἀρσενικῶς ὁ ἄσβολος. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (244/5)· „τὰ πλεῖστα γὰρ ἀποπεπόνηκας. φεῦ ἰοὺ τῆς ἀσβόλου“.
alpha 2947
Ἀσέλγεια · ἀντὶ τοῦ πολυτέλεια. Αἰσχίνης (1, 95).
alpha 2948
Ἀσέλγεια · πορνεία, ἀκαθαρσία. παρῆκται δέ, ὥς φασιν, ἐξ αἰτίας τοιαύτης. Σέλγη πόλις ἐστὶ τῆς Πισιδίας, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν. κατʼ ἐπίτασιν οὖν τὸ ἀσελγαίνειν.
alpha 2949
Ἀσελγές · πᾶν τὸ σφοδρὸν καὶ βίαιον. καὶ ἀσέλγεια ἡ μετʼ ἐπηρείας καὶ θρασύτητος βία. καὶ ἀσελγὴς ὁ ἀνάγωγος. Δημοσθένης 〈ἐν τῷ κατὰ Μειδίου (21, 1)· „τὴν μὲν ἀσέλγειαν ἀεὶ καὶ τὴν ὕβριν, ᾗ πρὸς ἅπαντας ἀεὶ χρῆται“. καὶ ὁ κωμικός (Eup. fr. 320 K.)· „ὥσπερ ἀνέμου ἐξαίφνης ἀσελγοῦς γενομένου“. καὶ Φερεκράτης „οἷον αὖ τὸ πνῖγος ὡς ἀσελγέσ“ φησί που〉 (fr. 176 K.). καὶ ἀσελγόκερων κριὸν Πλάτων (fr. 210 K.) τὸν μεγαλόκερων· ἢ τὸν χαλεπὸν καὶ βίαιον τοῖς κέρασι.
alpha 2950
Ἄσεπτον · τὸ ἀσεβές.
alpha 2951
Ἄση · λύπη.
alpha 2952
Ἀσημάντοις · ἀφυλάκτοις, οὐκ ἔχουσι σημάντορας, τοὺς ἐπιστάτας. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν σφραγίδων.
alpha 2953
Ἀσήμαντα · τὰ λεγόμενα ἀσφράγιστα· καὶ γὰρ σημεῖα τὰς σφραγῖδας ἔλεγον. Ξενοφῶν δὲ (Cyneg. 3, 4) ἐπιρρηματικῶς ἀσήμως καὶ ἀσήμων Εὐριπίδης (fr. novum). καὶ ἄσημον τὸ ἀργύριον τὸ ἀχάρακτον, ἐπίσημον δὲ τὸ κεχαραγμένον. οὕτως δὲ καὶ τὸ χρυσίον ἄσημον καὶ ἐπίσημον.
alpha 2954
Ἄσθμα · πνοή. καὶ ἀσθμάζειν ἀντὶ τοῦ ἀσθμαίνειν, οἷον πνευστιᾶν.
alpha 2955
Ἀσία · ὑπὸ τῶν παλαιῶν πᾶσα λέγεται, ἧς οἱ Πέρσαι τὴν ἀρχὴν ἐκέκτηντο, οὐχ ἡ νῦν ἰδίως ὀνομαζομένη οὕτως.
alpha 2956
Ἀσιάς · ἡ κιθάρα, ἀπὸ Ἀσίου τινός. καὶ Ἀσία καὶ Ἀσιώνη, ἀπὸ Ἀσίας τῆς μητρὸς Προμηθέως. Δοῦριν δὲ (FGrHist 76 F 81) †Ἀριστοτέλης† φησὶ λέγειν ὅτι ἐκλήθη Ἀσιὰς ἀπὸ τῶν χρωμένων Λεσβίων, οἵτινες οἰκοῦσι πρὸς τῇ Ἀσίᾳ. οἱ δὲ ἀπὸ Τυρρηνοῦ Λυδοῦ εὑρόντος πρώτου τὸ τρίγωνον ὄργανον. οἱ δὲ ἀπὸ Τερπάνδρου.
alpha 2957
Ἀσιάδος κρούματα · τῆς κιθάρας. οὕτως Ἀριστοφάνης (Thesm. 120). καὶ ἄσσιστα · ἔγγιστα.
alpha 2958
Ἀσκάντης · κλινίδιον εὐτελές. καὶ ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν ὁ σκίμπους. ὁ δὲ κράββατος οὐδὲ παρʼ ἑνί.
alpha 2959
Ἀσκαρδαμυκτὶ ὁρᾶν · μὴ καταμύοντα. Ἀριστοφάνης (Equ. 292).
alpha 2960
Ἀσκέραι · ὑποδήματα Ἀττικά.
alpha 2961
Ἀσκαλαβώτην , οὐχὶ καλαβώτην λέγουσι· μᾶλλον δὲ γαλεώτην. Μένανδρος (fr. 163 K.—Th.).
alpha 2962
Ἄσκευον · ἀντὶ τοῦ ἀπαράσκευον.
alpha 2963
Ἀσκήσασα · μετʼ ἐπιμελείας ὑφάνασα, κοσμήσασα.
alpha 2964
Ἄσκησις · ἀγωνιᾶν καὶ ὡς ἡμεῖς τὸ δεδιέναι καὶ προσδοκᾶν τὸ μέλλον λέγουσιν οἱ παλαιοὶ καὶ Πλάτων.
alpha 2965
Ἄσκησίς ἐστιν ἐπίμονος πόνος πρὸς τὸ οἱονοῦν πρᾶγμα.
alpha 2966
Ἀσκητικός · φιλομαθής, φιλόσοφος.
alpha 2967
Ἄσκοπον · ἀντὶ τοῦ ἀπροσδόκητον.
alpha 2968
Ἀσκληπιεῖον · πεντασυλλάβως λεκτέον.
alpha 2969
Ἀσκοπήρα · Ἑλληνικὸν τὸ ὄνομα.
alpha 2970
Ἀσκορδίνωτος · ὁ μὴ σκορδινώμενος. σκορδινᾶσθαι δέ ἐστι τὸ τὰ μέλη διατείνειν, ὃ μάλιστα ἐπὶ τῶν ἀφυπνισθέντων συμβαίνει.
alpha 2971
Ἀσκούμενος · κατασκευάζων, κοσμῶν.
alpha 2972
Ἀσκωλιάζοντες · ἐφʼ ἑνὸς ποδὸς ἐφαλλόμενοι ἢ στερούμενοι τῶν κατὰ φύσιν.
alpha 2973
Ἀσκοθύλακος · Διοκλῆς Βάκχαις (fr. 3 K.) καὶ Ἄρχιππος Ἀμφιτρύωνι 〈δευτέρῳ〉 (fr. 4 K.).
alpha 2974
Ἀσκωλιάζειν · τὸ ἐπὶ θατέρῳ τοῖν ποδοῖν πορεύεσθαι χωλαίνοντα. οὕτω Πλάτων (Symp. 190d). καὶ σκιμβάζειν τὸ αὐτὸ τοῦτο λέγουσι. κυρίως δὲ ἀσκωλιάζειν ἐστὶ τὸ ἐπὶ τοῦ ἀσκοῦ ἅλλεσθαι. τιθέασι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἅλλεσθαι τὸν ἕτερον τῶν ποδῶν ἄνω ἔχοντα. οἱ δὲ σύμποδα βεβηκότα ἅλλεσθαι.
alpha 2975
Ἀσκῷ φλαυρίζεις · οἷον οὐδενὶ καταπλήττῃ, σκιᾷ μορμολύττῃ.
alpha 2976
Ἀσπάθητον χλαῖναν · ἀνύφαντον.
alpha 2977
Ἀσπάλαθος · εἶδος ἀκάνθης τραχυτάτης.
alpha 2978
Ἀσπαλιεύς · ἁλιεύς, ἀπὸ τοῦ σπᾶν τὸ λίνον. λίνον δὲ ἡ ὁρμιά.
alpha 2979
Ἄσμα · τὸ δίασμα. οὕτω Σώφρων (fr. 79 Kaibel). καὶ ἄττεσθαι , ὃ ἡμεῖς διάζεσθαι· μεταβολὴ γὰρ τῶν βʹ ττ εἰς τὸ ζ ἐγένετο.
alpha 2980
Ἀσμένως · χαίρων, ἡδέως, προθύμως.
alpha 2981
Ἀσολοίκως · τὸ ἀφελῶς.
alpha 2982
Ἀσπαίροντες · σκαρίζοντες.
alpha 2983
Ἀσπαλίας · ἁλιέως ἔργα. καὶ ἀσπαλιεὺς ἀπὸ τοῦ ἀποσπᾶν τὴν ἄγραν.
alpha 2984
Ἀσπασία · πολυθρύλητος γέγονεν. ἦν δὲ γένος Μιλησία, δεινὴ δὲ περὶ λόγους. Περικλέους δέ φασιν αὐτὴν διδάσκαλον ἅμα καὶ ἐρωμένην εἶναι. δοκεῖ δὲ δυοῖν πολέμων αἰτία γεγονέναι, τοῦ τε Σαμιακοῦ καὶ τοῦ Πελοποννησιακοῦ. δοκεῖ δὲ καὶ ἐξ αὐτῆς ἐσχηκέναι Περικλῆς τὸν ὁμώνυμον αὐτῷ Περικλέα τὸν νόθον.
alpha 2985
Ἀσπαστοί · ἄσμενοι, θεοειδεῖς, ἡδεῖς.
alpha 2986
Ἀσπασίως · προσηνῶς, φιλοφρόνως.
alpha 2987
Ἀσπίς · ὅπλον, σκουτάριον.
alpha 2988
Ἄσπονδοι · ἐχθροὶ ἀδιάλλακτοι.
alpha 2989
Ἄσπουδος · ὁ μὴ σπουδαῖος. †οὕτως Ἀρχίδης†. Εὔπολις Πόλεσιν (fr. 234 K.)· „ἄσπουδος δʼ ἀνὴρ σπουδαίου κακίων“.
alpha 2990
Ἀσπάζεσθαι · καὶ τὸ προσαγορεύειν, ὡς ἡμεῖς, καὶ τὸ χαίρειν τινὶ ἁπλῶς, καὶ ἀγαπᾶν καὶ φιλοφρονεῖσθαι.
alpha 2991
Ἀσπαζόμεθα · καὶ σὺν τῷ ς „ἀσπαζόμεσθʼ ἐρετμὰ καὶ σκαλμίδια“ φησὶν ὁ κωμικός (com. adesp. fr. 607 K.). καὶ 〈πάντα〉 τὰ ὅμοια διττῶς λέγουσιν.
alpha 2992
Ἄσταχυς καὶ ἀσταφίς · καὶ ὅλως τὸ πλεονάζειν τῷ α ἐν ἀρχῇ τῶν τοιούτων ὀνομάτων Ἀττικόν.
alpha 2993
Ἀστεῖόν τι καὶ κατερρινημένον εἰπεῖν (Ar. Ran. 901) · κωμικὴ ἡ συμπλοκή. σημαίνει δὲ τὸ κατερρινημένον τὸ ἄκρως διειργασμένον. 〈ἐν〉 συνουσίᾳ χρῶ.
alpha 2994
Ἀστάθμητος · ἄνισος.
alpha 2995
Ἀσταθμητότατον · περὶ οὗ οὐδεὶς ἂν δύναιτο τεκμήρασθαι οὐδὲ σταθμήσασθαι, τί ποτε διανοεῖται ἢ τί †πρᾶξαι†. Δημοσθένης ἐν τῷ Παραπρεσβείας (19, 136).
alpha 2996
Ἄστεγος · ὁ μὴ ἔχων στέγην. λέγεται δὲ καὶ 〈ὁ〉 φλύαρος καὶ ἀνυπομόνητος.
alpha 2997
Ἀστεῖος · εὐσύνετος, εὐπρόσωπος, χαρίεις, καλός, γελοιώδης.
alpha 2998
Ἀστάνδης · γραμματοφόρος. Περσικὸν τὸ ὄνομα.
alpha 2999
Ἀσταφίδα καὶ ὀσταφίδα · οἱ Ἀττικοὶ ἑκατέρως λέγουσιν.
alpha 3000
Ἀστείων · τῶν ἐν ἄστει διατριβόντων.
alpha 3001
Ἀστεΐζεσθαι · τὸ χαριεντίζεσθαι. καὶ ἀστεῖος ὁ χαρίεις.
alpha 3002
Ἀστεϊζόμενος · ἀγλαϊζόμενος, ὡραϊζόμενος.
