Library › Greek: Grammar & Reference › Lexicon (Alpha–Delta)
The Lexicon is an alphabetical dictionary compiled by Photius, the ninth-century scholar and patriarch of Constantinople, with a dedication to his pupil Thomas. It explains words and phrases used by the orators and prose writers of classical Athens, drawing heavily on earlier lexica. This page presents the first part, from alpha to delta, numbered following the edition of Christos Theodoridis (1982).
The lexicon preserves material from lost ancient dictionaries and quotations from lost works of Greek literature, especially Attic comedy and oratory. A complete manuscript found in 1959 at Zavorda in Macedonia supplied the beginning of the work, previously lost. It is an essential tool for students of Attic Greek and of Byzantine scholarship.
About this edition. The Greek text comes from the Eulogikon open corpus of public-domain editions (standard reference: Theodoridis I (1982), α 1–δ 878). Every word has been analyzed with odyCy, a neural language model for Ancient Greek — click or tap any word for its dictionary form, part of speech, and complete morphology, together with the full entry from the Liddell–Scott–Jones Greek–English Lexicon (LSJ).
Ancient Greek · Grammar & Reference
Lexicon (Alpha–Delta)
Photius · Part 3 · every word parsed
alpha 1467
Ἀναζεύξας · ἀναστὰς καὶ ἀναστήσας. Θουκυδίδης ηʹ (108, 3)· „ἀναζεύξας ἤλαυνεν ἐπὶ τῆς Ἰωνίασ“.
alpha 1468
Ἀναζυγαῖς (Exod. 40, 38)· ἀναστροφαῖς, στρατοπεδείαις.
alpha 1469
Ἀναζυγῶσαι · τὸ τὰς θύρας ἀναπετάσαι.
alpha 1470
Ἀναζωπυρῆσαι · ἀνανεῶσαι, ἀνεγεῖραι, ζωῶσαι.
alpha 1471
Ἄνθης (Pl. Phaedr. 230b)· ἀνθήσεως.
alpha 1472
Ἀναθέσθαι · Ἀντιφῶν ἐν τῷ Περὶ προνοίας φησίν (87 B 52 D.—K.)· „ἀναθέσθαι ὥσπερ πεττὸν τὸν βίον οὐκ ἔστιν“, ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν βιῶναι μετανοήσαντας ἐπὶ τῷ προτέρῳ βίῳ.
alpha 1473
Ἀναθερμαίνειν τὰς φρένας, τὴν γνώμην, τὸν νοῦν · οἷον ἀνακινεῖν, ἀνιᾶν, ἀναταράττειν. Σοφοκλῆς (fr. 822 R.).
alpha 1474
Ἀναθέντας · ἀντὶ τοῦ ἐπιθέντας. Ξενοφῶν (An. 3, 1, 30).
alpha 1475
Ἀναθεῖναι καὶ ἐπαναθεῖναι τὸ αὐτό. Ἀραρὼς ἔφη (fr. 17 K.).
alpha 1476
Ἀναθηλήσει (A 236)· ἀναβλαστήσει.
alpha 1477
Ἀνάθημα καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα διὰ τοῦ η Ἀττικοί.
alpha 1478
Ἀναθολῶσαι · ἀναταράξαι. Νόμων ζʹ Πλάτων (824b)· „ὅπως ἀναθολώσῃ“. κυρίως δὲ ἐπὶ τῆς σηπίας, 〈ἧσ〉 τὸ μέλαν θολὸς καλεῖται.
alpha 1479
Ἀναθρεῖ (Pl. Crat. 399c)· 〈ἀναβλέπει〉.
alpha 1480
〈Ἀναθεῖ〉 (Pl. Tim. 60c)· ἀνατρέχει.
alpha 1481
Ἀναθρούμενα (Thuc. 4, 87, 1)· ἀνασκοπούμενα.
alpha 1482
Ἀναθρώσκει · ἀναπηδᾷ.
alpha 1483
Ἀναθυᾶν · ἀνασκιρτᾶν. καὶ αὖθις ἐξ ἀρχῆς ἀνανεάζειν.
alpha 1484
Ἀναθύοντες · ἀναιροῦντες, παραβαίνοντες.
alpha 1485
Ἀναθύειν · τὸ ἀναλαμβάνειν τὸ πρᾶγμα διὰ χρόνου. Φερεκράτης (fr. 35 K.)· „πάλιν αὖθις ἀναθύωσιν αἱ γεραίτεραι“.
alpha 1486
Ἄναια · οἱ ἄλλοι οὐδετέρως τὰ Ἄναια. Θουκυδίδης ηʹ (19, 1) τὴν Ἀναίαν.
alpha 1487
Ἀναιδεία καὶ ἀγνοία καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα ἐκτείνοντες προφέρονται τὴν τελευταίαν οἱ παλαιοὶ Ἀττικοὶ καὶ Ἴωνες, μεταβάλλουσι δʼ οἱ Ἴωνες τὸ τελευταῖον α ἀναιδείη καὶ ἀγνοίη· „σοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ἔπειτα κατηφείη καὶ ὄνειδοσ“ (Π 498). καὶ Ἀνακρέων (PMG 404 Page)· „νεότης τε καὶ ὑγιείη“. καὶ ἀναρροίη δὲ καὶ εὐπλοΐη καὶ τὰ ὅμοια ἅπαντα παρὰ τοῖς Ἴωσιν ἐκ μακροῦ τοῦ α μετείληπται εἰς τὸ η.
alpha 1488
Ἀναιδὲς καὶ θρασὺ βλέπειν · ἀναιδὴς μὲν καὶ θρασὺς καθωμίληται. τὸ δὲ ἀναιδὲς καὶ θρασὺ βλέπειν καινῶς εἴρηκε Κρατῖνος (fr. 24 Dem.). ἡ λέξις Φρυνίχου (Praep. soph. 14, 6.20).
alpha 1489
Ἀναίδην · ἀθρόως, σφοδρῶς, ἀπηρυθριασμένως.
alpha 1490
Ἀναίμονες (E 342)· ἀναίματοι.
alpha 1491
Ἀναιμωτί · ἄνευ αἵματος.
alpha 1492
Ἀναίνομαι · ἀπαρνοῦμαι, προΐεμαι.
alpha 1493
Ἀναίνεσθαι · κοινῶς μὲν τὸ ἀρνεῖσθαι, ἰδίως δὲ ἐπὶ τοῦ κατὰ τοὺς γάμους καὶ τὰ ἀφροδίσια.
alpha 1494
Ἀναιρεθείς · ἀντὶ τοῦ ἀναληφθεὶς καὶ τραφείς. οὕτως Ἰσοκράτης (5, 66).
alpha 1495
Ἀναιρεῖν · τὸ ἐν γαστρὶ συλλαβεῖν, καὶ τὸ τεχθὲν ἀνατρέφειν, καὶ τὸ φονεῦσαι, καὶ τὸ ἀναλαβεῖν, καὶ ἔτι τὸ ἀπολλύναι καὶ τὸ αἴρειν ἢ προσενέγκασθαι. καὶ τὸ κυΐσκειν, καὶ τὸ ἀμέλγεσθαι.
alpha 1496
Ἀναισιμοῦν · δαπανᾶν, ἀναλίσκειν. καὶ ἀναισιμώματα · ἀναλώματα.
alpha 1497
Ἀναίτιος εἶναι ἀφροσύνης (Xen. Cyr. 1, 5, 10)· ἀντὶ τοῦ ἀνέγκλητος ἐπὶ ἀφροσύνῃ.
alpha 1498
Ἀνακάθαρσις · ἐπίλυσις, διευκρίνησις.
alpha 1499
Ἀνακούς · τοὺς Διοσκούρους λέγουσιν, ὡς Αἰακούς. καὶ κατεύχονται οὕτως· καὶ „Ἀνακοῖν Διοσκούροιν“ περισπῶντες.
alpha 1500
Ἀνακαίασιν · δῆμος φυλῆς Ἱπποθοωντίδος.
alpha 1501
Ἀνακάθισαι · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγομεν 〈ἐπὶ〉 τῶν πρὸς ὀλίγον διεγειρομένων. Πλάτων ἔφη (Phaed. 60b).
alpha 1502
Ἀνακαλυπτήρια · δῶρα διδόμενα ταῖς νύμφαις παρά τε τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῶν οἰκείων 〈καὶ〉 φίλων, ὅταν τὸ πρῶτον ἀνακαλύπτωνται ἀνδράσιν ὁραθῆναι. ἔστι δὲ ταῦτα καὶ ἐπαύλαια.
alpha 1503
Ἀνακές · τὸ ἀνίατον. Εὔπολις (fr. 21 K.). οἱ δὲ βαρέως, οἷον ἀνωφελές.
alpha 1504
Ἀνάκεια · ἑορτὴ Διοσκούρων.
alpha 1505
Ἀνακῶν · τῶν Διοσκούρων περισπωμένως ἀπὸ τῆς Ἀνακοὶ εὐθείας.
alpha 1506
Ἀνακεφαλαιοῦται · ἀναπληροῦται, ἀνακτίζει.
alpha 1507
Ἀνακῶς · ἀντὶ τοῦ ἐπιμελῶς, φυλακτικῶς, πεφροντισμένως. Πλάτων Φάωνι (fr. 202 K.).
alpha 1508
Ἀνακορεῖν καὶ κορεῖν · Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ (fr. 5 Dem.)· „ῥαίνειν, 〈ἀ〉νακορεῖν ἀγοράσ“.
alpha 1509
Ἀναιτίατος · Ἴων Ἀργείοις (TrGF 19 F 8a)· „οὐδεὶς ἀναιτίατος ἀγγέλλων κακά“.
alpha 1510
Ἀναίσχυντος καὶ σιδηροῦς ἄνθρωπος · ἐπὶ τῶν ἀπηρυθριακότων καὶ μηδεμίαν μεταβολὴν τρόπου ποιουμένων.
alpha 1511
Ἀνακαλλύνειν · τὸ σαίρειν, ὅπερ καὶ ἀνακορεῖν λέγουσι, καὶ εἰκότως· κάλλυντρον γὰρ καὶ κόρημα καλοῦσι τὸ σάρον. Φρύνιχος Ποαστρίαις (fr. 2 Dem.)· „σὺ δʼ εἰσιοῦσα δουλικῶς ἐνσκεύασαι καὶ τἄνδον ἀνακάλλυνον“.
alpha 1512
Ἀνάκειται σκώμμασιν, ἀνάκειται λοιδορίαις, ἀνάκειται πόρνοις, κύβοις, συμποσίοις · σημαίνει δὲ τὸ οἷον πρόσκειται ἰσχυρῶς.
alpha 1513
Ἀνακεχυμένη · ἀνετή.
alpha 1514
Ἀνακαλπάζει · τινὲς μὲν ὡς οὐ δόκιμον ἐφυλάξαντο τὴν φωνήν, Αἰσχύλος δὲ ἐχρήσατο Μυσοῖς ὡς δόκιμον· λέγει γάρ (fr. 414 M.)· „εἶδον καλπάζοντας ἐν αἰχμαῖσ“. ὁμοίως Σοφοκλῆς (fr. 1007 R.) καὶ Ἀριστοφάνης (fr. 48 Dem. cf. Thesm. 1174) καὶ Πλάτων (fr. 25 Dem.) καὶ ἕτεροι.
alpha 1515
Ἀνακηρυχθῆναι · Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου (60)· „μὴ ἀνακηρυχθῆναι αὐτῶν τὴν βδελυρίαν“.
alpha 1516
†Ἀνακηκεῖ† · ἀναπηδᾷ.
alpha 1517
Ἀνάκλητος · ὁ μετακληθείς. Σοφοκλῆς ἔφη (fr. 1008 R.).
alpha 1518
Ἀνακλῖναι · †ἀνάξαι†. Ὅμηρος (E 751). οὕτως †Ἡρωδιανός†.
alpha 1519
Ἀνακομιδή · ἀναγωγή, ἐπάνοδος.
alpha 1520
Ἀνακογχυλιάσαι · ἀναγαργαρίσασθαι.
alpha 1521
Ἀνακωχή · ἀνάπαυσις.
alpha 1522
Ἀνακῶς · βασιλικῶς.
alpha 1523
Ἀνακοινώσασθαι καὶ ἀνακοινῶσαι · ἄμφω λέγουσι. Ξενοφῶν δὲ καὶ ἀνεξυνοῦτο εἴρηκεν ἐν ταῖς Ἑλληνικαῖς (1, 1, 30).
alpha 1524
Ἀνακραγγάνειν λέγουσιν, οὐκ ἀνακραυγάζειν, καὶ ἀνέκραγε . καὶ παρὰ Μενάνδρῳ (fr. 728 K.—Th.)· „ἤκουσα τῶν ἐκκραγγανομένων“.
alpha 1525
Ἀνάκρισις · ἐξέτασις ὑφʼ ἑκάστης ἀρχῆς γινομένη πρὸ τῶν δικῶν περὶ τῶν συντεινόντων εἰς τὸν ἀγῶνα. ἐξετάζουσι δὲ καὶ εἰ ὅλως εἰσάγειν χρή.
alpha 1526
Ἀνακρουόμεθα · οἷον ἀναπροοιμιαζόμεθα.
alpha 1527
Ἄνακτες καὶ ἄνασσαι · Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Κυπρίων πολιτείᾳ (fr. 526 Rose)· „καλοῦνται δὲ οἱ μὲν υἱοὶ καὶ ἀδελφοὶ τοῦ βασιλέως ἄνακτες, αἱ δὲ ἀδελφαὶ καὶ γυναῖκες ἄνασσαι“.
alpha 1528
Ἀνακτορία · δεσποτεία.
alpha 1529
Ἀνακτόριον · ἱερόν.
alpha 1530
Ἀνακτόρων · ἱερατειῶν.
alpha 1531
Ἀνακωχεύειν · τὸ ἐν πελάγει χειμῶνος ὄντος στήσαντας τὰ ὀθόνια σαλεύειν. μεταφορικῶς δὲ ἐπὶ τοῦ ἅρματος εἴρηκε Σοφοκλῆς ἐν Ἠλέκτρᾳ (732).
alpha 1532
Ἀνακτᾶσθαι · Θουκυδίδης (6, 92, 4) ἀντὶ τοῦ θεραπεύειν. τίθεται δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ τὸ προαπολωλὸς αὖθις κτήσασθαι καὶ ἀπολαβεῖν.
alpha 1533
Ἀνακωχῆς · ἀναπαύσεως, ἐνδόσεως, τῆς πρὸς μικρὸν ἐν πολέμῳ εἰρήνης. ἀνακωχὴ δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἄνω τὰς ἀκωκὰς ἔχειν.
alpha 1534
Ἀναλγήτως · ἀναισθήτως, ἀπόνως. καὶ ἀναισθησία ἡ Ἀναλγησία.
alpha 1535
Ἀναλδές · ἀναυξές, ἄτροφον.
alpha 1536
Ἀνάλημμα · ὕψωμα, στήριγμα.
alpha 1537
Ἀναλέγειν · τὸ συλλέγειν χαμόθεν καὶ ἀνοικοδομεῖν.
alpha 1538
Ἀναλαβεῖν · 〈οὕτ〉ως φασὶν ἐπὶ τῶν νενοσηκότων. Πλάτων ἐν Σοφισταῖς (fr. 10 Dem.).
alpha 1539
Ἀναλεῖ · ἀνειλεῖ τὸ βιβλίον.
alpha 1540
Ἀναλθές · ἀνίατον, ἀνυγίαστον, ἀναίσθητον.
alpha 1541
Ἀναλκής · ἄνανδρος, ἀσθενής.
alpha 1542
Ἄναλτος · ἀπλήρωτος, παρὰ τὴν ἅλσιν καὶ τὴν ἐκ τῆς αὐξήσεως τελειότητα, παρʼ ὃ καὶ ἄλση τὰ κατάφυτα χωρία· πλήρωσις γάρ τις ἡ θεραπεία τοῦ πεπονθότος καὶ λείποντος, ὅθεν καὶ τὸ θεραπεύεσθαι ἄλθεσθαι λέγουσιν.
alpha 1543
Ἄναλτος · βραχεῖα ἡ μέση.
alpha 1544
Ἀναλίσκειν καὶ ἀναλοῦν ἑκατέρως. καὶ ἀναλῶν Ἀριστοφάνης Πλούτῳ (248). ἐν δὲ τῷ παρεληλυθότι καὶ διὰ τοῦ η, οἷον ἀνήλισκον, καὶ 〈διὰ τοῦ α, οἷον〉 ἀνάλισκον καὶ ἀνάλουν.
alpha 1545
Ἀναλοῦντες · ἀντὶ τοῦ ἀναιροῦντες. Θουκυδίδης (4, 48, 3). καὶ ἀναλῶν καὶ ἀναλοῦν · τὸ ἀναιρεῖν (2, 24, 1). καὶ ἀνάλωμα ὁ αὐτός (1, 99, 3).
alpha 1546
Ἀναλύειν · τὸ ἑτέροις φαρμάκοις καθαίρειν τὸν πεφαρμαγμένον.
alpha 1547
Ἀναλύζειν · σημαίνει τὸ μετὰ βίας καὶ οἷον λύττων κλαίειν τοῦ πνεύματος ἐνιεμένου πολλοῦ ταῖς ἀρτηρίαις.
alpha 1548
Ἀναλυθῆναι · τὸ καθαρμῷ τινι χρήσασθαι φαρμάκων. Μένανδρος Ἥρῳ (fr. 4 K.—Th.)· „ἐπεφαρμακεύσω γλυκύτατʼ ἀναλυθεὶς μόλισ“.
alpha 1549
Ἀναλῦσαι · τὸ διʼ ἐπῳδῆς τινα τῆς βλάβης ἀπαλλάξαι.
alpha 1550
Ἀναλογισμοὶ καὶ ἀναλογίζεσθαι καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ Πλάτων εἴρηκεν (Prot. 332d)· „ἀναλογισώμεθα τὰ ὡμολογημένα ἡμῖν“. καὶ Θουκυδίδης (5, 7, 2)· „ἀναλογιζόμενοι πρὸς οἵαν ἐμπειρίαν“. καὶ ἀνελογίζοντο ὁ αὐτός (8, 83, 3).
alpha 1551
Ἀναλώματα νόμιμα · ὁ Δημοσθένης εἴρηκεν.
alpha 1552
Ἀναλφάβητος · ἐδόκει μὲν εἶναι εὐτελές. Νικοχάρης δὲ αὐτὸ ἐποίησεν ἀρχαῖον χρησάμενος ἐν τῇ Γαλατείᾳ οὕτως (fr. 2 Dem.)· „τὸν ἀναλφάβητον, τὸν ἄπονον“. ταῦτα ὁ Φρύνιχος (Praep. soph. fr. 19).
alpha 1553
Ἀνάλφιτον · Φιλύλλιος Αἰγεῖ (fr. 1 Dem.).
alpha 1554
Ἀναμφίδοξον · ἀναμφίβολον.
alpha 1555
Ἀναμάθω · ἐξ ἀρχῆς μάθω.
alpha 1556
Ἀναμάττεσθαι · ἀναφυρᾶν.
alpha 1557
Ἀναμέλποντες · ἀνυμνοῦντες.
alpha 1558
Ἀναμετρήσαιμι (μ 428)· †διεμπεράσαιμι†.
alpha 1559
Ἀνὰ μέρος · ἀντὶ τοῦ ἐν μέρει.
alpha 1560
Ἀναμηρύσασθαι · ἀνατεῖναι.
alpha 1561
Ἀναμίλλητον · ἀφιλόνεικον.
alpha 1562
Ἀναμύειν · ἀναβλέπειν.
alpha 1563
Ἀναμιλώσαιμι · ἀναγλύψαιμι.
alpha 1564
Ἀνανεοῦσθαι · ἀναμιμνήσκεσθαι. πεποίηται δὲ ἀπὸ τῶν τοῖς πέντε δακτύλοις τῆς χειρὸς συνεχὲς ἀριθμούντων καὶ ἐπαναλαμβανόντων, οἱονεὶ κατὰ πεντάδα ἀριθμούντων.
alpha 1565
Ἀνανεοῦσθαι · ὡς ἡμεῖς Θουκυδίδης εʹ (18, 9) καὶ Πλούτοις Κρατῖνος (fr. 167 K.).
alpha 1566
Ἄναντα (Ψ 116)· ἄνω, ἀνωφερῆ, δυσχερῆ.
alpha 1567
Ἄνανδρος · Ἰσοκράτης Εὐαγόρᾳ (66) καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους (24,53)· „τὸ μὲν γὰρ χρηστῶν, τὸ δὲ ἀνάνδρων ἀνθρώπων ἔργον ἐστί“. καὶ Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους (p. 24 J.).
alpha 1568
Ἄναντα · ἀντὶ τοῦ ἀνωφερῆ, ὑψηλά. τινὲς τὰ μὴ βεβρεγμένα, Σοφοκλῆς δὲ Ἰνάχῳ (fr. 272 N. 2 = 294 R.) τὰ μὴ ἐκκεκομμένα, παρὰ τὸ αἵνειν, ὅ ἐστι κατακόπτοντα πτίσσειν. Ἀρίσταρχος δὲ (fr. novum) ἐνταῦθα γράφει †ἑνικῶς† ἄνατα, ἀντὶ τοῦ ἄνευ βλάβης.
alpha 1569
Ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται · Θουκυδίδης βʹ (45, 1).
alpha 1570
Ἀνάνιος · ὑπερήφανος, ἄλυπος.
alpha 1571
Ἄναντες · ἀνωφερές.
alpha 1572
Ἄναξ · θηλυκῶς. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 342 N. 2 = 689 M.).
alpha 1573
Ἀναξαγόρας · σοφιστής, Ἡγησιβούλου υἱός, Κλαζομένιος. Νοῦς δὲ ἐπεκαλεῖτο, ἐπειδὴ ὕλην καὶ νοῦν πάντων φρουρὸν εἶπεν. οὗτός ἐστιν ὁ τὸν ἥλιον εἰπὼν μύδρον διάπυρον.
alpha 1574
Ἀναξίβιος · Λακεδαιμονίων στρατηγός.
alpha 1575
Ἀναξίαν · βασιλείαν. Αἰσχύλος (fr. 283 N. 2 = 32 M.).
alpha 1576
Ἀναξιδώρα · ἡ ἀνάγουσα καὶ ἀνιεῖσα τοὺς καρποὺς ἐκ γῆς Δημήτηρ. καὶ Σοφοκλῆς δὲ (fr. 1010 R.) ἀναγαγεῖν ἀμπελῶνάς φησιν.
alpha 1577
Ἀνάξοιτο · ἀνασχήσοι〈το〉. Ξενοφῶν (HG. 2, 1, 22).
alpha 1578
Ἀναξυρίδας · φιμινάλια, βρακία. ἢ τὰ βαθέα καὶ †ἄβατα† ὑποδήματα.
alpha 1579
Ἀνὰ οὐλαμόν (Δ 251)· κατὰ τὸ ἄθροισμα.
alpha 1580
Ἀναπάλλει · ἀναπηδᾷ, ἀνασείει.
alpha 1581
Ἀνάπαλιν · τὸ τὰ ἔσχατα πρῶτα λέγειν ἢ πράττειν.
alpha 1582
Ἀνάπαυλαν · ἀνάπαυσιν.
alpha 1583
Ἀναπαύεσθαι · τὸ κατακλίνεσθαι ὡς πρὸς ὕπνον.
alpha 1584
Ἀνάπαιστα · κυρίως τὰ ἐν ταῖς παραβάσεσι τῶν χορῶν ᾄσματα, καὶ ἰδίως τὰ τῶν ῥυθμῶν. ἔστι δὲ καὶ ὁ ἀνάπαιστος ὄνομα μετρικοῦ ποδὸς λεγόμενος ἀρρενικῶς.