alpha 3003
Ἄστεκτα · ἀβάστακτα, ἀνυπομόνητα, οὐ δυνάμενα κατασχεθῆναι.
alpha 3004
Ἄστεσι · πόλεσι.
alpha 3005
Ἄστικτον · ἀνέπαφον χωρίον καὶ ἀνυπόθετον.
alpha 3006
Ἀστικὸν ἐμπόριον · ἐν ᾧ οἱ ἀστοὶ Ἀθήνησιν ἐνεπορεύοντο. ἦν δὲ καὶ ἄλλο ξενικόν, ἐν ᾧ οἱ ξένοι.
alpha 3007
Ἀστεμφέα · ἀμετακίνητον, βέβαιον. λέγεται δὲ καὶ ἐπιρρηματικῶς ἀστεμφῶς.
alpha 3008
Ἀστερόεντα · ἤτοι ἀστέρας πεποικιλμένους ἔχοντα.
alpha 3009
Ἀστέρων τέθριππος (Eur. Troad. 855)· τὸ ἅρμα τοῦ ἡλίου.
alpha 3010
Ἀστιβής · ἀσφαλὴς ἢ ἄβατος.
alpha 3011
Ἀστεϊσμός · πιθανολογία.
alpha 3012
Ἄστομος · ὁ μὴ δυνάμενος λέγειν. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 73 N. 2 = 76 R.).
alpha 3013
Ἀστόξενοι · οἱ γένει ἐξ ἀρχῆς προσήκοντες, ἐπὶ δὲ τῆς ἀλλοδαπῆς γεγονότες.
alpha 3014
Ἀστός · πολίτης.
alpha 3015
Ἄστικτον · ἔστι δὲ χωρίον τὸ μὴ ὑποκείμενον δανειστῇ καὶ μὴ ἔχον ὅρον, ἥτις ἦν στήλη δηλοῦσα ὅτι ἐπʼ αὐτοῖς 〈 *** 〉 δεδάνεικεν· ὅταν γὰρ ὑποκέηται, αὐτὸ τοῦτο ὁ δανείσας διὰ γραμμάτων δηλοῖ ἐπικειμένων τῷ χωρίῳ. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἐπὶ οἰκίας γίνεται.
alpha 3016
Ἀστραβηλάτης · ὀνηλάτης.
alpha 3017
Ἀστράβη · τὸ ἐπὶ τῶν †ἐφίππων† ξύλον, ὃ κρατοῦσιν οἱ καθεζόμενοι. καὶ αὐτὸ τὸ νωτοφόρον ὑποζύγιον. οἱ δὲ τὴν σωματηγὸν ἡμίονον ἀστράβην ἐκάλεσαν.
alpha 3018
Ἀστράγαλος · κυρίως τὸ συνήθως λεγόμενον. καὶ ὁ σπόνδυλος τοῦ τραχήλου. καὶ ὁ πεττικός. καὶ βοτάνη δὲ οὕτω καλεῖται.
alpha 3019
Ἄστροις σημαίνεσθαι · τὸ μακρὰν καὶ ἔρημον ὁδὸν βαδίζειν.
alpha 3020
Ἀστραγαλίζειν · Στράττις εἶπεν (fr. novum).
alpha 3021
Ἄστυ ἄστεος · οὐκέτι δὲ ἀναλόγως ἥμισυ ἡμίσεος, ἀλλʼ ἡμίσεως.
alpha 3022
Ἀστυγείτων · πλησιόχωρος.
alpha 3023
Ἀστυνόμος · δέκα ἦσαν ἀστυνόμοι, πέντε μὲν ἐν Πειραιεῖ, πέντε δὲ ἐν ἄστει, οἷς ἔμελε περί τε τῶν αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ κοπρολόγων καὶ τῶν τοιούτων.
alpha 3024
Ἀστυπολεῖν · τὸ ἐν ἄστει διατρίβειν ἄγριον ὄντα.
alpha 3025
Ἀστυφίαν καὶ ἀστυσίαν · διά τε τοῦ φ καὶ διὰ τοῦ ς ὁμοίως ἐπὶ τοῦ †ἀσίτου† λέγουσιν.
alpha 3026
†Ἀστυφίαν παρὰ τὴν ἀγορασίαν, ἣν ἐκήρυσσον ἐν ταῖς ἐκκλησίαις†.
alpha 3027
Ἀσύμβατον · ἀφιλίωτον.
alpha 3028
Ἀσυμφανῶς · ἐπικεκαλυμμένως, ἀδήλως.
alpha 3029
Ἀσυνδυάστως · ἀσυμπλόκως, ἀσυζεύκτως.
alpha 3030
Ἀσυνθεσία · παράβασις συνθηκῶν.
alpha 3031
Ἀσύνθετος · ἀσύμφωνος, ἄμικτος.
alpha 3032
Ἀσυνθετώτατον · Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ τῆς παραπρεσβείας (19, 136) ἐπὶ ὄχλου τάττει τὸ ὄνομα, ἀντὶ τοῦ ἀπιστότατον καὶ ἀβεβαιότατον καὶ πίστεις διὰ τὸ ἀβέβαιον οὐ τιθέμενον. 〈ἢ ἀνομόλογον καὶ ἀσύμφωνον· ὁμολογίαι γὰρ αἱ συνθῆκαι. ἢ ἀντὶ τοῦ ἀσυνετώτατον. Ὅμηρος δὲ ἀντὶ τοῦ ὃ μὴ δύναταί τις συνιέναι, τί ποτε φρονεῖ· φησὶ γάρ (Z 334)· „σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον“〉.
alpha 3033
Ἀσύντακτον · μὴ συντεταγμένον, μὴ συμφραξάμενον.
alpha 3034
Ἀσυντελής · ἀσύμφορος, ἀχρήσιμος.
alpha 3035
Ἀσύφηλον · ἀπαίδευτον, ἀνόητον.
alpha 3036
Ἀσφάλεια μὲν καὶ ἀσφαλὲς Ἑλληνικά, τὸ δὲ ἀσφαλίζεσθαι βάρβαρον.
alpha 3037
Ἀσφαλεστέρως · Πλάτων.
alpha 3038
Ἀσφάραγον · φάρυγα, στόμαχον, λαιμόν. λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐξ ἀκανθῶν φυόμενον. ἔστι δέ τι καὶ βοτάνης εἶδος ἀσφάραγος πρὸς τὰς καθάρσεις ἐπιτήδειον. οὕτω μὲν οἱ Ἀττικοὶ διὰ τοῦ φ προφέρουσιν, οἱ δὲ πολλοὶ μὴ ἀκριβοῦντες διὰ τοῦ π λέγουσι. καὶ ἁπλῶς τὰ τῶν λαχάνων ὄρμενα ἀσπαράγους καλοῦσιν.
alpha 3039
Ἀσφόδελος · σκιλλῶδες φυτὸν φύλλα ἔχον μακρὰ καὶ ἀνθέρικον ἐσθιόμενον. καὶ τὸ σπέρμα δὲ αὐτοῦ φρυγόμενον καὶ ἡ ῥίζα κοπτομένη μετὰ σύκων πλείστην ὄνησιν ἔχει. προπαροξυτόνως δὲ ἀναγνωστέον. τὸν δὲ τόπον, ἐν ᾧ φύεται, ὀξυτονητέον, ὡς καὶ παρʼ Ὁμήρῳ (λ 539)· „κατʼ ἀσφοδελὸν λειμῶνα“.
alpha 3040
Ἀσχάλλων · ἀδημονῶν, λυπούμενος, χαλεπαίνων, ἀγανακτῶν.
alpha 3041
Ἀσχέτως · ἀμέτρως.
alpha 3042
Ἀσχέδωρος · παρʼ Αἰσχύλῳ (fr. 261 N. 2 = 461 M.) ὁ ἐκ τῆς ἰδίας ἀλκῆς ἄσχετα δωρούμενος, οἷον βίαιος. Ἰταλιῶται τὸν σύαγρον ἀσχέδωρον καλοῦσιν.
alpha 3043
Ἀσχολοῦμαι καὶ ἀσχολεῖ καὶ ἀσχολεῖσθαι λέγουσιν Ἀττικοί.
alpha 3044
Ἀσώδης ἐστί · 〈 *** 〉 λέγουσιν οὕτως. Αἰσχύλος δὲ (Suppl. 31) †ἐφυλώδης†. ὁ δὲ ἰατρὸς (Hipp. Art. 19 = 4, 132, 14 L.) τὸν πρὸς τὰ σιτία ἀτάκτως διακείμενον καὶ ἀηδῶς.
alpha 3045
Ἀσωμένη · λυπουμένη.
alpha 3046
Ἀσώτως · αἰσχρῶς.
alpha 3047
Ἀσώδης · ἀμμώδης.
alpha 3048
Ἀταλαίπωρον · ἄπονον. ἢ τὸ ἐξ ἑτοίμου λεγόμενον καὶ οὐ μετὰ ἀποδείξεως. ἢ τὸ εὐχερὲς καὶ φανερόν.
alpha 3049
Ἀταλαιπώρως · ῥᾳθύμως, ὀλιγώρως. Ἀριστοφάνης 〈Δαναΐσιν (fr. 254 K.)· „οὕτως αὐτοῖς ἀταλαιπώρως ἡ ποίησις διέκειτο“〉.
alpha 3050
Ἀτάλαντον · ἴσον, παραπλήσιον.
alpha 3051
Ἀταλῇσιν (Y 222)· ἁπαλαῖς, νεογναῖς.
alpha 3052
Ἀτάλλει · τρέφει, τιθηνεῖ, φιλεῖ, σαίνει, σκιρτᾷ, χαίρει.
alpha 3053
Ἀταλόν · νήπιον, ἁπαλόν.
alpha 3054
Ἀταμίευτον · ἀδιοίκητον. ἢ οὗπερ οὐκ ἔστι ταμιεῖον. λέγεται δὲ οὕτως καὶ τὸ πρόχειρον καὶ ἐν ἑτοίμῳ.
alpha 3055
Ἀτάρ · καὶ δὴ ἢ πλήν, ἅτε δή. ἢ ὅμως. ἢ ἀντὶ τοῦ δέ.
alpha 3056
Ἀτάρβητος · ἄφοβος, ἄτρομος.
alpha 3057
Ἀτὰρ δέ · πλὴν ὅμως.
alpha 3058
Ἀτὰρ ὡς · εἶτα δή, ὅμως.
alpha 3059
Ἀτὰρ οὖν · διὰ τοῦτο οὖν.
alpha 3060
Ἀταρνεύς · πολίχνιόν τι καταντικρὺ Λέσβου κείμενον.
alpha 3061
Ἀτάσθαλα · ἄδικα, ἁμαρτωλά.
alpha 3062
Ἆται · πληροῦται. Ἱπποκράτης.
alpha 3063
Ἀτέγκτοις · τοῖς μήτε δακρύουσι μήτε ἱδροῦσιν, ἀβρόχοις.
alpha 3064
Ἄτεγκτος ἄνθρωπος · ὁ μὴ βρεχόμενος μήτε προσιέμενος παραμυθίαν, ἀλλὰ σκληρὸς ὢν ὡς πέτρα ἢ ἄλλο τι τῶν σκληρῶν, ὡς μὴ ὑπὸ ὕδατος βρέχεσθαι.
alpha 3065
Ἄτεγκτος · ἄπιστος καὶ ἀναίσθητος, οἷον ὁ μήτε παραινέσει μήτε φόβῳ τὴν πώρωσιν καὶ τὸ τοῦ ἤθους σκληρὸν τεγγόμενος ἢ μαλαττόμενος.
alpha 3066
Ἅτε · ὡς ἄν.
alpha 3067
Ἅτε δή · ὡς δή.
alpha 3068
Ἀτέκμαρτον · ἀτελείωτον, ἀκαταστόχαστον.
alpha 3069
Ἀτελῆ · ἀδάπανα, ὡς πολυτελῆ τὰ πολυδάπανα.
alpha 3070
Ἀτέλεια · ἀλειτουργησία.
alpha 3071
Ἀτελεύτητον · ἀτελείωτον. ἢ ἀΐδιον, οὐκ ἔχον τελευτήν.
alpha 3072
Ἀτέλεστος · ὁ θεῷ μὴ τετελεσμένος.
alpha 3073
Ἀτενές · εὐθύ, συνεχές, παντελῶς, καθόλου, παραχρῆμα, ἄγαν, ἰσχυρῶς.