alpha 1585
Ἀναπατάξασθαι · ἀνακρούσασθαι ᾆσμα.
alpha 1586
Ἀναπαντῶσιν · ἀνακύπτουσιν.
alpha 1587
Ἀναπαιστρίδες · σφῦραί τινες παρὰ τοῖς χαλκεῦσιν.
alpha 1588
Ἀναπεμπαζόμενοι · ἀριθμούμενοι, σκεπτόμενοι. καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ Πλάτων εἴρηκεν (Leg. 4, 724b).
alpha 1589
Ἀναπεμπάσαι · ἀνασκέψασθαι ἢ ἀριθμῆσαι.
alpha 1590
Ἀναπεμπάζεσθαι · ἐπαναλαμβάνειν τὰ εἰρημένα.
alpha 1591
Ἀναπεποιημένης · ἀναπεφυραμένης, ἐζυμωμένης.
alpha 1592
Ἀναπετῶ · ἀναπετάσω. Μένανδρος Θεοφορουμένῃ (fr. 7 K.‐ Th.).
alpha 1593
Ἀναπεφλασμένον · ἀνατεταμένον ἔχων τὸ αἰδοῖον· ἀναφλᾶν γὰρ λέγουσιν οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἀναμαλάττειν τὰ αἰδοῖα.
alpha 1594
Ἀναπῆξαι · ἀνεγεῖραι.
alpha 1595
Ἀνάπηρον · οὐδὲν πλέον σημαίνει τοῦ πηρός.
alpha 1596
Ἀναπηδύουσα · ἀναπηδῶσα.
alpha 1597
Ἀνάπηρον ψυχήν (Pl. Reip. 7, 535d)· τὴν ἐπιβλαβῆ, μὴ ὑγιαίνουσαν, ἀλλὰ σεσινωμένην καὶ ἀχρείαν.
alpha 1598
Ἀνάπηρον · νοσώδη. ἢ λυπηρόν.
alpha 1599
Ἀναπηρόβιος 〈ἐν〉 ὀργῇ · Φρύνιχος (fr. 4 Dem.)· „ἐν χαλεπαῖς ὀργαῖς ἀναπηροβίων 〈τρι〉γερόντων“.
alpha 1600
Ἀναπίπτειν · τὸ ἀθυμεῖν λέγεται παρὰ τοῖς παλαιοῖς.
alpha 1601
Ἀναπίμπλαται · ἀναπληροῦται.
alpha 1602
Ἀναπίπτειν · οὐ τὸ κατακλίνεσθαι, ἀλλὰ τὸ μεταμέλεσθαι καὶ μετατίθεσθαι καὶ ἀποκνεῖν. Θουκυδίδης αʹ (70, 5)· „καὶ νικώμενοι ἐπʼ ἐλάχιστον ἀναπίπτουσιν“.
alpha 1603
Ἀνάπλασμα · σχῆμα.
alpha 1604
Ἀνάπλεως · λέγουσι δὲ καὶ ἀνάπλεος καὶ ἀναπλέα (Pl. Phaed. 83d).
alpha 1605
Ἀναπλήσας · ἀναπληρώσας. ἢ μολύνας, ὡς Πλάτων (fr. 26 Dem.).
alpha 1606
Ἀναποδίζειν · τὸ ἐξετάζειν καὶ ὡσανεὶ συγκρούειν. Ἡρόδοτος (5, 92, 6).
alpha 1607
Ἀναπόδραστον · ἄφευκτον.
alpha 1608
Ἀναπόμπιμα δῶρα · τὰ ἀποστρεφόμενα.
alpha 1609
Ἀναπόνιπτος 〈καὶ〉 ἄνιπτος · διττῶς λέγεται. Φρύνιχος Τραγῳδοῖς (fr. 3 Dem.)· „ἄσιτος, ἄποτος, ἀναπόνιπτοσ“.
alpha 1610
Ἀναποδιζόμενα · ἀντὶ τοῦ ἐξεταζόμενα. ἢ ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν πολλάκις τὰ αὐτὰ λεγόμενα ἢ πραττόμενα.
alpha 1611
Ἀνάποινος · ἄνευ λύτρων. Κυρηναῖοι δὲ ὁ μάταιος.
alpha 1612
Ἀναπολεῖ · ἀναμιμνήσκεται.
alpha 1613
†Ἀναπόνιπτρον† · ἀνεξάλειπτον.
alpha 1614
Ἀναπτεροῖ φόβος, ἢ λόγος, ἢ ἔπαινος, ἢ λοιδορία, ἤ τι τοιοῦτον · Σοφοκλῆς Κρεούσῃ (fr. 355 R.)· „τί δʼ, ὦ γεραιέ; τίς ςʼ ἀναπτεροῖ φόβος;“
alpha 1615
Ἀναπτερώσας · μετεώρους ποιήσας, προθυμοποιήσας.
alpha 1616
Ἀναπρήσας · ἀναφυσήσας, ἀναπέμψας, ἀνενέγκας.
alpha 1617
Ἀνεπτερῶσθαι τὴν ψυχήν · οἷον ἀνασεσοβῆσθαι. Κρατῖνος (fr. 384 K.) καὶ Εὔπολις.
alpha 1618
Ἀνάπτειν · περιτιθέναι. ἢ ἀνατιθέναι.
alpha 1619
Ἀναπτησίκερως · Ἀττικῶς τὸν ἴκτινον.
alpha 1620
Ἀναπτήτω · πετασθήτω.
alpha 1621
Ἀναπτομένας · ἀναπετασθείσας.
alpha 1622
Ἀναπτύξω · ἀντὶ τοῦ ἐπιδείξω. Εὐριπίδης (Herc. 1256).
alpha 1623
Ἀνάπτυξις · ἑρμηνεία, διασάφησις.
alpha 1624
Ἀνάπυστα · ἔκπυστα, δῆλα.
alpha 1625
Ἀνάπυστα (l 274)· ἀνεκλάλητα, ἀνεξάκουστα. ὁ δὲ Ἡλιόδωρος ἀνάγγελτα καὶ ἄρρητα. ἢ ἐξάγγελτα καὶ ἔκδηλα καὶ ἐξάκουστα.
alpha 1626
Ἀναπτυχαί · ἀνατολαί.
alpha 1627
†Ἄναρ · ἤκουσα. Κρῆτες. οἱ δὲ ὄναρ†.
alpha 1628
Ἄναρθρα · ἀτύπωτα, ἀτράνωτα. λαμβάνεται δὲ ἐπὶ συλλαβῆς λειπούσης στοιχεῖον, ἢ λόγου λείποντος λέξιν, ἢ λέξεως λειπούσης συλλαβήν.
alpha 1629
Ἀναρᾶσθαι · ἀντὶ τοῦ διαλύειν τὴν γενομένην κατάραν. οὕτως Καλλισθένης (FGrHist 124 F 47).
alpha 1630
Ἀνάργυρος · Πλάτων Νόμων γʹ (679b)· „ἄχρυσοί τε καὶ ἀνάργυροι ὄντεσ“. ἀναργυρία δὲ Στράττις (fr. 8 Dem.).
alpha 1631
Ἀναρίθμιον · ἐχθρόν.
alpha 1632
Ἀνάριστος , μᾶλλον δὲ ἀναρίστητος · Ἀριστοφάνης Πολυΐδῳ (fr. 454 K.)· „διὰ τῆς ἀγορᾶς τρέχων ἀναρίστητος ὤν“. οὕτως δὲ 〈καὶ〉 Ἄλεξις (fr. 233 K.). Μένανδρος (fr. 821 K.—Th.) 〈ἀ〉νάριστον.
alpha 1633
†Ἄναρκτος† · δήμιος.
alpha 1634
Ἄναρκτον · τὸ ἀνυπότακτον.
alpha 1635
Ἀναρρηθῆναι · ἀνακηρυχθῆναι.
alpha 1636
Ἀνάρρημα · κήρυγμα.
alpha 1637
Ἀνάρρησις · ἀναγόρευσις.
alpha 1638
Ἀναρριπίζεται · Φερεκράτης Αὐτομόλοις (fr. 4 Dem.)· „ἁνὴρ ἀναρριπίζεται“.
alpha 1639
Ἀναρριπτεῖν · ἀναλαμβάνειν.
alpha 1640
Ἀναρρίπτεσθαι · μεταμελεῖσθαι, μετατίθεσθαι.
alpha 1641
Ἀναρριχᾶσθαι · τὸ πρόσαντες ἀναβαίνειν ἅμα ταῖς χερσὶν ἀντιλαμβανόμενον καὶ στηριζόμενον. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ (70)· „πρὸς ταῦτʼ ἀνηρριχᾶτʼ ἂν εἰς τὸν οὐρανόν“.
alpha 1642
Ἀναρροφεῖ · Κρατῖνος Πανόπταις (fr. 7 Dem.)· „καὶ πάντʼ ἀναρροφεῖ“, καὶ „ταῦτʼ εὐθὺς ὑποκαθήμενοι ἀναρροφοῦσιν ἄνδρεσ“.
alpha 1643
Ἀναρροὰς κυμάτων · Νικοχάρης (fr. 7 Dem.)· „ῥηγνὺς δὲ πολλὰς κυμάτων ἀναρροάσ“.
alpha 1644
Ἀναροδανισθῆναι · ἀναβληθῆναι.
alpha 1645
Ἀναρροιβδεῖν · Ὅμηρος μὲν (μ 104) τὸ ἀναρροφεῖν, Σοφοκλῆς δὲ τοὐναντίον ἔοικεν 〈ἐν〉 Ναυσικάᾳ (fr. 407 N. 2 = 440 R.)· „ὄχημά μοι ἐπᾶραν ἡσύχως ἀναρροιβδεῖ πάλιν“.
alpha 1646
Ἀνάρσια · ἃ οὐκ ἄν τις ἄραιτο.
alpha 1647
Ἀναρσίας · ἐχθράς. οὕτως Ἴων (TrGF 19 F 53d).
alpha 1648
Ἀνάρτησον · κρέμασον.
alpha 1649
Ἀναρύει · ἀντὶ τοῦ θύει καὶ σφάττει. Εὔπολις (fr. 395 K.). καὶ ἡ θυσία δὲ ἐπανάρρυσις ὀνομάζεται.
alpha 1650
Ἀναρύτειν · ἀναντλεῖν, ἀπὸ τοῦ ἀρύτεσθαι. Κρατῖνος Διδασκαλίαις (fr. 36 K.)· „ὅτε σὺ τοὺς καλοὺς θριάμβους ἀναρύτουσα ἀπηχθάνου“.
alpha 1651
†Ἀνασαρῶσαι† · εἰς τὴν ὀροφὴν ἐμπῆξαι.
alpha 1652
Ἀνασειράζει · ἀνθέλκει, ἀνατρέπει.
alpha 1653
Ἀνασείσας · ἀπειλησάμενος. Δημοσθένης κατὰ Ἀριστογείτονος (25, 47).
alpha 1654
Ἀνασεμνύνειν · ἔστι μὲν καὶ τὸ ἀποσεμνύνειν πολιτικόν, ἀλλὰ τὸ ἀνασεμνύνειν πολιτικώτερον καὶ ὑψηλότερον.
alpha 1655
Ἀνασείειν · ἐκτινάσσειν, ἀπειλεῖν, ἐρευνᾶν, ἐπηρεάζειν.
alpha 1656
Ἀνασηκῶσαι · ἀνταποδοῦναι, ἀναλαβεῖν, ὅπερ ποιοῦσιν οἱ ἱστάντες, οἷον ἐξισῶσαι τὸ λεῖπον τῷ πλεονάζοντι. λέγεται δὲ καὶ ἀνασήκωσον καὶ ἀνεσηκώθη καὶ ἀνασηκώσας , ἀντὶ τοῦ ἀναθέμενος, καὶ ἀνασηκωθείς, καὶ ἀνασηκώσασθαι.
alpha 1657
Ἀνάσιλλος · ἀναφαλαντίας.
alpha 1658
Ἀνασιμοῦν · {ἀναλίσκειν}. καὶ τὸ τὰ ζῷα πρὸς ὀχείαν ὁρμῶντα ὀσφραίνεσθαι.
alpha 1659
Ἀνασκευασθείσης τῆς τραπέζης · οἷον ἀναστάτου γενομένης. οὕτως Δημοσθένης (33, 9).
alpha 1660
Ἀνασκαλεύων · ἀνακινῶν, ἀδημονῶν, ἀναλογιζόμενος.
alpha 1661
Ἀνασκευασάμενοι · ἀπάραντες.
alpha 1662
Ἀνασκινδυλευθῆναι · ἀνασκολοπισθῆναι, ἀνασταυρωθῆναι. κέχρηται τῇ λέξει Πλάτων ἐν Πολιτείᾳ (2, 362a).
alpha 1663
Ἀνασκυζᾶν · ἐπὶ τοῦ ἐξοιστρεῖν καὶ ἀκολασταίνειν. καὶ ἐκσκυζᾶν Κρατῖνος (fr. 25 Dem.), Φρύνιχος δὲ σκυζᾶν ἔφη (fr. 6 Dem.).
alpha 1664
Ἀνασπᾷ · ἀντὶ τοῦ καταλύει, ἢ ἀναιρεῖ. Θουκυδίδης (6, 100, 3).
alpha 1665
Ἀνασπᾶν · τὸ ἀντλεῖν τὸ ὕδωρ· „κάδους ἀνασπῶν“, φησὶ Φερεκράτης (fr. 180 K.).
alpha 1666
Ἀνασπᾶν βούλευμα καὶ ἀνασπᾶν γνωμίδιον · Ἀριστοφάνης (fr. 49 Dem.). ἡ συμπλοκὴ ἁρμόζει συνουσίαις.
alpha 1667
Ἄνασσα · βασίλισσα.
alpha 1668
Ἀνασταδόν · ἀνιστάμενοι.
alpha 1669
Ἀνάστασις · ἀντὶ τοῦ ἀναστάτωσις.
alpha 1670
Ἀνάστατος · κατεστραμμένος.
alpha 1671
Ἀναστάτως · πεπορθημένως.
alpha 1672
Ἀναστεῖλαι · ἀντὶ τοῦ ἀνασχέσθαι.
alpha 1673
Ἀναστήσας · 〈ἀναστάτους ποιήσας καὶ μετοικίσασ〉.
alpha 1674
〈Ἀνάστατον τὴν πόλιν ποιήσασ〉 · ἀνοικίσας ἢ μεταστήσας καὶ μεταγαγών.
alpha 1675
Ἀνάστατοι · πλακοῦντος εἶδος. οὗτοι δὲ αὐταῖς ταῖς Ἀρρηφόροις ἐγίνοντο. ἐλέγοντο δέ τινες πλακοῦντες καὶ χαρίσιοι, ἀμφιφῶντες, φθόϊς, σελῆναι, πελανοί, πόπανα.
alpha 1676
Ἀνάστατα ποιεῖν · Πλάτων· φησὶ γάρ (Soph. 252a)· „πάντα ἀνάστατα γέγονεν, ὡς ἔοικεν“. οὕτως Ἄλεξις (fr. 1 Dem.) καὶ Μένανδρος (Epit. 30. Col. 87) καὶ Εὐριπίδης (Andr. 1249 cf. fr. 955f Snell). Δημοσθένης δὲ ἐν τῷ Περὶ τῆς παραπρεσβείας (19, 39)· „ἀνάστατος αὐτῶν ἡ πόλις γέγονε“.
alpha 1677
Ἀναστάτω · ἡ συνήθεια. Θουκυδίδης δὲ (1, 87, 2) ἀναστήτω λέγει διὰ τοῦ η· „ἀναστήτω 〈ἐς ἐκεῖνο τὸ χωρίον〉“.
alpha 1678
Ἀναστῆναι ἕωθεν · ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ ὕπνου φαμέν. Πλάτων Χαρμίδῃ (155b)· „ἀνιστάμενος ἕωθεν“.
alpha 1679
Ἀναστήσειν · ἀντὶ τοῦ ἀνάστατον ποιῆσαι. Εὐριπίδης (fr. novum).
alpha 1680
Ἀναστῶ · ἀντὶ τοῦ ἀναστήσω. Κράτης (fr. 4 Dem.) καὶ Φερεκράτης (fr. 14 Dem.) καὶ Ἄρχιππος (fr. 5 Dem.).
alpha 1681
Ἀνασυντάξας · ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν συντάξας. Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Πολυεύκτου (fr. 151 J.).
alpha 1682
Ἀνασύνταξις · τὰ διαγεγραμμένα τιμήματα ταῖς συμμορίαις ὅταν δόξῃ τῷ δήμῳ χρῄζειν προσθήκης ἢ ἀφαιρέσεως, καὶ ἕλωνται τοὺς τοῦτο πράξοντας, τοῦτο ἀνασύνταξιν καλοῦσιν.
alpha 1683
Ἀναστοιχειοῖ · ἀναπλάττει, ὡς μεταστοιχειοῖ · μεταπλάττει.
alpha 1684
Ἀναστροφὴ δίκης · ὅταν ὁ ἐγκαλούμενος τῷ ἠδικημένῳ ἐγκαλῇ.
alpha 1685
Ἀναστῦψαι · ἢ τὸ αἰδοῖον ἐπᾶραι, ἢ στυγνάσαι. Σοφοκλῆς (fr. 388 N. 2 = 421 R.).
alpha 1686
Ἀνασῦραι · ἀποκαλύψαι, περιποιῆσαι.
alpha 1687
Ἀνασύρειν καὶ ἀνασεσυρμένην · εἰώθαμεν χρῆσθαι τῷ ὀνόματι ἐπὶ τῶν φορτικῶν ἢ ἀναισχυντούντων. Ἀνακρέων ἐν †αἰ† (PMG 350 Page).
alpha 1688
Ἀνασφήλας · ἀνανήψας, ἑαυτὸν ἀναστήσας ἢ ἀναλαβών.
alpha 1689
Ἀνασχοῦσα · ἀναδοῦσα.
alpha 1690
Ἀνασχών · ἀνατείνας.
alpha 1691
Ἀνατί · ἀβλαβῶς καὶ ἄνευ τίσεως καὶ τιμωρίας καὶ ἄτης.
alpha 1692
Ἀνατεθυμένος · ἀναπεπεισμένος. οἱ δὲ ἀνακεκαυμένος.
alpha 1693
Ἀνασχετός · Δημοσθένης καὶ Θουκυδίδης (1, 118, 2). καὶ Ἀνάσχωμαι Φερεκράτης (fr. 15 Dem.), ἀνασχήσομαι δὲ Ἀριστοφάνης (Ach. 299).
alpha 1694
Ἀνατίθεμαι · ἀθετῶ.
alpha 1695
Ἀνατίθεμαι τὰ πράγματα τούτῳ · οἷον τὴν ἐξουσίαν πᾶσαν τῶν πραγμάτων τόνδε ἔχειν βούλομαι.
alpha 1696
Ἀνατεῖλαι · ἀνθῆσαι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν βοτανῶν.
alpha 1697
Ἀνατλάντες · ὑπομείναντες.
alpha 1698
Ἀνατείνας τὴν ψυχήν · ἐπὶ τὰ ἄνω τρέψας καὶ ἐπὶ τὴν τῶν θεῶν θέαν.
alpha 1699
Ἄνατος · ὁ ἀβλαβής.
alpha 1700
Ἀνατάξασθαι (Ev. Luc. 1, 1)· εὐτρεπίσασθαι.
alpha 1701
Ἀνάτλημα · ὑπομονή. καὶ ἀνατλῆναι · ὑπομεῖναι.
alpha 1702
Ἀνατύπωσις · διανόησις.
alpha 1703
†Ἀνατυπῶσαι† · ἀντὶ τοῦ ἀνατρέψαι. Ἀντίμαχος (fr. 115 Wyss).
alpha 1704
Ἄναυδος · ἄφωνος.
alpha 1705
Ἀνατρέχω · ἀντὶ τοῦ ἀναλύω. Μένανδρος (fr. 680, 2 K.—Th.).
alpha 1706
Ἀνατεθυμιαμένος · ἀναπεπεισμένος. ἢ ἀνακεκαυμένος.
alpha 1707
Ἀνατρέπειν · ἀναστρέφειν.
alpha 1708
Ἀνάτριπτα ἱμάτια · ἐγνωρίζετο παρὰ τοῖς ἀρχαίοις καὶ αὕτη ἡ χρῆσις τῶν ἱματίων. ἔστι δὲ ἀνάτριπτα τὰ ἀνατριβόμενα ἐν τῷ κνάπτεσθαι καὶ τὴν κροκύδα ἀνιέντα πυκνὴν καὶ λεπτήν.
alpha 1709
Ἀναφαίνεις · φανερὰ ποιεῖς.
alpha 1710
Ἀναφαιρέτους · μὴ ἀφαιρουμένους.
alpha 1711
Ἀναφανδόν · φανερῶς.
alpha 1712
Ἀναφῆναι · ἐκφῆναι.
alpha 1713
Ἀναφοιτῆσαι · ἀνελθεῖν.
alpha 1714
Ἀναφορεῖς · οἱ ἀνέχοντες ἢ ἀναβαστάζοντες.
alpha 1715
Ἀναφαλαντίαν , οὐκ ἀναφάλαντον λέγουσιν. καὶ ἀνάσιλλον τὸ αὐτό.
alpha 1716
Ἀναφλασμόν · τὰ ἀφροδίσια. Εὔπολις Αὐτολύκῳ (fr. 61 K.). καὶ ἀναφλᾶν τὸ μαλάττειν τὸ αἰδοῖον.
alpha 1717
Ἀναφλύστιοι · δῆμος φυλῆς Ἀντιοχίδος. ἔνιοι μέντοι τῶν ἱστορικῶν ὡς πόλεως τῆς Ἀναφλύστου μνημονεύουσιν.
alpha 1718
Ἀναφοράν · τὸ ἀναφέρειν τὴν αἰτίαν τῶν ἁμαρτηθέντων ἐπʼ ἄλλους. Δημοσθένης κατὰ Κτησιφῶντος (18, 219).
alpha 1719
Ἀναφοιβάσας · ἀνακαθάρας.
alpha 1720
Ἀναφράξαντες · ἀναπτύξαντες, ἀναπετάσαντες.
alpha 1721
Ἀναφρονέων · ἀναλογιζόμενος.
alpha 1722
†Ἀναχάσκειν† · ὃ ἡμεῖς ἀνέχασκεν.
alpha 1723
Ἀναχαιτίζει · ἀναποδίζει, ἀνακόπτει.
alpha 1724
Ἀναχαιτίζειν · τὸ ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν. Σοφοκλῆς (fr. 180 N. 2 = 179 R.).
alpha 1725
Ἀνὰ χθόνα · ἐπὶ τὴν γῆν.
alpha 1726
Ἀνάχυσιν · βλακείαν, ἔκλυσιν. καὶ ἐπίτασίν τινος ἢ πλεονασμόν.
alpha 1727
Ἀναχωρίζει · ἀντὶ τοῦ ἀναχωρεῖν ποιεῖ. Ξενοφῶν (An 5, 2, 10). καὶ ἀναχωρεῖ τὸ παθητικόν.
alpha 1728
Ἀνάψαι · ἀναθεῖναι, κοσμῆσαι.
alpha 1729
Ἀναψύχουσα · ξηραίνουσα, ῥιπίζουσα.
alpha 1730
Ἀναψύχοντα · ἀναπνέοντα πρὸς τὴν τοῦ ἀνέμου πνοήν.
alpha 1731
Ἀναψυχῆναι · ἀναπαύσασθαι. ἢ ἀναψύξαι. Ἀμειψίας Μοιχοῖς (fr. 13 K.).
alpha 1732
Ἀναψῦχον · ἀντὶ τοῦ ἀναπνοὴν διδοῦν.
alpha 1733
Ἀναψηφίσασθαι · τὸ μεταψηφίσασθαι. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ (fr. 47 K.)· „κἀναψηφίσασθʼ ἀποδοῦναι πάλιν τὰ χρυσία“.
alpha 1734
Ἀναψυχομένη · ἀντὶ τοῦ ἀναπαυομένη.
alpha 1735
Ἁνδάνει · ἀρέσκει.
alpha 1736
Ἄνδηρα · τὰ χείλη τῶν ποταμῶν ἄνδηρα λέγουσι διὰ τὸ ἀεὶ ἔνικμα καὶ διερὰ εἶναι. Ὑπερείδης δὲ (fr. 113 J.) τὰ ἀναχώματα λέγει διὰ τὸ ὑπεράνω εἶναι τῶν διερῶν.
alpha 1737
Ἀνδοκίδου Ἑρμῆς · Δοῦρις μὲν (FGrHist 76 F 68) αὐτοσχεδιάζει, ὡς ἔοικεν, Ἀνδοκίδου εἶναι λέγων τὸν Ἑρμῆν ἀνάθημα, Αἰσχίνης δὲ (1, 125) καὶ αὐτὸς Ἀνδοκίδης (1, 62) τῆς Αἰγηΐδος φυλῆς μαρτυροῦσιν εἶναι ἀνάθημα.
alpha 1738
Ἀνδράγρια · σκῦλα ἐξ ἀνδρῶν.
alpha 1739
Ἀνδράχλη · διὰ τοῦ λ Ἀττικοὶ ἀντὶ τοῦ ν. Σοφοκλῆς (fr. 823 R.)· „χλωροῖσι κορμοῖς ἀνδράχλης ἀναίθεται“.
alpha 1740
Ἀνδραγαθία · Ὑπερείδης (2, 16 J.)· „ἐστεφάνωμαι δὲ ὑπό τε τῶν ἱππέων ἁπάντων ἀνδραγαθίας ἕνεκα“. λέγεται δὲ καὶ ἀνδραγαθίζεται (Thuc. 2, 63, 2) καὶ ἀνδραγαθίζεσθαι (Thuc. 3, 40, 4).
alpha 1741
Ἀνδράποδον · καὶ ἐπὶ θηλείας εἴρηκε Φερεκράτης (fr. 16 Dem.).
alpha 1742
Ἀνδραποδοκλόπος · Σοφοκλῆς (fr. 1011 R.), ἀνδραποδοκλέπτης δὲ Μένανδρος (fr. 822 K.—Th.).
alpha 1743
Ἀνδράριον · Ἀριστοφάνης (Ach. 517).
alpha 1744
Ἀνδρεία φύσις · Ἄρχιππος (fr. 6 Dem.)· „Πειθοῦς γὰρ οὐκ ἦν οὔτε βωμὸς οὔτε πῦρ οὔτʼ ἐν γυναιξὶν οὔτʼ ἐν ἀνδρείᾳ φύσει“.
alpha 1745
Ἀνδραποδισμός · αἰχμαλωσία.
alpha 1746
Ἀνδραποδοκάπηλος · μεταβολεὺς ἀνδραπόδων. καὶ ἀνδραποδοκάπηλος · ὁ σωματέμπορος, παρὰ τὸ καπηλεύειν τὰ ἀνδράποδα, ὅ ἐστι πιπράσκειν.
alpha 1747
Ἀνδραποδώδεις · δουλοπρεπεῖς, δουλογνώμονας.
alpha 1748
Ἀνδρακάς · τὸ κατʼ ἄνδρα †χωρίσαι†. Κρατῖνος ἐν Βουκόλοις (fr. 19 K.). {Θουκυδίδης δὲ ἀντὶ τοῦ ἴσον καὶ ἀντικείμενον}.
alpha 1749
Ἀνδραποδιστής · οὐ μόνον ὁ τοὺς ἐλευθέρους δουλούμενος, ἀλλὰ καὶ ὁ τῶν δεσποτῶν τοὺς δούλους ὑποσπῶν εἰς ἑαυτόν.
alpha 1750
Ἀνδραπόδητοι · οἱ σὺν ἀνδραπόδοις ἀποδημήσαντες.
alpha 1751
Ἀνδραφάσσειν · κατʼ ἄνδρα ἐφάπτεσθαι.
alpha 1752
Ἄνδραγχος · δήμιος, ὁ τοὺς ἄνδρας ἄγχων.
alpha 1753
†Ἀνδραφόνων† · οὕτως Σόλων ἐν τοῖς Ἄξοσιν (fr. 3 R.) 〈ἀντὶ〉 τῶν ἀνδροφόνων ἀεί φησιν.
alpha 1754
Ἀνδρεία · ἡ τῶν ἀνδρῶν ἡλικία. Ἀντιφῶν ἐν τῷ Περὶ ὁμονοίας (87 B 67a D.—K.).
alpha 1755
Ἀνδρείκελον · ὅμοιον 〈ἀνδρί〉. σημαίνει δὲ καὶ τὸ μίγμα τῶν ζωγράφων, ὃ καλεῖται χρωμάτων κρᾶσις.
alpha 1756
Ἀνδραποδώδη τρίχα (Pl. Alc. 1, 120b)· τὴν τῶν ἀνδραπόδων ἰδίαν κουράν, ἣν ἀπελευθερωθέντες ἤλλασσον Ἀθήνησιν αἱ δοῦλαί τε καὶ οἱ δοῦλοι.
alpha 1757
Ἀνδρεῖος πρὸς δωροδοκίαν · ὁ Ῥήτωρ· „πρὸς μὲν τὴν τῶν πραγμάτων κίνησιν, ὡς ἔοικε, δειλὸς τυγχάνεις, πρὸς δὲ τὴν δωροδοκίαν ἀνδρεῖοσ“.
alpha 1758
Ἀνδρικήν · τὴν ἰσχυράν. Πλάτων Νόμων ζʹ (814e).
alpha 1759
Ἀνδριστὶ μιμεῖσθαι φωνήν · ὡς ἀνήρ. Κράτης Λαμίᾳ (fr. 3 Dem.).
alpha 1760
Ἀνδρίον · τὸ ὑποκοριστικόν. Εὐριπίδης Αὐτολύκῳ (fr. 282a Snell)· „μηδὲν τῷ πατρὶ μέμφεσθʼ ἄωρον ἀποκαλοῦντες ἀνδρίον“.
alpha 1761
Ἀνδρικὸς καὶ ἀνδρικώτατος · Πλάτων (Phaedr. 273b) καὶ Ἀριστοφάνης (Equ. 81), ἀνδρικώτερος δὲ Ἀναξανδρίδης (fr. 1 Dem.) καὶ ἀνδρωδῶς Ἰσοκράτης Παναθηναϊκῷ (12, 31).
alpha 1762
Ἀνδρηλατεῖν · ἄνδρας ἐλαύνειν. καὶ ἀνδρηλατεῖσθαι · ἐλαύνεσθαι. καὶ πολλὴ τῆς τοιαύτης φωνῆς παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἡ χρῆσις.
alpha 1763
Ἀνδρογύνων · ἀσθενῶν, γυναικῶν καρδίας ἐχόντων.
alpha 1764
Ἀνδρογύνων ἄθυρμα · Εὔπολις ἐν Ἀστρατεύτοις (fr. 3 Dem.). ἀνδρογύνους δὲ ἔλεγον τοὺς ἄνδρας μὲν τὸ σῶμα φύντας, εἰς γυναῖκας δὲ σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντας καὶ τὰς τούτων ἐπιτηδεύσεις ἐπιτηδεύοντας.
alpha 1765
Ἀνδροκόβαλος · κακοῦργος, πανοῦργος.
alpha 1766
Ἀνδροκτασιάων · ἀνδροφονιῶν.
alpha 1767
Ἀνδροληψία · τὸ ἁρπάζειν ἄνδρας ἔκ τινος πόλεως· ἠνεχύραζον γὰρ τὴν ἔχουσαν πόλιν τὸν ἀνδροφόνον καὶ μὴ προϊεμένην αὐτὸν εἰς τιμωρίαν. καὶ τοῦτο ἐκαλεῖτο ἀνδροληψία, καὶ οὐδετέρως Ἀνδρολήψιον.
alpha 1768
Ἀνδριάς · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγουσιν αἱ μητέρες περὶ τῶν υἱῶν „ὁ καλὸς ἀνδριάς μου“, Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος (18, 129)· „τὸν καλὸν ἀνδριάντα“ †γράφοντα†. λέγεται δὲ ἀνδριὰς καὶ τὸ ἄγαλμα καὶ ὁ ἐκ χαλκοῦ καὶ ξύλου καὶ χρυσίου καὶ τῆς ἄλλης ὕλης, ὅση δύναται δέξασθαι καὶ κατέχειν εἶδος. λέγεται δὲ τούτων ἕκαστον καὶ κατὰ συνθήκην τῆς ὕλης, ὁ χαλκοῦς ἀνδριὰς καὶ ὁ ξύλινος ἀνδριὰς καὶ τὰ ὅμοια. λέγεται μέντοι καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων καταχρηστικῶς ἀνδριάς.
alpha 1769
Ἀνδρόπαις · ὁ ἤδη ἀνδρούμενος παῖς.
alpha 1770
Ἀνδροσάθων · ὁ μέγα ἔχων τὸ αἰδοῖον.
alpha 1771
Ἀνδροκάπραινα · Φερεκράτης (fr. 17 Dem.)· „ἀνδροκάπραινα καὶ μεθύση καὶ φαρμακίσ“.
alpha 1772
Ἀνδροσάθης · ἀνδρὸς αἰδοῖον ἔχων· τὸ γὰρ αἰδοῖον σάθη, ἀπὸ τοῦ σάττειν.
alpha 1773
Ἀνδρομέοιο · ἀνθρωπίνου.
alpha 1774
Ἀνδρωθεῖσα · ἀνδρὶ συνοικήσασα, διακορηθεῖσα.
alpha 1775
Ἀνδρώσασθαι · συγγενέσθαι.
alpha 1776
Ἀνδρῶνα · οἶκον, ἔνθα ἄνδρες ἀθροίζονται.
alpha 1777
Ἀνεβάλλοντο · ἀντὶ τοῦ ἐσχηματίζοντο.
alpha 1778
Ἀνέβαλλεν · ἀναβολὴν ἐδίδου.
alpha 1779
Ἀνεβάλλετο · ἀνεκρούετο· ἀναβολὰς γὰρ καὶ τὰς ἀνακρούσεις καὶ τὰς ἀρχάς. ὅθεν καὶ τὸ ἤρχετο καὶ ἀπήρχετο. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὑπερετίθετο.
alpha 1780
Ἀνεβίω · ἀνέζησεν.
alpha 1781
Ἀνεβίωσα καὶ ἀνεβίωσε καὶ ἀνεβίω , καὶ ἀναβιώσκεται καὶ ἀναβιώσκει μᾶλλον ἢ ἀναβιοῖ. λέγουσι δὲ καὶ ἀναζῆν.
alpha 1782
Ἀνέβησεν · ἀντὶ τοῦ ἀνεβίβασεν. Ἡρόδοτος (1, 80, 2).
alpha 1783
Ἀνεβιωσάμην · ἀντὶ τοῦ ἀναβιῶναι ἐποίησα. Κράτης (fr. 45 K.).
alpha 1784
Ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει τὸν ὄχλον ἢ τὴν πόλιν · ἐναργὴς ἡ συμπλοκὴ τοῦ λόγου, καὶ σημαίνει τὸ ἐρεθίζει καὶ ἀνακινεῖ. τὸ μέντοι ῥιπίζει ἀπὸ τῆς τοῦ πυρὸς ῥιπίσεως εἴρηται.
alpha 1785
Ἀνεγνάμφθη · ἀνεκάμφθη.
alpha 1786
Ἀνέγρετον · ἀνυπόστροφον.
alpha 1787
Ἀνέγγυοι γάμοι · οἱ μὴ γάμῳ ἡνωμένοι. Εὐριπίδης Ἐρεχθεῖ (fr. 369a Snell).
alpha 1788
Ἀνέγκλητον · Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Ἀλέξανδρον (Epist. 2, 14), ἀνεγκλητὶ δὲ Πλάτων Μενελάῳ (fr. 231 K.), ἀνεγκλήτως δὲ Ξενοφῶν.
alpha 1789
Ἀνέγνωκας · καὶ ταύτῃ τῇ κλίσει κέχρηνται, καὶ οὐ μόνον ἀνέγνως. Πλάτων Θεαιτήτῳ (152a) καὶ Δημοσθένης (50, 57).
alpha 1790
Ἀνεδείματο · †ἀνῆλθεν†.
alpha 1791
Ἀνέδραμεν · ἀντὶ τοῦ ηὐξήθη. Ἡρόδοτος (1, 66, 1).
alpha 1792
Ἀνέδην · ἀνειμένως. δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ἵππων μετάγεσθαι, οἷς ἂν αἱ ἡνίαι ἀνεθῶσι. Πλάτων Νόμων ιαʹ (919c)· „εὑρεῖν μηχανὴν, ὅπως ἤθη μὴ ἀνέδην“. οὕτως καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ τοῦ στεφάνου (18, 11).
alpha 1793
Ἀνεζωπυρήθη · διεθερμάνθη.
alpha 1794
Ἀνεζεύγνυον · Ξενοφῶν εἴρηκε Παιδείας ηʹ (5, 28).
alpha 1795
Ἀνέζεσεν αἷμα · ἐπὶ ὀργιζομένου σφόδρα θείης ἂν τὴν φωνήν. Φερεκράτης (fr. 18 Dem.).
alpha 1796
Ἀνέθει · ἀνέτρεχεν.
alpha 1797
Ἀνεκάς · ψιλῶς, τὸ ἄνω λέγουσι, καὶ ἀνέκαθεν τὸ ἄνωθεν. Εὔπολις Αὐτολύκῳ (fr. 50 K.) καὶ Κράτης Ἥρωσι (fr. 10 K.) καὶ Κρατῖνος Ὥραις (fr. 12 Dem.).
alpha 1798
Ἀνελήμων καὶ ἀνελεήμων φασί. Νικοχάρης δὲ ἀνελεήμων λέγει (fr. 20 K.).
alpha 1799
Ἀνεθέλητον · ἀντὶ τοῦ 〈οὐκ〉 ἐθελητόν. Ἡρόδοτος ζʹ (88, 1 et 133, 2).
alpha 1800
Ἀνεμοτρεφές · τὸ ὑπὸ ἀνέμου τυπτόμενον καὶ κινούμενον καὶ ηὐξημένον. ἢ στερρὸν καὶ εὔτονον· τοιαῦτα γὰρ τὰ ὑπὸ ἀνέμου δονούμενα τῶν δένδρων.
alpha 1801
Ἄνεμος καὶ ὄλεθρος ἄνθρωπος · πάνυ καινῶς εἴρηται καὶ ἐναργῶς. ἔστι δὲ Εὐπόλιδος (fr. 376 K.)· τὸ μὲν γὰρ ἄνεμος δηλοῖ τὸ πανταχοῦ φερόμενον ἀνέμου δίκην καὶ ἀλώμενον καὶ ἀβέβαιον, τὸ δὲ ὄλεθρος ὀλέθρου ἄξιον καὶ ἀπωλείας. χρήσῃ δὲ τῷ λόγῳ, ὥς φησι Φρύνιχος (Praep. soph. 21, 12.25), ἐν συνουσίαις.
alpha 1802
Ἀνεμιαῖα · τὰ ὑπηνέμια τῶν ᾠῶν. κατὰ μεταφορὰν δὲ καὶ οἱ ἄχρηστοι καὶ μάταιοι τῶν λόγων.
alpha 1803
Ἀνεικάσασθε · ἀνασκώψατε. Κρατῖνος Δραπέτισι (fr. 63 K.).
alpha 1804
Ἀνεικέναι τιμάς · οἷον ἐπʼ ἔλαττον γεγενῆσθαι, ὅταν ἐξ ἐπιτιμήσεως πρὸς τὸ μεῖον ὑπάγωνται. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Διονυσοδώρου (56, 25)· „τὰς γὰρ τιμὰς τὰς ἐνθάδε ἀνεικέναι ἤκουσα“.
alpha 1805
Ἀνείληπτός ἐστι τὸ Ἑλληνικόν, οὐχὶ ἀνάλειπτος οὐδὲ ἕτερον τοιοῦτον οὐδέν.
alpha 1806
Ἀνείλεσθαι · συστρέφεσθαι καὶ ἀλλήλους τοῖς δόρασι τύπτειν.
alpha 1807
Ἀνείλλεται (Pl. Symp. 206d)· ἀνειλεῖται.
alpha 1808
Ἀνεῖλεν · ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύσατο· διφορεῖται γὰρ ἡ λέξις, ἐπεὶ ἔστιν ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ ἐφόνευσεν λαμβάνεται. ἀνελεῖν δὲ τὸ μαντεύεσθαι ἢ ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ πνεῦμα καὶ πληροῦσθαι τοῦ θεοῦ, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνελεῖν τὴν ἄγνοιαν. λέγεται δὲ ἀνελεῖν καὶ τὸ ἀναλαβεῖν τὰ ἔκθετα βρέφη καὶ τρέφειν, καὶ ἁπλῶς ὅπερ ἄν τις ἀναλαμβάνοιτο.
alpha 1809
Ἀνειλόμην · δύο δηλοῖ, τό τε ἔθρεψα καὶ τὸ ἐβάστασα.
alpha 1810
Ἀνειλήθυιαν · ἄτοκον. Εὐριπίδης (Ion. 453).
alpha 1811
Ἀνειλυσπῶ · ἀνέβαινες.
alpha 1812
Ἀνιμᾶσθαι · ἀντλεῖν, ἀναφέρειν, ἀρύεσθαι.
alpha 1813
Ἀνειμέναι · ἐκλελυμέναι.
alpha 1814
Ἀνείμονες · ἀνίματοι, ἄνευ ἱματίων.
alpha 1815
Ἀνεῖναι · ἀφεῖναι.
alpha 1816
Ἀνεῖναι κύβον · ἀντὶ τοῦ ἀναρρῖψαι κύβον.
alpha 1817
Ἀνεῖπεν · ἀνεκήρυξεν, ἀνηγόρευσεν.
alpha 1818
Ἀνεῖργεν · ἀπεκώλυεν.
alpha 1819
Ἀνείρηκε τὸν χρησμόν · καὶ τὸν κήρυκα ἀνειπεῖν λέγουσιν.
alpha 1820
Ἀνείρειν · ἀναπείρειν, ὅθεν καὶ ἡ ἄνερσις παρὰ Θουκυδίδῃ (1, 6, 3)· „καὶ χρυσῶν στεφάνων ἀνέρσει“.
alpha 1821
Ἀνεῖσθαι · λελύσθαι.
alpha 1822
Ἀνίμων τοῖς δόρασιν (Xen. An. 4, 2, 8)· ἀντὶ τοῦ ἀνεῖλκον.
alpha 1823
Ἄνεισιν · ἀνέρχεται.
alpha 1824
Ἀνεῖται · ἀπολέλυται.
alpha 1825
Ἀνέκραγεν , οὐκ ἀνεκραύγασεν. καὶ ἀνακραγεῖν καὶ πάντα τὰ ὅμοια οὕτως.
alpha 1826
Ἀνεκρούετο · ἀνέκοπτεν, ἀνέστελλεν.
alpha 1827
Ἀνεκυμβάλιζον · κτύπον ἐποίουν, ἐκρότουν.
alpha 1828
Ἀνεκώχευον · ἀνεχώρουν.
alpha 1829
Ἀνεκάχασε · Πλάτων Πολιτείας αʹ (337a)· „καὶ ὃς ἀκούσας ἀνεκάχασε μέγα σαρδόνιον“. χρὴ δὲ διʼ ἑνὸς κ τοῦτο γράφειν.
alpha 1830
Ἀνεκτοί · Θουκυδίδης (2, 35, 2)· „καὶ μέχρι τοῦ〈δε〉 ἀνεκτοὶ 〈οἱ〉 ἔπαινοί εἰσιν“. ἀνεκτὰ δὲ Πλάτων Σοφισταῖς (fr. 11 Dem.) καὶ Ἀνεκτῶς Ἰσοκράτης (5, 11).
alpha 1831
Ἀνέκτημαι · ἀντὶ τοῦ ἀνείληφα. Σοφοκλῆς εἶπεν (fr. 331 N. 2 = 358 R.).
alpha 1832
Ἀνελέσθαι πόλεμον · ἀντὶ τοῦ πόλεμον ποιῆσαι.
alpha 1833
Ἀνελεύθερον σῶμα · Φερεκράτης Μυρμηκανθρώποις ἔφη (fr. 8 Dem.).
alpha 1834
Ἀνελκταῖς ὀφρύσι σεμνόν · εἴρηται παρὰ Κρατίνῳ (fr. 355 K.).
alpha 1835
Ἀνελεύθερος · ὁ μικρολόγος. ἢ ὁ ἐκτὸς τῆς ἀληθείας ποιῶν τι.
alpha 1836
Ἀνελοῦσα γὰρ τὸν νόμον ἐχειροτόνησεν †αὐτήν† · τοῦτο τὸ χωρίον Δημοσθένης μὲν ἐν τῷ κατὰ Ἀνδροτίωνος εἶπε (22, 20). διττὴ δὲ φέρεται ἡ γραφή, ἡ μὲν ὡς προγέγραπται, ἡ δὲ ἀντὶ τοῦ αὐτῇ αὐτὴν {δὲ} λέγει κατʼ αἰτιατικήν. καὶ ἡ μὲν κατʼ αἰτιατικὴν προαγομένη τοιοῦτον ἔχει τὸν νοῦν· ἀνελοῦσα τοῦτον τὸν νόμον ἤτοι παραβᾶσα διαχειροτονίαν περὶ αὑτῆς ἔδωκεν, ὅτι χρὴ στεφανοῦν αὐτήν· ἡ δὲ κατὰ δοτικήν· ἀνελοῦσα τοῦτον τὸν νόμον ἐχειροτόνησεν ἐκεῖνον ἑαυτῇ.
alpha 1837
Ἀνέλπιστον βίον · τὸν κάλλιστον εἰρήκασιν Ἀττικοί, ἐν ᾧ οὐκ εἰς ἐλπίδας ἐπτόηνται, ἀλλὰ πάρεστιν ἤδη τὰ ἀγαθά. οὕτως Πίνδαρος.
alpha 1838
Ἀνελπίστως · τὸ ἀπροσδοκήτως ἐν τῷ Περὶ τοῦ στεφάνου Δημοσθένης (18, 182).
alpha 1839
Ἀνέμητα · ἀμέριστα.
alpha 1840
Ἀνεμοκοῖται · οἱ ἀνέμους κοιμίζοντες· γένος δέ φασι τοιοῦτον ὑπάρχειν ἐν Κορίνθῳ.
alpha 1841
Ἀνεμοτρεφές · τὸ ἐν εὐηνέμοις τόποις τεθραμμένον· εὔτονον γὰρ τοῦτο.
alpha 1842
Ἀνεμῶναι · μάζης τι γένος. καὶ φίλημα δέ τι οὕτω καλεῖται. καὶ ἡ μήκων. οἱ δὲ πᾶν φυτὸν τὸ ταχέως ὑπὸ ἀνέμων φθειρόμενον.
alpha 1843
Ἀνενεχθείσας · ἀντὶ τοῦ ἀνενεγκούσας.
alpha 1844
Ἀνέντες · ἀναπείσαντες.
alpha 1845
Ἀνεξέλεγκτος · ἀβασάνιστος, ἀγύμναστος, ἀδόκιμος.
alpha 1846
Ἀνεξεύρετα · ἐν γʹ Θουκυδίδης (87, 3)· „ἀνεξεύρετος ἀριθμόσ“. οὕτως δὲ καὶ Ἑλλάνικος κέχρηται (FGrHist 4 F 194).
alpha 1847
Ἀνεξίτητον · ἀνεξέλευστον.