alpha 3074
Ἀτενὴς καὶ ἀτεράμων ἄνθρωπος · οἷον ἀτεράμων ἐστὶν ὁ σκληρὸς καὶ οὐκ ἔχων τέρεν, ὃ σημαίνει ἁπαλόν. ὡσαύτως καὶ ὁ ἀτενὴς σκληρὸς καὶ ἀντίτυπος. τὸ μέντοι ἀτέραμνον ἐπὶ τῶν δυσεψήτων ὀσπρίων τιθέασι, τὸ δὲ τέραμνον ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως ἑψομένων. οὕτω Πλάτων (Leg. 9, 853d) καὶ Μένανδρος (fr. novum) καὶ Ἀριστοφάνης (Vesp. 730), ὥς φησι Φρύνιχος (Praep. soph. 33, 9 cf. 11, 4).
alpha 3075
Ἀτενής · συντείνας· ἀτενίζειν γὰρ τὸ συντείνειν καὶ ἐπερείδειν τὴν ὄψιν.
alpha 3076
Ἄτερ · ἐκτός, χωρίς.
alpha 3077
Ἅτερα · ἄλλα.
alpha 3078
Ἀτέραμνον · σκληρόν, δυσμετάβλητον.
alpha 3079
Ἀτεράμων · ἀκαταπόνητος.
alpha 3080
Ἀτεράμονες , οὐχὶ ἀτέραμνοι. 〈καὶ τὸ ἑνικὸν ἀτεράμων, οὐχὶ ἀτέραμνοσ〉. καὶ ὄσπρια ἀτεράμονα, οὐχὶ ἀτέραμνα. Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν (181)· „ἀτεράμονες, Μαραθωνομάχαι, σφενδάμνινοι“.
alpha 3081
Ἀτερμάτιστος · ἀβέβαιος, ἀθεμελίωτος.
alpha 3082
Ἀτερπὲς ἔργον · τὸ μὴ καθʼ ἡδονὴν πραττόμενον.
alpha 3083
Ἀτέχνοις · ἀπανούργοις ἢ ἀπείροις.
alpha 3084
Ἀτεχνως · περισπωμένως μὲν ἀντὶ τοῦ σαφῶς ἢ βεβαίως ἢ ἀσφαλῶς ἢ φανερῶς, παροξυτόνως δὲ ἀντὶ τοῦ ἀμελῶς καὶ ἄνευ τέχνης.
alpha 3085
Ἄτη · ἡ ζημία. Ἡσίοδος (Op. 231) καὶ Σοφοκλῆς (OT 1284).
alpha 3086
Ἀτημελήτους · ἀπρονοήτους, λίαν ἠμελημένους.
alpha 3087
Ἀτημελὲς καὶ ἀτημέλητος καὶ ἀτημελήτως λέγουσιν.
alpha 3088
Ἀτημελῶς · ἀμελῶς, ἀνεπιστημόνως.
alpha 3089
Ἀτηρία · ἀναίδεια.
alpha 3090
Ἀτηρὸν κακόν · οἷον ἰταμόν.
alpha 3091
Ἀτηρότατον · Ἀριστοφάνης (Vesp. 1299). Πλάτων δὲ ἀτηρίας (fr. 182 K.).
alpha 3092
Ἀτίθασον · ἀνήμερον.
alpha 3093
Ἄτιμος · λέγεται μὲν ὁ ἀπεστερημένος τῆς ἐπιτιμίας, ὥστε μήτε βουλεύειν μήτε δικάζειν μήτε τὰ κοινὰ πολιτεύεσθαι. Δημοσθένης δὲ τὸν ἀτιμώρητον ἄτιμον εἶπεν (9, 42), οἷον τὸν τοῦ τιμήματος καὶ τῆς καταδίκης ἀφειμένον.
alpha 3094
Ἀτίμητος ἀγὼν καὶ τιμητός · ἀτίμητος μὲν ὁ μηδὲν ἐκ τῶν νόμων ἔχων ὡρισμένον τίμημα, ἀλλὰ τῇ τῶν δικαστῶν γνώμῃ ἰθυνόμενος. τιμητὸς δὲ ὁ ἐκ τῶν νόμων ἔχων ὡρισμένον τὸ τίμημα.
alpha 3095
Ἀτιμαγέλης · ὁ ἀποστάτης τῆς ἀγέλης ταῦρος. οὕτω Σοφοκλῆς (fr. 922 N. 2 = 1026 R.).
alpha 3096
Ἄτιμος · ἰδίως Δημοσθένης 〈ἐν Φιλιππικοῖσ〉 (9, 42) τὸν ἀτιμώρητον λέγει, τουτέστιν ὃν ἄν τις ἀποκτιννὺς 〈οὐχ ὑπόκειται ἐπιτιμίῳ, ἀλλʼ〉 ἔστι καθαρὸς αἰτίας· ὁ οἷον τὸν ἄτιμον ἀνελών.
alpha 3097
Ἀτίμωσις · Λυσίας εἴρηκε (fr. novum) καὶ ἀτιμοσύνην Σοφοκλῆς (fr. 1026a R.) καὶ ἀτιμῶν Δημοσθένης (45, 84), ἀντὶ τοῦ ἀτιμάζων. ἀτιμοῦντι Φρύνιχος (fr. novum)· „τιμοῦντι καὶ ἀτιμοῦντι τοὺς βελτίονασ“. ἀτιμώσαντες δὲ Θεόπομπος (fr. novum)· „αἰσχρῶς ἀτιμώσαντες ἐξελαύνετε“.
alpha 3098
Ἀτιμώρητος · ἀβοήθητος {ἢ θαυμαστός}. ἔστι δʼ ὅτε καὶ ὁ μὴ διδοὺς τιμωρίαν.
alpha 3099
Ἀταλάντη · τριήρης τις ἦν ὀνομασθεῖσα ἀπὸ Ἀταλάντης, ἥτις ἦν ὀξυτάτη δραμεῖν. ἢ ὅτι ἰσόζυγος ἦν, ὡς „Διῒ μῆτιν ἀτάλαντον“ (B 169).
alpha 3100
Ἀτλήτῳ · ἀνυπομονήτῳ.
alpha 3101
Ἀτμίς · ἀναθυμίασις, ἄκρον πυρός.
alpha 3102
Ἀτμῶν · ἀναθυμιάσεων.
alpha 3103
Ἄτομα · λεπτότατα.
alpha 3104
Ἄτοπον · ἀντὶ τοῦ ἄλογον, θαυμάσιον, παράδοξον, ξένον, κακόν, μοχθηρόν. καὶ ὃ μὴ ἔχει τόπον. καὶ ἀνυπονόητον, ὃ μὴ ἔστι τοπάσαι.
alpha 3105
Ἄτοπον · οὐ τὸ πονηρῶς ἔχον καὶ φαύλως, ἀλλὰ τὸ ξένον καὶ ἰδιάζον. καὶ ἀτόπως τὸ ἀσυνήθως καὶ ἀνεπιφάτως· „ἀτόπως καθίζων καὶ οὐδὲ γιγνώσκειν δοκῶν“ φησὶ Φερεκράτης (fr. 163 K.).
alpha 3106
Ἄτομον · ἀντὶ τοῦ ἄτμητον. σημαίνει δὲ καὶ τὸ καθʼ ἕκαστον.
alpha 3107
Ἀτοπωτάτη · Φερεκράτης (fr. novum).
alpha 3108
Ἄτρακτον · βέλος μεταφορικῶς.
alpha 3109
Ἀτραπίζειν · βαδίζειν ἢ ὁδοιπορεῖν. οὕτω Φερεκράτης (fr. 26 K.).
alpha 3110
Ἀτραπούς · ὁδοὺς τετριμμένας.
alpha 3111
Ἀτρέα · καὶ καθόλου τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ευς συμφώνῳ παραληγομένων αἰτιατικὰς μηκύνουσι, τὰς δὲ διὰ καθαροῦ τοῦ ευ συναιροῦσι· Χοᾶ καὶ Μηλιᾶ καὶ Σουνιᾶ. Ἴωνες δὲ συστέλλουσι τὰς προτέρας. Ἀτρέα καὶ Πηλέα βραχέως λέγοντες· διὸ καὶ παρὰ τοῖς τραγικοῖς οὐκ ἀναγκαῖον ἐκτείνειν, εἰ μὴ μέτρον ἀναγκάζει. καὶ τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ης ὁμοίως· τὸ γὰρ συστέλλειν Ἰακόν. Ἀριστοφάνης 〈Γεωργοῖς (fr. 106 K.)· „†καχέτας† καὶ Μεγακλέας καὶ μαλακούσ“〉.
alpha 3112
Ἀτρέως ὄμματα · οἱονεὶ ἄτρεπτα καὶ σκληρά. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς Ἀτρέως παρανομίας, ὃς ὑπονοήσας ἐκ διαβολῆς τὸν ἀδελφὸν Θυέστην μοιχεύειν Ἀερόπην τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, τὰ τέκνα τοῦ Θυέστου συγκόψας καὶ ἑψήσας δειπνοῦντι παρέθηκε τῷ πατρί, αἴσθησιν παρασχὼν τῆς συμφορᾶς ἐκ τοῦ τελευταῖα τὰ ἄκρα παραθεῖναι.
alpha 3113
Ἀτρεκεῖ · ἀληθεῖ, ἀκριβεῖ.
alpha 3114
Ἀτρεκές · ἀληθές, ἀκριβές.
alpha 3115
Ἀτρέμας · ἠρέμα. 〈καὶ ἀτρέμα 〉 λέγουσι καὶ ἀτρεμεῖν.
alpha 3116
Ἀτρεμία · ἡσυχία.
alpha 3117
Ἀτρεμίζων · ἑδράζων.
alpha 3118
Ἀτρείδαιν · τὴν γενικὴν περισπᾶν ἀξιοῦσιν οἱ ἀναλογικοί, τὴν δὲ δοτικὴν βαρυτονεῖν.
alpha 3119
Ἄτριψ · ὁ οὐκ ἐντριβής τινι πράγματι.
alpha 3120
Ἀτριβὴς φροντὶς λέγουσιν.
alpha 3121
Ἄτρυτος · ἀκαταπόνητος.
alpha 3122
Ἄτρυτον λῆμα · τὸ μὴ τρυόμενον μηδὲ κάμνον· τρύειν γὰρ καὶ τρύεσθαι τὸ κάμνειν.
alpha 3123
Ἀτρύφερος · ἔστιν ἡ λέξις ἐν Βάπταις Εὐπόλιδος (fr. 69 K.)· „ὅτι οὐκ ἀτρύφερος οὔτʼ ἄωρός ἐστʼ ἀνήρ“.
alpha 3124
Αττα · τινὰ ἢ ἅτινα. ἢ παραπλήσιον ἢ ὀλίγα. Δημοσθένης (19, 304) ἐπὶ τοῦ ὅσα ἔλαβε τὴν λέξιν. τῶν δὲ κωμικῶν τις τὸ αττα ἐπὶ ἀριθμοῦ ἔταξεν, ἕτερος δὲ ἐπὶ χρόνου.
alpha 3125
Αττα · σημαίνει δʹ· ἀντὶ μὲν τοῦ ὅσα ἢ ἅτινα παρὰ Ἀντιφῶντι (fr. 27 Th.), ἀντὶ δὲ τοῦ τινὰ ἢ ποῖά τινα παρὰ Δημοσθένει ἐν Φιλιππικοῖς (4, 50). ἐνιαχοῦ δὲ παρέλκει τὸ αττα.
alpha 3126
Αττα · σημαίνει μὲν ἡ φωνή, ὁπότε ψιλοῦται, τὸ τινὰ ἢ καὶ τὸ ὀλίγα. ὁπότε δὲ δασύνεται, τὸ ἅτινα, ὅπερ οἱ Ἴωνες ἅσσα λέγουσι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἅπερ ἄν. ἐνίοτε δὲ καὶ ὡς παρέλκον. παραλαμβάνεται δὲ καὶ 〈χρονικῶς μετὰ〉 τοῦ πότε καὶ τοῦ πηνίκα καὶ τῶν ὁμοίων.
alpha 3127
Ἀτταγᾶς · ὄρνις οὕτω καλεῖται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν. καὶ αἱ πλάγιοι ἀτταγᾶ καὶ ἀτταγᾶν. καὶ τὸ πληθυντικὸν οἱ ἀτταγαῖ.
alpha 3128
Ἀττάραγοι · αἱ ψίχες ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν καλοῦνται. οἱ δὲ τὴν ἐπὶ τῶν ἄρτων ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἐπανισταμένην φλύκταινάν φασιν οὕτω λέγεσθαι.
alpha 3129
Ἄττεσθαι · ὃ ἡμεῖς διάζεσθαι. Ἕρμιππος Ἀθηνᾶς γοναῖς (fr. 2 K.)· „ἀπὸ τῆς τραπέζης τουτονὶ τὸν στήμονα ἄττεσθʼ ἐπινοῶν“.
alpha 3130
Ἄττις · παρὰ Φρυξὶ μάλιστα τιμᾶται ὡς πρόσπολος τῆς μητρὸς τῶν θεῶν.
alpha 3131
Ἄττιν , οὐχὶ Ἄττια. Δημοσθένης (18, 260).
alpha 3132
Ἀττέλαβος · ἀκρίς τις.
alpha 3133
ᾌττει · πηδᾷ, ἅλλεται.
alpha 3134
Ἀττικισμός · ἡ πρὸς πρὸς τοὺς Ἀττικοὺς οἰκειότης καὶ εὔνοια, ὡς Λακωνισμὸς ἡ πρὸς Λάκωνας.
alpha 3135
Ἀττικός · τοῦτο τιθέασιν ἐπὶ τοῦ Ἀθηναῖος.
alpha 3136
Ἀττικοῖς γράμμασιν · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας (59, 76) ἀντὶ τοῦ τοῖς παλαιοῖς· τὴν γὰρ τῶν κδʹ στοιχείων γραμματικὴν ὀψέ ποτε παρὰ τοῖς Ἴωσιν εὑρεθῆναι.
alpha 3137
Ἀττικουργές · τὸ εἰργασμένον τὸν Ἀττικὸν τρόπον· οὐ μόνον ὑποδήματα καὶ σκεῦος, ἀλλὰ καὶ ῥήματα καὶ εἴ τι ἄλλο. ἀττικουργῆ φησι Μένανδρος (fr. 829 K.—Th.).
alpha 3138
Ἀττικωνικός · ἡ τοιαύτη παραγωγὴ τῶν ὀνομάτων παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις ἱκανῶς λέγεται. Ἀριστοφάνης Ὁλκάσι (fr. novum).
alpha 3139
Ἀττικὴ φωνή · Πλάτων εἶπεν (Crat. 398d), ἀττίκισις δὲ Κηφισόδωρος (fr. novum) καὶ ἀττικουμένη Λεύκων (fr. novum) καὶ Ἀττικηρῶς ἐπιρρηματικῶς ἀντὶ τοῦ Ἀττικῶς Ἄλεξις (fr. 213, 4 K.).
alpha 3140
Ἀτύραννος πόλις · ἡ μὴ τυραννουμένη. Δημήτριος ἐν τῇ Σικελίᾳ (fr. novum)· „τὸν δῆμον ἀνασῶσαι μὲν 〈 *** 〉 κατοικίσαι ἐλεύθερον ἀτύραννον“. οὕτως Φρύνιχος (Praep. soph. 30, 15).
alpha 3141
Ἀτυφία · 〈 *** τῦφος γὰρ〉 τὸ περὶ μηδὲν σπουδάζειν, ἀλλὰ πάντων προσποιεῖσθαι καταφρονεῖν καὶ εἶναι ὑπερόπτην, ἀφιλότιμον καὶ ἄσπουδον.
alpha 3142
Ἀτύφου μοίρας (Pl. Phaedr. 230a)· τῆς ἀβλαβοῦς ὑπὸ τύφου.
alpha 3143
Ἀτυφία · ταπεινοφροσύνη.
alpha 3144
Ἄτυφον · 〈ἐν Φαίδρῳ (230a) τὸ〉 ἀβλαβές, ἐπεὶ τὸ τῦφον βλάπτει. καὶ ἐπιτεθυμμένον (Pl. Phaedr. 230a). ὁμοίως· τὸ γὰρ θύψαι ἐπικαῦσαι. καὶ θυμάλωπες οἱ ἀπολελειμμένοι τῆς θύψεως ἄνθρακες, οἱ ἡμίκαυστοι.
alpha 3145
Ἀτυχεῖν · τὸ μὴ τυγχάνειν τινός, ἀλλὰ διαμαρτάνειν. Εὔπολις Δήμοις (fr. 114 K.)· „λέγʼ ὅτου ʼπιθυμεῖς· οὐ γὰρ ἀτυχήσεις ἐμοῦ“.
alpha 3146
Ἀτυχῆσαι · μὴ τυχεῖν.
alpha 3147
Αὖ · ποτὲ μὲν ἀντὶ τοῦ πάλιν, ποτὲ δὲ ἐκ περιττοῦ τιθέασιν.
alpha 3148
Αὑαίνεται · ξηραίνεται· αὗοι γὰρ οἱ ξηροί. καὶ αὑασμός · ξηρασία. ἡ πρώτη δασεῖα. Ἀριστοφάνης (fr. 612 K.)· 〈„ἐνταῦθα δὴ παιδάριον ἐξαυαίνεται“. καὶ ἑτέρωθι (fr. 613 K.)· „ὥστʼ ἔγωγʼ ηὑαινόμην θεώμενοσ“〉.
alpha 3149
Αὑάνθη · ἐξηράνθη.
alpha 3150
Αὐγῶ · ἀντὶ τοῦ αὐγάζομαι.
alpha 3151
Αὔδα · λέγε.
alpha 3152
Αὐδή · φωνή.
alpha 3153
Αὐδήεσσα · ὀνομαστή, ἔνδοξος. αὐδωμένη, εἰς ὁμιλίαν καὶ φωνὴν ἀνθρώπων ἀφικνουμένη.
alpha 3154
Αὐδήσας · φωνήσας, βοήσας.
alpha 3155
Αὔεσθαι πῦρ καὶ ἐναύεσθαι · Ὅμηρος εἶπεν (cf. e 490) καὶ Ἀριστοφάνης (fr. 750 K.) καὶ Κρατῖνος (fr. 409 K.).
alpha 3156
Αὐθάδης · αὐτάρεσκος, θυμώδης, θρασύς, ὑπερόπτης.
alpha 3157
Αὐθαίρετος · αὐτεπάγγελτος.
alpha 3158
Αὐθέκαστα · αὐτὰ τὰ γενόμενα, οἷον ἀκριβῶς καὶ συντόμως. καὶ λόγοι αὐθέκαστοι οἱ σαφεῖς καὶ σύντομοι· ἢ οἱ ἀληθεῖς. Ἡρόδοτος δὲ διαλύων φησὶν (5, 13, 3) αὐτὰ ἕκαστα , οἷον αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν. λέγεται δὲ αὐθέκαστα καὶ τὰ ἀπότομα καὶ σκληρά. Μένανδρός φησι (fr. 736 K.—Th.)· „πικροῦ γέροντος, αὐθεκάστου τὸν τρόπον“. Ποσείδιππος δὲ ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ ἐχρήσατο (fr. 40 K.).
alpha 3159
Αὐθέκαστος · ὁ ἀκριβὴς καὶ σκληρὸς καὶ αὐστηρὸς τῷ λόγῳ καὶ ἀπαρέγκλιτος τῷ τρόπῳ καὶ ἀπαρακάλυπτος. καὶ αὐθέκαστα τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀληθῆ ἀκριβῶς.
alpha 3160
Αὐθέντης · οὐχ ὁ δεσπότης, ἀλλʼ ὁ αὐτοχειρίᾳ φονεύς. λέγεται δὲ ὁ αὐτὸς ἐντελέστερον καὶ αὐτοέντης.
alpha 3161
Αὐθέντης · Λυσίας (fr. 125 S.) ἰδίως αὐτὸ ἔταξεν ἐπὶ τῶν λʹ, καίτοι διʼ ἑτέρων εἰργάζοντο τοὺς φόνους· ὁ γὰρ αὐθέντης ἀεὶ τὸν αὐτόχειρα σημαίνει. αὐθεντὶς δὲ θηλυκῶς εἴρηκεν Εὐριπίδης (fr. novum).
alpha 3162
Αὐθημερόν · Θουκυδίδης (2, 12, 2).
alpha 3163
Αὖθι · αὐτόθι.
alpha 3164
Αὐθιγενής · αὐτόχθων, γνήσιος.
alpha 3165
Αὖθις · ἐξ ἀρχῆς, πάλιν, ἐκ δευτέρου. σημειωτέον δὲ ὅτι τὸ μὲν αὖθις Ἀττικόν, τὸ δὲ αὖτις Ὁμηρικόν.
alpha 3166
Αὖθις αὖ πάλιν (Soph. Phil. 952)· ἐξ ἀρχῆς δὴ πάλιν. ἢ ἐκ δευτέρου δὴ πάλιν.
alpha 3167
Αὔθαιμος · {εἰς σίδηρον}. Νικόμαχος (fr. novum)· „〈 *** 〉 εἰς σίδηρον ᾖξεν αὔθαιμος σπορά“. αὐθαίμων δὲ Σοφοκλῆς (Tr. 1041).
alpha 3168
Αὐθωρήτους · συντόμους.
alpha 3169
Αὐλαία · τὸ τῆς σκηνῆς παραπέτασμα. 〈κέχρηται δὲ αὐτῷ〉 Ὑπερείδης 〈ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέουσ〉 (fr. 139 J.).
alpha 3170
Αὔληρον · ἱμὰς ἢ σχοινίον, ὅπερ οἱ Ἴωνες εὔληρον.
alpha 3171
Αὐλεία θύρα · πυλών. ἡ καὶ αὔλειος.
alpha 3172
Αὔλια · ἀντὶ τοῦ ἐπαύλεις. ἢ ἀντὶ τοῦ τὰς μικρὰς αὐλάς. οὕτως Λυσίας (fr. 85 S.) καὶ Αἰσχίνης (3, 119).
alpha 3173
Αὐλίζεται · κοιμᾶται, φυλάττει, παρεμβάλλει. οὕτως Εὔπολις (fr. 322 K.).
alpha 3174
Αὐλίζεσθαι · τὸ ἐπὶ τῆς αὐλῆς διανυκτερεύειν καὶ κατάγεσθαι καὶ ἐπαυλίζεσθαι καὶ ἐπιμένειν.
alpha 3175
Αὐλίκουροι · φύλακες.
alpha 3176
Αὔλειος · ἡ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ πρώτη θύρα τῆς οἰκίας.
alpha 3177
Αὐλείους θύρας · καὶ ἑνικῶς αὔλειον λέγουσιν ὡς ἡμεῖς. Ἀριστοφάνης 〈Δαναΐσι (fr. 255 K.)· „πρὸς τὸν στροφέα τῆς αὐλείας ἐχίνου κεφαλῆς κατορύττειν“〉.
alpha 3178
Αὐλιζόμενοι · Ἀντιφῶν (87 B 68 D.—K.) ἀντὶ τοῦ κοιμώμενοι.
alpha 3179
Αὐλός · μουσικόν τι ὄργανον. καὶ ὁ εἰς εὐθὺ ἐξακοντισμὸς τοῦ αἵματος καὶ περόνης τι μέτρον. λέγεται δὲ αὐλὸς καὶ τὸ στάδιον. καὶ τῶν βασιλικῶν ἵππων τὸ ἔμπλεγμα.
alpha 3180
Αὐλὸς χορευτής · Σοφοκλῆς (fr. 828f R.)· „παπαῖ χορευτὴς αὐλὸς οὐκέτι ψοφεῖ“.
alpha 3181
Αὐλών · ἔστι μὲν τόπος ἐπιμήκης καὶ στενός, ἀγκάλαις οἷον περιεχόμενος. λέγεται δὲ ἰδίως καὶ τόπος τῆς Ἀττικῆς καὶ αὐτὸς ἐπιμήκης ὢν καὶ στενός.
alpha 3182
Αὐλῶνες · φάραγγες ἢ τόποι πλατεῖς περὶ τὰ ὄρη.
alpha 3183
Αὐλωνίζουσα · †ἐναύλως† διάγουσα.
alpha 3184
Αὐξανόμενος · Φερεκράτης εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 3185
Αὐξάνεσθαι · Πλάτων Θεαιτήτῳ (163c). καὶ αὐξήσεσθαι ὁ αὐτός (Reip. 6, 497a), αὔξιμον δὲ Εὐριπίδης (fr. 1098a Snell).
alpha 3186
Αὔξησις · Πλάτων 〈Νόμων〉 ιαʹ (10, 897a)· „ἄγονται πάντα εἰς αὔξησιν καὶ φθίσιν“.