alpha 1848
Ἀνεξέταστος · Δημοσθένης δʹ Φιλιππικῶν (36) καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (22).
alpha 1849
Ἀνέξοδον · Εὐριπίδης ἐν Ἐρεχθεῖ εἴρηκεν (fr. 369b Snell).
alpha 1850
Ἀνέπαλτο · ἀνεπήδησεν.
alpha 1851
Ἀνεπάτησας · ἀντὶ τοῦ κατεπάτησας.
alpha 1852
Ἀνέπαφον · ἀνεύθυνον, καθαρόν, ἀθιγές, ἀψηλάφητον.
alpha 1853
Ἀνεπαφρόδιτος · ὁ μὴ ἐπίχαρις καὶ ἀηδής.
alpha 1854
Ἀνεπαχθές · ἀβαρές, ἐλαφρόν.
alpha 1855
Ἀνεπίδικα · τῶν μὴ θεμένων διαθήκας ἐπιδικάζεσθαι τοῖς κλήροις ὁ νόμος συγχωρεῖ τοὺς ἐγγυτάτω γένους, ὅσα ὡς υἱός τις ἢ υἱδοῦς τοῦ τετελευτηκότος ἀξιοῖ κατέχειν. ταῦτα ἀνεπίδικα λέγεται.
alpha 1856
Ἀνεπιεικές · ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐπιεικές, ἀλλὰ κακόν. Ἀριστοφάνης (fr. 50 Dem.) καὶ Αἰσχίνης (fr. 59 Dittmar).
alpha 1857
Ἀνεπικλήρωτοι · οἷον ἄνευ τοῦ κληρώσασθαι. Ἰσαῖος εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 1858
Ἀνεπίληπτον · ἄμεμπτον.
alpha 1859
Ἀνεπίκλητος καὶ ἀνεπικλήτως φασὶ καὶ ἀνεπικλητότερον (Xen. Ages. 1, 5), ὡσαύτως καὶ τὸ ἀνέγκλητος .
alpha 1860
Ἀνεπίπληκτος · ᾧ οὐδεὶς ἐπιπλήττει ἁμαρτάνοντι.
alpha 1861
Ἀνεπιστάτητον · ἀφύλακτον.
alpha 1862
Ἀνεπόπτευτον · τὸ μὴ ἐποπτεῦον. οὕτως Ὑπερείδης (fr. 174 J.). τὸ δὲ ἐποπτεῦσαι καὶ ἐποπτικά, ὡς Φιλόχορος δηλοῖ πρὸς Δημήτριον (FGrHist 328 F 69—70).
alpha 1863
Ἀνέριστα · ἀφιλονείκητα.
alpha 1864
Ἀνερμάτιστον · ἀστήρικτον, ἄοπλον, ἀπαρασκεύαστον.
alpha 1865
Ἀνεργήσει · ἀναρτήσει καὶ οἷον κωλύσει.
alpha 1866
Ἀνερρίπιζεν · ἀνεκίνει, ἐτάρασσεν, ἀνήγειρεν.
alpha 1867
Ἀνερρίπτουν · ἀνελάμβανον.
alpha 1868
Ἀνέρριπται κύβος · οἷον ἀποκεκινδύνευται.
alpha 1869
Ἀνερριχῶντο · 〈εἰσ〉 τὰ προσάντη ἀνέβαινον χερσὶν ἀντιλαμβανόμενοι καὶ στηριζόμενοι.
alpha 1870
Ἀνέρριψαν (κ 130)· ἀνέβαλον, ἢ ἀπηρνήσαντο, ἢ ἀνεβάλλοντο.
alpha 1871
Ἀνέρρωγε · Φερεκράτης Τυραννίδι (fr. 10 Dem.)· „ὥστʼ ἀνέρρωγε 〈ν〉 τὸ φώνημα εὐθὺς ὀξὺ καὶ μέγα“.
alpha 1872
Ἀνερωτῷ · ἐπὶ εὐκτικοῦ τρίτου προσώπου· περισπᾶται δὲ τὰ τοιαῦτα. λέγουσι δὲ καὶ ἐῷ ἀντὶ τοῦ ἐῴη. ἡ λέξις Διογενιανοῦ (fr. novum).
alpha 1873
Ἀνέσαντες (N 657)· ἀνακαθίσαντες.
alpha 1874
Ἀνεσία · ἀντὶ τοῦ ἄνεσις. εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἀνεῖσθαι. Κρατῖνος Βουκόλοις (fr. 20 K.).
alpha 1875
†Ἀνεσίμου† · ἀνήλισκε, κατεδαπάνα.
alpha 1876
Ἀνεσκευασμένοι · τὰ ὅπλα ἐνδυσάμενοι.
alpha 1877
Ἀνεσκιρτημέναι · Εὔπολις ἐπὶ τῶν αἰγῶν εἴρηκεν (fr. 22 K.).
alpha 1878
Ἀνεσκολοπισμένον · ἀνεσταυρωμένον· σκόλοπες γὰρ τὰ ὀρθὰ ξύλα ἢ καὶ κάλαμοι.
alpha 1879
Ἀνεσκευάσαντο · τὸ ἀναστάτους γενέσθαι καὶ οἷον ἀπείπασθαι.
alpha 1880
Ἀνέσπακεν · ἀνεύρηκεν, εἴληφεν. Μένανδρος Ῥαπιζομένῃ (fr. 362 K.—Th.): „πόθεν γάρ, ὦ φίλοι θεοί, τούτους ἀνέσπακε τοὺς λόγους;“
alpha 1881
Ἀνεστάλη · ἐσείσθη, μετεκινήθη.
alpha 1882
Ἀνέστιος · ἄοικος.
alpha 1883
Ἀνεστομώθησαν · ἀνεκρούσθησαν, ἢ ἐπληρώθησαν.
alpha 1884
Ἀνεσύρατο · ἐγύμνωσεν.
alpha 1885
Ἀνέσφηλεν · ἀνέζησεν.
alpha 1886
Ἀνέσχετο · ἀνέτεινε.
alpha 1887
Ἀνεστόμωσε τὰς τάφρους · ἀντὶ τοῦ ἀνέῳξε. Ξενοφῶν Παιδείας ζʹ (5, 15).
alpha 1888
Ἄνετον · Ὑπερείδης (fr. 72 J.) τὸ ἀνειμένον θεῷ ἱερόν.
alpha 1889
Ἀνευθέτου (Act. Ap. 27, 12)· ἀχρήστου.
alpha 1890
Ἀνεύθυνος · ὁ καθαρὸς αἰτίας καὶ κρείττων τοῦ εὐθύνεσθαι.
alpha 1891
Ἀνέφικτον · ἀκατάληπτον.
alpha 1892
Ἀνευφήμησεν · ἀντὶ τοῦ ἐθρήνησε. Πλάτων (Phaed. 60a).
alpha 1893
Ἀνεφθάρη · ἀντὶ τοῦ μετὰ φθορᾶς ἀνέστη. Κρατῖνος Ὥραις (fr. 13 Dem.).
alpha 1894
Ἀνεφόρησαν · ἀντὶ τοῦ ἀνήνεγκαν. Θουκυδίδης δʹ (115, 2).
alpha 1895
Ἀνεφυσῶντο · ἀντὶ τοῦ ἐμετεωρίζοντο.
alpha 1896
Ἀνέφυ · ἀνέζησεν.
alpha 1897
Ἀνέφαπτον · ἧς οὐδεὶς ἐφάπτεται. Θουκυδίδης.
alpha 1898
Ἀνεχαίτισεν · ἀντὶ τοῦ ἀνέκοψεν ἢ ἀνέτρεψεν.
alpha 1899
Ἀνέχειν · τὸ ἀνατέλλειν τὸν ἥλιον ἢ τὴν σελήνην. λέγεται ἀνέχειν καὶ τὸ ἐξέχειν καὶ προέχειν. Θουκυδίδης δʹ (53, 3). λέγεται ἀνέχειν καὶ τὸ κωλύειν, ὡς ὁ αὐτὸς ἐν ϛʹ (86, 4). καὶ ἀνέχειν τὸ διαβαστάζειν καὶ φέρειν, ὃ καὶ ἀνέχεσθαι καὶ ἐπανέχειν λέγεται.
alpha 1900
Ἀνέχει · σῴζει. οὐχ ὥς τινες ἀντὶ τοῦ ἐπέχει. καὶ Θουκυδίδης (1, 141, 5)· „αἱ περιουσίαι τῶν χρημάτων τοὺς πολέμους ἀνέχουσιν“, ἀντὶ τοῦ σῴζουσιν.
alpha 1901
Ἀνέχεσθαι τοῦτον , οὐχὶ τούτου. Εὔπολις Βάπταις (fr. 6 Dem.)· „οὐκ ἀνέχομαι αὐτόν· ἀντιπράττει παρὰ μέλοσ“. οὕτως Μένανδρος (cf. fr. 26 K.—Th.) καὶ Δημοσθένης (18, 160).
alpha 1902
Ἀνεχρήσαντο · διέφθειραν. οὕτως Θουκυδίδης (cf. 1, 126, 11). σημαίνει δὲ καὶ τὸ εἰς χρείαν τινὰ παρειλήφασιν.
alpha 1903
Ἄνεχε · ἀντὶ τοῦ πάρεχε. Θεόπομπος (fr. 82 K.).
alpha 1904
Ἀνεψιάδαι · Ἀριστοφάνης (fr. 745 K.). καὶ ἀνεψιαδοῦς Φερεκράτης (fr. 203 K.), καὶ Ἕρμιππος (fr. 86 K.) ἀνεψιαδοῦν. καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ Ἁγνίου κλήρου (43, 57) παρατίθεται νόμον, ἐν ᾧ γέγραπται· „καὶ πενθεροὺς καὶ ἀνεψιαδοῦσ“. καὶ ἀνεψιότης ἐν τῷ αὐτῷ (43, 63). κέχρηται δὲ τῇ λέξει Πλάτων (Leg. 9, 871b), Ξενοφῶν καὶ Λυσίας (fr. 299 S.).
alpha 1905
Ἀνέῳγεν , οὐχὶ ἤνοιγεν· καὶ ἀνεῴγετο λέγουσι. καὶ Θρασυλέων ἐν τῇ γʹ ἢ δʹ (Men. fr. 206 K.—Th.)· „ἡ δʼ ἀνέῳγε τὴν θύραν“. Θετταλῇ (fr. 192 K.—Th.)· „καὶ τὸ κεράμιον ἀνέῳχασ“. Εὔπολις Πόλεσιν (fr. 220 K.)· „ὧν οὐκ ἀνέῳξα πώποτʼ ἀνθρώποις ἐγώ“. Φερεκράτης Κραπατάλοις (fr. 86 K.)· „οὐδεὶς γὰρ ἐδέχετο οὐδʼ ἀνέῳγέ μοι θύραν“.
alpha 1906
Ἀνέῳγον · καὶ Ἀμειψίας Μοιχοῖς (fr. 14 K.) καὶ οἱ νεώτεροι πολλαχοῦ.
alpha 1907
Ἀνηγάγοντο · ἀνήχθησαν. καὶ τὰ ἀπʼ αὐτοῦ πάντα ὁμοίως. Μένανδρος Ἁλιεῦσιν (fr. 15 K.—Th.)· „ὡς δὲ τὴν ἄκραν κάμπτοντες ἡμᾶς εἶδον, ἐμβάντες ταχὺ ἀνηγάγοντο“.
alpha 1908
Ἀνηβητηρίαν (Eur. Andr. 552)· πᾶν ἀνελὼν νεότητος.
alpha 1909
Ἄνηβος · ὁ μήπω τὴν ὀφειλομένην ἡλικίαν ἐπιφθάσας· ἥβη γὰρ ἡ ἀκμή.
alpha 1910
Ἀνηβῶν · ἀνανεάζων.
alpha 1911
Ἀνήγρετο ἐξ ὕπνου · Ἀττικῶς ἄγαν τοῦτό ἐστι παρὰ Σοφοκλεῖ (fr. 824 R.).
alpha 1912
Ἀνηγμένος · ηὐξημένος.
alpha 1913
Ἀνήδομαι ἐφʼ οἷς ἥσθην ποτέ · οὐκέτι ἥδομαι, ἀλλʼ ἐκβάλλω τὴν ἡδονήν. καινὴ ἡ φωνὴ καὶ πολιτικώτερόν τι ἔχουσα. Ἕρμιππος Θεοῖς (fr. 77 K.).
alpha 1914
Ἀνῆκεν · ἀφῆκεν.
alpha 1915
Ἀνήκεστον · ἀθεράπευτον.
alpha 1916
Ἀνηκούστησεν · οὐκ εἰσήκουσεν.
alpha 1917
Ἀνήκει · Ἀντιφῶν μὲν (87 B 19 D.—K.) ἀντὶ τοῦ καθήκει, Ἀμειψίας δὲ ἀνήκω ἀντὶ τοῦ ἀναβέβηκα ἔφη (fr. 31 K.), Θουκυδίδης δὲ (3, 45, 3) ἀνήκουσιν ἀντὶ τοῦ τελευτῶσι, λήγουσι. καὶ Δημοσθένης (60, 6) ἀνήκοντα ἀντὶ τοῦ διαφέροντα.
alpha 1918
Ἀνηκίδωτοι · ἄνευ ἀκίδος.
alpha 1919
Ἀνήκοος εἶ · ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀκήκοας. Ξενοφῶν Ἀπομνημονεύμασιν (2, 1, 31).
alpha 1920
Ἀνηλόκισμαι · ἀνέσχισμαι. Σοφοκλῆς Λακαίναις (fr. 376 P. = 369a R.).
alpha 1921
Ἀνηλέητος , οὐ μόνον {ὁ} ἀνηλεής. Εὔβουλος Δανάῃ (fr. 1 Dem.)· „ἐκεῖνος δʼ ἦν ἰσχυρὸς σφόδρα καὶ ἀτεράμων, ὅς με κλάουσαν τότʼ οὐκ ἠλέησε“. καὶ Νικόμαχος (TrGF 127 F 16)· „δαίμων ἀνηλέητοσ“. ἀνηλεήτως δὲ Ἀριστοφάνης ἔφη (fr. 51 Dem.).
alpha 1922
Ἀνημμένος · ἐξηρτημένος.
alpha 1923
Ἀνηλώκαμεν · Δημοσθένης ἐν τῷ 〈Περὶ〉 παραπρεσβείας (19, 155)· „〈τρεῖσ〉 καὶ εἴκοσιν ἡμέρας ἀνηλώκαμεν“.
alpha 1924
Ἀνημέρωτος γῆ · ἡ ὕλης ἀνάμεστος καὶ μὴ κεκαθαρμένη πρὸς γεωργίαν. Σοφοκλῆς (fr. 825 R.) καὶ Κρατῖνος (fr. 26 Dem.) εἶπον.
alpha 1925
Ἀνηνέχθη · ἀνήνεγκε καὶ ἀνελάμβανεν αὑτόν. Ῥαπιζομένῃ Μένανδρος (fr. 369 K.—Th.).
alpha 1926
Ἀνήνυτος · ἄπρακτος, ἀτέλεστος.
alpha 1927
Ἀνήνυτος πόνος · ὁ πολύς, ὃν οὐχ οἷόν τε διανύσαι, ὅπερ ἐστὶ διαπρᾶξαι ἄχρι τέλους.
alpha 1928
Ἀνῄρετο · ἀνέβαλεν.
alpha 1929
Ἀνῄρηκεν · ἀντὶ τοῦ ἐκποδὼν ἐποιήσατο. Δημοσθένης (19, 2).
alpha 1930
Ἀνὴρ δὲ φεύγων οὐ μένει λύρας κτύπον · Ἀριστοφάνης Δαιταλεῦσιν (fr. 11 Dem.) ὡς παροιμιῶδες.
alpha 1931
Ἀνήριθμον · ἀναρίθμητον. Αἰσχύλος Προμηθεῖ (90).
alpha 1932
Ἀνήρ · Ξενοφῶν Παιδείας γʹ ἰδίως ἀντὶ τοῦ μάχιμος.
alpha 1933
Ἀνηρίναστος συκῆ · ᾗ μὴ προσβέβληνται οἱ ἐρινεοί. ἐρινεὸς δέ ἐστιν ὁ τῆς ἀγρίας συκῆς καρπός, ὃν καὶ ἀπαρτῶσι τοῖς ἡμέροις, ὡς ἂν οἱ ἐξ αὐτῶν καλούμενοι ψῆνες εἰς τοὺς ὀλύνθους μεταστάντες τελεσφορηθῆναι τούτους παρασκευάζωσι. τοῦτο δʼ ἐρινάζειν λέγεται. οἱ δὲ τὸ ἀνηρίναστος ἀντὶ τοῦ μαλακὸς καὶ ἄγονος.
alpha 1934
Ἀνήροτον · ἀγεώργητον.
alpha 1935
Ἀνηρόμην · ἀντὶ τοῦ ἀνηρώτων. Πλάτων Συμποσίῳ (173b).
alpha 1936
Ἀνήρρησεν · ἀνεφθάρη· „ὡς μόλις ἀνήρρησαν· οὐδέν ἐσμεν οἱ σαπροί“. Εὔπολις Πόλεσιν (fr. 221 K.).
alpha 1937
Ἀνήρτησαν · ἀνεποίησαν, ἐκαίνισαν.
alpha 1938
Ἀνηρώτιζεν · ἀντὶ τοῦ ἀνηρώτα. Τηλεκλείδης (fr. 52 K.).
alpha 1939
Ἀνησιδώρα · „σὺ δέδωκας ταῦτʼ, Ἀνησιδώρα“. Σοφοκλῆς (fr. 826 R.). λέγει δὲ τὴν Δήμητραν. καὶ Ἀναξιδώραν δὲ λέγει αὐτὴν ὁ αὐτός (fr. 1010 R.).
alpha 1940
Ἄνηστις · †ἡ† νῆστις. Κρατῖνος Διονυσαλεξάνδρῳ (fr. 45 K.)· „ἰοὺ γὰρ σύ γε πρῶτον ἄκλητος φοιτᾷς ἐπὶ δεῖπνον ἄνηστισ“.
alpha 1941
Ἄννηττον · τὸ ἄνησσον ἐν τοῖς δύο νν καὶ ἐν τοῖς δύο ττ.
alpha 1942
Ἀνήχθημεν (Act. Ap. 27, 2)· ἀνεπλεύσαμεν.
alpha 1943
Ἀνῆψεν · ἀνεκρέμασε θεοῖς.
alpha 1944
Ἀνθέμιον · τὸ χρυσίον τὸ ἐκλεκτόν.
alpha 1945
Ἀνθεμόεντα · ἀναθεματικόν, διηνθισμένον, ποικίλον.
alpha 1946
Ἄνθεια · ὄνομα ἑταίρας. τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ θ διὰ τοῦ τ Ἄντειαν γράφουσιν.
alpha 1947
Ἀνθεμόκριτος · Ἀθηναῖος μὲν ἦν κῆρυξ, ἀπεσφάγη δὲ ὑπὸ Μεγαρέων ἀπαγορεύων αὐτοῖς τὴν ἱερὰν ὀργάδα μὴ ἐργάζεσθαι.
alpha 1948
Ἀνθεῖν κακοῖς · Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (659)· „ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖσ“.
alpha 1949
Ἀνθεμόστρωτον · Εὐριπίδης Αἰγεῖ (fr. 11a Snell)· „κρήνης πάροιθεν ἀνθεμόστρωτον λέχοσ“.
alpha 1950
Ἀνθεμόρρυτον · Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ (Taur. 634)· „ἀνθεμόρρυτον γάνοσ“.
alpha 1951
Ἀνθέξεται · ἀντιλήψεται.
alpha 1952
Ἀνθερεών · ὁ ὑπὸ τὸ γένειον τόπος, ὁ λάρυγξ.
alpha 1953
Ἀνθέρικες · αἱ τῶν σταχύων προβολαί. καὶ ἀνθερίσκος ὁ καυλὸς τοῦ ἀσφοδελοῦ.
alpha 1954
Ἀνθερίκων · ἀνθηρῶν ἢ λαμπρῶν.
alpha 1955
Ἀνθεστηριών · μὴν ὄγδοός ἐστι παρʼ Ἀθηναίοις, ἱερὸς Διονύσου. κεκλῆσθαι δὲ αὐτὸν οὕτως διὰ τὸ πλεῖστα τῶν ἐκ γῆς ἀνθεῖν τότε.
alpha 1956
Ἀνθέων · τὴν γενικὴν ὁμοίως τοῖς Ἴωσιν οἱ Ἀττικοί. Ἕρμιππος Ἀθηνᾶς γοναῖς (fr. 5. 6 K.)· „κηροσπάθητον ἀνθέων ὕφασμα καινὸν ὡρῶν“. καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς· „λεπτοὺς διαψαίρουσα πέπλους ἀνθέων γέμοντασ“. οὕτως δὲ καὶ βελέων καὶ ὀρέων καὶ ἕτερα πλείω Ξενοφῶν διαιρεῖ (An. 1, 2, 25).
alpha 1957
Ἀνθήλιος · ἡ σελήνη. καὶ τὸ ἀποσκίασμα τῆς τοῦ ἡλίου ἀνταυγείας. ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ μίμημα ἢ ἀντάλλαγμα, ὡς Θεόπομπος (fr. 83 K.). σημαίνει δὲ καὶ τὰ ἐπισκοτοῦντα τῷ ἡλίῳ νέφη, ἃ καὶ ἀνθήλια καλεῖται.
alpha 1958
Ἀνθῃρημένος · ἀντιλαμβανόμενος.
alpha 1959
Ἄνθης (Pl. Phaedr. 230b)· τῆς ἀνθήσεως.
alpha 1960
Ἀνθηρὸς ποιητής, ἢ κιθαρῳδός, ἢ ᾠδὸς ἐρεῖς, ὡς Εὐριπίδης ἐπὶ Ὀρφέως (fr. 955g Snell).
alpha 1961
Ἀνθηρόν · Δημοσθένης ἐν τῷ Ἐρωτικῷ (61, 11)· „πρὸς μὲν τὴν εὐπρέπειαν ἀνθηρόν“.
alpha 1962
Ἄνθινον · ἀνθηρόν, βαπτόν.
alpha 1963
Ἀνθίσασθαι μουσικῆς καὶ ἠνθισμένοι μουσικῆς · οἷον ἠθροικότες τὰ ἄνθη τῆς μουσικῆς.
alpha 1964
Ἀνθοσμίας · εὐωδίας. ἢ οἶνος εὐώδης.
alpha 1965
Ἄνθος · τὸ χρῶμα καὶ τὸ βάμμα τοῦ ἐρίου. Φερεκράτης Δουλοδιδασκάλῳ (fr. 46 K.)· „ταχὺ τῶν ἐρίων καὶ τῶν ἀνθῶν τῶν παντοδαπῶν κατάγωμεν“.
alpha 1966
Ἀνθʼ ὅτου · ἀνθʼ οὗτινος.
alpha 1967
Ἀνθοφορηθέντος · ἀποτεχθέντος, ἀποκυηθέντος.
alpha 1968
Ἄνθρακες ὁ θησαυρὸς ἦσαν · ἐπὶ τῶν ἐλπιζόντων μὲν ἀγαθά, κακουμένων δὲ ἀφʼ ὧν ἦν αὐτοῖς ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐλπίς.
alpha 1969
Ἀνθράκιον · βραχὺ τριποδίσκιον παρὰ Ἀλέξιδι (fr. 134 K.).
alpha 1970
Ἀνθρήνη · σφηκὶ παραπλήσιον. καὶ τὸ πλάσμα ἀνθρήνιον.
alpha 1971
Ἄνθροισκα · ἄγρια λάχανα παραπλήσια ἀνήθοις, οἷα καὶ τὰ μάραθα.
alpha 1972
Ἄνθρηκον · ἄνθους τι γένος.
alpha 1973
Ἀνθιππασία · ἵππων ἅμιλλα, ἢ ἱππικὸς ἀγών.