alpha 3187
Αὔξην καὶ ἄνθην καὶ βλάστην · παροξυτονεῖν ἀξιοῦσι πάντα τὰ τοιαῦτα. ἔστι καὶ παρὰ τοῖς κωμικοῖς (com. adesp. fr. novum) καὶ παρὰ Πλάτωνι. Ἐπίκουρος δὲ (fr. novum) πλεονάζει ἐν αὐτοῖς καὶ διὰ τοῦτο προσίσταται, ὥσπερ ἀττικίζων.
alpha 3188
Αὐξίς · εἶδος θυννίδος, ἥν τινες κορδύλην. Φρύνιχος 〈Τραγῳδοῖς (fr. 56 K.)· „καὶ τέμαχος αὐξίδοσ“〉.
alpha 3189
Αὔραν · πνοήν.
alpha 3190
Ἀυπνίαν · Σοφοκλῆς (fr. 1027a R.), ἀυπνεῖν δὲ Ἀριστοφάνης (fr. novum). καὶ ἀύπνως Σαννυρίων (fr. 2 Dem.). καὶ ἀυπνεῖσθαι λέγουσιν.
alpha 3191
Αὐρίβατον · τὸ αὖρι τιθέασιν ἐπὶ τοῦ ταχέως καὶ τάχα, οὐκ ἀπὸ τῆς αὔρας, ἀλλὰ κατά τινα βαρβαρικὴν λέξιν. τάχα δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ αὔριον.
alpha 3192
Ἀῧσαι (ι 65)· βοῆσαι. καὶ τὸ θιγεῖν καὶ ἅψασθαι. ἔνιοι δὲ ἀντὶ τοῦ κορέσαι.
alpha 3193
Ἀϋσάντων (B 334)· βοησάντων, κηρυξάντων, φωνησάντων.
alpha 3194
Αὐσονίων · Ἰταλῶν.
alpha 3195
Αὐτὰ ταῦτα · ἀντὶ τοῦ διʼ αὐτὰ ταῦτα.
alpha 3196
Αὑταιΐ · οὐ μόνον ἐπὶ ἑνικῶν ἡ προσθήκη τοῦ ι παρὰ Ἀττικοῖς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν.
alpha 3197
Αὐτάγγελτος · ἀντὶ τοῦ αὐτεπάγγελτος. Σοφοκλῆς εἴρηκεν (fr. 1027b R.).
alpha 3198
Ἀϋτήν · βοήν, μάχην.
alpha 3199
Αὐτὴ κάμινος · ἐπὶ τῶν τὰ παραπλήσια ποιούντων.
alpha 3200
Αὐτὴ νῦν ἡ σοφία ζῇ · ἐπί τινος εὐδοκιμοῦντος.
alpha 3201
Αὖτε · μετὰ ταῦτα.
alpha 3202
Αὐτερέται · οἱ ἐλαύνοντες καὶ μαχόμενοι. οἱ αὐτοὶ καὶ ἐρέται καὶ ὁπλῖται.
alpha 3203
Αὐτήκοοι · οἱ μὴ ἐπιτασσόμενοι, αὐτοὶ δὲ ἑαυτῶν ἀκούοντες.
alpha 3204
Αὕτη μὲν ἡ μήρινθος οὐδὲν ἔσπασεν (Ar. Thesm. 928) · λεγόμενόν τι ἐπὶ τῶν ἀποτυγχανόντων.
alpha 3205
Αὐτῆμαρ · αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ.
alpha 3206
Αὐτίκα · εὐθέως, παραχρῆμα, συντόμως, πρὸς ὀλίγον, μικρὸν ὕστερον. τὸ δὲ αὐτίκα μάλα ἀντὶ τοῦ εὐθύς.
alpha 3207
Αὐτοδάξ · τὸ παραχρῆμα ἀποδεδώκασιν. οἱ δὲ τὸ ἐκ τῶν χειρῶν ἀποδάκνειν.
alpha 3208
Αὐτὸ δείξει · παροιμία· ἐλλείπει τὸ ἔργον.
alpha 3209
Αὐτοβοεί · τὸ παραχρῆμα συντελεσθῆναι ἐν πολεμικοῖς ἔργοις, οἷον ταχέως καὶ ἅμα τῷ πολεμικῷ ἀλαλαγμῷ τοὺς πολεμίους νικῶντες. οὕτως Θουκυδίδης (2, 81, 4). παρὰ Θεοπόμπῳ δὲ (FGrHist 115 F 309) ἀντὶ τοῦ κατὰ κράτος.
alpha 3210
Αὐτογνώμων ἄνθρωπος · ὁ τῇ αὑτοῦ γνώμῃ ἅπαντα πράττων καὶ μὴ πειθόμενος ἑτέρῳ.
alpha 3211
Αὐτογνωμονήσαντες · Ξενοφῶν (HG. 7, 3, 6).
alpha 3212
Αὐτογεωργοί · οἱ αὐτοὶ διʼ ἑαυτῶν γεωργοῦντες καὶ οὐ διʼ ἄλλων.
alpha 3213
Αὐτοβοᾷς ὅμοιος ὢν τῷδε · Ἀττικῶς πάνυ συμπέπλεκται. σημαίνει δὲ οἷον αὐτὸς ἑαυτῷ μαρτυρεῖς κεκραγὼς ὅμοιος εἶναι τῷδε.
alpha 3214
Αὐτοδοκεῖ · Δείναρχος (fr. 66, 2 C.) ἀντὶ τοῦ ἑαυτῷ τὰ δίκαια ὁρίζει.
alpha 3215
Αὐτοδίκη · ὅταν αὐτὸς διʼ ἑαυτοῦ τις δικάζηται καὶ αὐτομαχῇ.
alpha 3216
Αὐτοκακὸν ἔοικε τῷδε · ἄκρως καὶ καθʼ ὑπερβολὴν ἔοικε τῷδε.
alpha 3217
Αὐτοκέρας · αὐτόκρατον. Κρατῖνος Νόμοις (fr. novum). καὶ Αὐτοκέρης ὁ αὐτόκρατος.
alpha 3218
Αὐτόκρανον λόγον · τὸν ἐξ ἑαυτοῦ τὸ τέλος ἐπιφέροντα. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 295 N. 2 = 760 M.).
alpha 3219
Αὐτοκράτορα · πάντα τὸν ἀνυπεύθυνον.
alpha 3220
Αὐτογένεθλον · αὐτογέννητον.
alpha 3221
Αὐτοετές · ἐν αὐτῷ τῷ ἔτει.
alpha 3222
Αὐτόθεν · ἐκεῖθεν.
alpha 3223
Αὐτόθι · ἀντὶ τοῦ †αὐτός†.
alpha 3224
Αὐτοκλείδης Κηδωνίδης καὶ Θέρσανδρος ὡς παιδερασταὶ σφοδροὶ διεσύροντο.
alpha 3225
Αὐτοκέλευστος · ὁ ἑκών τι πράττων καὶ μὴ ὑπʼ ἄλλου κελευόμενος.
alpha 3226
Αὐτοκῆρυξ · ὁ μὴ διʼ ἑτέρων ἐπικηρυκεύων, ἀλλὰ διʼ αὑτοῦ. ἔστι δὲ ὅμοιον τῷ αὐτουργός, αὐτεπάγγελτος. οὕτως Αἰσχύλος εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 3227
Αὐτολήκυθοι · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Κόνωνος (54, 14). ἤτοι εὐζώνους τινὰς καὶ ἑτοίμους πᾶν ὁτιοῦν ποιεῖν καὶ ὑπομένειν. ἢ ἀντὶ τοῦ πένητας καὶ μηδὲν ἄλλο κεκτημένους ἢ ληκύθους. ἢ αὐτουργούς. ἢ ἀντὶ τοῦ εἰς πληγὰς ἑτοίμους καὶ οἷον τύπτοντας καὶ μαστιγοῦντας καὶ ὑβρίζοντας. ἢ τοὺς ἐκ προχείρου διδόντας ἀργύριον καὶ ἑτοίμους πρὸς τὰς μίξεις· καὶ γὰρ εἶχον ἐν ταῖς ληκύθοις ἀργύρια. καὶ λύσαντες δὲ πολλάκις τὴν λήκυθον ἐχρῶντο τῷ ἱμάντι πρὸς τὸ μαστιγοῦν.
alpha 3228
Αὐτολόχευτος · αὐτογέννητος. ἤ, ὥς τινες, ὁ θεὸς ὁ ἀγέννητος.
alpha 3229
Αὐτόλυκος · Ἀρεοπαγίτης οὗτος ἦν καὶ τοὺς οἰκείους ὑπεκτιθέμενος ἐν τοῖς Χαιρωνικοῖς ἑάλω, καὶ κατεψηφίσαντο αὐτοῦ οἱ δικασταί.
alpha 3230
†αὐτόλυκοι† · πένητες, οἷον αὐτοδιάκονοι.
alpha 3231
Αὐτόματος · καὶ αὐτομάτη Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Κόνωνος (54, 12). αὐτόματος θηλυκῶς Φιλέταιρος (fr. 1 Dem.) καὶ αὐτοματίσαντες Ξενοφῶν (Cyr. 4, 5, 21) καὶ αὐτομάτως Δημοσθένης.
alpha 3232
Αὐτόμαρτυς · σημαίνει μὲν οἷον αὐτὸς ἑαυτῷ μάρτυς ὤν. ἔστι δὲ παρʼ Αἰσχύλῳ (Ag. 989).
alpha 3233
Αὐτομήνυτος · ὁ αὐτὸς ἑαυτὸν καταμηνύων.
alpha 3234
Αὐτομαχεῖν · τὸ διʼ αὑτοῦ δικάζεσθαι καὶ μὴ διʼ ἑτέρου.
alpha 3235
Αὐτομόλως · προδοτικῶς.
alpha 3236
Αὐτόματοι δʼ ἀγαθοί · παροιμία τριχῶς λεγομένη· „αὐτόματοι δʼ ἀγαθοὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν“. ἡ δέ· „αὐτόματοι κακοὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτασ“. Πλάτων ἐν Συμποσίῳ (174b) τῇ πρώτῃ κέχρηται. Κρατῖνος δὲ ἐν Πυλαίᾳ τῇ βʹ (fr. 169 K.)· „οἵδʼ αὖθʼ ἡμεῖς, ὡς ὁ παλαιὸς λόγος, αὐτομάτους ἀγαθοὺς ἰέναι κομψῶν ἐπὶ δαῖτα θεατῶν“.
alpha 3237
Αὐτόνομοι · Κρατῖνος (fr. 15 Dem.). καὶ Ξενοφῶν Λακώνων πολιτείᾳ (3, 1)· „αὐτονόμους ἀφιᾶσιν“.
alpha 3238
Αὐτονομούμενα · Δημοσθένης εἴρηκεν (4, 4).
alpha 3239
Αὐτονυχί · αὐτῇ τῇ νυκτί.
alpha 3240
Αὐτὸν τὸν βατῆρα ἔκρουσεν · ἐπὶ τῶν τυγχανόντων οὗ ἐφίενται.
alpha 3241
Αὐτόπαιδα · αὐτὸν τρόπῳ τινὶ παῖδα ὄντα. οὕτως Σοφοκλῆς (fr. 925 N. 2 = 1029 R.).
alpha 3242
Αὐτόπεδον · τὸ πεζῇ ὁδεῦον.
alpha 3243
Αὐτόποκον · ἱμάτιον τὸ ἐξ αὐτοῦ τοῦ πόκου εἰς κρόκην μεταβληθέν. {ὃ καὶ αὐτοπυρίτην καλοῦσιν}.
alpha 3244
Αὐτόπρεμνον · αὐτόρριζον.
alpha 3245
Αὐτοποίητον · εὐτελές.
alpha 3246
Αὐτοπῶλαι · οἱ τῇ τῶν καπήλων ἀντικείμενοι τέχνῃ. 〈καὶ Πλάτων Πολιτικῷ (260c)· „καθάπερ ἡ τῶν καπήλων τέχνη〉 τῆς τῶν αὐτοπωλῶν διώρισται τέχνησ“.
alpha 3247
Αὐτόρεξον · αὐτόρεκτον, οἷον τὸν ἑαυτὸν ἀποκτείναντα· ῥέξαι γὰρ τὸ θῦσαι. ἢ αὐτὸν ἐφʼ ἑαυτὸν ὀρέγοντα τὴν χεῖρα. Ὅμηρος (Δ 307)· „ἔγχει ὀρεξάσθω“.
alpha 3248
Αὐτονομουμένη πόλις · ἡ τοῖς ἑαυτῆς νόμοις χρωμένη καὶ οὐχ ὑπείκουσα ἑτέροις.
alpha 3249
Αὑτόν · Σοφοκλῆς (fr. 924 N. 2 = 1147 R.) ἀντὶ τοῦ ἐμαυτόν· καὶ Λυσίας 〈ἐν τῷ κατὰ Ἰφικράτουσ〉 (fr. 133 S.) καὶ ἄλλοι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ μόνον.
alpha 3250
Αὐτόσσυτον · αὐτοκέλευστον. Σοφοκλῆς (fr. 515 N. 2 = 559 R.).
alpha 3251
Αὐτόσιτος · ὁ οἰκόσιτος.
alpha 3252
Αὐτόσε · ἐκεῖσε.
alpha 3253
†αὐτοσχέδιον† · ἐκ τοῦ σύνεγγυς τόπου, ἐκ χειρός.
alpha 3254
Αὐτοσχεδιάζειν · Θουκυδίδης εἶπεν (1, 138, 3). καὶ αὐτοσχεδίασμα Πλάτων (fr. 87 K.), αὐτοσχεδιαστὴς δὲ Στράττις (fr. 4 Dem.).
alpha 3255
Αὐτοσχεδίως · αὐτομάτως, συντόμως.
alpha 3256
Αὐτοτελὴς δίκη · ἀφʼ ἧς οὐκ ἔστιν ἐκκαλέσασθαι ἐφʼ ἑτέραν. καὶ αὐτοτελὲς τὸ κύριον ἁπλῶς.
alpha 3257
Αὐτοτελῶς · σημαίνει μὲν τὸ τελείως. Λυσίας δὲ ἀντὶ τοῦ ὡς ἔτυχεν ἐχρήσατο ἐν τῷ ὑπὲρ Εὐθύνου (fr. 101 S.)· „καὶ τοῦτο ἐποιήσαμεν οὐκ αὐτοτελῶς, ἀλλʼ ἀκριβῶσ“. τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ παρʼ Ὁμήρῳ 〈 *** 〉 αὐτόποκον ἱμάτιον. δηλοῖ δὲ τὸ ἐξ αὐτοῦ τοῦ πόκου εὐθὺς εἰς κρόκην ἐργασθέν.
alpha 3258
Αὐτοῦ · ἀντὶ τοῦ αὐτόθι. Ἀριστοφάνης (fr. novum)· „αὐτοῦ περὶ τὸ σπήλαιον“.
alpha 3259
Αὐτουργὸς χείρ · Σοφοκλῆς εἴρηκεν (Ant. 52).
alpha 3260
Αὐτόφορτοι · οἱ τὰ κοινὰ φορτιζόμενοι. Κρατῖνος (fr. 248 K.).
alpha 3261
Αὐτόφυτον · Ἀντιφῶν εἶπεν (TrGF 55 F 5).
alpha 3262
Αὐτοφρόνων · Ἴων εἴρηκεν (TrGF 19 F 53f)· „αὐτοφρόνων καὶ ὁμοσπόνδων“.
alpha 3263
Αὐτόχειρα · οὐ τὸν ἑαυτὸν ἀνελόντα μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ πράξαντος ὁτιοῦν τῇ αὑτοῦ χειρί. οὕτως Θεόπομπος (fr. 86 K.) καὶ Ἀριστοφάνης (An. 1135. Lys. 269) καὶ Πλάτων (Leg. 9, 865b), ἀλλὰ καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστογείτονος (25, 57)· „λαβὼν αὐτοὺς αὐτοχειρίᾳ πρὸς τὸ πωλητήριον ἀπήγαγε τοῦ μετοικίου“, ἀντὶ τοῦ τῇ ἰδίᾳ χειρί.
alpha 3264
Αὐτόχειρες · οἱ ἑαυτοὺς φονεύοντες.
alpha 3265
Αὐτοχειρίᾳ · τὸ τῇ ἑαυτοῦ χειρὶ ποιῆσαί τι.
alpha 3266
Αὐτόχθονες · οἱ Ἀθηναῖοι· ἢ ἐπεὶ τὴν χθόνα, τουτέστι τὴν γῆν, ἀργὴν οὖσαν πρῶτοι εἰργάσαντο, ἢ διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς ἐπήλυδας. αὐτόχθονες δὲ καὶ Αἰγινῆται καὶ Θηβαῖοι ἐκαλοῦντο.
alpha 3267
Αὐτόχθων · τῆς αὐτῆς πόλεως.
alpha 3268
Αὐτόχρημα ὅμοιον · παντελῶς ὅμοιον.
alpha 3269
Αὔτως · ὡς ἔτυχεν.
alpha 3270
Αὔχημα · σεμνολόγημα.
alpha 3271
Αὐχμηρόν · στυγνὸν ἢ σκοτεινόν.
alpha 3272
Αὐχμοί · ἀνομβρίαι.
alpha 3273
Αὐχμώδους · ξηροῦ, ῥυπῶντος.
alpha 3274
Αὐχμῶντες · στυγνοί.
alpha 3275
Αὐχοῦντες · καυχώμενοι.
alpha 3276
Αὐχμηρὰ γῆ · ἡ μὴ λιπαρὰ μηδὲ εὔγειος μηδὲ ἐπιτηδεία πρὸς καρπῶν φορὰν καὶ φυτῶν. οὕτως Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 3277
Αὐχένισμα · Μεταγένης (fr. novum)· „κραταιὸν αὐχένισμα τοὐμόν“.
alpha 3278
Αὐχμώδη · Φίλιστος εἴρηκεν (fr. novum). αὐχμηρότατος δὲ Πλάτων (Leg. 6, 761b) καὶ αὔχμησις Θουκυδίδης (6, 16, 5). ὁ αὐτὸς δὲ καὶ αὔχμημα (2, 62, 4), καὶ αὐχμηρόβιος Πλάτων εἶπεν (fr. 16 Dem.).
alpha 3279
Αὐχενίζειν · τραχηλίζειν, πνίγειν.
alpha 3280
Αὐτοῖς ταλάροις ἐσθίεις τὸν τυρόν · σύντροφον Ἀθηναίοις ἄνευ τῆς σύν προθέσεως λέγειν· αὐτοῖς ὅπλοις, αὐτοῖς ταλάροις.
alpha 3281
Ἀφαγνίσαι · ἀποδοῦναι, καθιερῶσαι. λέγεται δὲ καὶ τὸ συλῆσαι.
alpha 3282
Ἀφανίσαι · οὐ τὸ μολῦναι καὶ χρᾶναι δηλοῖ, ἀλλὰ ὅλως τὸ ἀνελεῖν καὶ ἀφανὲς ποιῆσαι.
alpha 3283
Ἀφάκη · ὄσπριόν τι ἐμφερὲς φακῷ. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 3284
Ἀφαιρεθείς · οὐ μόνον ἀφαιρεθεὶς τὰ χρήματα, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀφελκυσθείς. Λυσίας (23, 12).
alpha 3285
Ἀφαδία · ἡ ἔχθρα.
alpha 3286
Ἀφανὴς οὐσία λέγεται ἡ ἐν χρήμασι καὶ σώμασι καὶ σκεύεσι, φανερὰ δὲ ἡ ἔγγειος. οὕτως Λυσίας (fr. 122 S.).
alpha 3287
Ἀφάνισιν · Δημοσθένης ἐν τῇ πρὸς Ἀπατούριον παραγραφῇ (33, 22).
alpha 3288
Ἀφαίρεμα · ἀνάθημα, δῶρον ἢ ξένιον.
alpha 3289
Ἀφαίρεσις · Ὑπερείδης ἰδίως τὴν εἰς ἐλευθερίαν λέγει (fr. 23 J.).
alpha 3290
Ἀφαιρεῖ ὠτὸς ἢ ῥινός · Ἀττικὴ ἡ σύνταξις.
alpha 3291
Ἀφαιρεῖν κροκύδας · ἐπὶ τῶν πάντα ποιούντων ἕνεκεν κολακείας. ἄλλοι τε χρῶνται καὶ Ἀριστοφάνης (fr. 657 K.)· „εἴ τις κολακεύει παρὼν καὶ τὰς κροκύδας ἀφαιρῶν“.
alpha 3292
Ἁφαῖς · πληγαῖς. καὶ τὸ προσεγγίσαι {καὶ} ἅψασθαι.
alpha 3293
Ἀφαυαίνεσθαι · ταὐτὸν δύναται τό τε ἀποθανεῖν καὶ τὸ ἀφαυανθῆναι.
alpha 3294
Ἀφάννας · Ἐπίχαρμος Ἡρακλεῖ (fr. 77 Kaibel).
alpha 3295
Ἀφάρμακον · τὸ ἄνευ χρώματος καὶ ἄνθους. καὶ τὸ ἀνίατον.
alpha 3296
Ἀφάζει · ἀντέχεται, ἀπὸ τῆς ἁφῆς. Αἰσχύλος (fr. novum).
alpha 3297
Ἀφαιάσαι · ἀπολέσαι. Σοφοκλῆς (fr. 1029a R.).
alpha 3298
Ἀφαμαρτούσῃ (Z 411)· ἀποτυχούσῃ, στερηθείσῃ.
alpha 3299
Ἀφασία · ἀφωνία.
alpha 3300
Ἁφὰς λύχνων · Ἡρόδοτος λέγει (7, 215).
alpha 3301
Ἀφάσσων · ψηλαφῶν.
alpha 3302
Ἀφαυροτέροις · ἀσθενεστέροις.
alpha 3303
Ἀφάψαι · προσκολλῆσαι.
alpha 3304
Ἀφεδρῶνες · σέλλαι, σελλάρια, σωτήρια.
alpha 3305
Ἀφεῖσθαι παίζειν · λέγεται ἐπὶ τῶν ἐν ταῖς ἑορταῖς ἀργούντων καὶ πρὸς παιδιὰν ἀφειμένων, μάλιστα δὲ ἐπὶ παίδων ἀφειμένων παίζειν.
alpha 3306
Ἀφειδία · καρτερία.
alpha 3307
Ἀφειδήσας · ἀμελήσας.
alpha 3308
Ἀφείλετο · ἥρπασεν, ἀνέσπακεν.
alpha 3309
Ἀφείλετο καὶ τὰ ὅμοια διὰ τοῦ ε, ἐφʼ ὧν τὸ αʹ πρόσωπον διὰ τοῦ ο, τὸ δεύτερον διὰ τῆς ου διφθόγγου. ὅτε δὲ τὸ αʹ διὰ τοῦ α, τὸ βʹ διὰ τοῦ ω, τὸ δὲ γʹ πάλιν διὰ τοῦ α ὁμοίως τῷ πρώτῳ, οἷον ἐποιησάμην, ἐδυνάμην.
alpha 3310
Ἀφίημι · πολλαχοῦ συνεσταλμένως.
alpha 3311
Ἀφελές · τὸ ὑγιὲς καὶ ὁλόκληρον. ἢ τὸ ἁπλοῦν καὶ ἀκατασκεύαστον. Φιλόχορος δὲ (fr. novum) διαφόρως.
alpha 3312
Ἀφελοῦ · περισπᾶν ἀξιοῖ Ἀμμώνιος.
alpha 3313
Ἀφεῖναι ἐλεύθερον · τὸ ἐλευθερῶσαι. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 3314
Ἀφεῖτε · βʹ σημαίνει· παρὰ μὲν Θουκυδίδῃ (1, 139, 3) ἀφήκατε, παρὰ δὲ Δημοσθένει (3, 5) συνεχωρήσατε.
alpha 3315
Ἀφεῖσαν · συνεχώρησαν.
alpha 3316
†Ἀφεῦσαν† · ἀφῆκαν. Πλάτων (fr. 237 K.) καὶ Ἕρμιππος (fr. 87 K.).
alpha 3317
Ἀφʼ ἑσπέρας , οὐκ ἀφʼ ἑσπέρου λεκτέον. καὶ περὶ λύχνων ἁφὰς λέγουσιν, ὡς ἡμεῖς.
alpha 3318
Ἀφειλόμην · ἐν τῷ ο. καὶ ἀφείλου καὶ ἀφείλετο ἐν τῷ ε. τὰ δὲ διὰ τοῦ α βάρβαρα, οἷον ἀφειλάμην καὶ ἀφείλατο. ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ἀφείλω. τὸ δὲ ἀνάλογον ἐπὶ πάντων ἐστὶ τῶν ὁμοίων.