alpha 1974
Ἄνθρωπος πρόδοξος · ὁ πρὶν ἢ σαφῶς ἐξετάσαι δοξάζων.
alpha 1975
Ἄνθρωπος λυπησίλογος · σημαίνει τὸν λυποῦντα διὰ τοῦ λέγειν τοὺς πέλας. οὕτως Κρατῖνος (fr. 343 K.).
alpha 1976
Ἄνθρωπος Εὔριπος, τύχη Εὔριπος, διάνοια Εὔριπος · ἐπὶ τῶν ῥᾷστα μεταβαλλομένων καὶ ἀσταθμήτων ἀνθρώπων.
alpha 1977
Ἄνθρωπος ἀποφράς · οἷον ἀπαίσιος καὶ ἔξεδρος καὶ ἐπάρατος. κέχρηται τῷ ὀνόματι Εὔπολις (fr. 309 K.). ἐν συνουσίᾳ χρηστέον τῇ συντάξει, φησὶν ὁ Φρύνιχος (Praep. soph. 5, 11 et 24).
alpha 1978
Ἄνθρωπος ἐξ ὁδοῦ · ἀντὶ τοῦ ἄνθρωπος ἐπιτυχὼν καὶ τῶν πολλῶν τῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς καλινδουμένων. λέγει δὲ τοῦτο Εὔπολις (fr. 25 Dem.).
alpha 1979
Ἄνθρωπος φιλοπραγματίας · πεποίηται μὲν ἡ φωνὴ ὁμοίως τῷ ληματίας, δηλοῖ δὲ τὸν φιλοῦντα καὶ σπουδάζοντα πάντα τρόπον μεταχειρίζεσθαι πράγματα. οὕτως Κρατῖνος (fr. 27 Dem.).
alpha 1980
Ἄνθρωπος οὐ σεμνός · ἀντὶ τοῦ ὁ ἐπιτυχὼν καὶ εὐτελής. καινῶς πάνυ εἴρηται παρὰ Ἀριστοφάνει (fr. 52 Dem.).
alpha 1981
Ἀνθρωποειδὲς θηρίον · ἐπὶ τοῦ Γλαύκου τοῦ ἀναφανέντος ἐκ τῆς θαλάσσης Αἰσχύλος εἴρηκεν (fr. 26 N. 2 = 57M.). χρήσῃ πανταχοῦ.
alpha 1982
Ἀνθρωπικὴ παρασκευή · Φρύνιχος εἴρηκεν (fr. 7 Dem.). ἐρεῖς δὲ καὶ ἀνθρωπικὴ φωνὴ καὶ ἀνθρωπικὴ διάνοια καὶ Ἀνθρωπικὴ δίαιτα καὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον.
alpha 1983
Ἀνθρωπικὸς μῦθος · ὁ περὶ ἀνθρωπείων πραγμάτων ἔχων τὴν ὑπόθεσιν. Ἀριστοφάνης Ἀμφιαράῳ (fr. 3 Dem.).
alpha 1984
Ἀνθρωπάριον · Εὔπολις εἴρηκεν (fr. 26 Dem.)· „οὐκ ἐς κόρακας, ἀνθρωπάριον, ἀποφθερεῖ;“
alpha 1985
Ἀνθρώπειον σῶμα · Κάνθαρος εἴρηκεν (fr. 3 Dem.). καὶ Ἀνθρωπεία φύσις Θουκυδίδης (2, 50, 1).
alpha 1986
Ἀνθρωπῆ · τὸ τοῦ ἀνθρώπου δέρμα, ὡς λεοντῆ. Ἡρόδοτος αʹ (5, 25, 1)· „σφάξας ἀπέδειρε τὴν ἀνθρωπῆν“.
alpha 1987
Ἀνθρωποειδέα θεόν · Ἡρόδοτος εἴρηκεν αʹ (2, 142, 3).
alpha 1988
Ἀνθρωποκτόνος · Εὐριπίδης Αἰγεῖ φησιν (fr. 11b Snell).
alpha 1989
Ἀνθρωπιστί · Σοφοκλῆς (fr. 827 R.)· „μηκέτʼ ἀνθρωπιστὶ διαλέξῃ τῇδε“.
alpha 1990
Ἀνθυπουργῆσαι · τὸ ἀνταποδοῦναι χάριν. ὁ αὐτὸς Κολχίσιν (fr. 315 N. 2 = 339 R.)· „ἦ φὴς ὑπομνὺς ἀνθυπουργῆσαι χάριν;“
alpha 1991
†Ἀνθυπωμοσία† · ἀντὶ τοῦ ἀντειπεῖν τῇ ὑπωμοσίᾳ. οὕτω Δημοσθένης κατὰ Ὀλυμπιοδώρου (48, 25).
alpha 1992
Ἀνίατον · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστογείτονος (25, 95)· „ἀνίατον τὸ πρᾶγμά ἐστι“. καὶ Ἀντιφῶν (2, 4, 12)· „ἀνίατος ἡ ἁμαρτία ἐστίν“.
alpha 1993
Ἀνίει τὰ ἀγαθά · τοῖς τεθνεῶσιν ἔθος εἶχον λέγειν ἐπευχόμενοι. Φρύνιχος Κωμασταῖς (fr. 1 Dem.)· „ἡμῖν δʼ ἀνίει δεῦρο σὺ τἀγαθὰ τοῖς τήνδʼ ἔχουσι τὴν πόλιν ἵλεωσ“.
alpha 1994
Ἀνιαθείς · λυπηθείς.
alpha 1995
Ἀνιαρόν · λυπηρόν.
alpha 1996
Ἀνίδρυτοι · ἀστήρικτοι.
alpha 1997
Ἀνίδρυτο〈ν〉 · Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστογείτονος (25, 52) ἀντὶ τοῦ ἀνεξίλαστον.
alpha 1998
Ἀνιείς · †ἀφείς†, ἢ παρορμῶν.
alpha 1999
Ἀνιεμένη (X 80)· ἀνέλκουσα καὶ ἀναχαλῶσα τὸν πέπλον.
alpha 2000
Ἀνιέντα · ἐνδόντα.
alpha 2001
Ἀνιέρειος · ᾧ ἱερεῖα μὴ θύεται.
alpha 2002
Ἀνιερώσαντες · ἀναθέντες.
alpha 2003
Ἀνιλλομένη · καθυποκρινομένη. κυρίως δὲ ἀνίλλεσθαι τὸ ἀπαξιοῦν.
alpha 2004
Ἀνικμώμενα (Pl. Tim. 53a)· λικμώμενα.
alpha 2005
Ἀνιμᾶσθαι · ἀντλεῖν, ἀρύεσθαι.
alpha 2006
Ἄνιππος · διὰ μὲν τοῦ ν ὁ μὴ ἔχων ἵππον, διὰ δὲ τοῦ μ ἱππεῖς σημαίνει δύο, ἔχοντας ἐζευγμένους ἱμᾶσιν ἵππους χωρὶς ζυγοῦ, καὶ τὸν μὲν ἡνιοχοῦντα, τὸν δὲ μαχόμενον.
alpha 2007
Ἀνίπτοις ποσίν · ἀντὶ τοῦ ἑτοίμοις καὶ χωρίς τινος ἐπιμελείας.
alpha 2008
Ἀνίστη · ἀντὶ τοῦ ἐφίστη.
alpha 2009
Ἀνίστω · ἀντὶ τοῦ ἀνίστασο. Ἀμειψίας (fr. 32 K.).
alpha 2010
†Ἄνισιν† · ἐνδίδωσιν.
alpha 2011
Ἀνισοφυές · ἀνόμοιον.
alpha 2012
Ἀνιστάμεναι · αἰχμαλωτιζόμεναι.
alpha 2013
Ἀνίσχουσα · ἀναδύουσα.
alpha 2014
Ἀνίσχων · ἀνατέλλων.
alpha 2015
Ἂν μὴ λεοντῆ 〈γʼ〉 ἐξίκηται, {τὴν} ἀλωπεκῆν πρόσαψον · ὁ νοῦς· ἐὰν μὴ φανερῶς ἀντέχῃς ἀμυνόμενος, πανουργίᾳ χρῆσαι.
alpha 2016
Ἀνο〈μ〉βροῦσαι · ἀναβλύζουσαι.
alpha 2017
Ἀνόδοντον · Κοριαννοῖ Φερεκράτης (fr. 74 K.)· „ἀνὴρ γέρων ἀνόδοντος ἀλήθει“.
alpha 2018
Ἀνόθευτον · γνήσιον, ἀπαραποίητον.
alpha 2019
Ἀνόητα, εἰ τοῦτο ἐπιτάξεις · οἱ μὲν ἀγοραῖοι καὶ πολλοὶ οὕτως, Ἀττικῶς δὲ καὶ ἐσχηματισμένως Εὔπολις (fr. 27 Dem.)· „ἀνόητά γʼ 〈εἰ τοῦτʼ〉 ἦλθες ἐπιτάξων ἐμοί“.
alpha 2020
Ἀνοητίαν · τὴν ἄνοιαν. Ἀριστοφάνης (fr. 746 K.). ἀνοηταίνειν δὲ Ἀμειψίας (fr. 1 Dem.).
alpha 2021
Ἀνοίγει καὶ ἀνοιγνύει · διχῶς.
alpha 2022
Ἀνοιγομένοις τοῖς κτήνεσιν · ἀντὶ τοῦ σχιζομένοις. Ἡρόδοτος (4, 58).
alpha 2023
Ἄνοις · ἀντὶ τοῦ ἀνύοις. Φρύνιχος (fr. 89 K.).
alpha 2024
Ἀνοίσω · ἀντὶ τοῦ λογιοῦμαι, ἐπὶ ψήφου. ἔστι δέ, ὡς δοκεῖ, ἰδιωτικόν. Φιλωνίδης Κοθόρνοις (fr. 1 Dem.)· „περὶ δʼ ὧν σὺ λέγεις, λόγος ἐστὶν ἐμοὶ πρὸς Ἀθηναίους κατὰ χειρός, ὃν ἐγὼ λογιοῦμαι ἐξ ἀτελείας, τῷ δήμῳ δʼ οὐδὲν ἀνοίσω“.
alpha 2025
Ἀνοιμώξομαι · Τηλεκλείδης Ἀμφικτύοσιν (fr. 1 Dem.)· „ἀνακλαύσομαί τε μεγά〈λα〉 καὶ ἀνοιμώξομαι“.
alpha 2026
Ἀνοισθησόμεθα · Ὑπερείδης ἐν τῷ κατὰ Δημοσθένους (1, 9, 25)· „τὰ χρήματʼ ἀνοισθησόμεθʼ εἰς ἀκρόπολιν“.
alpha 2027
Ἀνόκαιον · τὸ ὑπερῷον οἴκημα. Ξενοφῶν ἐν Ἀναβάσει (5, 4, 29). καὶ τὸν κωμῳδιοποιόν 〈 *** 〉.
alpha 2028
Ἀνοκωχήν · διὰ τοῦ ο τὴν ἀνοχὴν λέγουσι. πολὺ δέ ἐστι παρὰ Θουκυδίδῃ (1, 40, 4, al.). σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀναχώρησιν. καὶ τὸ ἀνέχειν ἀνοκωχεύειν.
alpha 2029
Ἀνʼ ὅμιλον (Γ 449)· κατὰ τὸ πλῆθος.
alpha 2030
Ἀνομολογήσασθαι · ἀντὶ τοῦ διομολογήσασθαι ἀργύριον ἤ τι τοιοῦτον. Λυσίας ἐν Τραπεζιτικῷ (fr. novum).
alpha 2031
Ἄνομον κατηγορίαν · Λυσίας εἴρηκεν (fr. novum), ἀνομίαν δὲ Κρατῖνος (fr. 28 Dem.), ἀνόμως δὲ Φιλύλλιος (fr. 2 Dem.), Ἀνόμημα δὲ Λυσίας (fr. novum).
alpha 2032
Ἄνοπλοι · Ἴων εἴρηκεν (TrGF 19 F 53e)· „ἀπροσδόκητοι {γὰρ} καὶ ἄνοπλοι πορθούμεθα“.
alpha 2033
Ἀνόνητα · Εὐριπίδης Ἑκάβῃ (766)· „ἀνόνητʼ ἦν, ὡς ἔοικε, ταῦτα“.
alpha 2034
Ἀνοργίας · ἀμυησίας· ὄργια γὰρ τὰ μυστήρια.
alpha 2035
Ἄνοργοι · ἀντὶ τοῦ ἄνευ ὀργῆς. Κρατῖνος (fr. 385K.).
alpha 2036
Ἀνοργιάστοις · τῶν μυστηρίων ἀπείροις.
alpha 2037
Ἀνορταλίζειν · παίζειν καὶ σκιρτᾶν. λέγουσι δὲ οὕτως καὶ τὸ ἀναβάλλειν ταῖς χερσὶ τὰ παιδία.
alpha 2038
Ἀνόσιον · βέβηλον, ἀνίερον, ἄθυτον.
alpha 2039
Ἄνοργον · ἀμύητον. καὶ ἀκίνητον.
alpha 2040
Ἀνόρεος πόλεμος · ἀνδρεῖος, ὁ πρὸς ἄνδρα γινόμενος. Σοφοκλῆς Ναυπλίῳ (fr. 403 N. 2 = 436 R.).
alpha 2041
Ἀνοσήλευτον · Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 264 R.).
alpha 2042
〈Ἄ〉νους · Πλάτων Νόμων ιβʹ (962c), ἀνούστερος δὲ καὶ Ἀνουστέρα Σοφοκλῆς (fr. 1015 R.), ἀνούστατος δὲ Φερεκράτης (fr. 19 Dem.).
alpha 2043
Ἀνοψία · ἀντὶ τοῦ σπάνις ὄψων.
alpha 2044
Ἀντανάκλασιν · κατὰ ἀνάκλασιν ἀπό τινος μεταγομένη. γίνεται δὲ τοῦτο ἐπὶ φωνῆς, ὅταν ἀντηχῇ, καὶ ἐπὶ φωτὸς ἡλιακοῦ, ὅταν λείῳ τινὶ ἢ λαμπροτάτῳ ὕδατι προσπέσῃ.
alpha 2045
Ἀντακαῖος · ἰχθῦς, ὡς γλάνις καὶ σαπέρδης.
alpha 2046
Ἀντα〈να〉γνῶναι , οὐκ ἀντιβάλλειν. οὕτως Κρατῖνος Ὥραις (fr. 386 K.).
alpha 2047
Ἀντάλλαγον καλοῦσι τὸν ἀντὶ ἑτέρου ἠλλαγμένον, οὐχὶ ἄνταλλον. Μένανδρος Κανηφόρῳ (fr. 220 K.—Th.)· „ἐδεῖτο χρῆσαι τὴν ἑαυτῆς θυγατέρα ἀντάλλαγον“. 〈καὶ〉 Χήρᾳ (fr. 446 K.—Th.).
alpha 2048
†Ἀντάλλεος† · ἀντὶ τοῦ ἄνταλλος.
alpha 2049
Ἀνταπαιτῆσαι καὶ ἀπαιτῆσαι · Θουκυδίδης δʹ (3, 58, 1). καὶ Ἀνταποδοῦναι καὶ ἀνταπολαμβάνειν Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Λεπτίνου (20, 46).
alpha 2050
Ἀντεγράψατο · ἀντεδικάσατο. καὶ ἀντιγραφαὶ καὶ ἀντωμοσίαι αἱ αὐταὶ σχεδόν.
alpha 2051
Ἀνταναίρει〈ν〉 · οἷον οἱ πολλοὶ ἀνθυφελεῖ〈ν〉 λέγουσιν. Ἀριστοφάνης Κωκάλῳ (fr. 12 Dem.).
alpha 2052
Ἀνταίρειν · ἀντανίστασθαι, ἀνταγωνίζεσθαι.
alpha 2053
Ἀνταγωνιστής · Εὐριπίδης (Troad. 1006) καὶ Πλάτων (Reip. 8, 554e, al.).
alpha 2054
Ἀνταγοράζειν · Δημοσθένης (35, 25)· „οὔτε γὰρ οὐδὲν ἐν τῷ Πόντῳ ἀντηγόρασαν οὔτε ἀντεφορτίσαντο“.
alpha 2055
Ἀνταποκτεῖναι · ὅταν τις ἀντί τινος ἀποκτείνῃ τοὺς φονεύσαντας. Εὐριπίδης Ὀρέστῃ (509).
alpha 2056
Ἀνταρκεῖν · οὐδὲν πλέον τοῦ ἐξαρκεῖν σημαίνει.
alpha 2057
Ἀνταποπαίζειν · ὅταν τις παίζων ἀστραγάλοις ἢ ψήφοις 〈ἢ〉 καὶ καρύοις ἢ καὶ κυβεύων ἐπʼ ἀργυρίῳ νικήσῃ, εἶτα αὖθις νικᾶται ὃ ἐνίκησε. Μενεκράτης Μανέκτορι (fr. 1 Dem.)· „ἀλλʼ ὥσπερ παῖς ὅταν ἀστραγάλους ἐκκόψας ἀνταποπαίζῃ“.
alpha 2058
Ἀνταυγὲς κάλλος · πάνυ ἐναργὴς ἡ φωνή. Σαννυρίων Δανάῃ (fr. 1 Dem.) λέγει ἐπαινῶν τὸ κάλλος αὐτῆς. ἡ λέξις Φρυνίχου (Praep. soph. fr. 23).
alpha 2059
Ἀνταυγεῖς κόρας · Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (902).
alpha 2060
Ἀντασπάζομαι · ἐν ἴσῳ τῷ φιλοφρονοῦμαι. 〈 *** 〉 καὶ Πλάτων Σοφισταῖς (fr. 12 Dem.).
alpha 2061
Ἀνταναιρεῖταί σοι ὅπλα · Ξενοφῶν Παιδείας εʹ (4, 25) καὶ Θουκυδίδης ἱστορίας γʹ (32, 2).
alpha 2062
Ἀνταμυνόμενος · ὁ αὐτὸς δʹ (19, 2).
alpha 2063
Ἀνταποδοῦναι · ὁ αὐτὸς γʹ (40, 7).
alpha 2064
Ἀνταποδίδως · Φερεκράτης Ἀνθρωφηρακλεῖ (fr. 2 Dem.)· „ὦ Ζεῦ, καλῶς γʼ ἀνταποδίδως μοι τὴν χάριν“. καὶ ἀνταπόδος ὁ αὐτός (fr. 3 Dem.).
alpha 2065
Ἀνταπολαμβάνειν · Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Λεπτίνην (20, 46).
alpha 2066
Ἀντάκουε · Κράτης (fr. 5 Dem.)· „ἀντάκουε νῦν ἐμοῦ“.
alpha 2067
Ἀντεπιτίθησιν · ἀντὶ τοῦ ἀντεπιστέλλει. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 78 S.).
alpha 2068
Ἀντερείδει · ἀντὶ τοῦ οὐχ ὑπείκει.
alpha 2069
Ἀντετόρησεν · εἰς τὸ ἐναντίον ἦλθε τιτρώσκων.
alpha 2070
Ἀντεφέροντο · ἠναντιοῦντο.
alpha 2071
Ἀντεύφρασμα · τὸ ἐναντίον τῇ εὐφροσύνῃ ἀγαθόν.
alpha 2072
Ἀντεφιλοτιμοῦντο · ἀντὶ 〈τοῦ〉 ἡμιλλῶντο καὶ ἤριζον καὶ ἀντηγωνίζοντο. τοῦτο δὲ τὸ ἀντιφιλοτιμεῖσθαι πρώτης ἐστὶ συζυγίας τῶν περισπωμένων, καὶ †μόνον†. ἔστι δέ τινα ῥήματα, ἃ δύο συζυγιῶν εὑρέθη· οἷον σκηνῶ {σκηνώσω} σκηνοῖς καὶ σκηνεῖς καὶ ἀτολμῶ ἀτολμεῖς καὶ ἀτολμοῖς.
alpha 2073
Ἀντέχει · ἀντὶ τοῦ ἐξαρκεῖ Δείναρχος (fr. 10, p. 147, 7 C.). ἀντὶ δὲ τοῦ σῴζεται Δημοσθένης (2, 10). καὶ Ὑπερείδης (fr. 229 J.) ἀντὶ τοῦ ἀντιλαμβάνει.
alpha 2074
Ἀντεχόμενος · ἀντιλαμβανόμενος.
alpha 2075
Ἀντήλιος · ἡ ἀνακλωμένη ἀπὸ τοῦ ἡλίου αὐγή. γίνεται δὲ περί τε δυσμὰς καὶ ἀνατολάς, καὶ οὔτε ἄνωθεν οὔτε κάτωθεν οὔτε ἐκ πλαγίου.
alpha 2076
Ἀντηρέτης · ὁ ἀντικαθεζόμενος τῷ ἐλαύνοντι.
alpha 2077
Ἀντιάζει · ἐναντιοῦται.
alpha 2078
Ἀντιάτας · τοὺς ἀπὸ Ἀντίου πόλεως, ἣ ἀπέχει Ῥώμης σταδίους τʹ.
alpha 2079
Ἀντιβληθέντος · ἀντὶ τοῦ ὑπαγορευθέντος. Δείναρχος (fr. 6, 2 C.).
alpha 2080
Ἀντιβολῆσαι · ἀπαντῆσαι, μετασχεῖν. καὶ ἐπιτυχεῖν καὶ δυσωπῆσαι.
alpha 2081
Ἀντιβόλησις · δέησις καὶ ἱκεσία. Πλάτων ἐν Συμποσίῳ (183a). ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ τὰς χεῖρας προσβάλλειν τοῖς ἐναντίοις τοὺς ἱκετεύοντας.
alpha 2082
Ἀντιγενίδας · ἐνδοξότατος γέγονεν αὐλητής, υἱὸς †Διονύσου†.
alpha 2083
Ἀντιβολία · Εὔπολις Κόλαξιν (fr. 317 K.). σημαίνει δὲ ἱκετείαν.
alpha 2084
Ἀντιβλέπει · Φερεκράτης (fr. 20 Dem.).
alpha 2085
Ἀντιβαίνει · ἀντὶ τοῦ ἀπειθεῖ. Εὐριπίδης Ἀλκμέωνι (fr. 87a Snell).
alpha 2086
Ἀντιγνωμονεῖν · τὸ ἐναντίαν γνῶσιν ἔχειν. Ξενοφῶν Παιδείας γʹ (4, 3, 8).
alpha 2087
Ἀντιγονίς · Πολέμων ἐν ϛʹ τῶν πρὸς Ἀντίγονον (fr. 57 Preller). οὕτως φασὶν ὀνομασθῆναι τὸ ἔκπωμα ἀπὸ Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως, καθάπερ ἀπὸ Σελεύκου Σελευκίδα καὶ ἀπὸ Προυσίου Προυσιάδα.
alpha 2088
Ἀντιγραφή · τοῦτο τὸ ὄνομα κατὰ δυοῖν ταττόμενον πραγμάτων παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς εὑρίσκεται· ποτὲ μὲν γὰρ ἴσον τι δύναται παρʼ αὐτοῖς τῇ ἀντωμοσίᾳ, ποτὲ δὲ σημαίνει τὸ ἀντιποιεῖσθαι.
alpha 2089
Ἀντιγραφεύς · ὁ τὰ εἰσφερόμενα χρήματα ἀντιγραφόμενος τρόπῳ γραμματέως, ἄν τε δοῦλος ᾖ ἄν τε ἐλεύθερος. δύο δὲ ἦσαν, ὁ μὲν τῆς διοικήσεως, ὁ δὲ τῆς βουλῆς, ὥς φησι Δημοσθένης (22, 70. 24, 178) καὶ Αἰσχίνης (3, 25).