alpha 3319
Ἀφεὶς καὶ ἀπαλλάξας · τὸ μὲν ἀφείς ἐστιν, ὅταν ἀπολύσῃ τις τῶν ἐγκλημάτων, ὧν ἐνεκάλει αὐτῷ. τὸ δὲ ἀπαλλάξας, ὅταν πείσῃ τὸν ἐγκαλοῦντα ἀποστῆναι καὶ μηκέτι ἐγκαλεῖν. οὕτω Δημοσθένης (36, 25) καὶ Ἰσαῖος.
alpha 3320
Ἀφεὶς τὴν ὑπέραν τὸν πόδα διώκει · παροιμία παρʼ Ὑπερείδῃ (fr. 181 J.) ἐπὶ τῶν παρέντων μὲν τὰ σπουδαιότερα, περὶ δὲ τὰ φαῦλα διατριβόντων. ὑπέραι δέ εἰσι ναυτικαὶ σχοῖνοι, αἷς μετάγεται τὸ κέρας.
alpha 3321
Ἀφεωκέναι καὶ ἀφεώκαμεν · ἀντὶ τοῦ ἀφεῖναι καὶ καταλιπεῖν.
alpha 3322
Ἀφʼ Ἑστίας μυούμενος · τὸ ἀφʼ Ἑστίας μυεῖσθαι. Ἀθηναῖος δʼ ἦν οὗτος.
alpha 3323
Ἀφέμενον · ἀποστάντα, ἀντιλέγοντα.
alpha 3324
Ἀφέξει · ἀποκωλύσει, ἀποστήσει.
alpha 3325
Ἀφέξομαι · παύσομαι, ἀποστήσομαι.
alpha 3326
Ἀφέσθαι · ἀποσχέσθαι.
alpha 3327
Ἀφέται · τόπος ἐν Εὐβοίᾳ.
alpha 3328
Ἀφʼ ἑστίας · ἀπὸ τῆς οἰκίας.
alpha 3329
Ἀφετηρία · ἀρχή, θύρα τοῦ ἱπποδρομίου.
alpha 3330
Ἀφεῦσαι · ἀποκαῦσαι, περιφλέξαι.
alpha 3331
†Ἀφεψιαίμην† · ἀφωμίλησα. οὕτω Σοφοκλῆς (fr. 134 N. 2 = 138 R.).
alpha 3332
Ἁφή · μία τῶν εʹ αἰσθήσεων. ἀπὸ τοῦ ἁφῶ ῥήματος βʹ συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἐξ οὗ παράγωγον γέγονε τὸ ἀφάσσω. ἡ δὲ ἁφὴ δύναται καὶ ἀπὸ τοῦ ἁφῶ περισπωμένου γεγονέναι καὶ ἀπὸ τοῦ ἅφω βαρυτόνου.
alpha 3333
Ἁφή · χροιὰ λέπρας. λέγεται δὲ καὶ ἡ ψηλάφησις. καὶ αὐτὴ ἡ αἴσθησις.
alpha 3334
Ἀφηβηκότι · γηράσαντι, ὑπερβεβηκότι τὴν ἥβην, τουτέστι τὴν νεότητα.
alpha 3335
Ἀφήκειν (Pl. Reip. 7, 530e)· ἀντὶ τοῦ ἀφικνεῖσθαι.
alpha 3336
Ἀφήκοντος · ἀντὶ τοῦ διήκοντος. Ἀντιφῶν (87 B 16 D.—K.).
alpha 3337
Ἀφηγεῖσθαι · τὸ διηγεῖσθαι. Πλάτων Νόμοις (8, 845e).
alpha 3338
Ἀφήλικες · οὐδετέρως εἶπε Σοφοκλῆς Πριάμῳ (fr. 528a R.)· „ἀφήλικες θέαμα“.
alpha 3339
Ἀφηλικέστερον ἄνδρα · Ἡρόδοτος εἶπεν (3, 14, 7).
alpha 3340
Ἀφήλικα · τὸν πρεσβύτην. τινὲς δὲ χρῶνται τῇ λέξει ἐπὶ τοῦ μηδέπω τῆς ἐννόμου ἡλικίας παιδός, ὅπερ δεῖ φυλάττεσθαι· ἐπὶ γὰρ τοῦ πρεσβυτέρου λέγεται.
alpha 3341
Ἀφηνιαστής · ἀνυπότακτος, ὑπερήφανος.
alpha 3342
Ἄφθα · καὶ διὰ τοῦ α καὶ διὰ τοῦ η λέγουσι τὸ ἐν τῇ γλώσσῃ γινόμενον ἑλκύδριον, ὡς κίχλα καὶ κίχλη καὶ πεῖνα καὶ πείνη καὶ πολλὰ ὅμοια.
alpha 3343
Ἀφῖγμαι · παραγέγονα.
alpha 3344
Ἄφθαρτον καὶ ἄφθιτον · ἄφθορον, ἀΐδιον, οὐ φθειρόμενον.
alpha 3345
Ἀφθίτους · ἀμεταστρέπτους καὶ μὴ διεφθαρμένας ἔχοντας γνώμας. Σοφοκλῆς (fr. 381 N. 2 = 414 R.).
alpha 3346
Ἄφθονος ἄγρα · Σοφοκλῆς (fr. 737a N. 2 = 806 R.)· „λαβόντες ἄφθονον ἄγραν πρὸς οἴκους εὐτυχοῦντες ἄξομεν“.
alpha 3347
Ἄφθονον · τὸν μὴ φθονοῦντα. Ἡρόδοτος (3, 80, 4).
alpha 3348
Ἄφθονοι · οἱ ἐν τοῖς ἕλεσι κατοικοῦντες τῆς Αἰγύπτου.
alpha 3349
Ἀφθονεστέραν εἶπεν Αἰσχύλος (fr. 72 N. 2 = 106 M.), Ἀφθονώτερος καὶ ἀφθόνως Δημοσθένης (18, 89 et Epist. 2, 25), Ἀφθόνητος δὲ Πίνδαρος (Ol. 11, 7 et 13, 25).
alpha 3350
Ἄφθογγος · ὁ μὴ φωνὴν προϊείς. καὶ ἄφθογγα γράμματα τὰ λεγόμενα ἄφωνα.
alpha 3351
Ἄφθονα · πολλά.
alpha 3352
Ἄφθος · θεὸς παρʼ Αἰγυπτίοις, ὥσπερ ἡ Ἶσις καὶ ὁ Τυφῶν. Ἑκαταῖος Περιηγήσει Αἰγύπτου (fr. novum).
alpha 3353
Ἀφίδρωσον · ἐν Συμμαχίᾳ ὡς ἐπὶ ἀσκητικοῦ τιθεὶς ἀλληγορικῶς Πλάτων (fr. novum = com. adesp. fr. 3 Dem.)· „ἄγε δὴ 〈 *** 〉 κἀνδρείως ὥσπερ πύκτης ἀφίδρωσον καὶ πιτύλευσον τὴν ῥῆσιν ὅλην καὶ κίνησον τὸ θέατρον“.
alpha 3354
Ἀφʼ ἱερᾶς · παροιμία „κινήσω τὸν ἀφʼ ἱερᾶσ“. ἐλλείπει δὲ ἡ παροιμία· τὸ γὰρ ἐντελές· „κινήσω τὸν ἀφʼ ἱερᾶς πεττόν“. τάττεται δὲ μετενηνεγμένον ἀπὸ τῶν πεττῶν ἐπὶ τῶν παραβαλλομένων τινὶ πράγματι. λέγεται δέ τις παρὰ τοῖς πεσσεύουσιν ἱερὰ γραμμή. οὕτως Ἐπίχαρμος (fr. 225 Kaibel).
alpha 3355
Ἀφίει (A 25)· ἀπέπεμπεν.
alpha 3356
Ἀφίκετο · ἐλήλυθεν, ἦλθεν.
alpha 3357
Ἀφῖκται · παραγέγονεν.
alpha 3358
Ἀφίημι καὶ ἀφίεμι · ἑκατέρως προφέρονται καὶ συστέλλοντες καὶ ἐκτείνοντες τὴν δευτέραν συλλαβήν.
alpha 3359
†Ἀφιοῖτο† · τὸ εὐκτικὸν περισπῶντες λέγουσιν. καὶ Ἀφεῖεν. καὶ τὸ ἀφιῶσι περισπᾶται.
alpha 3360
Ἄφιμος ἵππος · ἀχαλίνωτος.
alpha 3361
Ἄφιμον · ἀχαλίνωτον.
alpha 3362
†Ἀφείκατο† · Ἀττικόν. τὸ δὲ ἀφέωκα Δώριον. κέχρηνται δὲ καὶ Ἴωνες, ὡς Ἡρόδοτος.
alpha 3363
†Ἀφίκετο† καὶ †ἀφείκετο†. ἀφεῖσαν μᾶλλον ἢ ἀφῆκαν λέγουσιν. καὶ ἀφεῖσο {ὁ} τὸ ἴσθι ἀφειμένος.
alpha 3364
Ἀφιλασαμένη (Pl. Leg. 9, 873a)· ἐξιλασαμένη.
alpha 3365
Ἀφίλητος (Soph. OC 1702)· ὁ μὴ φιλούμενος.
alpha 3366
Ἀφιλία · τὸ μὴ ἔχειν φίλον.
alpha 3367
Ἀφιλότιμος · ταπεινός. παρὰ τὸ μὴ φιλεῖν τὴν τιμήν. ἢ ὁ πρὸς μηδὲν ἀξιόλογον ἐπεστραμμένος. καὶ ὁ φειδωλὸς παρʼ ἐνίοις.
alpha 3368
Ἀφιματῶσαι · ἀποδῦσαι.
alpha 3369
Ἄφλαστα · τὰ ἀκροστόλια Ἀπολλόδωρος (FGrHist 244 F 240). ὁ δὲ Δίδυμος (p. 79 et 181 Schmidt) τὸ ἐπὶ τῆς πρύμνης ἀνατεταμένον εἰς ὕψος ἐκ κανονίων πλατέων ἐπικεκαμμένων.
alpha 3370
Ἀφλοισμός (O 607)· ἀφρός.
alpha 3371
Ἀφνειός · ὁ πλούσιος.
alpha 3372
Ἄφνω · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου (21, 41) καὶ Μένανδρος Ἀσπίδι (49 et 335) καὶ ἐν ἄλλοις (Epitr. 275. Cith. 16).
alpha 3373
Ἄφιππος · καὶ ὁ ἀνὴρ ὁ ἄπειρος ἱππικῆς καὶ ἡ χώρα ἡ μὴ ἱππάσιμος.
alpha 3374
Ἀφοδεῦσαι · Πλάτων Ἀδώνιδι (fr. 5 K.). σημαίνει τὸ ἀποπατῆσαι.
alpha 3375
Ἄφοδον · ἀναχώρησιν, ὥσπερ καὶ ἔφοδον τὴν ἐπέλευσιν. λέγεται δὲ ἄφοδος καὶ ὁ ἀπόπατος.
alpha 3376
Ἀφοριζόμενος τὸν λόγον · ὅταν τὸ μὲν πρότερον ἱκανῶς εἰρῆσθαι λέγῃ, μεταβαίνῃ δὲ ἐφʼ ἕτερα.
alpha 3377
Ἀφορμήν · τὴν πάροδον λέγουσιν, ἣν οἱ πολλοὶ προχρείαν καὶ ἐνθήκην καὶ αἰτίαν.
alpha 3378
Ἀφορμή · ἰδίως παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, ὅταν τις ἀργύριον δώσῃ ἐνθήκην, ἀφορμὴ καλεῖται.
alpha 3379
Ἀφόρητον · ἀβάστακτον.
alpha 3380
Ἀφοσιούμεθα · τὸ ὅσιον προσποιούμεθα δῆθεν.
alpha 3381
Ἀφοσιούμενος · πληροφορῶν, ποιήσας τὴν ὁσίαν.
alpha 3382
Ἀφοσιῶ · ἀντὶ τοῦ ἀποκαθαίρω, †ἀφανίζω†. Αἰσχίνης (3, 120). τὸ δὲ μὴ ἐντελῶς τι ποιῆσαι, ἀλλʼ οἷον ἀπάρξασθαι ἢ σχηματίσασθαι Ἰσαῖος λέγει (fr. 54 S.).
alpha 3383
†Ἀφωσιωμένοι† · τιμῶντες ἢ ἀπαρχόμενοι.
alpha 3384
Ἀφοσιώσας · κατάρξας ἢ ξενώσας. ἢ τὴν ὁσίαν ποιῶν, τουτέστι κηδείαν, ἢ τὴν ἐπὶ τῷ θανάτῳ μνήμην.
alpha 3385
Ἀφοσιώσεται · ἀπάρξεται.
alpha 3386
Ἀφοσίωσις · ἀνάθεσις. καὶ ἀφοσιωσάμενοι δικαιωσάμενοι.
alpha 3387
Ἀφοῦ · οἷον ἀπαλλάγηθι καὶ μὴ ἔχου. τῷ τόνῳ ὡς γενοῦ. Σοφοκλῆς Οἰδίποδι (1521).
alpha 3388
Ἀφʼ οὗ· τὸ χρονικὸν παρʼ Ὑπερείδῃ (fr. novum)· „οὐ γὰρ διωρίσαντο τὸν χρόνον, ἀφʼ οὗ ἐκαθέζετο ὁ ἄνθρωποσ“.
alpha 3389
Ἀφʼ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι · ὁ μὲν πολὺς καὶ ἐξ ὁδοῦ ἄνθρωπος ἢ καὶ ποιητικὸς οὕτως ἂν εἴποι· „ἀφʼ οὗ γόνος ἐστὶν ἀνθρώπων“. Δημοσθένης δὲ ἐν τῷ Περὶ παραπρεσβείας (19, 215)· „ἴστε γὰρ δήπου τοῦθʼ, ὅτι ἀφʼ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι καὶ κρίσεις γίνονται“ καὶ τὰ ἑξῆς.
alpha 3390
Ἀφραδέως · ἀνοήτως, ἀπείρως.
alpha 3391
Ἀφραίνει · παρανομεῖ, μωραίνει, παραφρονεῖ.
alpha 3392
Ἀφράσμων · ἀσύνετος. Σοφοκλῆς (fr. 556 N. 2 = 613 R.).
alpha 3393
Ἀφροδίσιον · ἔργον Ἀφροδίτης. λαμβάνεται δὲ ἐπὶ τῶν λάγνων, τῶν ἐρωτικῶς περὶ τὴν συνουσίαν καὶ σφοδρῶς διακειμένων. καὶ ἀφροδίσιον ἰδίως τὸ τῆς Ἀφροδίτης ἕδος.
alpha 3394
Ἀφροδίσιος ὅρκος · παροιμία· „ἀφροδίσιος ὅρκος οὐκ ἐμποίνιμοσ“. ἢ „ἀφροδίσιος ὅρκος οὐ δάκνει“.
alpha 3395
Ἀφροδισία ἄγρα (Soph. fr. 169 N. 2 = 166 R.) · οἱ πέρδικες, διὰ τὸ τοὺς θηρῶντας τῇ θηλείᾳ ἐπιβουλεύοντας αἱρεῖν αὐτούς.
alpha 3396
Ἀφροδίσιον ἄθυρμα · Κράτης Λαμίᾳ (fr. 2 Dem.)· „καὶ μάλιστʼ ἀφροδισίοις ἀθύρμασιν“. 〈 *** 〉 ἡδὺ γὰρ κἀκεῖνο δρᾶν ἐστι, λέγεσθαι δὲ οὐ καλόν.
alpha 3397
Ἀφροδίσιον ὑμέναιον · Φερεκράτης (fr. 12 Dem.)· „ὦ Χάριτες, ἀφροδίσιόν τις ὑμέναιον ὑμνεῖ γαμικόν“.
alpha 3398
Ἀφροδίσιος κῆπος · Ἄρχιππος (fr. 2 Dem.)· „ὦ μάκαρ, ὃς ἐπὶ χλανιδοτρόφοις κόραισι τὸν ἀφροδίσιον κῆπον ἀποδρέπεισ“.
alpha 3399
Ἀφροδίσιος λόγος · Πλάτων εἶπε Διῒ κακουμένῳ (fr. 2 Dem.). καὶ ἀφροδιταρίδιον ὁ αὐτὸς ὑποκοριστικῶς (fr. 3 Dem.)· „οἴμοι τάλας, ἀπολεῖς με. Ἀφροδιταρίδιον γλυκύτατον, ἱκετεύω σε, μή με περιίδῃσ“. ἀφροδιτίδιον δὲ Ἀριστοφάνης (fr. novum). καὶ Ἀφροδίτης γάλα τὸν οἶνον ὁ αὐτὸς εἴρηκεν (fr. 596 K.).
alpha 3400
Ἀφροδίτην φεύγειν.
alpha 3401
Ἀφροδίτην θηρᾶν · ἐπὶ τῶν κατὰ συνουσίαν ἐρωτικῶν. Εὐριπίδης (Bacch. 459).
alpha 3402
Ἀφροδίτης · ἀντὶ τοῦ ἀφροδισίων. Ἀντιφῶν (87 B 17 D.‐ K.).
alpha 3403
Ἀφροδίτη ψίθυρος · Κρατῖνος (fr. novum). ἔστι δὲ ὄντως ἐν Ἀθήναις ἱερὸν Ἀφροδίτης ψιθύρου ἀπὸ τοῦ τὰς εὐχομένας πρὸς τὸ οὖς αὐτῆς εὔχεσθαι.
alpha 3404
Ἀφρόδιτος · ὁ Ἑρμαφρόδιτος. παραπλήσιοι δὲ τούτῳ καὶ ἄλλοι δαίμονες· Ὀρθάνης, Πρίαπος, Αἰακός, Γενετυλλίς, Τύχων, Γίγων, Κονίσαλος, Κύννειος καὶ ἕτεροι, ὧν καὶ Ἀριστοφάνης μέμνηται Ἥρωσιν (fr. novum = 702 K.). Ἀπολλοφάνης Κρησίν (fr. 1 Dem.)· „Ἀσκληπιός, Κύννειος, Ἀφρόδιτος, Τύχων“. Φερεκράτης (fr. 13 Dem.)· „οὐδʼ εἰς Ἑταίρας οὐδʼ Ἀφροδίτου πώποτε“.
alpha 3405
Ἀφρόνη · ἡ ἀφροσύνη.
alpha 3406
Ἀφύας · ὀνόματα ἑταιρῶν ἀδελφῶν δύο παρʼ Ὑπερείδῃ (fr. 24 J.).
alpha 3407
Ἀφύας πληθυντικῶς λέγουσι, σπανιώτατα δὲ ἀφύην.
alpha 3408
Ἀφύα ἐς πῦρ · ἐπὶ τῶν τέλος ὀξὺ λαμβανόντων ἡ παροιμία, παρόσον καὶ τὴν ἀφύαν τάχιστα ἕψεσθαι συμβαίνει.
alpha 3409
Ἀφύη καὶ ἀφύα · ἔστι μὲν τὸ ἰχθύδιον φαῦλον καὶ λυπρόν, ἀργυρίζον τῇ χροιᾷ. καὶ χρῶμα δὲ ἀφυῶδες καλεῖ †Ἱππασίων†. ἐκλήθη δέ τις καὶ ἑταίρα οὕτως, ἴσως ὅτι καὶ αὐτὴ τοιαύτη ἦν.
alpha 3410
Ἄφυκτον · ὃ οὐκ ἔστιν ἐκφυγεῖν.
alpha 3411
Ἄφυκτον λαβήν · ὁ λόγος ἐναργής· τροπικῶς ἀπὸ τῶν παλαιστῶν. Νικοχάρης (fr. 3 Dem.)· „ἀλλʼ εἰλήμμεθα λαβὴν ἄφυκτον“.
alpha 3412
Ἀφυβρίσαι · μάλιστα τὸ ἀκολάστως δηλοῖ ὑβρίσαι εἰς κόρον καὶ ὥστε ἀποπληρωθῆναι. οὕτως Μένανδρος Παλλακῇ (fr. 319 K.‐ Th.)· 〈„νῦν πῖθι, νῦν ἀφύβρισον. —ἤν, ἀφύβρικα“〉.
alpha 3413
Ἀφυπνισθῆναι · τὸ ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι Φερεκράτης εἴρηκεν (fr. 191 K.).
alpha 3414
Ἀφυσμός · ἀργία ἢ ἄντλησις.
alpha 3415
Ἀφύσσων · ἀπαντλῶν, ἀρυόμενος.
alpha 3416
Ἀφωπλίζοντο (Y 26)· ἀπετίθεντο τὰ ὅπλα.
alpha 3417
Ἄφωνον κακόν · ὡς ἄφατον. Πλάτων (fr. novum = com. adesp. fr. 8 Dem.)· „ἐκ Δελφῶν δʼ ἔχων ἥκει τι κακὸν ἄφωνον“.
alpha 3418
Ἀφωρισμένον · Πλάτων Τιμαίῳ (24a)· „τὸ τῶν ἱερέων γένος ἀπὸ τῶν ἄλλων χωρὶς ἀφωρισμένον“.
alpha 3419
Ἀχαία · ἐπίθετον Δήμητρος. βραχεῖα ἡ πρώτη· ἀπὸ τοῦ ἄχους μᾶλλον ἢ ἀπὸ τοῦ ἤχου. Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν (709)· „οὐδʼ ἂν αὐτὴν τὴν Ἀχαίαν ῥᾳδίως ἠνέσχετο“.
alpha 3420
Ἀχαιοί · οἱ Ἕλληνες. οὕτως καλεῖ ὁ ποιητὴς πάντας τοὺς Ἕλληνας. εἰσὶ δὲ κυρίως Ἀχαιοὶ οἱ κατοικοῦντες μέρος τι τῆς Πελοποννήσου τὴν καλουμένην Ἀχαΐαν. καὶ οἱ τὴν Φθιώτιδα Ἀχαΐαν κατοικοῦντες ὑπὸ Ἀχιλλεῖ τεταγμένοι, ἀφʼ ὧν πάντες οἱ Μυρμιδόνες Ἀχαιοὶ καλοῦνται ὑπὸ Ὁμήρου.
alpha 3421
Ἀχάνη · μέτρον Βοιώτιον πολλῶν τινων μεδίμνων. οὕτως Ἀριστοφάνης (Ach. 108).
alpha 3422
Ἀχανής · ὁ μὴ κεχηνώς, ὁ ἄφωνος, ὁ ἐνεός, ὁ ἐκπεπληγμένος σιωπῇ.
alpha 3423
Ἀχανεῖς · ἀφανεῖς, ἀφεγγεῖς.
alpha 3424
Ἄχαρις · ᾗτινι μὴ μέτεστι χάρις.
alpha 3425
Ἀχαρίστους · τοὺς μὴ ἀνταποδιδόντας χάριτας. Ἰσοκράτης (1, 31)· „μηδὲ τὰς χάριτας ἀχαρίστοις χαριζόμενοσ“. καὶ ὁ τοὺς εὐεργέτας κακοῖς ἀμειβόμενος.
alpha 3426
†Ἄχαρτον† · 〈 *** 〉 {ἄψαυστον. κυρίως οὗ χεὶρ οὐχ ἥψατο}.
alpha 3427
Ἀχαριστία · ἡ κατὰ στέρησιν τῆς χάριτος.
alpha 3428
Ἀχαριστεῖν · μὴ χαρίζεσθαι.
alpha 3429
Ἀχαριστῆσαι · τὸ μὴ χαρίσασθαι μηδʼ ὑπουργῆσαι.
alpha 3430
Ἀχείρωτον · ἄμωμον, οὗ χεὶρ οὐχ ἥψατο.
alpha 3431
Ἀχέρων · ποταμὸς ἐν Ἅιδου μεμυθευμένος παρὰ τὸ ἄχος.
alpha 3432
Ἀχηνία · ἀπορία, πενία. Ἀριστοφάνης Ἀμφιαράῳ (fr. 1 Dem.)· „ἐμβαλὼν ἀχηνίαν“. εἴρηται δὲ κατὰ στέρησιν τοῦ ἔχειν. 〈ἐκ τοῦ ἔχω〉 γίνεται ἀεχὴν καὶ ἀχὴν καὶ ἀχηνία. οἱ δέ φασιν ἀπὸ τοῦ κενὰ ἠχεῖν. λέγονται δὲ καὶ οἱ πένητες ἀχῆνες.
alpha 3433
Ἄχθεται · λυπεῖται.
alpha 3434
Ἀχθηδών · λύπη.
alpha 3435
Ἄχθος · βάρος, λύπη.
alpha 3436
Ἀχθοφόρον · βαστάζοντα.
alpha 3437
Ἄχθομαι αὐτοῦ τῷ ῥύπῳ · ἀντὶ τοῦ τῇ ἀνελευθερίᾳ καὶ μικρολογίᾳ· τὸν γὰρ ῥύπον ἐπὶ τῶν γλίσχρων καὶ ἀνελευθέρων ἐτίθεσαν. οὕτω γοῦν †ὑποκονδύλους† λέγουσι τοὺς τοιούτους.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.