alpha 2090
〈Ἀντιγραφή〉 · ἰδίως μὲν ἐπὶ ταῖς τῶν κλήρων διαδικασίαις, κοινῶς δὲ τὰ ἐν ταῖς δημοσίαις δίκαις τῶν δικαζομένων γράμματα. καὶ λέγεται ὁμοίως τά τε τοῦ διώκοντος καὶ τὰ τοῦ φεύγοντος ἀντιγραφή.
alpha 2091
Ἀντίγραφοι διαθῆκαι · Χαρίσιος ἐν τῷ πρὸς Σωκράτην· „ἔχουσαι μὲν τὸν αὐτὸν τρόπον, ἀλλήλαις δὲ ἦσαν ἀντίγραφοι“.
alpha 2092
Ἀντιδιαστέλλεται · ἀντιδιΐστησιν.
alpha 2093
Ἀντιδοίην κἂν ἐμαυτὸν τῷδε πράξας εὐθέτως (fr. com. novum)· Ἀττικὴ ἡ συμπλοκή· καὶ γὰρ ἐκεῖνοι δοτικὰς ἀντὶ γενικῶν λαμβάνουσιν, οἷον „φιλίᾳ τοῦτο δρῶσα“ (incerti auctoris), ἀντὶ τοῦ ὑπὸ φιλίας.
alpha 2094
Ἀντίδοσις · οὐ μόνον ἐπὶ τριηραρχίας, ἀλλʼ ἐπὶ παντὸς οἵου τε ἀποδοθῆναι. Κρατῖνος Ὥραις (fr. 14 Dem.).
alpha 2095
Ἀντιδικουμένου καὶ ἀντιδικούμενον τὸ παθητικόν, ἀντὶ τοῦ ἀμφισβητούμενον. Λυσίας ἐν τῷ Περὶ Δι〈και〉ογένους κλήρου πρὸς Γλαύκωνα (fr. novum).
alpha 2096
Ἀντιδικοῦμεν · Θουγενίδης Δικασταῖς (fr. 1 Dem.)· „τί, ὠγαθέ, ἀντιδικοῦμεν ἀλλήλοις ἔτι;“
alpha 2097
Ἀντιδικεῖν · Φρύνιχος ἔφη (fr. 8 Dem.), καὶ ἀντίδικοι Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 2098
Ἀντίδουπα · Πλάτων εἴρηκεν (fr. 27 Dem. = Aeschyl. Pers. 1040)· „βόα νῦν ἀντίδουπά μοι“.
alpha 2099
Ἀντιδιέξειμι · Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Τιμάρχου (155).
alpha 2100
Ἀντίθεσις · σχῆμα λέξεώς ἐστι, καθʼ ἣν ἀντιτιθέασιν ἀλλήλοις τὰ ἐναντία ἢ κατὰ μέρος ἢ ἀθρόα. οὕτως Ἰσοκράτης ἐν τῷ Παναθηναϊκῷ (2).
alpha 2101
Ἀντίθετον · τὸ σχῆμα τῆς φράσεως, ὡς ἡμεῖς. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (fr. 326 K.)· „καὶ κατʼ Ἀγάθωνʼ ἀντίθετον ἐξευρημένον“.
alpha 2102
Ἀντίθετα · εἶδος σχήματος ῥητορικοῦ διαφόρως ποικιλλόμενον. ὁ μέντοι Αἰσχίνης (2, 4) οὐκ ἐπὶ σχήματος εἶπε τὸ ἀντίθετον, ἀλλʼ ὅτι διήγημα διηγήματι ὁ Δημοσθένης ἀντέθηκεν.
alpha 2103
Ἀντικάθηται · ἀντὶ τοῦ ἐναντιοῦται.
alpha 2104
Ἀντικρύ · κατέναντι, ἐξ ἐναντίας.
alpha 2105
Ἀντικόπτειν · Ὑπερείδης (fr. 229a J.) ἐπὶ τοῦ ἐνίστασθαι.
alpha 2106
Ἀντικαταλαβεῖν · ἀντιλαχεῖν δίκην. Πλάτων Πεισάνδρῳ (fr. 9 Dem.).
alpha 2107
Ἀντίκρισις · ἀντὶ τοῦ ἀπόκρισις. οὕτως Ἀναξίλας (fr. 41 K.).
alpha 2108
Ἀντικρύ · ὁ μὲν Βοηθὸς ἐν τῇ τῶν λέξεων αὐτοῦ Συναγωγῇ δέκα φησὶ σημαίνειν τὴν λέξιν· κατέναντι καὶ ἐξ ἐναντίας καὶ διαμπερὲς καὶ ἰθὺς καὶ εὐθὺς καὶ ἐπʼ εὐθείας καὶ ἰσχυρῶς καὶ σαφῶς καὶ ἀκριβῶς καὶ ἁπλῶς. οἱ δέ φασιν, ἀκριβέστερον οἶμαι λέγοντες, ὅτι μετὰ μὲν τοῦ ς λεγομένη τὰ πολλὰ τῶν εἰρημένων δηλοῖ, ἄνευ δὲ τοῦ ς, ὅτε καὶ ὀξύνεται, οἷον ἀντικρύ, τὸ κατέναντι καὶ ἐξ ἐναντίας μόνον.
alpha 2109
Ἄντικρυς · διόλου, ἢ παντελῶς, ἢ φανερῶς. Διονύσιος.
alpha 2110
Ἄντικρυς · τὸ φανερῶς καὶ διαρρήδην. σπάνιον δὲ καὶ τὸ ἐξ ἐναντίας. τὰ δὲ πολλὰ τὸ ἐξ ἐναντίας τὸ ἀντικρὺ ἄνευ τοῦ ς δηλοῖ.
alpha 2111
Ἀντίκυρα · ὄνομα χώρας τινός.
alpha 2112
Ἀντίπαλος · δύο σημαίνει ἡ λέξις· ἢ γὰρ τοὺς ἴσους καὶ ἰσορρόπους, ἢ τοὺς πολεμίους καὶ ἐναντίους.
alpha 2113
Ἀντίπαις · ὁ πρόσηβος καὶ ὑπὲρ τὴν τοῦ παιδὸς ἡλικίαν. ὁ δὲ αὐτὸς καὶ ἀνδρόπαις παρʼ Ἀριστοφάνει (p. 93 Nauck).
alpha 2114
Ἀντιλαβή · Πλάτων (Phaed. 84c) καὶ Ξενοφῶν.
alpha 2115
Ἀντιλαμβάνεσθαι · καὶ τοῦτο καὶ τὰ ἀπʼ αὐτοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ πολλοὶ ἀντὶ τοῦ αἰσθάνεσθαι παραλαμβάνουσιν.
alpha 2116
Ἀντιλογίαι · αἱ ἐν ταῖς τραγῳδίαις κατασκευαὶ καὶ ἀνασκευαί. Ἀριστοφάνης Βατράχοις (775).
alpha 2117
Ἀντιλέγειν · ἀντὶ τοῦ ἴσα λέγειν. Πλάτων (Crito 50e).
alpha 2118
Ἀντίληψις · ἀντὶ τοῦ ἐπίληψις. Πλάτων (Phaed. 87a). Θουκυδίδης δὲ (1, 120, 2) ἀντὶ τοῦ ἀντικομίσασθαι.
alpha 2119
Ἀντιλογιῶν · Θουκυδίδης δʹ (59, 4). καὶ ἀντιλογῆσαι Νεφέλαις Ἀριστοφάνης (321).
alpha 2120
Ἀντίπαλον · τρία σημαίνει· τὸ ἐναντίον καὶ τὸ ἰσόπαλον καὶ τὸ ἰσόστροφον.
alpha 2121
Ἀντιπαρεξάγειν · ἀντιτάσσειν.
alpha 2122
Ἀντιπεπονθότως · ἀντικειμένως, ἐναντίως.
alpha 2123
Ἀντιπροκλήσεις · ἀντιλογίας, ἀντεγκλήματα.
alpha 2124
Ἀντία · χαλεπή, προσάντης.
alpha 2125
Ἄντλος · ἡ ἀντλία.
alpha 2126
Ἄντλιον · ὑπάντλιον.
alpha 2127
Ἀντλητήρ · ὁ κάδος †ἢ ὁ ναυτικὸς ἀντλητήρ†.
alpha 2128
Ἀντλία · ὅπου τὸ ὕδωρ τὸ ἐν τῷ πλοίῳ γενόμενον ἀπαντλοῦσιν εἰς θάλασσαν. καὶ νῦν ὁ καλούμενος καδίσκος.
alpha 2129
Ἀντλιαντλητῆρας · Μένανδρος Μεσσηνίᾳ (fr. 269 K.—Th.)· „οἱ δʼ ἁρπάσαντες τοὺς κάδους 〈τοὺσ〉 στρογγύλους ὕδρευον ἀνδρειότατα †κἠπόλις† πάλιν. —ἤντλουν λέγειν δεῖ, καὶ κάδους οὐ δεῖ λέγειν, ἀλλʼ ἀντλιαντλητῆρασ“. †οὕτως Ἀριστοφάνης καὶ Ἐπίλυκος†.
alpha 2130
Ἀντίρροπον · ἰσόρροπον.
alpha 2131
Ἀντιστρόφους · ἀντὶ τοῦ ἰσοστρόφους.
alpha 2132
Ἀντιτορήσας · διατρήσας, τοιχωρυχήσας.
alpha 2133
Ἀντιτυπῆσαι · ἀντιπαθῆσαι.
alpha 2134
Ἀντιτυπία · ἐναντίωσις, σκληρότης. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ ὁμοιότητος.
alpha 2135
Ἀντιοχίς · ὄνομα φυλῆς.
alpha 2136
Ἄντισσα · μία πόλις τῶν ἐν Λέσβῳ.
alpha 2137
Ἀντιτύπους ἀνθρώπους (Pl. Theaet. 156a)· σκληροὺς καὶ ἀνενδότους. μεταφορικῶς ἀπὸ τοῦ ἄκμονος καὶ τῆς σφύρας· „καὶ τύπος ἀντίτυποσ“ (Hdt. 1, 67, 4).
alpha 2138
Ἀντιφέρονται · ἐναντιοῦνται.
alpha 2139
Ἀντιφιλοτιμεῖ · ἀντιθεραπεύει.
alpha 2140
Ἀντίφης (Pl. Gorg. 501c)· ἀντὶ τοῦ ἀντιλέγεις.
alpha 2141
Ἀντόμενοι · συμβάλλοντες.
alpha 2142
Ἄντρα νύχια (Eur. Andr. 1224)· σκοτεινὰ σπήλαια.
alpha 2143
Ἀντρώδη · σπηλαιώδη.
alpha 2144
Ἀντρῶνες · πόλις ἐν Θετταλίᾳ.
alpha 2145
Ἀντρώνιος ὄνος · ὁ μέγας, ὡς μεγίστων γινομένων ἐν Ἀντρῶσιν.
alpha 2146
Ἄντυγες · περιφέρειαι.
alpha 2147
Ἄντυξ · περιφέρεια τοῦ ἅρματος.
alpha 2148
Ἀντωπεῖ · ἀντοφθαλμεῖ.
alpha 2149
Ἀντωπός · ὁ ἀντιβλέπων.
alpha 2150
Ἀντωμοσία · γράμματά τινα γράψαντες, περὶ ὧν ἡ δίκη, ὅ τε κατηγορούμενος καὶ ὁ κατηγορῶν ἀποφέρουσι πρὸς τὴν ἀρχήν. καλεῖται δὲ οὕτως, ἐπειδὴ ἑκάτερος αὐτῶν ἀντώμνυεν, ὁ μὲν τἀληθῆ κατηγορήσειν, ὁ δὲ τἀληθῆ ἀπολογήσασθαι.
alpha 2151
Ἀνύτειν οἱ Ἀττικοί, ὅπερ ἡμεῖς ἀνύειν. ἁνύειν δέ, τὸ σπεύδειν, δασεῖα ἡ πρώτη. Ὅμηρος δὲ τὸ ἀνύειν ὡς ἡμεῖς (D 56)· „οὐκ ἀνύω φθονέουσα“.
alpha 2152
Ἀνυδρεύσασθαι · ἀντλῆσαι ὕδωρ· „κατάχεον αὐτῆς κἀνύδρευσαι τὸν κάδον“. Κοριαννοῖ Φερεκράτης (fr. 76 K.).
alpha 2153
Ἄνυδρα δάπεδα · περὶ Λιβύης λέγει ὁ Τραγικός (Eur. fr. 955h Snell)· „ἄνυδρα δʼ ᾠκηκὼς ἄναξ κριωπὸς Ἄμμων δάπεδα θεσπίζει τάδε“.
alpha 2154
Ἀνυμεναιοῦν · Σοφοκλῆς Φρυξίν (fr. 725 R.)· „οὐ λήξετʼ, οὐ παύσεσθε τούσδε τοὺς γάμους ἀνυμεναιοῦντες;“
alpha 2155
Ἀνυποδησία · Πλάτων εἴρηκε (Leg. 1, 633c) καὶ Ξενοφῶν (Lac. 2, 3).
alpha 2156
Ἀνυπόστατον · ἀντὶ τοῦ ἀφόρητον.
alpha 2157
Ἀνυπαίτιος · ἀναίτιος.
alpha 2158
Ἀνυπόβλητον · προὖχον.
alpha 2159
Ἀνύποιστον · ἀβάστακτον.
alpha 2160
Ἀνυπόδητος λέγεται, οὐχὶ ἀνυπόδετος.
alpha 2161
Ἀνυπεύθυνος · Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος (22)· „ἀνυπεύθυνον δὲ καὶ ἀζήτητον“.
alpha 2162
Ἄνυμφον · κακόνυμφον. ἢ τὴν οὐχ οἵαν τε νυμφευθῆναι. Σοφοκλῆς (fr. 1016 R.).
alpha 2163
Ἀνυσίμως · Πλάτων (Theaet. 144b). ἐνεργῶς, πρακτικῶς. καὶ Ἀνύ〈του〉σι · τελοῦσιν, ἀνύουσιν.
alpha 2164
Ἁνύσαι · δασέως τὸ σπεῦσαι καὶ συντελέσαι.
alpha 2165
Ἄνω καὶ κάτω · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγομεν. Εὐριπίδης (Bacch. 349)· „ἄνω καὶ κάτω τὰ πάντα συγχέουσιν“.
alpha 2166
Ἀνῴμωξεν · ἐστέναξεν.
alpha 2167
†Ἀνωρθρίαζον† · Ἀνδοκίδης (1, 29)· ἀντὶ τοῦ †ὄρθριοι† βοῶντες ἔλεγον.
alpha 2168
Ἄνω ποταμῶν ῥέουσι πηγαί · παροιμία ἐπὶ τῶν ὑπεναντίως γινομένων ἢ λεγομένων, οἷον εἰ ὁ πόρνος τὸν †σοφώτερον† ἔλεγε πόρνον. ἐπειδὴ οἱ ποταμοὶ ἄνωθεν κάτω ῥέουσιν, οὐ κάτωθεν ἄνω. κέχρηται αὐτῇ Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ τῆς παραπρεσβείας (19, 287). 〈καὶ *** 〉· „ἄνω ποταμῶν τὰ πράγματα εἶναί μοι δοκεῖ“ (com. adesp. fr. 50 Dem.).
alpha 2169
Ἀνωφέλητος ἄνθρωπος · Στράττις (fr. 9 Dem.)· „ἀνωφέλητος καὶ θεοῖς ἐχθρόσ“.
alpha 2170
Ἀνῳκισμένος · ἐν τοῖς ἀνωτάτω γεννηθείς. ἢ ὁ ἄνω ὤν.
alpha 2171
Ἀνόνητον · τὸ ἀνωφελές.
alpha 2172
Ἀξιαπηγητότατον (Hdt. 2, 99, 4)· ἀξιολογώτατον.
alpha 2173
Ἀξιοῖ · ἀντὶ τοῦ νομίζει. Ἀντιφῶν (fr. 60 Th.) καὶ Λυσίας (fr. 302 S.).
alpha 2174
Ἄξιον · τὸ εὔωνον. Ἀριστοφάνης (Equ. 895).
alpha 2175
Ἀξιόπιστος · οὐχὶ ὁ κατάπλαστος λέγεται ὑπὸ τῶν παλαιῶν καὶ τερατείᾳ χρώμενος, ἀλλʼ ὁ πιστὸς καὶ δόκιμος καὶ ἀξιόχρεως.
alpha 2176
Ἀξιόχρεων · ἐν τῷ ω λέγουσι. καὶ λειπόνεων· καὶ τὰ οὐδέτερα οἱ {γὰρ} παλαιοὶ ὁμοίως. τὸ δὲ ἀξιόχρεον βάρβαρον.
alpha 2177
Ἄξιον · ἐπὶ τοῦ δικαίου τέτακται. οὕτως Δημοσθένης (fr. 19 S.).
alpha 2178
Ἄξιος θέας · παρὰ Φρυνίχῳ (TrGF 3 F 16b). καὶ ἀξιοθέατος παρὰ Ξενοφῶντι (HG. 4, 5, 6).
alpha 2179
Ἀξιάγαστος · ἀξιοθαύμαστος.
alpha 2180
Ἀξιέραστος · ἄξιος ἐρασμοῦ, ἐπέραστος.
alpha 2181
Ἄξιος οὐδὲ 〈ἑνὸσ〉 μόνου (Pl. Theaet. 162e)· ἀντὶ τοῦ οὐδενός. ἔστι δὲ ἀπὸ τῶν κύβων εἰρημένον.
alpha 2182
Ἀξιῶν · ἀντὶ τοῦ νομίζων, ὑπολαμβάνων. Πλάτων (Gorg. 450c) καὶ Λυσίας (fr. 302 S.).
alpha 2183
Ἄξονες · ξύλα τετράγωνα ἦν, ἀπὸ τοῦ ἐδάφους μέχρι τοῦ ὀρόφου διήκοντα καὶ διά τινος περόνης στρεφόμενα, ἐφʼ ὧν οἱ Σόλωνος νόμοι ἀνεγράφοντο. λέγονται δὲ καὶ ἐν τοῖς τῶν ἁμαξῶν ἄξοσιν ὁμοίως κώδιξι στρεφόμενοι. λέγονται δὲ καὶ ἐν τοῖς μαθήμασιν ἄξονες, περὶ οὓς σφαῖραί τε καὶ κύλινδροι καὶ τὰ τοιαῦτα στρέφονται καὶ συνίστανται. καὶ τῶν ἁμαξῶν δὲ οἷς οἱ τροχοὶ συνεχόμενοι περιστρέφονται.
alpha 2184
Ἀξύμβλητον · ὥστε μηδενὶ ἀπαντῆσαι. Σοφοκλῆς (fr. 355 N. 2 = 387 R.)· „ἄπλαστον, ἀξύμβλητον ἐξεθρεψάμην“.
alpha 2185
Ἀξύλῳ (Λ 155)· πολυξύλῳ.
alpha 2186
†Ἀξόνητον† · ἀνωφελές.
alpha 2187
Ἀοζήσω · διακονήσω, ὑπουργήσω. Αἰσχύλος Ἐλευσινίοις (fr. 54 N. 2 = 270 M.).
alpha 2188
Ἀοιδή · ᾠδή.
alpha 2189
Ἄοζος · ὑπηρέτης, διάκονος.
alpha 2190
Ἀοίδιμος · ὑμνητός.
alpha 2191
Ἀοιδός · ποιητής.
alpha 2192
Ἄοινος · ἐπὶ τῶν μὴ γεγευμένων οἴνου. καὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων οἶνον.
alpha 2193
Ἀολλεῖ · ποιεῖ, συνάγει.
alpha 2194
Ἀολλεῖς · παρὰ Σοφοκλεῖ τὰς συνηγμένας (fr. 1017 R.).
alpha 2195
Ἀορτά · τὰ ἐξηρτημένα ἢ αἰωρούμενα καὶ οὐ βεβηκότα. οἱ δὲ τὴν τραχεῖαν ἀρτηρίαν τὴν εἰς πνεύμονα φέρουσαν. οἱ δὲ ὄρτρα τὰ βράγχια. οἱ δὲ ἀρτηρίας. ἄλλοι τὸ ἀπηρτημένον τοῦ πνεύμονος μέρος. ἰδίως δὲ ἀορτὴν Ἀριστοτέλης (Hist. an. 495b 7) καλεῖ τὴν παρʼ ἐνίοις μεγάλην ἀρτηρίαν ὀνομαζομένην, ἣν καὶ φυτοῦ στελέχει παρεικάζουσιν, ὥσπερ ῥίζας τὰς εἰς τὸν πνεύμονα κατασχιζομένας ἀρτηρίας.
alpha 2196
Ἄοπτα · Ἀντιφῶν (87 B 4 D.—K.)· ἀντὶ τοῦ ἀόρατα καὶ οὐκ ὀφθέντα μέν, δόξαντα δὲ ὁρᾶσθαι.
alpha 2197
Ἄορι · τῷ ξίφει.
alpha 2198
Ἀπάγειν, ἐφηγεῖσθαι, γράφεσθαι, δικάζεσθαι · τούτων ἕκαστον ἐπὶ τῶν ἑτέρους κατηγορούντων λέγεται. ἀλλʼ ἐὰν μὲν πρὸς διαιτητὴν ἡ διαδικασία γένηται, καλεῖ〈ται〉 δικάζεσθαι.
alpha 2199
Ἄπαγε ξένον ἐν χειμῶνι · παροιμία ἐπὶ τῶν ὀχληρῶν.
alpha 2200
Ἄπαγε · παῦσαι, μὴ γένοιτο.
alpha 2201
Ἄπαγε · ἀντὶ τοῦ χρῶ τῇ ἀπαγωγῇ. οὕτως Δημοσθένης (22, 26).
alpha 2202
Ἀπάγου · ἀντὶ τοῦ πρὸς †αὐτὸν† ἄπαγε. οὕτως Εὐριπίδης (fr. 1097 N. 2 ).
alpha 2203
Ἀπαγκωνισάμενος · Ἄρχιππος Ἰχθύσιν (fr. 1 Dem.) σεμνῶς πάνυ. ἔλεγον δὲ καὶ ἀγκωνίζειν.
alpha 2204
Ἀπαγγελτῆρα · Φρύνιχος (TrGF 3 F 16a)· „ἐσθλῶν ἀπαγγελτῆρα μᾶλλον ἢ κακῶν“.
alpha 2205
Ἀπαγορεύειν · ἀντὶ τοῦ κάμνειν καὶ ἀδυνάτως ἔχειν.
alpha 2206
Ἀπαγορεύει · ἀποτρέπεται, ἀρνεῖται.
alpha 2207
Ἀπαγωγάς · ἀδυνατίας.
alpha 2208
Ἀπαγωγή · δίκης ἐστὶν εἶδος. ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ ἀπάγειν. ἀπήγοντο δὲ οἱ κακοῦργοι πρὸς τοὺς ἕνδεκα.
alpha 2209
Ἀπαγωγή · μήνυσις ἔγγραφος διδομένη τῷ ἄρχοντι περὶ τοῦ δεῖν ἀπαχθῆναι τὸν δεῖνα. λέγεται ἀπαγωγὴ καὶ ἡ αἰχμαλωσία καὶ ἥ τινος κομιδή, οἷον ἡ ἀγωγή.
alpha 2210
Ἀπᾷδον · οὐ συνᾷδον. καὶ ἀπᾴδομεν Πλάτων Νόμων βʹ (662b).
alpha 2211
Ἀπαίδευτοι · ἀντὶ τοῦ ἀνόητοι.
alpha 2212
Ἀπαιδοτρίβητοι · ἀγύμναστοι.
alpha 2213
Ἀπαιδοτρίβητον σῶμα · ἀγύμναστον.
alpha 2214
Ἀπαιδία · ἡλικία ἐλάσσονι χρόνῳ τοῦ συμπληροῦντος τὸν παῖδα.
alpha 2215
Ἀπαιόλη · ἀπάτη, ἀποστέρησις. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 186 N. 2 = 309 M.).
alpha 2216
Ἀπαιόλημα · ἀποπλάνημα, ἀποκάθαρμα. {ἢ θεόν τινα ἀπατητικόν}.
alpha 2217
Ἀπαιολᾷ · ἀντὶ τοῦ παραλογίζεται, πλανᾶ.
alpha 2218
Ἀπαίροντες · μεθιστάμενοι.
alpha 2219
Ἄπαιρε · ὃ οἱ πολλοὶ ἆρον λέγουσιν.
alpha 2220
Ἀπαίρειν · ἀντὶ τοῦ παραγίνεσθαι. Ἀριστοφάνης (fr. novum).
alpha 2221
Ἀπαίσιον · βλάσφημον, ἀσύμβουλον.
alpha 2222
Ἀπαιώνιστον · ἀνίατον, δύσφημον.
alpha 2223
Ἀπαιωρούμενον · κρεμάμενον.
alpha 2224
Ἀπάλαμνος · ἄπειρος.
alpha 2225
Ἀπάλαμνον · ἀμήχανον.
alpha 2226
Ἀπαλάμνως · ἀβούλως, σκαιῶς καὶ ἀσυνέτως.
alpha 2227
Ἀπαλεξῆσαι · κωλῦσαι.
alpha 2228
Ἀπαλεξήσοντες · κωλύσοντες.
alpha 2229
Ἁπαλοὶ θερμολουσίαις, ἁβροὶ μαλθακευνίαις · ἐπὶ τῶν ὑπὸ τρυφῆς καὶ ἁβρότητος διαρρεόντων.
alpha 2230
Ἀπαλλάξωμεν · ἀντὶ τοῦ ἀφανίσωμεν.
alpha 2231
Ἀπαλλάξας · ἀντὶ τοῦ πείσας ἀποστῆναι. Κρατῖνος (fr. 387 K.) καὶ Δημοσθένης (24, 37) καὶ ἄλλοι.
alpha 2232
Ἀπάλλεις · ἀποπέμπεις.
alpha 2233
Ἀπαλεῖ · σχολάζει, ὀλιγωρεῖ.
alpha 2234
Ἁπαλὸς εἴσπλους {τοῦ} λιμένος · ἀντὶ τοῦ τραχέος λαβὼν ὁ Κρατῖνος τὸ ἁπαλὸς σύνταξιν ἡδίστην ἐποίησεν „ἁπαλὸς εἴσπλους λιμένοσ“ εἰπών (fr. 357 K.).
alpha 2235
Ἁπαλοσώματος · Ἀριστοφάνης εἴρηκεν (fr. 54 Dem.).
alpha 2236
Ἁπαλύνειν · ἀντὶ τοῦ διαχεῖν τὴν ψυχὴν καὶ θηλύνειν. Ἀριστοφάνης (fr. 54 Dem.).
alpha 2237
Ἁπαλὴ δίαιτα · ἡ τρυφερὰ καὶ ἀνειμένη.
alpha 2238
Ἁπαλά · οἷον ἐξηλλαγμένα καὶ καινά. Εὐριπίδης (fr. 955i Snell) καὶ Σοφοκλῆς (fr. 1019 R.).
alpha 2239
Ἀπάλλαξόν με φροντίδων · Στράττις ἔφη (fr. novum).
alpha 2240
Ἀπαμβρακοῦ · καρτέρει. λέγεται δὲ πρὸς ὠδίνουσαν γυναῖκα. οἱ δὲ ἀνδρίζου. ἄλλοι φυλάττου.
alpha 2241
Ἀπαμβλύνει · ἐκκαθαίρει σκότους καὶ ἀλλοιώσεως.
alpha 2242
Ἀπαμυνεῖ · ἀποστρέψει.
alpha 2243
Ἀπαμφιέσαντες · ἐκδύσαντες.
alpha 2244
Ἀπαμφίσκων · ἀποκαλύπτων.
alpha 2245
Ἀπαμφιεῖ · ἀποκαλύψει. Μισουμένῳ (364—65)· „ἀπαμφιεῖ γὰρ τὸ κατάπλαστον τοῦτό μου καὶ λανθάνειν βουλόμενον ἡ μέθη ποτέ“.
alpha 2246
Ἀ〈πα〉νάστασις · ἀποικία, μετάστασις.
alpha 2247
Ἀπαντᾶν καὶ συναντᾶν λέγουσιν ἑκατέρως.
alpha 2248
Ἅπανθʼ ὅμοια καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή · σημαίνει ὅτι ταῖς τύχαις ὁμοίως ὑποπεπτώκασιν οἱ θνητοί.
alpha 2249
Ἀπανθίζειν · Πωλίων εἴρηκεν· „ἀπανθίζειν ἐπεχείρει τοὺς Φρύγας Ἀχιλλεύσ“.
alpha 2250
Ἅπαν · οἱ μὲν Ἴωνες συστέλλουσι καὶ ὁ Ποιητής (Υ 156)· „τῶν δʼ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον“, οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι τὴν ὑστέραν. καὶ τὸ παράπαν ὁμοίως, καὶ ἅπαντα τὰ τοιαῦτα.
alpha 2251
Ἀπαντᾶν · τὸ παραγίνεσθαι εἴς τινα τόπον.
alpha 2252
Ἀπάντησις · ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ φαμέν. Σοφοκλῆς (fr. 828 R.)· „ἐγὼ δʼ εἰς ἀπάντησίν τινος σπεύδω“.
alpha 2253
Ἁπανταχῇ · Σοφοκλῆς (fr. 828a R.)· „ἁπανταχῇ τοι τὸ φῶς καλόν“.
alpha 2254
Ἀπάξω · ἐκεῖθεν ἄξω.
alpha 2255
Ἁπαξαπλῶς · κατὰ σύνθεσιν προφέρονται τὴν πρώτην βαρύνοντες.
alpha 2256
Ἁπαξάπαντα · οὐδὲν πλέον σημαίνει τὸ ἅπαξ προσκείμενον.
alpha 2257
Ἀπαράβλητος · ἀσύγκριτος, ἀνόμοιος.
alpha 2258
Ἀπαραπόδιστον · ἀπλανῆ.
alpha 2259
Ἀπαραποίητον · ἄπλαστον.
alpha 2260
Ἀπαριθμῶν · ἀποπληρῶν ἀριθμόν. Ἰσοκράτης (5, 27).
alpha 2261
Ἀπάργματα · ἀπαρχαὶ καὶ μερίδες θεῶν.
alpha 2262
Ἀπαρθένευτος · ἀκέραιος, καθαρά.
alpha 2263
Ἄπαρνος · ἀντὶ τοῦ ἔξαρνος· τὸ γὰρ ἄπαρνος σεμνότερον.
alpha 2264
Ἀπαρτίαν · ἀποσκευήν, τέλος ἀπαρτισμοῦ.
alpha 2265
Ἀπαρκτίας · οὕτως χρὴ λέγειν μετὰ τοῦ τ καὶ οὐχ ὡς ἔνιοι ἀπαρκίαν· καὶ γὰρ ἄρκτον λέγεις. Στράττις εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 2266
Ἀπαραίτητος καὶ ἄπιστος πρὸς δωροδοκίαν · ἐπὶ ἀδωροδοκήτου καὶ καθαροῦ ἀνδρός.
alpha 2267
Ἀπαρτί · τοῦτο παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ὀξυτόνως. σημαίνει δὲ τὸ ἀπηρτισμένον. Εὔπολις (fr. novum) καὶ Ἡρόδοτος (2, 158, 4).
alpha 2268
〈Ἀπαρτί〉 · ἀπηρτισμένως, ἀκριβῶς.
alpha 2269
〈Ἀπαρτία· *** 〉 κυρίως δὲ ἡ δυναμένη μετακομίζεσθαι κτῆσις καὶ περιουσία, ἐφʼ ἧς καὶ τὰ ἔπιπλα λέγεται.
alpha 2270
Ἀπαρτί · ἀπηρτισμένως.
alpha 2271
Ἀπαρτᾶν · ἀντὶ τοῦ μακρὰν ἀπάγει〈ν〉. Δημοσθένης (18, 59).
alpha 2272
Ἀπʼ ἀρχῆς εἰς τέλος · Εὐριπίδης (fr. novum).
alpha 2273
Ἀπάρχεσθαι · τὸ τοῖς ἀγύρταις ἀργύριον ἐμβάλλειν.
alpha 2274
Ἀπαρηγόρητος ὀργή · ἐπὶ δυσοργήτου.
alpha 2275
Ἀπάρχου · ἀρχὴν βάλλε ἢ ἀπαρχὰς πρόσφερε.
alpha 2276
†Ἀπαίσιον† · ἀσινές.
alpha 2277
Ἅπασαν τὴν οὐσίαν ἠμφίασται · ἐπὶ τῶν μηδʼ ὁτιοῦν ἄλλο κεκτημένων ἢ ὅπερ ἀμπίσχεται.
alpha 2278
Ἀπασκαρίζει · ἐν τῷ α λέγουσιν. Ἀριστοφάνης Ταγηνισταῖς (fr. 495 K.)· „ἀπασκαρίζειν ὡσπερεὶ πέρκην χαμαί“.
alpha 2279
Ἀπαστία · ἀτροφία. καὶ ἄπαστος · ἄγευστος, οἷον ἄμαστος, ἀμάσητος.
alpha 2280
Ἀπατηλός · ἀπατητικός.
alpha 2281
Ἀπατήσει · ἀντὶ τοῦ παραλογιεῖται. Τηλεκλείδης (fr. 53 K.).
alpha 2282
Ἀπατούρια · ἑορτὴ Ἀθήνησιν, ἣν ἄγουσιν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας.
alpha 2283
Ἀπάτωρ · Εὔπολις (fr. novum).
alpha 2284
Ἀπάτριοι · οἱ πατέρα μὴ ἔχοντες.
alpha 2285
Ἀπαυδῶ · ἀπαγορεύω, ἀπολέγομαι.
alpha 2286
Ἀπαυθαδιάζοντας · μεγαλοφρονοῦντας.
alpha 2287
Ἀπαυλία · ἡ λέξις εἴρηται παρὰ τοῖς τραγικοῖς (fr. novum). λέγεται δὲ ἀπαυλία ἡ πρώτη τῶν γάμων ἡμέρα, ἐν ᾗ ἡ νύμφη παραδοθεῖσα τῷ νυμφίῳ τῆς πατρῴας οἰκίας ἀπαυλίζεται.
alpha 2288
Ἀπαυστί · Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 687 R.)· „γλώσσης ἀπαυστὶ στάζε μυξώδης ἀφρόσ“.
alpha 2289
Ἀπαυτοματισθεῖσα · οὐκ ἀφʼ ἑαυτῆς τελειωθεῖσα.
alpha 2290
Ἀπαυτομολῆσαι · ἀναχωρῆσαι.
alpha 2291
Ἀπαυχενίζειν · ἀφηνιᾶν, ἀτακτεῖν.
alpha 2292
Ἀπεγένετο · ἀντὶ τοῦ ἀπέθανεν. οὕτως Ἀντιφῶν (fr. 152 Th.) καὶ Θουκυδίδης (2, 98, 3).
alpha 2293
Ἀπεβίω · ἀπέθανεν.
alpha 2294
Ἀπέδοξεν · ἀντὶ τοῦ οὐκ ἔδοξεν.
alpha 2295
Ἀπέδειξεν · ἀντὶ τοῦ παρέδωκεν. Ξενοφῶν (Lac. 15, 3).
alpha 2296
Ἀπέγνωσαν · τὸ ἐναντίον τῷ κατέγνωσαν.
alpha 2297
Ἀπεδημηκότες · ἀντὶ τοῦ ἀποδεδημηκότες. Ἕρμιππος (fr. 66 K.).
alpha 2298
Ἀπεγνωκώς · ἀντὶ τοῦ ἀποδοκιμάσας. Δημοσθένης (Epist. 2, 17).
alpha 2299
Ἀπέδοτο · ἐκδέδωκεν, παρέδωκεν.
alpha 2300
Ἀπέδοσθε · ἀπημπολήσατε.
alpha 2301
Ἀπέγραψε τὸν καιρόν · ἠκρίβωσε τὸν καιρόν.
alpha 2302
Ἀπεδήδοκεν (Ar. Ran. 984), κατεδήδοκεν (Ar. Vesp. 838), ἐδήδοκεν · πάνυ Ἀττικὴ ἡ χρῆσις τῶν φωνῶν.
alpha 2303
Ἀπειλεῖταί μοι · Ἄλεξις (cf. fr. 306 K.)· „ἀρτίως ἐνταῦθα ἐπήδα καὶ διηπειλεῖτό μοι“.
alpha 2304
Ἀπειρόκαλος · Ἴων εἴρηκεν (fr. novum) καὶ Πλάτων (Leg. 6, 775b) καὶ Δημοσθένης (22, 75. 24, 183).
alpha 2305
Ἀπειροκαλία · Ξενοφῶν ἔφη (Cyr. 1, 2, 3).
alpha 2306
Ἀπειρία · τὸ ἐναντίον τοῦ ἐμπειρία.
alpha 2307
Ἄπειρον · τὸ μὴ ἔμπειρον. Δημοσθένης (27, 2. 58, 24).
alpha 2308
Ἄπεδον · τὸ ἰσόπεδον καὶ τὸ ὁμαλόν. Θουκυδίδης (7, 78, 4).
alpha 2309
Ἀπέδρα · καὶ τὸ πρῶτον πρόσωπον ἀπέδραν· „〈τί〉 οὐκ ἐπανεχώρησα δεῦρο κἀπέδραν;“ Φερεκράτης (fr. 59 K.).
alpha 2310
Ἀπεθέρισεν · ἀπέκειρεν.
alpha 2311
Ἀπειθεῖν · ἀπιστεῖν.
alpha 2312
Ἀπεικός · ἄτοπον, ἀπρεπές.
alpha 2313
Ἄπει · ἀντὶ τοῦ ἀπελεύσῃ. Σοφοκλῆς (OT 431).
alpha 2314
Ἀπειλῶν · καυχώμενος.
alpha 2315
Ἀπειπεῖν · ἀντὶ τοῦ ἀποκαμεῖν καὶ ἀδυνατῆσαι. ἔστι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἀπαρνήσασθαι.
alpha 2316
Ἀπειπεῖν · τὸ καμεῖν καὶ ἀπαγορεῦσαι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀποκηρῦξαι παῖδα. καὶ δῆλον τοῦτο ἐκ τοῦ νόμου Σόλωνος τοῦ λέγοντος· „μήτʼ ἀπειπεῖν †μήτε πείθεσθα醓, τουτέστιν μήτε ἀποκηρῦξαι μήτʼ ἄλλον ἐπʼ αὐτοῖς θεῖναι.
alpha 2317
Ἀπειργάσθαι · ἀντὶ τοῦ ἀποδεδεῖχθαι. Ξενοφῶν (Cyr. 8, 8, 27).
alpha 2318
Ἀπείργων · κωλύων.
alpha 2319
Ἀπειρέσια · ἄπειρα τῷ πλήθει.
alpha 2320
Ἀπείρηκα · κέκμηκα.
alpha 2321
Ἄπεισιν · ἀπέρχεται.
alpha 2322
Ἀπείσομαι · ἀντὶ τοῦ ἄπειμι.
alpha 2323
Ἀπέκιξαν (Ar. Ach. 869)· †Ἴωνες† ἀποπεσεῖν ἐποίησαν.
alpha 2324
Ἀπεκομίσθη · ἀπηνέχθη.
alpha 2325
Ἀπεκρίθη · ἀφωρίσθη. Πλάτων (cf. Reip. 8, 564e et Leg. 12, 961b).
alpha 2326
Ἀπέκτητον · ἀπόκιστον.
alpha 2327
Ἀπέλα (Xen. Cyr. 8, 3, 32)· ἀντὶ τοῦ ἀπέλαυνε.
alpha 2328
Ἀπελεύθερος · Ἑλληνικὸν τὸ ὄνομα. καὶ δράματα ἄττα οὕτως ἐπιγέγραπται.
alpha 2329
Ἀπέλητοι · ἀνταγωνισταί. οὕτως Αἰσχύλος (fr. 415 N. 2 = 757 M.).
alpha 2330
Ἀπέλθῃ · ἀντὶ τοῦ ἐπανέλθῃ. Θουκυδίδης (5, 46, 4). Δημοσθένης δὲ ἀντὶ τοῦ ἀποδρᾶναι.
alpha 2331
Ἀπʼ ἐλπίδος σφαλῆναι καλῆς · Ἀριστοφάνης (fr. novum)· „τίς οὐκ ἂν ἐκγελάσειε χαρίεντα εἰσορῶν παθόντα τόνδε καὶ καλῆς ἀπʼ ἐλπίδος σφαλέντα;“
alpha 2332
Ἀπέλιπεν μὲν ἡ γυνὴ τὸν ἄνδρα λέγεται, ἀπέπεμψε δὲ ὁ ἀνὴρ τὴν γυναῖκα. οὕτω Μένανδρος (fr. 823 K.—Th.).
alpha 2333
Ἀπελυμαίνοντο (A 314)· ἀπεκαθαίροντο.
alpha 2334
Ἀπεμόρξατο · ἀπεψήσατο, ἐδάκρυσεν. ἢ ἀπεμύξατο.
alpha 2335
Ἀπεμύλλαινον · διεφαύλιζον, ἐξηυτέλιζον.
alpha 2336
Ἀπεμπολή · ἀπόστασις ἢ μετὰ ἀπάτης πρᾶσις καὶ ἐμπορία.
alpha 2337
Ἀπεμφαίνει · †ἀπείρηκεν†.
alpha 2338
Ἀπεμπολήσας · πεπρακώς, ἀποκτησάμενος.
alpha 2339
Ἀπεμυθήσω · ἀντὶ τοῦ ἀπελογήσω. Στράττις (fr. 72 K.).
alpha 2340
Ἀπενήσω · ἀπέβαλες.
alpha 2341
Ἀπενεγκεῖν γραφήν · τὸ γράψασθαι λέγουσιν.
alpha 2342
Ἀπενεγκάμενος · κτησάμενος.
alpha 2343
Ἀπενιαυτῆσαι · ἐνιαυτῷ φυγεῖν τὴν πατρίδα ἐπί τισιν ἀδικήμασιν.
alpha 2344
Ἀπεξεσμένον · ἠκριβωμένον.
alpha 2345
Ἀπεοικός · ἀπρεπές.
alpha 2346
Ἀπέραντον · ἄπειρον.
alpha 2347
Ἀπερράπισεν · ἀπεφίμωσεν, ἐπεστόμισεν.
alpha 2348
Ἀπεργάσασθαι · ἀντὶ τοῦ ἀποπληρῶσαι. Ἀριστοφάνης (cf. Av. 1154).
alpha 2349
Ἀπέρεισιν · τὴν ἐπιστήριξιν.
alpha 2350
Ἀπεργασάμενος · ἀντὶ τοῦ ἀποδοὺς ἐξ ὧν εἰργάσατο. οὕτως Ἰσαῖος (fr. 3 S.).
alpha 2351
Ἀπερρήσεις · ἀπελεύσῃ, ἀποφθαρήσῃ.
alpha 2352
Ἀπερίβλεπτον · ἀνυπονόητον, πολύ.
alpha 2353
Ἀπερίγραπτον · ἀπεριόριστον.
alpha 2354
Ἀπερίγραπτοι · ἀπερίσκοποι.
alpha 2355
Ἀπερίοπτος · Θουκυδίδης (1, 41, 2).
alpha 2356
Ἀπερρέθη · ἀντὶ τοῦ ἀπηγορεύθη.
alpha 2357
Ἀπερρωγότες · κατεσχισμένοι ἢ ἀπεσχισμένοι.
alpha 2358
Ἀπέσβη · ἐσβέσθη ἢ ἐπαύσατο, τέθνηκεν.
alpha 2359
Ἀπεσείσατο · ἀπέβαλεν.
alpha 2360
Ἀπεσιγάλωσεν · ἀπεσκήνωσεν.
alpha 2361
Ἀπεσκῆ · γυμνὰ θήκης τόξα.
alpha 2362
Ἀπεσκόλυπτεν · κυρίως τὸ δέρμα ἀφῄρει. ἤδη δὲ καὶ τὸ ἐγύμνου.
alpha 2363
Ἀπεσκοτωμένα · ἐσκιαγραφημένα, κεχρωσμένα· τὰς γὰρ χρίσεις σκότη καλοῦσιν οἱ ζωγράφοι. οὕτως Ἀριστοφάνης (fr. 712 K.).
alpha 2364
Ἀπεσσύα (Xen. HG. 1, 1, 23)· ἐξέλιπεν.
alpha 2365
Ἀπεσκελετεύθη · Πλάτων (fr. novum).
alpha 2366
Ἀπεσκληκώς · ἀναισθήτως ἔχων καὶ ἀπεσκληρυμμένος.
alpha 2367
Ἀπεστλεγγισμένον · ἀπεξυσμένον. οὕτως Ἀριστοφάνης (Equ. 580)· στλεγγὶς γὰρ ἡ ξύστρα.
alpha 2368
Ἀπεσταλμένην καὶ πεπεμμένην ἑκατέρως λέγουσιν.
alpha 2369
Ἄπεστιν · ἀντὶ τοῦ ἀφέστηκεν.
alpha 2370
Ἀπεστομάτισαν · ἀπεφθέγξαντο.
alpha 2371
Ἀπέσφηλεν · ἀποτυχεῖν ἐποίησεν.
alpha 2372
Ἀπεσφακέλισεν · οἱ μὲν ἰατροὶ ἐσάπη. λέγεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ †ἀπεσφενδόνησεν†. ἔτι τὸ ἐξαίφνης ἀπέθανεν. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης (fr. 424 K.) καὶ ἀντὶ τοῦ ἀπεσπάσθη.
alpha 2373
Ἀπέσχαζεν · Πλάτων Πρέσβεσιν (fr. 127 K.). καὶ σχᾶν τὸ σχάζειν.
alpha 2374
Ἀπεσχεδιάζετο · ἡτοιμάζετο.
alpha 2375
Ἀπεσχοινισμένος · ἀντὶ τοῦ †ἀποκεκλιμένος†.
alpha 2376
Ἀπετείχιζον · ἀπεχώριζον, ἀπεκώλυον.
alpha 2377
Ἀπετίννυον · ἀπεδίδουν.
alpha 2378
Ἀπετίμησεν καὶ ἀποτίμησις καὶ ἀποτίμημα · εἰώθασιν οἱ τῇ γυναικὶ γαμουμένῃ προῖκα διδόντες αἰτεῖν παρὰ τοῦ ἀνδρὸς ὥσπερ ἐνέχυρόν τι τῆς προικὸς ἀντάξιον, ὃ νῦν ὑπάλλαγμα λέγεται. ἐκλήθη δὲ τὸ ὑπάλλαγμα ἀποτίμημα, διότι ἐτιμᾶτο πρὸς τὴν προῖκα, ἵνα μὴ ἔλαττον ᾖ, ἀλλὰ καὶ πλέον αὐτῆς.
alpha 2379
Ἀπετύλουν · ἀπέσυρον τὸ αἰδοῖον.
alpha 2380
Ἀπέτισα · ἀπέδωκα.
alpha 2381
†Ἀπεύρα† · ἀπέλαυσεν. ἢ ἀφείλετο.
alpha 2382
Ἀπέφησεν · ἀντὶ τοῦ ἀντεῖπεν. Μένανδρος (fr. 824 K.—Th.).
alpha 2383
Ἀπευθύνει · κολάζει.
alpha 2384
Ἀπευκτόν · μισητόν.
alpha 2385
Ἀπευήκασιν · ἀπεξηρασμέναι εἰσίν.
alpha 2386
†Ἀπεφρούρησαν† · ἀπέθηκαν.
alpha 2387
Ἀπέφρησαν · ἀφεῖσαν.
alpha 2388
Ἄπεφθον χρυσίον · ἐν τῷ π· „χρύςʼ ἄπεφθα τοῖς Παταίκοις ἐμφερῆ“ (com. adesp. fr. 423 K.).
alpha 2389
Ἀπεχρᾶτο · Ἡρόδοτος μὲν (1, 102, 1) ἀντὶ τοῦ ἀρκεῖν ἡγεῖτο. Θουκυδίδης δὲ (3, 81, 2) ἀπεχρῶντο ἀντὶ τοῦ ἀνῄρουν.
alpha 2390
Ἀπεχρήσαντο · διεχρήσαντο, ἀπέκτειναν. Ἀριστοφάνης Λημνίαις (fr. 358 K.)· „τοὺς ἄνδρας ἀπεχρήσαντο τοὺς παιδοσπόρουσ“.
alpha 2391
Ἀπεχθάνοντο · ἐμισοῦντο. λέγουσι δὲ καὶ ἀπεχθάνεσθαι καὶ ἀπέχθεσθαι .
alpha 2392
Ἀπεχοιρίασεν · ἀπεσκίρτησεν. οἱ δὲ ἀπέπληξεν· ἀπὸ τῶν χοίρων.
alpha 2393
Ἀπέχθεια · μῖσος.
alpha 2394
Ἀπεχθής · ἐχθρός, μισητός.
alpha 2395
Ἀπεχρήσατο · ἀπέκτεινεν.
alpha 2396
Ἀπέχρησεν · ἐξήρκεσεν.
alpha 2397
Ἀπεώσατο · ἀπετινάξατο.
alpha 2398
Ἀπεωσμένον · ἀπωσμένον.
alpha 2399
Ἀπέωστο · ἐπορθεῖτο.
alpha 2400
†Ἀπεωρούμενον† · κρεμάμενον.
alpha 2401
Ἀπηγορήσομαι · ἀντὶ τοῦ ἀπολογήσομαι.
alpha 2402
Ἀπηδέσθη · ἀπεβρώθη.
alpha 2403
Ἀπῃθάλωται · ἠφάνισται. ἐκ μεταφορᾶς τοῦ πυρός· αἰθάλη γὰρ ἡ τοῦ πυρὸς ἀτμίς.
alpha 2404
Ἄπηλα πεδία 〈καὶ〉 ἄπηλος ὁδὸς ἐρεῖς, ὡς Σοφοκλῆς (fr. 828b R.).
alpha 2405
Ἀπηλγηκότες · ἀποκαμόντες, ἀναισθήτως ἔχοντες.
alpha 2406
Ἀπηλλάγησαν · ἐτελεύτησαν.
alpha 2407
Ἀπηλιώτης · ἐν τῷ π. καὶ ἀντήλιος καὶ πάντα τὰ ὅμοια ψιλῶς. καὶ ἡ ἔπηλις . οὕτως Ποσείδιππος (fr. 41 K.).
alpha 2408
Ἀπηλοημένος · ὁ ἀπὸ τῆς ἅλω συγκεκομισμένος μετὰ τὸ ἀλοηθῆναι, ὅ ἐστι πατηθῆναι. οὕτως Δημοσθένης (42,6).
alpha 2409
Ἀπήμαντον · ἀβλαβές.
alpha 2410
Ἀπημείφθη (Xen. An. 2, 5, 15)· ἀντὶ τοῦ ἀπεκρίνατο.
alpha 2411
Ἀπήμονα · ἀβλαβῆ.
alpha 2412
Ἀπηνέμους · μὴ ἔχοντας ἀνέμους.
alpha 2413
Ἀπηνέστερον · ἀποτομώτερον.
alpha 2414
Ἀπηνήναντο (H 185)· ἀπηρνήσαντο.
alpha 2415
Ἀπηνές · ἀντὶ τοῦ οὐχ ἡδὺ οὐδὲ προσηνές. Πλάτων Φαίδρῳ (257b).
alpha 2416
Ἀπήνθισται · ἀποβέβληκε τὸ ἄνθος καὶ οἷον ἀποκεκόσμηται. οὕτως Αἰσχύλος (fr. novum).
alpha 2417
Ἀπῇξεν · ἀφώρμησεν.
alpha 2418
Ἀπηρείσατο · ἀπετινάξατο, ἔπηξεν, ἀπέθετο.
alpha 2419
Ἀπηρτημένας · ἀπαιωρουμένας.
alpha 2420
†Ἄπηστα† · Πλάτων Σοφισταῖς (fr. novum).
alpha 2421
Ἀπηχές · ψευδές, δύσφορον, ἀηδές, ἐχθρόν.
alpha 2422
Ἀπήχεια · ἀντὶ τοῦ ἀπέχθεια. ἢ δυσοιωνισμός. οὕτω Δείναρχος (fr. 49, 2 C.) καὶ Λυσίας (fr. 168 S.).
alpha 2423
Ἀπηχημένον · ἀπόβλητον, ξένον τοῦ κατὰ πάντων ἤχου.
alpha 2424
Ἀπήχθετο · ἐμισεῖτο.
alpha 2425
Ἀπηχθημένον · ἀπόβλητον.
alpha 2426
Ἀπηχθισμένον · βεβαρημένον.
alpha 2427
†Ἀπηχθῦς† · τοὺς οὐκ ἐσθιομένους ἰχθύας. Ἀριστοφάνης Ὥραις (fr. 564 K.).
alpha 2428
Ἀπίθανον · ἄπιστον.
alpha 2429
Ἄπιθι · ἄπελθε, ἀναχώρει.
alpha 2430
Ἀπίους εἴρηκε Πλάτων 〈ἐν Νόμοις (8, 845b). ἔστι καὶ παρὰ Ἀλέξιδι〉 (fr. 33 K.). θηλυκῶς Ἀττικοί.
alpha 2431
Ἀπιστεῖν · τὸ ἀπειθεῖν. λέγουσι δὲ καὶ ἀπιστίαν τὴν ἀπείθειαν.
alpha 2432
Ἄπιστος · ὁ μὴ πειθόμενος. οὕτω Πλάτων (Apol. 26e).
alpha 2433
Ἀπιὼν ᾤχετο · συνήθης ὁ πλεονασμὸς τοῖς Ἀττικοῖς.
alpha 2434
Ἄπλαστος · ἀληθινός, ἄδολος.
alpha 2435
Ἁπλᾶς · τὰ τῶν ὑποδημάτων μονόπελμα οὕτως ἐκάλουν.
alpha 2436
Ἁπλᾶ καὶ διπλᾶ καὶ πολλαπλᾶ · πάντα περισπῶσι τὰ τοιαῦτα· ἀργυρᾶ, χρυσᾶ, κεραμεᾶ, ἀπὸ τοῦ κεραμεοῦν, καὶ φοινικᾶ ἀπὸ τοῦ φοινικοῦν.
alpha 2437
Ἀπλάκητον · ἀναμάρτητον.
alpha 2438
Ἄπλετον · ἄπειρον. λέγουσι δὲ καὶ ἄπλατον. Δίφιλος Λημνίαις (fr. novum, cf. com. adesp. fr. 620 K.)· „κυψέλην δʼ ἔχεις ἄπλατον ἐν τοῖς ὠσὶν ἐγχέοντί σοι“.
alpha 2439
Ἁπλοΐς · ἱμάτιον σύμμετρον.
alpha 2440
Ἁπλοΐδας · ἁπλᾶς χλανίδας.
alpha 2441
Ἁπλήγιος · δασέως, ἁπλοῦς. Εὔπολις 〈Πόλεσιν (fr. 222 K.)· „οὐ γὰρ πολυπράγμων ἐστίν, ἀλλʼ ἁπλήγιοσ“〉.
alpha 2442
Ἁπληγίς · ἱματίδιον σύμμετρον. 〈Ἀναγύρῳ Ἀριστοφάνης (fr. 54 K.)· „ἐκ δὲ τῆς ἐμῆς χλανίδος τρεῖς ἁπληγίδας ποιῶν“〉.
alpha 2443
Ἄπλοοι · ἀδύνατοι πλέειν.
alpha 2444
Ἄπλυτον πώγωνα · σκώπτων χρήσῃ τῇ λέξει.
alpha 2445
Ἄπλωτον · ἄπλευστον.
alpha 2446
Ἄπο · πόρρω, μακράν.
alpha 2447
Ἀποβαδίζειν · οὐδὲν πλέον τοῦ βαδίζειν δηλοῖ.
alpha 2448
Ἀπόβαθρα · ἀποβατήρια, ἃ ἄν τις ἀποβαίνων εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν δοίη, θεῷ θυσίας ἢ ἀνθρώποις δῶρα. πεποίηται δὲ παρὰ τὸ ἀποβαίνειν νεὼς ἢ ὀχήματος. λέγονται δὲ ἀποβάθραι καὶ αἱ κλίμακες, διʼ ὧν ἀπὸ τῆς νεὼς ἔξιμεν καὶ εἴσιμεν. Θουκυδίδης δὲ (4, 12, 1) καὶ οὐδετέρως ἀπόβαθρον λέγει.
alpha 2449
Ἀποβάτης καὶ ἀποβαίνειν καὶ ἀποβατικοὶ τροχοί · ἀποβάτης μὲν ἱππικόν τι ἀγώνισμά ἐστι, καὶ ἀποβῆναι τὸ ἀγωνίσασθαι τὸν ἀποβάτην· ἀποβατικοὶ δὲ τροχοί, οἱ ἀπὸ τούτου τοῦ ἀγωνίσματος.
alpha 2450
Ἀποβατῶν ἀγών · οὗτος ὁ ἀγὼν ἤγετο τῇ Ἀθηνᾶ, ἐν ᾧ οἱ ἔμπειροι τοῦ ἐλαύνειν ἅρματα ἅμα θεόντων τῶν ἵππων ἀνέβαινον διὰ τοῦ τροχοῦ ἐπὶ τὸν δίφρον καὶ πάλιν κατέβαινον. καὶ ἦν τὸ ἀγώνισμα ἱππέως ἅμα καὶ πεζοῦ. καλεῖται δέ τις καὶ ἀποβατικὸς ἡνίοχος, ὁ εἰς τοῦτο δηλονότι ἐπιτήδειος τὸ ἀγώνισμα.
alpha 2451
Ἀποβολεὺς ὅπλων · Πλάτων Νόμων ιβʹ (944b)· „ῥίψασπις μὲν γὰρ οὐκ ἐν πᾶσι νομίζοιτο ἂν δικαίως, ἀποβολεὺς δὲ ὅπλων“.
alpha 2452
Ἀπόβλεπτον · ἔνδοξον.
alpha 2453
Ἀποβλεπόμενοι · ἀντὶ τοῦ θαυμάζοντες. οὕτως Αἰσχίνης (fr. 56 Dittmar).
alpha 2454
Ἀποβλίσαι · ἀποπιέσαι, ἀποθλῖψαι.
alpha 2455
Ἀποβλύζων · ἀναβάλλων.
alpha 2456
Ἀποβουκολήσας · ἐξαπατήσας. ἢ οὐ θρέψας.
alpha 2457
Ἀποβρίξαι · ἀποκοιμηθῆναι, μετὰ βορὰν ἀπονυστάξαι.
alpha 2458
Ἀποβροχθίσαι · τὸ καταπιεῖν, 〈ὡς ἡμεῖσ〉. Ἀριστοφάνης 〈Δαιταλεῦσιν ἐχρήσατο〉 (fr. 236 K.).
alpha 2459
Ἀποβύσαντες · ἀποκλείσαντες.
alpha 2460
Ἀπογενέσθαι · ὑστερῆσαι σημαίνει ἢ ἀποθανεῖν.
alpha 2461
Ἀπογνούς · Δημοσθένης (19, 51) ἀντὶ τοῦ ἀπελπίσας, Δείναρχος δὲ (fr. 12, p. 147, 11 C.) ἀντὶ τοῦ ἀποψηφισάμενος.
alpha 2462
Ἀπογραφὴ καὶ ἀπογράψαι · λέγεται μὲν καὶ ἐπʼ ἄλλων, ἰδίως δὲ ὅταν τις δημόσιόν τι παρά τινι 〈μὴ〉 πριαμένῳ παρὰ τῆς πόλεως κατέχεσθαι φάσκῃ. ἢ ὅταν τινὸς ὀφλόντος δημεύηται καὶ εἰς τὸ δημόσιον γράφηται ἡ ἴση τῶν ὀφλημάτων περιουσία.
alpha 2463
Ἀπὸ γλώττης · ταὐτόν ἐστιν ἀπὸ στόματος. Θουκυδίδης (7, 10).
alpha 2464
Ἀπόγνοια (Thuc. 3, 85, 4)· ἡ ἀπόγνωσις.
alpha 2465
Ἀπογνώμων · ἅπαντας τοὺς ὀδόντας ἀποβεβληκὼς καὶ μὴ ἔχων διʼ οὗ γνωσθῇ.
alpha 2466
Ἀπὸ γραμμῆς · οἷον ἀπʼ ἀρχῆς. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς τῶν δρομέων γραμμῆς, ἣν ἄφεσιν καὶ βαλβίδα καλοῦσιν.
alpha 2467
Ἀπογράφειν οὐσίαν · τὸ εἰς 〈τὸ〉 δημόσιον ἀναφέρειν πολίτου τινὸς οὐσίαν.
alpha 2468
Ἀπογραφή · ἀρίθμησις.
alpha 2469
Ἀπογράψαι · τὸ γράψαι καὶ τὸ ὑπογράψασθαι καὶ οἷον σημειώσασθαι δηλοῖ.
alpha 2470
Ἀποδάσσομαι · ἀπομερίσομαι.
alpha 2471
Ἀποδακρύσας · οὐ σημαίνει τὸ δακρῦσαι, ἀλλὰ τὸ παύσασθαι δακρύοντα, ὡς τὸ ἀπολοφύρασθαι καὶ τὰ ὅμοια.
alpha 2472
Ἀποδακρύομαι · Ἀριστοφάνης Δράμασιν (fr. novum)· „ἀποδακρύομαί σε τὰν δύσποτμον κόραν“.
alpha 2473
Ἄποδα θηρία · Φερεκράτης εἴρηκεν (fr. novum).
alpha 2474
Ἀποδαρθεῖν · ἀποκοιμηθῆναι. καὶ καταδαρθεῖν .
alpha 2475
Ἀποδεῖξαι , οὐ παραδεῖξαι· 〈„ὅμως δʼ ἀπόδειξον ταῦτα τῇ γυναικί“. καὶ Περικειρομένῃ Μένανδροσ〉 (fr. 2 Sandbach).
alpha 2476
Ἀποδείξασθαι · τὸ ἐν διδασκάλου τὰ μαθήματα, ἅ τις ἔμαθεν, λέγειν.
alpha 2477
Ἀποδειροτομεῖ · ἀποκόπτει τοὺς αὐχένας.
alpha 2478
Ἀποδεόντων · λειπόντων, ἀπολειπομένων.
alpha 2479
Ἀποδείκνυμί σοι χελιδόνα · ἴσον τὸ μαρτύρομαι.
alpha 2480
Ἀποδέκται · ἄρχοντες κληρωτοὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν κατὰ φυλὴν ἦσαν, οἳ παρελάμβανον τὰ γραμματεῖα τῶν ὀφειλόντων τῷ δημοσίῳ καὶ ἀπεδέχοντο αὐτά, εἶτα ἐξήταζον τὰ ὀφλήματα σὺν τῇ βουλῇ καὶ ἐμέριζον εἰς ἃ ἐχρῆν ἀναλίσκειν.
alpha 2481
Ἀποδέχομαι · ὁμολογῶ.
alpha 2482
Ἀποδικεῖν · ἀντὶ τοῦ ἀπολογεῖσθαι. οὕτως †Ἀριστοφάνης†.
alpha 2483
Ἀποδιοπομπεῖσθαι · ἀποπέμπεσθαι πρὸς τὸν ἀποτρόπαιον Δία καὶ οἱονεὶ καθαίρεσθαι ἢ ἱλάσκεσθαι.
alpha 2484
Ἀποδιδόμενοι · Ἀντιφῶν (fr. 54 Th.) ἀντὶ τοῦ ἀποδιδόντες. καὶ ἀποδιδόμεθα · ἀντὶ τοῦ ἀποδίδομεν ἢ πιπράσκομεν.
alpha 2485
Ἀπὸ δόξης (K 324)· ἀπὸ εἰκασμοῦ.
alpha 2486
Ἀποδόσθαι · πωλῆσαι.
alpha 2487
Ἀποδράς · ἀποφυγών.
alpha 2488
Ἀποδυσπετεῖ · ἀποδύρεται.
alpha 2489
Ἀπόδυσαι · μᾶλλον δὲ ἀπόδυθι οἱ Ἀττικοὶ λέγουσιν. καὶ ἀποδύντες καὶ †ἀπόδυσις† καὶ †ἀποδεδυμένοι† καὶ ἀποδεδυκότα καὶ ἀποδύειν, οὐχ ὡς οἱ πολλοὶ ἀποδεδυμένον καὶ ἀποδύεσθαι. παρατηρητέον δὲ ὡς οὕτω τὰ ῥήματα λέγοντες οὐκ ἐπισυνάπτουσι τὰ ἱμάτια ἢ τῶν ἱματίων ἀρκούμενοι μόνῃ τῇ ῥηματικῇ φωνῇ δηλῶσαι τὸ νόημα. πλὴν Κρατῖνος (fr. novum) „ἀπόδυθι“, φησί, „τὴν στολήν“. διόπερ 〈χρὴ〉 ἐννοεῖν τὴν διαφοράν.
alpha 2490
Ἀπόζων · ἀποπνέων.
alpha 2491
Ἀποζέσαι τὸν θυμόν · ὡς ἂν τῆς ὀργῆς παύσαιτο. Λεύκων (fr. novum).
alpha 2492
Ἀποθευσούμεθα · ἀποδραμούμεθα. μάλιστα ἐπὶ πλοῦ λέγεται.
alpha 2493
†Ἀποθράξεις† · συναποτροχάσεις. οὕτω Πλάτων (fr. 232 K.).
alpha 2494
Ἀποθεσπίσαι · δογματίσαι, ἐκθέσθαι, εἰπεῖν.
alpha 2495
Ἀποθριάσαι · ἀποφυλλίσαι· θρία γὰρ τὰ φύλλα τῆς συκῆς.
alpha 2496
Ἀποθρώσκοντα · ἀποπηδῶντα.
alpha 2497
Ἀποθύμια (Ξ 261)· λυπηρά, τὰ μὴ καταθύμια.
alpha 2498
Ἀποθήκην · ἀντὶ τοῦ ἀποστροφήν.
alpha 2499
Ἀποικοδομεῖς · ἀντὶ τοῦ ἀποφράττεις. Δημοσθένης (55, 5).
alpha 2500
Ἄποινα · λύτρα, ἃ δίδωσί τις ὑπὲρ φόνου ἢ σώματος. οὕτως Σόλων (fr. 12 R.). καὶ ἄποινοι οἱ ὑδροπόται.
alpha 2501
Ἀποίσετε · ἀπενέγκατε.
alpha 2502
Ἀποιχόμενα · παρερχόμενα.
alpha 2503
Ἄποκα · πρόβατα ἄκουρα.
alpha 2504
Ἀποκαθεύδουσιν · ἀντὶ τοῦ ἀποκοιτοῦσιν. Εὔπολις (fr. 399 K.).
alpha 2505
Ἀποκαραδοκία · προσδοκία.
alpha 2506
Ἀποκαρτερήσαντα · λιμῷ ἑαυτὸν ἢ ἀγχόνῃ τοῦ βίου ἐξαγαγόντα.
alpha 2507
Ἀποκαταλλάξαι · φιλοποιῆσαι.
alpha 2508
Ἀποκεκρουμένον · οἷον ἠκρωτηριασμένον καὶ κεκολοβωμένον· „κυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουμένον“. Ἀριστοφάνης (Ach. 459).
alpha 2509
Ἀποκείλαντες · ἀποκλίναντες.
alpha 2510
Ἀποκεῖσθαι πόρρω · ἀτιμάζεσθαι. Κρατῖνος Ὥραις (cf. fr. 367 K.).
alpha 2511
Ἀποκηδήσαντες · ἀντὶ τοῦ ἀποκακήσαντες. Ὅμηρος (Ψ 413). παρὰ δὲ Σώφρονι (fr. 78 Kaibel) ἀποκηδεῖ ἀντὶ τοῦ ἀσθενεῖ κεῖται.
alpha 2512
Ἀποκήρυκτον · ἀλλότριον.
alpha 2513
Ἀποκηρύττοντες · ἀντὶ τοῦ πιπράσκοντες. οὕτω Δημοσθένης (23, 201).
alpha 2514
Ἀποκείρασθαι καὶ κείρασθαι · ἑκατέρως λέγουσιν.
alpha 2515
Ἀποκινεῖν · τὸ ἀπέρχεσθαι καὶ ἀποτρέχειν. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ πλοίων καταγομένων καὶ ὁρμιζομένων ἀποκινεῖν ταῖς κώπαις.
alpha 2516
Ἀπόκινος · γένος ὀρχήσεως φορτικῆς. οἱ δὲ μέλος. ἢ ὁ τῶν κιναιδογράφων ἴαμβος.
alpha 2517
Ἀποκλήρωσις · μέρος.
alpha 2518
Ἀποκναίει · διαφθείρει, ἀποκόπτει, ἀπολλύει, λυπεῖ, ὀδυνᾷ, ἐνοχλεῖ, παρεκτείνει, 〈οἷον· „τί οὐ καθεύδεις; σύ μʼ ἀποκναίεις περιπατῶν“〉. Μένανδρος 〈Μισουμένῳ〉 (fr. 3 Sandbach = A 21 Turner).
alpha 2519
Ἀπόκνιζε · ἀπόσκαλλε, ἀπότιλλε.
alpha 2520
Ἀποκοπῆναι τῶν ἰχνῶν τὴν κύνα λέγουσιν, ὅταν μηκέτι εὑρίσκῃ τὰ ἴχνη.
alpha 2521
Ἀποκαλίσαι · καὶ οὕτως λέγουσιν, οὐ μόνον ἀποκυλίσαι. τὸ δὲ διὰ τοῦ α πολιτικώτερον, ὥς φησι Φρύνιχος (fr. novum).
alpha 2522
Ἀποκραιπαλισμός · τῆς κραιπάλης ἀπαλλαγὴ καὶ μέθης.
alpha 2523
Ἀποκριθῆναι · ἀποχωρισθῆναι.
alpha 2524
Ἀποκρίνασθαι · τὸ λόγον δοῦναι ἐρωτώμενον. καὶ ἀνακρίνειν · τὸ διὰ λόγων ἐρωτᾶν. λέγεται μέντοι που ἀποκρίνεται καὶ τὸ ἀποχωρίζεται.
alpha 2525
Ἀποκριπάμενος · ἀποσεισάμενος. οὕτως Κρατῖνος (fr. 388K.).
alpha 2526
Ἀποκριθείς · ἐπὶ τοῦ ἀποκρινάμενος. Μένανδρος Φανίῳ (fr. novum).
alpha 2527
Ἀπὸ καιροῦ, ἀπὸ τρόπου · „βάδιζε· καὶ γὰρ οὐδὲ〈ν〉 ἀπὸ καιροῦ λέγεισ“ (fr. com. novum).
alpha 2528
†Ἀποκρησάμενοι† · ἀντὶ τοῦ ἀποπλυνάμενοι καὶ ἀπολουσάμενοι.
alpha 2529
Ἀπόκριμα · κατάκριμα.
Click or tap any word for its parse and dictionary entry.
Text: Perseus Digital Library, licensed CC BY-SA. Dictionary: Liddell, Scott & Jones (Perseus, CC BY-SA). Morphology: odyCy — machine parsing, corrected against the AGDT & PROIEL treebanks and Morpheus.